dinsdag 23 april 2013

De beste vriendin

Ik was eigenlijk vooral blij dat ik haar weer zag. De afgelopen 2 maanden heb ik wel weer vaak aan haar gedacht. Ja, ik heb het vaak te druk om af te spreken. En nee, het is niet nodig om elkaar iedere dag te zien. Maar ik mis haar wel als ik haar lang niet gezien heb.
Vroeger, op de basisschool zagen we elkaar elke dag. Iedere dag speelden we dan bij elkaar. We waren altijd samen. Op de middelbare school zagen we elkaar minstens 1 keer per week. Het is moeilijk om af te spreken als je allebei in een andere klas zit. We kregen allebei nieuwe vriendinnen. Toch bleef onze vriendschap altijd hetzelfde.
Nu hebben we geluk als we elkaar eens in de 2 maanden zien. Maar dan is het ook net alsof we elkaar gisteren nog zagen. We hoeven dan ook nooit bij te praten. Dat zorgt er dan ook wel voor dat ik bijvoorbeeld niet wist dat ze was gestopt met haar opleiding, en mijn vader wel. Maar het is altijd zo vertrouwd. We leven nu allebei ons eigen leven, gaan onze eigen weg, maar onze relatie blijft zoals ie altijd was. En dat is heel bijzonder.
Als ik haar dan weer zie, zie ik haar ook gelijk een paar dagen achter elkaar. We hoeven niks te doen. We hoeven niet bij
te praten. Gewoon op de bank zitten en lachen om onze flauwe grappen die niemand begrijpt. Of foto's maken waar we gekke bekken trekken (we hebben misschien 3 normale lachfoto's.)
Ik ken mijn beste vriendin al vanaf mijn tweede en ik weet dat zij altijd mijn beste vriendin zal blijven. We hebben hetzelfde meegemaakt, zijn door dezelfde zware dingen geweest. We kunnen erover praten, maar dat hoeft niet, want ook zonder woorden begrijpen wij elkaar.
Ik weet dat zij er voor altijd voor mij zal zijn. En ik zal hetzelfde voor haar doen. Ik wil erbij zijn als zij trouwt en kinderen krijgt. We zullen samen dood gaan en samen geesten grappen uithalen.
Ik heb respect voor haar, ik hou van haar. Zonder haar zou ik niet de persoon zijn geweest die ik ben vandaag. Dankjewel dat jij er bent <3.


zondag 21 april 2013

Het Koningslied

We zijn Boston alweer bijna vergeten, Nederland is in de ban van 'Het Koningslied.'
Een paar minuten geleden (toen ik wilde gaan slapen) las ik het bericht dat John Ewbank het Koningslied heeft ingetrokken en dat hij de doodsbedreigingen zat was... En ik kon het niet laten om toch mijn mening erover los te laten. Ik kan namelijk niet met de gedachte omgaan hoe erg ik het land waarin ik woon dan verafschuw. Niet omdat dat lied is gemaakt, maar om de reactie bij iedereen.
Ik, als artiest in opleiding, weet een beetje hoe het is om artiest te zijn. Hoe kwetsbaar je bent en hoe persoonlijk het is. John Ewbank heeft ontzettend goede dingen geschreven. Ik ben verliefd op Marco Borsato en al zijn nummers. En speciaal voor het koningshuis heeft hij zijn ziel en zaligheid weer in een nummer gelegd. Een artiest zet zijn gevoel op papier, een nummer wordt met liefde geschreven. En vooral dit nummer werd geschreven om een heel land bij elkaar te brengen. Om het groepsgevoel terug te brengen en weer even te voelen dat we allemaal Nederlanders zijn en dat ons leven zo goed is. John Ewbank schreef dit om een land te verenigen.
Oké, het is geen meezinger. En oké, misschien is het niet geschikt voor het Koningshuis. Maar de reacties die ik lees zijn echt afschuwelijk. Ik kan niet lachen om dingen als: 'Op weg naar het ziekenhuis, mijn oren stoppen maar niet met bloeden.' Natuurlijk is het niet wat we allemaal verwacht hadden, maar het is geen lelijk nummer. Het is niet vals, het is niet raar gecomponeerd. Het past niet bij het koningshuis, maar verder vind ik het een mooi nummer.
Natuurlijk mag iedereen zijn eigen mening hebben over het Koningslied, en je mag die ook echt wel op social media zetten. Maar ik vind het wel belangrijk om te beseffen wat je ermee teweeg brengt. John Ewbank schreef het lied voor een verenigd land, en hij kreeg doodsbedreigingen. Mensen snappen niet dat dingen die ze schrijven, kwetsend zijn. Mensen snappen niet dat iemand de brandstapel toewensen afschuwelijk is. Mensen snappen niet dat wij, met zijn allen, nu tegen John Ewbank en tegen het Koningslied samen spannen. Dat wij er een soort wedstrijd van gemaakt hebben: wie kan de grappigste en vooral gemeenste opmerking maken?
Ik schaam me dat ik hier woon. Ik schaam me dat wij dit met z'n allen doen. Dat wij een man die zoveel moeite en hard werk en liefde in een nummer stopt met z'n allen zo kunnen kwetsen. En dan ook nog moeten lachen of kritiek hebben op het feit dat hij het Koningslied intrekt.
Is dit het land waarin jij wilt wonen, waar jij deel van wilt zijn? Ik niet. Schaam je diep alsjeblieft.

woensdag 17 april 2013

'Pluk de dag' en nog meer van die onzin.

'Onze eindpresentatie gaat over Johannes de Bultrug!' Zei mijn leraar enthousiast. Over wat? Was mijn eerste reactie. Ja, mensen de komende periode hou ik me bezig met een potvis!
Gisteren was de eerste repetitie. En het ging helemaal niet over een aangespoelde walvis, het hoofdthema was de dood. Hoe ga je daarmee om? Wanneer zou het voor jou klaar zijn? Als je nu zou horen dat je over 2 maanden dood gaat, wat zijn de 5 dingen die je dan nog wilt doen? Dat zijn toch wel heel erg confronterende vragen. Sommigen kunnen er niet eens over nadenken zonder emotioneel te worden.
Gisteren heb ik eens goed nagedacht over de dood, over hoe ik erover denk. En ik kwam erachter dat ik er eigenlijk heel nuchter over ben.
Op de middelbare school twijfelde of ik nou moest geloven in de hemel, in geesten of in reïncarnatie. Tot ik me bedacht, ik weet nooit wat er na de dood is, niemand, tot je dood gaat. Dus voor nu geloof ik in alles en niks.
Wat ik in ieder geval geloof is dat het gewoon stopt. Als je dood gaat, is het gewoon klaar. Mensen zijn bang voor de dood omdat ze bang zijn wat ze gaan missen. Maar dat is alleen maar een angst van tevoren. Ook al heb je een veel te kort leven, je zult nooit missen wat je nooit hebt gehad, want je bent er niet meer. Je kan niet meer nadenken over waar je spijt van hebt, want je bent dood. Het stopt gewoon en je kan nergens meer spijt van hebben, je kan niks meer missen. Er is dus niks om bang voor te zijn.
De enigen die iets zullen missen zijn je dierbaren, want die verliezen iemand. En die zullen het vast heel moeilijk hebben. Maar aan de andere kant, zij leven nog. Zij hebben nog een toekomst. Zij zullen zichzelf weer bij elkaar kunnen rapen en weer gelukkig worden. En zo gaat het door. Voor mij is de dood dus niet iets om bang voor te zijn.
Ik ben het ook niet eens met de uitspraak: 'pluk de dag'. Natuurlijk moet je genieten van iedere dag, maar waarom zou je je focussen op de kans dat je morgen dood bent, terwijl de kans dat je morgen nog een dag leeft veel groter is? Waarom zouden mensen 10 jaar vooruit plannen als ze met de dag leven? Iedereen plant vooruit, want je gaat er nou eenmaal niet vanuit dat je morgen dood bent.
Ik ben van mening dat Johannes de bultrug gewoon rustig dood wilde gaan op Texel. Dat we als Nederland niet zo moeilijk moeten doen met media aandacht en dieren bescherming. Dat er een veel te groot ding van gemaakt werd.
Mijn mening verschilt vast van andere mensen. Iedereen denkt er over zijn eigen manier over. Maar het is wel een mooi onderwerp om een keer echt over na te denken. Ik ben benieuwd naar de volgende repetitie.

zondag 14 april 2013

Winterdip

Ik ontken altijd dat ik een winterdip heb. Ik hoef geen tien wekkers te zetten om op te staan. Na 1 wekker ben ik wakker, en een kwartiertje later sta ik naast mijn bed. Ik hou ervan om zoveel mogelijk lagen over elkaar aan te trekken. Ik voel me heerlijk in een trendy dikke trui. Ik ben niet zo'n fan van sneeuw, maar ik vind het wel lekker om in de winter lekker de hele dag in bed te liggen omdat het toch te koud is om naar buiten te gaan. Dus ik vind winter niet zo erg.
Het is nu 14 april en het is de eerste warme dag van dit jaar. Om half 1 fietste ik naar mijn werk. Het zonnetje scheen nog niet, maar het was al warmer dan normaal. Ik merkte gelijk hoe vrolijk ik daarvan werd. Vandaag was de eerste keer in een half jaar dat ik een leuke werkdag heb gehad. Gewoon, omdat ik vrolijk was door het weer. Dus, na een goede werk dag, fietste ik vrolijk in het zonnetje, in de hitte, met veel te veel kleding aan terug naar huis.
Nu zit ik in mijn slippers, spijkerbroek, hempje en vestje in de tuin. De zon is al uit mijn tuin verdwenen. Het waait eigenlijk net te hard om het echt warm te hebben. De buren hebben een kinderfeestje dus die maken veel lawaai, maar ik ben nog steeds vrolijk. Ik drink een Jillz en ik geniet.
Vanaf nu mag het niet meer kouder worden. Ik voel me namelijk meteen fitter. Ik heb meer energie, meer positiviteit. Ik heb zin om mijn 3 paar nieuwe (en tot nu toe te koude) schoenen eindelijk aan te trekken. Ik heb zin in terrasjes en festivals. Ik heb zin in shorts en zonnebrillen. Ik heb zo'n zin in de zomer. De slobbertruien kunnen de kast in, vanaf nu blijft het warm! Dat moet wel.
Ik ga nog even door met genieten. Want eindelijk, de winterdip (die ik dus stiekem wel had) is voorbij!

zaterdag 13 april 2013

Ik wil geen werk, ik wil geld

Op zaterdag gaat om 8 uur de wekker. Na een nacht van 10 uur word ik nog steeds doodmoe wakker. Nog half slapend stap ik onder de douche en overweeg ik om me ziek te melden. Ik heb geen zin om me op te maken, dus ik doe alleen maar mascara op. En anderhalf uur later zit in chagrijnig op de fiets. Na vier zware dagen school, werk ik nog twee dagen in het weekend. En na anderhalf jaar dezelfde baan, haat ik mijn werk.
Op de fiets vraag ik me af hoe ik dit werk een half jaar geleden vol hield. Toen had ik er altijd zin in, nam ik me altijd voor dat het een goede dag zou worden. Als ik er dan toch ben, laat ik er dan maar het beste van maken, dacht ik toen.
Nu lukt dat me niet meer, ik kan me er niet meer toe zetten om er zin in te hebben. Ik vind het gewoon echt niet leuk meer.

Tijdens het werk droom ik altijd weg. Waarom had ik me ook alweer niet ziek gemeld? Ik val bijna in slaap.... Ohja, ik heb geld nodig. Ik moet nog zeshonderd euro voor een vakantie betalen. En daarbij moet ik nog zoveel leuke zomerkleding kopen. Want als ik die vakantie dan betaald heb, moet ik er natuurlijk nog goed uit zien op die vakantie. Terwijl ik sta af te prijzen bedenk ik me hoe ik door Disneyland loop in mijn nieuwe shorts. Of hoe ik in een mooie bikini in Portugal bij het zwembad lig. Nog een paar uur. Nog even doorzetten. Ik heb het geld nodig.

Na het werk fiets ik door de regen weg. Ver weg van de stad. De tijd is toch wel weer snel gegaan. Ik ga gelijk door naar een van mijn oppas adresjes, waar ik weer geld ga verdienen.

Het probleem is niet dat ik niet genoeg geld verdien. Want ik heb minimaal 200 euro per maand. Het probleem is dat teveel geld uit geef. Ik wil extra zangles volgen, uit eten/lunchen met vriendinnen, reizen naar andere steden, leuke dingen doen en heel veel kleding kopen. Ik heb niks om aan te trekken met een kast vol kleding.
Mijn zus, die op zichzelf woont, maakt al haar geld op aan haar vaste lasten. Huur, eten en weet ik veel wat er allemaal nog meer komt kijken bij een eigen huis. Die heeft misschien 1 keer in de drie maanden geld om een nieuw kledingstuk te komen. Ik kom elke maand met drie tassen vol kleding thuis en ik vind het nog niet genoeg.
Mijn moeder wordt boos als ik naar geld vraag. Ik begrijp dat wel. Misschien moet ik ook wat minder geld aan kleding uitgeven. Ik heb nogal een shopverslaving.

Deze maand ben ik begonnen met "sparen" voor mijn vakanties. Ik voel me gevangen omdat ik niet even de H&M in kan lopen. Als ik eenmaal verliefd ben op een kledingstuk kan ik het niet laten hangen. Dan schreeuwt een stem in me: 'Neem me mee' 'Neem me mee' 'Laat me niet hangen'. Dus dan ga ik maar gewoon helemaal de winkel niet in. Ik wil zo graag iets leuks voor de zomer kopen....

Dus werk ik harder, om maar meer te verdienen, om maar meer te kunnen kopen. Mijn droombaan is matras-tester worden, slapend geld verdienen. Maar tot ik een leuke baan gevonden heb, moet ik dit werk nog maar even volhouden. Het moet. Ik moet al het geld bij elkaar krijgen. Die nieuwe kleren op de vakanties komen er.

dinsdag 9 april 2013

Half huilend en totaal in paniek twijfel ik of ik mijn moeder ga bellen of uit het raam ga springen.

Vandaag is best een belangrijke dag. Het is namelijk presentatiedag 1. Laten zien wat je de hele periode hebt geleerd en daar een cijfer voor krijgen is niet mijn favoriete ding. En dan zit er ook nog eens publiek bij.
Het is dus ook ontzettend belangrijk dat je er op tijd bent, dat je goed voorbereid bent en niks vergeet. Ik had een deel van mijn spullen gisterenavond al klaar gelegd en vanochtend rende ik nog door het huis om alle spullen die ik was vergeten in mijn tas te gooien. Precies op tijd pakte ik mijn jas om de deur uit te gaan. Ik trek aan de deur en.... hartverzakking. De deur zit op slot, mijn zusje heeft de deur al op slot gedaan!
Klein detail over mijn voordeur. Hij kan alleen via de buitenkant open, niet via de binnenkant....
Half huilend en totaal in paniek twijfel ik of ik mijn moeder ga bellen of uit het raam ga springen. Je gaat me niet vertellen dat ik precies vandaag op gesloten zit in mijn eigen huis. Nog een paar keer bonk ik boos tegen de deur, tot mijn oog op het raampje in de deur valt. Ergens diep in mij voel ik een sprankje hoop. Dit kan werken. Ik maak het raampje open en steek mijn gelukkig hele lange arm door het raampje. Ik kom makkelijk bij het sleutelgat en draai de deur, terwijl ik zelf binnen sta, via de buitenkant open.
Opgelucht zit ik in de tram. De tram die ik eigenlijk wilde hebben, heb ik gemist. Maar het maakt niet uit, want ik heb al mijn spullen, ik ben op tijd op school. Straks rustig alles doornemen, mezelf optreedwaardig maken en een presentatie spelen. Nu kan er niks meer fout gaan.

maandag 8 april 2013

Ik ben zo iemand.

Ik ben zo iemand die op haar vrije dag om 9 uur op staat om Toddlers and Tiaras te kijken. Ik ben zo iemand die op haar vrije dag een planning maakt van dingen die ik moet doen, en vervolgens maar de helft doet. Ik ben zo iemand die op haar vrije dag K2 zoekt K3 van 2009 terug gaat kijken in plaats van school werk doet. En ik ben zo iemand die de hele dag zenuwachtig is voor de uitslag voor een auditie.
Ik ben dus al de hele dag nutteloze dingen aan het doen. Mezelf af aan het leiden. De vorige keer dat ik een auditie uitslag kreeg, was dat voor de school waar ik het liefst heen wilde. Toen was ik niet door en heb ik 2 uur gehuild.
Gisteren had ik een auditie voor een rol in een productie. Vanmiddag tussen half 6 en 6 uur krijg ik de uitslag.
Dit is zo'n dag dat je hoofd switcht tussen het beste en het slechtste wat kan gebeuren. Het idee dat ik de mail krijg en dat ik mijn naam bij de hoofdrol zie staan. Hoe ik blij mijn moeder en mijn zus bel, de reactie's op Facebook. Het repeteren voor die rol, het uiteindelijke optreden, hoe geweldig het zou zijn.
Of dat ik het mailtje open en mijn naam helemaal niet zie staan. En dat ik dan waarschijnlijk in het ensemble veel mag dansen en andere leuke dingen mag doen. Maar ook hoe ik me zou voelen als ik de rol niet krijg en hoe erg ik het ook wel zou vinden. De regels tijdens het wachten op een auditie: bereid je voor op het ergste (en droom van het mooiste).
Nog 4 uur, dan weet ik het. Nog 4 uurtjes wachten. Nog een modern solo en een eigen presentatie die doorgenomen moet worden...
En uiteindelijk nog maar een aflevering K2 zoekt K3.

donderdag 4 april 2013

Niet vanavond.

Ik heb wel eens van die dagen dat ik thuis kom, en dat ik ineens helemaal afgepeigerd ben. Dat ik op school nog helemaal energiek ben, maar als ik dan in de tram naar huis rustig mijn boek zit te lezen ineens in slaap van. Boek op de grond, ik kwijlend met mijn mond open, bijna mijn halte gemist, heel genant allemaal.
Vandaag was weer zo'n dag. Ik heb echt een hele drukke week met danstentamens, repetities, werken en een auditie, dus ik heb aardig wat stress. En ook omdat het het einde van de periode is, is iedereen helemaal kapot. Het is dus niet raar dat het weer zo'n dag was vandaag, maar eigenlijk komt het helemaal niet uit als je stress hebt.
Ik heb morgen nog vier danstentamens, die ik het liefst allemaal nog even door wil nemen en waarvan ik de muziek nog op mijn iPod moet zetten om morgen te kunnen oefenen. Zaterdag moet ik de hele dag werken en daarna gelijk door om een voorstelling te kijken. Zondag moet ik de hele dag repeteren voor een nieuwe stage en moet ik daarna haasten om op tijd te komen voor een auditie waar ik nog al mijn teksten voor moet leren. Volgende week heb ik presentatie week, waarin je alles moet laten zien wat je de afgelopen periode geleerd hebt. Dus ik moet ook nog zorgen dat die presentatie helemaal op orde is, en ik moet nog een solo presentatie maken en ik moet nog... ZUCHT.

Vanavond even niet, vanavond moet ik even lekker in bad liggen en een aflevering Friends kijken en mijn lichaam rust gunnen. Vanavond moet ik even lekker met een kop thee in bed liggen om te zorgen dat ik niet ziek wordt. Vanavond moet ik even RUST.
Morgen ga ik wel weer hard aan de slag. Morgen. Niet vanavond.

Alleen nog even...


Ik had me gisteren avond voorgenomen om een beetje op tijd te gaan slapen. Ik heb tentamen week en ik moet echt nog aan mijn moderne danssolo werken, dus het leek mij slim om een uurtje eerder naar school te gaan. Dus 9 uur aan het repeteren op school in plaats van 10 uur (ik weet het, chill leven).
's Avonds in plaats van the Passion een aflevering 'the Carrie Diaries' kijken, want dat duurt maar 3 kwartier, dan ben ik precies op 11 uur klaar, slaap ik om half 12, wekker om 7 uur en gaan met die banaan.
Dat was het plan. Maar na 'the Carrie Diaries' moest ik nog even iets opzoeken. Nog even Twitter, Facebook en Tumblr checken. Nog heel even een YouTube filmpje kijken. Nog 1 blogpost lezen van Anna-Beau (dat werden er uiteindelijk een stuk of 30). Ik moet ook nog mijn spullen voor morgen klaar leggen. Nog 1 ronde Candy Crush op mijn mobiel spelen. Nog even kijken of ik mijn haar zelf in kan vlechten. Nog even de laatste noten van 'Defying Gravity' eruit belten, leuk voor de buren. Uiteindelijk lig ik pas om 00.15 in bed om te gaan slapen. Het wordt toch een korter nachtje dan gedacht.
Als mijn wekker toch echt om 7 uur gaat, zit ik net midden in een fijne droom. En mijn bed ligt altijd lekkerder 's ochtends dan 's avonds. En ik ben zo moe! Nog 1 minuutje dan... Dan zal ik straks extra haasten. Niet Twitter en Facebook checken als de ochtend krant, maar gelijk extra snel douchen. Extra snel mijn kleding uitzoeken. Extra snel mijn gezicht toonbaar maken voor de buitenwereld. Extra snel de klitten uit mijn haar kammen. Extra snel mijn cracker met hagelslag eten terwijl ik mijn lunch smeer. Extra snel naar de tram rennen.
Het is half 10 en ik ben bijna op school. In bed besloot ik dat ik geen uur nodig had voor mijn solo, maar dat een half uurtje genoeg was...
Het is echt een wonder dat ik iedere dag op tijd op school ben...

woensdag 3 april 2013

Op zoek naar jezelf

Heb je ook wel eens dat iemand iets heel belangrijks aan het uitleggen is, en dat je echt probeert te luisteren, maar dat je steeds afgeleid wordt door de gedachte: 'Hoe zou het zijn om hem/haar te zijn?' Ik heb dat heel vaak. Ook als ik gewoon mensen op straat tegen kom, of als ik tegenover iemand zit in de tram. Hoe zou het zijn om diegene te zijn? Hoe ziet zijn/haar leven eruit? Wat zou hij/zij nu denken? En vooral, wat zou diegene van mij vinden?
Ik vind het heel erg belangrijk om leuk gevonden te worden. Ik wil graag dat iedereen mij aardig en leuk en lief en grappig vindt. En dat kan natuurlijk helemaal niet, niet iedereen vind je leuk, dat zou ook niet gezond zijn. En toch is dat altijd mijn streven, ik wil leuk gevonden worden.
Ik hou me daar echt vaak mee bezig. Als ik iemand anders zou zijn, hoe zou het dan zijn om mij te ontmoeten? Hoe zouden die ogen naar mij kijken en wat zouden die hersens van mij vinden? Als ik mij zou kunnen ontmoeten, zou ik mij dan leuk vinden?
Als je me dat twee jaar geleden gevraagd had, had ik nee geantwoord. Toen was ik niet blij met wie ik was en dat heb ik veranderd. En als ik dat mezelf nu af vraag weet ik het niet. Want wie ben ik eigenlijk? Die persoon die ik 's ochtends in de spiegel zie, wie is dat?
Bij mij op school (een opleiding tot artiest) is het heel belangrijk dat je weet wie je bent, want je moet je bloot geven en je emoties laten zien aan een hele zaal vol mensen. Het is dan ook zeer belangrijk dat je op zoek gaat naar jezelf. Ja sorry maar, ik snap niet wat dat is. Een leraar raadde mij aan om lekker met een wijntje in bad te gaan zitten en eens goed na te denken over wie ik nou eigenlijk was. Op zoek te gaan naar mijn ware ik. Hoe dan? Waar moet ik zoeken? Waar zit mijn ware ik? Waar zit het deel dat jou jou maakt? Zit dat in je hersens, in je ziel, in je hart? Als ik naar mezelf op zoek zou gaan, waar moet ik dan zoeken?
Ik denk niet dat je op zoek naar jezelf moet en kan gaan. Ik denk dat je gewoon bent wie je bent. Ik ben, jij bent, wij zijn, dat is alles. En als je op zoek gaat naar jezelf ga je het niet vinden, en verspil je veel te veel tijd. Dan kan je beter gewoon zijn wie je bent.
Dus stel, je zou met iemand anders ogen naar jezelf kunnen kijken, zou dat dan iets veranderen? Of blijf je dan gewoon wie je bent? Kan je jezelf aanpassen en bijschaven tot de persoon die je wilt zijn? Of moet je jezelf gewoon accepteren?
Je kan niet met iemand anders ogen kijken, alleen met die van jou. Dus kijk naar jezelf, lach naar jezelf, zie de dingen die jou jou maken. En vooral, vind jezelf leuk. Want als jij jezelf niet leuk vindt, kunnen anderen jou ook nooit leuk vinden.
Dit ben ik. Ik ben. En ik ben trots.

dinsdag 2 april 2013

Just Britt

Ik vind mijn leven niet zo bijzonder. Eigenlijk ben ik maar heel normaal. Juist daarom lijkt het me leuk om te vertellen over mijn leven. Vooral om kennis te maken met mensen die hetzelfde zijn als ik, om te kijken hoe anders iedereen nou eigenlijk is.
Dus, wie ben ik?
Ik ben Britt, een 18 jarige passionele studente aan de Dutch Academy of Performing Arts, een opleiding tot musical artiest. Ik krijg dus vooral praktijk les in dans, zang en spel. Ik hou dus van musical, optredens, theater en alles wat daarmee te maken heeft. Ik ga vier dagen in de week naar school, ik werk twee dagen in het weekend bij de V&D en ik loop nog zo veel mogelijk stage. Als ik vrije tijd heb (ooit), lees ik een heleboel boeken, kijk ik een heleboel series en films en blog ik heel veel (stiekem is dit mijn 4e blog). Als ik thuis ben zit ik dus lekker in bed met een kop thee, een stuk chocola, staat TLC aan en zit ik met mijn laptop op schoot. Dat vind ik een stuk leuker dan het hele weekend in een veel te drukke discotheek staan. Als ik dans, heb ik ruimte nodig. Ik ga dus ook bijna nooit uit.
Ik kan niet leven zonder mijn Apple producten (mijn iPhone, iPod en Macbook), ik heb een schoenen verzameling en een shop verslaving.

Op deze blog wil ik dingen posten over mijn leven. Wat maak ik mee? Wat irriteert me en wat inspireert me? Dit zal vooral een plek zijn waar ik mijn schrijfdrift kwijt kan. En ik hoop dat ik mensen blij kan maken met mijn vreemde hersenspinsels.

Wil je meer van mijn zien? Kijk dan even op mijn andere blogs:
Mijn mode-blog (met eigen posts): http://brandbritt.tumblr.com/
Verslaafde obsessie blog (reblogs): http://blahfuckingblah.tumblr.com/
Mijn inspiratie blog (reblogs): http://brittvis.tumblr.com/

En volg me:
Twitter: https://twitter.com/britt_vis
Instagram: http://instagram.com/brittvis

XOXO
Just Britt.