zaterdag 6 februari 2016

Lieve Romy: Ik draai helemaal door.

Lieve Romy,

Ten eerste, sorry dat ik gisteren gebaild heb op je feestje. Ik vind het altijd zo naar om af te haken. Zelfs als ik echt geen zin heb om te gaan. En natuurlijk lag dat totaal niet aan jou. Ik vind het altijd leuk om jou te zien. Maar om om kwart voor 12 nog helemaal naar de stad te gaan om te gaan stappen is gewoon niet mijn hobby. Ik heb altijd spijt van uitgaan en ik vind het gewoon echt niet leuk. Ligt nogmaals helemaal niet aan jou en sorry dat ik me er niet toe kon zetten gisteren.
Ik heb wel heerlijk geslapen en ik denk dat jij nog in bed ligt, aangezien je vast tot in de late uurtjes door bent gegaan.

Jij was donderdag jarig en ik besefte me dat wij elkaar niet meer gezien hebben sinds de verjaardag van Noël en die was 4 januari. Ik mis je en ik vind het schandalig dat ik je zo lang niet geknuffeld heb. Ik heb dus ook geen idee hoe het op school gaat en hoe je verjaardag was. Maar ik zie je zondag en dan zullen we het uitgebreid bespreken. Ik heb er zin in!

Na weken twijfelen heb ik, samen met Yoshua, deze week eindelijk een Basic Fit abonnement genomen. En ik draai nu al helemaal door. Ik ga vandaag voor de derde keer deze week en ik heb het abonnement sinds dinsdag. Ik heb al iets van 2000 stappen trapgelopen en 30 euro uitgegeven aan sportkleding, wat ik natuurlijk eigenlijk niet had. Vanmiddag ga ik ook maar goede binnen-sportschoenen kopen. Dag geld. Het was fijn je gekend te hebben.
Nee maar even serieus, mijn vorige sportschool abonnement was niet zo serieus als deze. Ik vind het gewoon oprecht leuk om te sporten nu. En ik heb er nu ook de tijd voor, want ik heb het nog nooit zo rustig gehad op school. Ik mis ineens de bijvakken. Mijn grote blokken zijn afgesloten en mijn rol in de middenproductie is niet zo groot dat ik er ontzettend veel tijd aan moet besteden. Dus ik ben thuis nieuwe recepten aan het koken, ik ben uitgebreid aan het sporten, ik drink meer koffie dan ooit, ik ben uitgebreid onderzoek aan het doen naar een studie in New York en ik zit eraan te denken om mee te doen aan een schrijfwedstrijd. Het is niet erg dat ik veel vrije tijd heb, ik houd mezelf wel bezig. Ik ben het gewoon echt niet gewend zoveel extra dingen te kunnen doen. Heerlijk vind ik het!

Dit soort foto's blijven me altijd toch super erg inspireren.
Hoe dan ook, ik ga zo naar de stad voor een lunchafspraak over New York en aangezien ik dan toch al in de buurt ben, ga ik gelijk ook maar even sporten. Zou de knop nu dan echt om zijn?

Ik houd van je, ik hoop dat je een geweldige verjaardag gehad hebt en ik zie je zondag weer!

Likjes van Britt.

vrijdag 5 februari 2016

5 tips om van je wilde dromen plannen te maken.



Ik had een paar weken geleden een SLB (studieloopbaanbegeleiding) gesprek. En SLB gesprekken zijn bij mij meestal nogal nutteloos. Met mij gaat het namelijk vrijwel altijd goed. Ik durf dit natuurlijk niet te hard te roepen, maar over het algemeen gaat het met mij heel goed op school en heb ik geen problemen. Maar aangezien ik gelukkig een hele ijverige SLB'er heb, vond hij zeker nog wel een onderwerp om over te praten.
Ik beschouw mezelf als een dromer. Ik heb nogal wilde dromen. Van een huwelijk met Robert Pattinson (misschien iets te wild) tot een studie in het buitenland. Ik heb niet bepaald onder stoelen of banken geschoven dat ik naar New York wil. Ja, New York is HET. De stad die altijd bruist en leeft. De stad van de fashion en ook van de musical. En de stad waar je een fortuin betaalt. Een fortuin dat ik niet heb. Het bleef daarom altijd een beetje bij dromen. Te bang om eraan te beginnen. Te bang dat het niet gebeurde. Dat ik het niet zou kunnen.
Mijn SLB'er daagde me uit toch eens actie te ondernemen. Ook al zit ik nog anderhalf jaar op school, er is zoveel om me op voor te bereiden. Waarom niet nu beginnen?
En ik ben begonnen. En om jullie te helpen, heb ik wat dingen op een rijtje gezet.
5 tips om van je wilde dromen, plannen te maken:

1. Begin eraan:
Ja, deze is naar. Maar dit heb ik zo lang uitgesteld. Natuurlijk is het eng. En natuurlijk is het je wildste droom omdat ie zo ver weg is. Maar wie zegt dat jij hem niet waar kan maken? Als iemand anders het kan, waarom jij niet? En als niemand anders het kan, waarom zou jij dan niet de eerste zijn? De vragen die je jezelf denk ik moet stellen zijn: Hoe graag wil ik het en ben ik bereid er veel tijd en moeite in te steken? Als je op die vragen 'Ja' antwoord, wat houd je dan nog tegen?

2. Schrijf dingen op:
Maak een leuk word-document aan en schrijf in je eigen taal de dingen op die je onderzoekt of wilt of droomt. Alles wat over dat onderwerp gaat, schrijf het op. Zo kan je een klein verslagje maken waar steeds meer informatie in komt en waardoor wat je echt wilt steeds duidelijker wordt. Het maakt alles een stuk helderder en het scheelt een hoop onthouden en her-opzoek werk.

3. Plan:
Dan hoef je nog niet alles in 1 keer te doen. Maak een plan wat je welke week gaat onderzoeken. Nee dit is niet echt mijn sterkste punt. Mijn nieuwe papieren agenda helpt me hierbij (ik was overgestapt op digitaal, maar hoe bevredigend is het om dingen op te schrijven en door te strepen?) Maak een stappenplan over wat je allemaal wilt weten of onderzoeken en verdeel dat over een aantal weken. Zo vind je steeds nieuwe dingen en kom je weer op nieuwe vragen, ben je niet al je vrije tijd kwijt en is het super bevredigend als je een doel gehaald hebt. Het beste is dan nog om dat verslagje wat je de hele tijd hebt bijgehouden door iemand te laten lezen en daar ook een deadline aan te geven (bij mij het geval met mijn SLB'er). Zou behoud je goed je doelen en heb je ook echt iets om te laten zien.

4. Gebruik je netwerk:
Na 1 oproepje op Facebook heb ik al 3 telefoongesprekken, een lunchdate en een heleboel e-mail adressen gehad. Er zijn mensen die willen helpen, die hetzelfde gedaan hebben of willen doen en met wie je kan brainstormen. Het is altijd fijn om te praten met mensen met dezelfde passies en dromen. En voor je het weet kom je in contact met mensen die Liza Minelli kennen en je graag willen helpen. I mean, say what now?!

5. Maak keuzes:
Ja, ik switch nu ook nog tussen plan A, B, C, D, en E, maar na een tijdje moet je gaan kiezen hoe je het nu echt wil doen en het gaan doen. Natuurlijk zijn alle scholen in New York goed, uiteindelijk zal ik er toch 1 moeten kiezen. Soms helpt het om de voor en nadelen op te schrijven en ze tegen elkaar af te strepen. Na al je research heb je vast genoeg informatie om een goede keuze te maken, maar vergeet vooral om ook niet je hart te volgen, want die kreeg je hier in eerste instantie. Misschien lijkt het onmogelijk, maar jij weet nu precies hoe: Doe het!

Ik ben nog heerlijk in het research deel. Ik heb morgen een lunchafspraak en heb nu al 5 pagina's vol met informatie en nog zoveel op te zoeken. Ik heb de hele avond heerlijk, met Spotify op de achtergrond, me verdiept in alles wat ik tot nu toe op de planning had staan. Ik ben helemaal in de mood! Er is nog zoveel te onderzoeken, maar ik weet dat het mogelijk is om mijn wilde droom waar te maken.

Hebben jullie ook zulke wilde dromen?

vrijdag 29 januari 2016

5 dingen die mij irritant maken.

Natuurlijk is het belangrijk om je te focussen op alle dingen die goed en leuk zijn aan jou. Maar af en toe mag je je ook wel eens focussen op verbeterpunten aan jezelf. Natuurlijk irriteert iedereen zich wel eens aan zichzelf. En wat is er leuker dan een beetje zelfspot? Ik zet de minder leuke dingen van mij even op een rijtje:

1. Ik kan zo hard praten.
Je kent dat moment wel, dat je in de trein zit en dat je dan een gesprek hebt en dat er dan 1 iemand is die daar heel hard overheen blert. Ik ben diegene. Vet irritant. Zeker als vrienden 100 keer moeten vragen of ik alsjeblieft iets zachter kan praten. Ik kan het gewoon niet. Niet lang tenminste. Uiteindelijk gaat, uit enthousiasme, die scheur toch weer over en schalt mijn stem toch weer door de hele coupe. Awkward en vet irritant.


2. Ik kan niet eten.
Ik kan niet echt goed koken. Maar als ik dan gekookt heb, kan ik het echt niet opeten zonder te morsen. Ik heb altijd wel een vlek op mijn kleding of op de tafel/stoel/bank/vloer. En na het eten zit altijd heel mijn gezicht onder. Je zou denken dat ik die grote mond waarmee ik altijd zo hard schreeuw in de trein bijna niet kan missen, maar toch lukt het me steeds om er toch net naast te mikken.

3. Ik kan geen geheimen bewaren.
Dat ik weet dat ik geen geheimen kan bewaren, is al een goed punt van deze zwakte. Dan weet ik in ieder geval dat mensen me niks moeten vertellen, als ze niet willen dat anderen het weten. Toch zorgt dit er dan voor dat ik altijd alles als allerlaatste weet, als het allang geen nieuws meer is. En mijn beste vriend, die de beste geheimenbewaarder ter wereld is, verteld dan dus ook weinig aan mij. Dus ik loop, qua roddels, altijd achter.... En als ik dan eenmaal wel een keer iets weet wat anderen niet weten, flap ik dat er meestal toch per ongeluk uit. Met boze blikken tot gevolg. Sorry jongens!


4. Ik wil soms zo graag aandacht.
Ik heb niet voor niks mijn blog en mijn opleiding. Ik ben dol op aandacht. Soms iets te erg. Zo kan ik honderd keer herhalen dat iemand me een compliment gaf of dat ik een bekend persoon ken. Gewoon zodat mensen mij cool vinden, waardoor ze het alleen maar irritant vinden en niet cool. Soms kan ik ook echt denken: 'Britt, houd even een keer je bek, het interesseert mensen niet.' Maar meestal blijf ik dan toch praten en opscheppen. Want ja jongens, ik had vorige week echt 0 fout bij mijn Duits SO op het HBO. Oh, shit, nu doe ik het weer...


5. Ik ben verslavingsgevoelig.
Nee, ik rook en drink gelukkig niet. Maar er is deze week geen dag geweest dat ik geen koffie gehaald heb (en op sommige dagen waren het 2 koppen) en ik zit al de hele avond non-stop het spelletje Wordbrain te spelen. God ik moet echt stoppen. Maar iedere keer als ik mezelf even niet bezig houd, zit ik alweer met mijn telefoon in mijn hand. En ik zal niet nog een keer mijn hele Twilight verslaving oprakelen, want volgens mij is het duidelijk. Ik heb niet voor niks al 5 keer een hele Grey's Anatomy marathon gehouden.


Gelukkig zijn er natuurlijk ook genoeg dingen die ik leuk vind aan mezelf. Maar jezelf kennen is iets belangrijks. En ik heb nu alweer veel te lang niet naar mijn spelletje gekeken, dus ik krijg al afkickverschijnselen. Ik ga snel weer naar dat andere schermpje staren.

zaterdag 23 januari 2016

Lieve Romy: Kinderen met een schattig vibrato.

Lieve Romy,

Als ik kinderen neem, moeten ze kunnen zingen met schattig vibrato en moeten ze mode-bewust zijn.
Op zaterdag naar school moeten is nooit leuk. Het was te vroeg en ik was gisteren te laat gaan slapen en ik miste mijn weekend series en ik wilde een beetje huilen vanochtend. Zeker toen ik op school aan kwam, waar de hele zaal besmeurd was met ketchup en glas. Het grappige hieraan is dat wij vooral boos worden dat er glas gevallen is. Spelen met echt glas is namelijk verbod nummer 1 bij Muziektheater. Tijdens een scene is de kans namelijk groot dat glas valt. En dat was duidelijk gisteren gebeurd. Dat er ketchupvlekken in de gordijnen zaten, was dus echt een minder grote zorg. Vervelend, maar we wilden ons er niet te veel door op laten houden.
Na een stevige opruimsessie begonnen we dus onze spel-inhaal-lesdag van 6 uur. Ik begin de smaak in het spelen steeds meer te pakken. Vandaag kreeg ik eindelijk echt mijn verbeelding op gang en heb ik echt het gevoel dat we best een mooie scene aan het maken zijn. Ik ben nog steeds wat onzeker over mijn spel, na honderd herkansingen. Mijn fysiek wil ook nog steeds niet helemaal mee, maar we zijn hard aan het werk en dat geeft wel voldoening.
En na twee koppen koffie, besloot ik in de pauze toch ook echt even die ketchup op te dweilen. Het was toeval dat we daarvoor al aan het zingen waren en dat iedereen besloot me mee te helpen. Uiteindelijk ontstond er een grote, muzikale, liefdevolle schoonmaaksessie. En hoewel ik de dag toch echt redelijk chagrijnig begon, was ik weer even heel tevreden en gelukkig met de geweldige, positieve sfeer in onze klas. En trots dat wij op een zaterdag 6 uur lang hard kunnen werken aan spel, zonder te veel concentratie te verliezen en het ook nog leuk kunnen hebben met elkaar.

De reden van het slaaptekort was trouwens mijn eigen schuld. Na mijn blog gisteren ben ik namelijk daadwerkelijk nog mijn 5-minute-workout gaan doen. En toen dacht ik: 'Ik wil eigenlijk ook nog een app waarin ik af vink of ik al mijn app's van de dag wel gebruikt heb en mijn doelen behaald heb.' Tot 1 uur ben ik op zoek geweest naar een app waarin in doelen kon stellen en waarvoor ik niet hoefde te betalen. Uiteindelijk ben ik heel blij met de app: Coach.me. Op deze app kun je doelen stellen, instellen hoe vaak in je week je het wilt doen en vervolgens de doelen afvinken als je het gedaan hebt. Het geeft zo'n voldoening om 's ochtends mijn tanden te poetsen of even te stretchen en dan al 2 categorieën af te kunnen vinken. Dus dit was nog een hele goede aanvulling van dagelijkse apps.

En na te juichen om wie er uit ging bij 'Wie is de Mol' (ik zal geen spoilers geven, maar ik vond de afvaller echt heel irritant), kwam ik ook nog langs dit filmpje:


Na dit soort filmpjes ga ik echt twijfelen of ik wel kinderen wil. Als ik ooit een kind krijg, moet ze dit zingen. Ik bedoel: Een kind van 3 die de juiste tonen kent, dat is echt bizar goed. En dan ook nog af en toe dat vibrato erbij, mijn hart smelt. Als ik toch besluit om zelf niet zo'n schattig, zingend kindje te nemen, moeten mijn zusjes het wel doen. Want dit is te schattig en ik wil dit ook in mijn leven.

Zo, nu kan ik weer afvinken in mijn app dat ik een blog heb geschreven!
Jij bent op de verjaardag van een van jouw beste vriendinnen en het is daar vast heel gezellig. Ik heb vandaag de verjaardag van mijn zusje gevierd en lig nu alvast lekker in bed en dat was ook wel nodig!

Ik zie je snel!

Likjes van Britt.

PS. Ik probeer trouwens dit soort dagen deels vast te leggen op Snapchat. Volg me: britt_vis.

maandag 18 januari 2016

Niet zoals bij Idols.

Net iets te onderuitgezakt zit ik, in een gebouw in Amsterdam, onder een portret van Chantal Janzen, te wachten tot de allerlaatste auditant. Die allerlaatste auditant is namelijk mijn lift naar huis. Ik zelf was als vijfde aan de beurt. Ik heb nu al overal spierpijn door de dansauditie en ik kan mezelf er niet meer toe zetten om rechter op te gaan zitten.
Ik heb het redelijk goed gedaan. Ik merk dat ik mijn zenuwen nu iets minder in bedwang had dan de vorige keer en dat de verkoudheid me iets meer tegenwerkte dan ik gewend ben, maar ik heb niet slecht gezongen en daar ben ik blij mee. Ik was allang weer blij dat de 'jury' achter de tafel niet, zoals bij Idols, gierend van de lach commentaar zaten te geven, maar dat er wederom respect was voor iedere auditant van de dag. Fijn om te weten dat auditeren dus echt niet altijd zo'n ramp is. Het is alleen gewoon lang wachten.
Alle spanning die ik, vlak voor en tijdens, mijn auditie voelde ik alweer helemaal weg. Ik kan er nu toch niks meer aan doen. Nu is het aan de mensen achter de tafel om de moeilijke beslissingen te maken. Ik heb gereflecteerd op mijn performance en heb mijn tops en tips genoteerd en nu laat ik het geheel over aan het creatief team van de voorstellingen waar ik voor auditeer. 
En na de allerlaatste auditant, die ook eindelijk van de spanning af is, ga ik met opgeheven hoofd en zonder kriebels in mijn buik naar huis.

Ik ben zo blij dat stages niet verplicht zijn bij mij op school. Dat maakt de audities zoveel minder stressvol. Het is leuk als het lukt, maar niet erg als het niet lukt. Het is dus niet erg als deze auditie niet succesvol blijkt en daardoor kom ik de dagen na de auditie nog steeds rustig door. We horen vanzelf iets en als ik het dan niet geworden ben, is dat oké. En toch bedenk ik me soms hoe de telefoon gaat en ik te horen krijg dat ik door ben. Hoe leuk zou het zijn als ik nog een keer terug mag komen? Ik wil niet te veel hopen, maar toch, hoe tof zou het zijn?

'Hebben jullie al wat gehoord?' Facebook messenger, een auditant van een andere opleiding. 'Wij zijn net gebeld en bij ons zijn er 5 door.' Daar zijn de kriebels weer. Zal ik ook snel gebeld worden? Stel dat ze ons pas morgen bellen? Zouden ze het bij ons ook al weten? Als er bij hen 5 door zijn, wie van ons zouden dan kans maken? En zou ik daarbij zitten?
Ik was even vergeten dat het ergste aan auditie doen, de uitslag is. De auditie heb ik helemaal zelf in de hand, de uitslag ervan niet. En hoewel ik weet dat ik vanzelf gebeld word, ik kan mezelf de rest van de avond niet meer rustig krijgen.

De dag erna issie er dan, de uitslag. Niet door. Het is niet erg. De zenuwen vallen van me af en ik voel gelijk de acceptatie. Ja, het was heel leuk geweest om door te gaan, maar ik kan er ook mee leven dat ik het niet ben. Het is nog steeds niet het einde van de wereld. Volgende keer beter. En om de volgende keer echt beter te doen, is feedback gelukkig ook nog een deel van auditie doen als stagiaire. Want waarom ben ik het dan niet geworden en anderen wel?

Mijn feedback is hetzelfde als de vorige keer: niet het type. Dat is natuurlijk opzich ontzettend positief. Dat betekent niet dat ik het slecht gedaan heb of niet goed genoeg ben om auditie te doen op dit moment. Het betekent dat ik niet in de voorstelling pas. En toch ben ik teleurgesteld. Ik kan namelijk weinig veranderen aan dat ik niet het type ben. Dat ligt denk ik, voornamelijk, aan mijn lengte en daar kan ik nou eenmaal niks aan doen. En als ik dan na ga denken waar ik wel echt het type voor zou zijn, kom ik op 1 rol uit van een musical die net geweest is en dus voorlopig niet terug komt. Ik heb altijd geweten dat mijn lengte moeilijk zou zijn en ik heb me daar altijd op voorbereid en toch besef ik me pas nu hoe moeilijk het echt gaat zijn. En wat een belemmering het nu is. Natuurlijk gaan er ook audities komen waar mijn lengte een enorm voordeel is, maar nu os het een belemmering. 
En stel nou dat mij 'niet helemaal in shape zijn' ook een belemmering is? Het is heel fijn dat ik echt oprecht een keer tevreden kan zijn met hoe ik eruit zie, maar kunnen anderen dat ook? Of willen mensen niet iemand op het toneel zien die misschien een paar mee trillende vetjes heeft? 

Er zijn zoveel vragen waar ik nog geen antwoord op heb en waar ik misschien ook wel nooit antwoord op zal krijgen. Confronterende dingen waar ik eigenlijk misschien wel helemaal geen antwoord op zou willen, maar waarvan ik weet dat het moet.

En hoewel het niet erg is dat ik niet door ben, was het leuk voor mijn ego geweest om wel door te zijn. Achja, volgende keer beter.


Lieve Romy: It's better in New York.

Lieve Romy,

Ik wist deze week oprecht niet wat ik aan je moest schrijven. Mijn week was namelijk bijna precies hetzelfde als vorige week. Ik had nog steeds weinig les (ik was vorige week maandag zelfs vrij), ik kijk nog steeds constant Orange is the New Black. Er is echt niks gebeurd om nu nog over te schrijven.
Dus toen wilde ik weer reageren aan jouw veel te lieve brief aan mij van deze week. Ik had zoveel dingen te zeggen, maar eigenlijk heb ik die vorige keer ook al gezegd. Ik wilde niet honderd keer herhalen hoe veel ik van je houd en hoe blij ik ben dat ik je heb en blablabla, want ik denk dat iedereen het wel begrijpt ;)
Dus ik wil toch iets anders kwijt: Het is zo intens koud. Echt niet te doen. Onze kachel is stuk en valt elke tien minuten uit en ik moet echt moeite doen om ooit nog warme tenen te krijgen. Ik zit hier, op de bank, in mijn rendieren-pyjamabroek en een heel dik vest, omdat het leven gewoon echt te koud is. En zeker nu het dit weekend gesneeuwd had, was mijn hoop op een vredig jaar vergleden. Ik kan namelijk niet omgaan met sneeuw. Sneeuw en ik zijn geen vrienden. Weet je nog, toen we een paar jaar geleden samen naar school moesten en maar besloten een stuk te gaan fietsen, omdat veel van het openbaar vervoer niet reed? En dat ik toen, midden in de stad, midden op de autoweg, een prachtige buikschuif-act deed? Met als gevolg hele blauwe knieën? Dat is hoe goed ik om kan gaan met sneeuw. Al loop ik rustig over straat, ik ben degene die zal vallen. Sneeuw is dus zeker niet mijn favoriete ding. En vooral niet in januari. Want wat heb je nog aan winter als de kerst voorbij is? Dan is het toch alleen maar deprimerend?
En toen kwam ik gisteren deze foto tegen op Tumblr:


Ik heb een canvas tas waar op staat: 'It's better in New York'. Daar was ik het natuurlijk al helemaal mee eens, maar toen ik deze foto zag.... Wauw! Ik bedoel, kijk er even naar, wauw! Kan jij je zo'n foto voorstellen Nederland? (Oké, misschien kan je best mooie foto's maken in Amsterdam, maar laten we dat even weglaten). Mijn dagdromen slaan op hol als ik dit soort foto's zie. Ik heb Plan A, B en C al klaarliggen. En al zijn ze nog steeds niet realistisch, ik wil over een paar jaar kunnen schaatsen in Central Park en de Ball zien Droppen op Times Square. Hoe dan ook.
En ik weet dat de sneeuw hetzelfde is in New York en dat ik daar vast ook zal vallen, maar kom op, dit uitzicht maakt toch alles goed?

Verder wissel ik mijn afleveringen Orange is the New Black sinds gisteren weer in voor een boek. Oké, niet alle afleveringen, wel veel. Want lezen, dat heb ik ook echt al veel te lang niet meer gedaan!

Ik hoop dat jij een beetje overleeft in dit weer, met warme Surinaamse bloed. Ik zie je snel!

Likjes van Britt.