vrijdag 28 juni 2013

Misschien, ooit op een dag, heb ik het lef om er echt een te zetten.

Over het algemeen ben ik een heel verwend meisje. Ik heb een heel lieve gezonde familie, leuke vriendinnetjes, een kast vol kleding, ik doe iedere dag wat ik het liefste doe. En toch is er nog een ding wat ik echt heel graag wil hebben. Iets waarvoor ik het huis uitgezet zou worden als ik het zou nemen. Iets waar heel mijn familie fel op tegen is. Maar ze kunnen het niet uit mijn hoofd praten. Ik wil zo ontzettend graag een tatoeage.
Vroeger vond ik altijd dat een tatoeage per se een betekenis moest hebben, maar ook van dat idee ben ik afgestapt. Waarom moet er per se een dierbare overlijden voor ik een hartje op mijn pols mag laten zetten? Ik wil niet een tatoeage omdat er een grote emotionele betekenis aan zit, ik wil een tatoeage omdat ik het mooi vindt. Ik vind tattoo's prachtig. Een tekst op je rib, vogels op je sleutelbeen, een hartje op je pols, in infinity teken op je vinger, een mooie buddha in je nek. Natuurlijk zou ik nooit mijn wenkbrauwen laten tatoeëren, maar een subtiel inkttekeningetje ergens vind ik prachtig.
Het liefst wil ik het woord 'Passion' onder mijn bh-bandje, maar eigenlijk kan ik niet zo heel goed beslissen wat ik wil. Ik vind het zo moeilijk dat het er wel echt voor altijd zit. En het is zo moeilijk te verstoppen. Je wordt er gelijk zo op beoordeelt als je een tatoeage hebt en dat vind ik heel eng. Dus aan de ene kant wil ik hem op een plek waar ik hem makkelijk kan verstoppen. Maar aan de andere kant wil ik hem op een plek waar iedereen inclusief ikzelf hem kan zien. Ik bedoel, waarom zou ik een tattoo nemen als ik hem toch alleen maar verstop? Dan kan ik hem net zo goed niet nemen.
En het andere probleem is. Mijn vader heeft gezegd dat hij me het huis uit zet als ik hem neem. Hij vindt een tatoeage verminking. En ik weet dat ik het achter zijn rug om kan doen, maar ik ben echt een pappa's kindje en ik kan echt niet tegen hem liegen. En stiekem weet ik ook wel dat hij me nooit echt uit huis zou zetten. Maar nog steeds vind ik het moeilijk iets te doen waar hij niet achter staat. Als hij er zo fel op tegen is, kan ik het bijna niet over mijn hart verkrijgen om er een te nemen.
Dus voor nu denk ik na over wat ik nou echt precies wil. En droom ik van de foto's die ik op internet zie. Misschien, ooit op een dag, heb ik het lef om er echt een te zetten.


woensdag 26 juni 2013

Ja, je gaat op de raarste plekken zoeken hè?

Aparecium! Aparecium! (Spreuk uit Harry Potter, maakt onzichtbare voorwerpen en personen zichtbaar.) 
Dat moment dat je lekker in je kamer zit, je even iemand wil whatsappen en ineens je mobiel spoorloos is. Tien minuten geleden had ik hem nog, maar nu issie gewoon nergens te bekennen. Even voor de duidelijkheid. Ik ben niet erg opgeruimd, maar ik ben bijna nooit dingen kwijt. En van mijn sleutels, portemonnee en mobiel weet ik altijd ieder moment waar ze zijn. Ik denk dus dat ik langzaam krankzinnig aan het worden ben. Hoe kan het nou opeens weg zijn? En natuurlijk, is de batterij leeg dus kan ik hem niet bellen. Accio mobiel dan? Pfff, laat maar. Ik keer het hele huis wel weer ondersteboven.
Waar was ik ook alweer allemaal geweest? Heb ik hem mee naar boven genomen? Hij ligt niet op bed, niet in mijn vest, niet in mijn broek, niet in mijn tas. Niet onder alle al eerder genoemde voorwerpen. Waar ben ik nog meer geweest? In de badkamer! Ligt ie ook niet. Ik heb hem toch niet door de wc gespoeld hè? 
Dan maar de woonkamer doorzoeken. Niet op de bank, niet onder de bank, niet naast de bank, niet tussen de bank. Wat wel tussen de bank lag, was het langverloren nagelschaartje. Dat levert ook wat op. Waar kan ik nog meer zoeken? In de keuken! Terwijl ik in de koektrommel en de koelkast zoek, zegt mijn vader lachend: 'Ja, je gaat nu op de raarste plekken zoeken hè?' 
Ja dat doe ik ja, want ik word langzaam wanhopig. Ik kan me gewoon niet herinneren waar ik hem voor het laatst had. Hij kan toch niet zomaar weg zijn? Zomaar verdwenen? Hij moet echt ergens liggen...
Op dat moment zie ik hoe mijn vader het groene kussentje van de bruine bank tilt, en daaronder zie ik een flits van mijn blauwe hoesje. Mijn mobiel!!! Onder het kussen van de bank die ik vandaag niet aangeraakt heb. Wie heeft er op die bank gezeten? Inderdaad, mijn lieve geweldige elfjarige zusje. Van je familie moet je het hebben....
Maar EUREKA! Reunited and it feels so good! 


donderdag 20 juni 2013

Lange mensen hebben het ook moeilijk.

Ik ben nogal lang, vindt men. Ik ben 1,83. Wat inderdaad best wel aan de lange kant is.
Heel vaak hoor ik: 'Oh, Britt. Ik voel me zo klein naast jou. Waarom ben je zo lang?' Wat natuurlijk een stomme vraag is. Waarom ik zo lang ben? Nou, ik ben gegroeid. Heel raar. Ik weet dat het weinig voor komt, maar het gebeurde ineens. Ik kon er niks aan doen.
Mensen vinden zichzelf altijd zo zielig als ze zich klein voelen naast mij. Heeft iemand wel eens aan mij gevraagd hoe is het is om lang te zijn? Denken mensen nou echt dat het een voorrecht is? Lange mensen hebben het ook moeilijk!
Ik, als lang persoon, moet altijd omlaag kijken. Ik heb echt intense pijn aan mijn rug omdat ik altijd moet bukken. Als ik op de foto ga steek ik een kop boven iedereen uit, of ik moet zo ver door mijn knieën gaan dat ik de volgende dag overal spierpijn heb. Bij dansen word ik altijd achteraan gezet, zelfs als ik de enige ben die de dans echt kent. Maar anders ben ik te lang en kan je alle dwergen niet meer zien (dat schijnt dan weer zielig te zijn). Ik word sowieso altijd achteraan gezet, want ik steek toch overal bovenuit. Ja met mijn voorhoofd. Ik ben echt niet lang genoeg om overal bovenuit te kijken. Fijn, staat alleen mijn voorhoofd op de foto... Verder zal ik nooit in mijn leven Disney Prinses zullen spelen, omdat ik daar gewoon te lang voor ben. Alle jongens op de wereld zijn rond de 1,50. Daardoor zal ik en nooit een liefde vinden waarvoor ik niet hoef te bukken voordat ik hem zoen en zal ik nooit een hoofdrol in een musical/film/toneelstuk kunnen spelen, want mijn tegenspeler is een dwerg. En ik zal ook nooit in het ensemble kunnen staan aangezien iedereen dezelfde hoogte is en ik er dan bovenuit steek. Dus eigenlijk is een carriere in de musical voor mij al niet mogelijk omdat ik te lang ben (en toch doe ik het, HA). Als ik hakken aan doe (wat mijn favoriete schoenen zijn) krijg ik meerdere keren op een dag te horen dat ik ze niet aan mag omdat ik dan echt te lang wordt. Ik moet schuin in mijn twijfelaar liggen, omdat ik er anders niet in pas. Dan raak ik of met mijn hoofd, of met mijn voeten de leuning. Ik pas ook niet op een luchtbed, ik lig altijd met mijn voeten over de rand. En ja, ook lange mensen voelen zich lang naast kleine mensen. Maar hoor je mij daar ooit over zeuren? Nee.
Wat zijn de voordelen van lang zijn? Je kan bij de hoge kasten, waardoor je altijd alles voor iedereen moet pakken en je kan model worden, als je dun genoeg bent. Wat ik dus al niet ben met mijn chocolade buikje en mijn rondingen.
Ik wil ook gewoon hakken aankunnen zonder dat iedereen 6 meter omhoog moet kijken om met me te praten. Ik wil ook een keer vooraan staan bij dansen. Ik wil ook het onschuldige meisje kunnen spelen en ik wil ook op mijn tenen moeten staan om een jongen te zoenen.
Maar nee, ik ben lang en iedereen denkt dat mijn leven makkelijker is. Dat is dus niet waar mensen. Bij deze haal ik jullie uit de waan. De droom voor kleine mensen om lang te zijn, is bij lange mensen andersom. Wat zou ik graag een keer klein zijn.
Maar aangezien dat toch niet kan, maak ik er maar het beste van. Ik draag hakken als ik hakken wil dragen, omdat ik dat mooi vind. Ook als ik achteraan word gezet, zorg ik ervoor dat ik gezien word. En ik zeur nooit over het feit dat ik lang ben. Dit is nou eenmaal mijn lichaam. En natuurlijk zijn er dingen die ik wil veranderen (1,73 is ook een hele mooie lengte), zal ik het hiermee moeten doen. Dit is wat ik gekregen heb toen ik op de wereld ben gezet en daar ga ik niet teveel over zeuren. Ik kan er ook niks aan doen dat ik een reus ben. En ik moet eerlijk toe geven dat het ook wel leuk is om altijd op te vallen omdat je zo lang bent. Maar, ja, lange mensen hebben het soms ook wel eens moeilijk.

Als er geen problemen meer zijn, is er altijd wel weer een probleem.

Kan je iets doen aan je probleem? Doe het. Kan je niks doen? Maak je dan geen zorgen over iets waar je toch niet aan kan veranderen.
Daar probeer ik altijd aan te denken. En toch ben ik altijd gestrest.
Mijn problemen van de afgelopen maanden leken allemaal opgelost te zijn. Aangenomen bij een conservatorium, een plan voor volgend jaar en een nieuwe baan! 
En toch blijft er altijd iets om me zorgen over te maken. Altijd lig ik toch weer te piekeren over dingen. Zelfs als alle problemen opgelost lijken, is er weer een probleem. En het probleem is wel op te lossen, maar ik kan maar niet beslissen hoe.
Het probleem is ook wel weer heel erg typisch. Ik was op zoek naar een nieuwe baan, omdat ik mijn huidige werk niet leuk vond. Na veel solliciteren had ik eindelijk iets nieuws gevonden. In de bediening bij een strandtent. Helemaal wat ik zocht. Een beetje horeca-ervaring op doen terwijl ik nieuwe mensen ontmoette en geld verdiende. Maar omdat het nog niet zo lekker weer was en de strandtent dan natuurlijk niet open is, hield ik mijn baantje bij de V&D nog even aan. 
Maar wat doe je dan als je nieuwe werk eigenlijk helemaal niet bevalt. Ik ben erachter gekomen (na 1 dag al) dat de horeca toch niet echt iets voor mij is en ik verdien netto 3,11 wat ik persoonlijk echt veel te weinig vindt voor een achttien jarige. En wat doe je dan als je, door de slechte ervaring op je nieuwe werk, je erachter komt dat je je oude werk eigenlijk toch wel heel erg leuk vindt....
Nu zit ik dus weer met een probleem. Wat ga ik doen deze zomer?
Het liefste zoek ik een nieuwe baan bij een andere winkel, een iets kleinere winkel waar je nog meer gericht kan zijn op mode en die je iets netter kan houden (ik ben nogal een perfectionist en ik kan er niet tegen dat je in een warenhuis je afdeling nooit echt helemaal netjes krijgt). Maar aangezien ik waarschijnlijk geen werk kan combineren met mijn nieuwe opleiding, kan ik alleen nog maar in juli werken.
Dus dan blijven er twee opties over. Neem ik ontslag bij de strandtent? Wat ik al zo eng vind om te doen dat het daardoor al bijna geen optie meer is. Ontslag nemen, dat haat ik. Ik durf dat nooit te zeggen, zeker niet nu ik pas een paar dagen aan het werk ben. Maar dan heb ik wel de kans om de rest van de zomer 2 of 3 dagen in de week bij de V&D te werken en verder een rustige zomer te hebben. Of slik ik de bittere pil en hou ik allebei de baantjes aan? Waardoor ik me waarschijnlijk heel juli in het zweet werk, horeca-ervaring op doe en heel veel geld overhoud. Dat wel met werk wat ik niet leuk vind.
Ik kan niet kiezen. Ik ben geen opgever en ik ben doodsbang om ontslag te nemen, maar ik heb geen zin om de hele zomer alle zonnige dagen op te geven aan stom werk.
En zo ben ik dus toch nog de hele dag aan het piekeren. Tot ik besluit dat ik het nog twee dagen probeer bij de strandtent en als ik het dan nog steeds niet leuk vind, mag ik ontslag nemen. Zo stel ik het piekeren weer twee weken uit.
Want ja, als er geen problemen meer zijn, is er altijd wel weer een probleem.

vrijdag 14 juni 2013

Gewoon omdat dit gedeeld moet worden #1

Soms heb je van die nummers die zo veel met je doen. Nummers waar je je aan kan verbinden, zonder dat je iets vergelijkbaars meegemaakt heb. Dit meisje is zo goed met haar taal, dat ik haar nummer eerst vijf keer moest luisteren voordat ik kon stoppen met huilen. 
Gewoon, omdat dit het delen waard is. Iets waar ik van hou.

Maaike Ouboter - Dat ik je mis:


donderdag 13 juni 2013

Oh je doet een musicalopleiding, kan je dan ook zingen?

Als je student bent, wordt er vaak aan je gevraagd wat voor studie je dan wel niet doet. Ik heb alle antwoorden al gehad als ik het vroeg. Van de meeste heb ik geen idee wat het inhoudt en wat je in godsnaam dan wordt als je afstudeert. Maar mijn mijn studie is dat dan altijd heel duidelijk.
Ik krijg twee soorten reacties als ik vertel dat ik een musicalopleiding doe. Van mensen die ik al heel lang ken en soms al heel lang niet gezien heb, hoor ik: 'Ja, dat is echt iets voor jou.'
Van mensen die ik niet ken hoor ik: 'Oh, kan je dan ook zingen?'
Het antwoord is best wel moeilijk. Ik heb altijd het gevoel dat je snel arrogant gevonden wordt als je zegt: 'Ja ik kan goed zingen.' Maar dat is wel het antwoord wat ik de laatste maanden geef. Ik kan wel nee gaan zeggen, maar ik weet dat ik dat niet meen. Ja, ik kan goed zingen. Dat is ook de reden dat ik een musicalopleiding ben gaan doen. Als ik niet kon zingen was ik ten eerste nooit aangenomen en had ik het ten tweede waarschijnlijk niet leuk gevonden om te zingen (ik ben niet echt een doorzetter als ik ergens niet goed in ben). Dus ja, ik kan goed zingen. Als ik daar geen vertrouwen in had gehad, was ik nooit begonnen aan zo'n opleiding. Iedereen op mijn opleiding vindt dat hij/zij goed kan zingen, net zoals iedereen die meedoet aan die programma's als X Factor en the Voice of Holland. Je gaat niet meedoen als je geen enkel vertrouwen hebt in dat je kans maakt om te winnen. Je gaat geen musicalopleiding doen als je absoluut niet kan zingen, doesn't make any sense.
Dus vanaf nu, als de vraag gesteld wordt, antwoord ik trots: JA, ik kan goed zingen. Dat is niet arrogant, dat is zelfverzekerd. Dat is iets van je nodig hebt als je zingt. Ik weet ook dat in nooit Duits zou studeren, want daar haalde ik bijna nooit voldoendes voor. Je gaat niet een opleiding doen waar je geen talent voor hebt. Iedereen gaat iets doen met z'n talent. Dus ja, ik had ook een rustiger leven gehad als ik goed was geweest in wiskunde of economie, dan had ik vast een zekerdere toekomst gehad. Maar ik ben goed in zingen en daarom doe ik een musicalopleiding. Eigenlijk een heel makkelijk antwoord. Ik doe waar ik goed in ben, net als ieder ander persoon.

woensdag 12 juni 2013

Een film draait door mijn hoofd.

Vandaag viel ik in slaap in de les en was ik kapot en wilde ik op tijd gaan slapen. En nadat ik een uur lang mijn oude Hyves-pagina grondig bestudeerd heb, zag ik beelden in mijn hoofd. Beelden over het verhaal dat ik aan het schrijven ben. Niet dat het ooit af komt. Ik ben zo iemand die een stuk of 20 ideeën heeft opgeschreven, van alles is er een begin. Van sommige 'verhalen' heb ik al vier hoofdstukken, van sommigen pas 1 alinea. Meestal heb ik een maand inspiratie voor 1 verhaal en weet ik daarna niet meer hoe het verder moet gaan.
Het fijne aan lezen vind ik, dat je er zelf je beelden bij kan maken. Dat je een film in je hoofd ziet die je helemaal zelf mag creëren. Je mag zelf bepalen hoe alles eruit ziet, wat voor geluid het is, vanuit welke hoek er gefilmd wordt. Alles mag je zelf bepalen. Als ik lees, maak ik een film in mijn hoofd. En als ik schrijf, doe ik dat ook. Ik denk niet in woorden. Ik denk meer in beelden. En de dingen die ik in mijn hoofd zie, zijn soms moeilijk te verwoorden. Ik ben niet zo goed met taal. Ik schrijf de dingen eerder gewoon op zoals ze zijn. Ik gebruik niet zo vaak metaforen (hoe hard ik het ook probeer).
En al de hele avond zie ik losse scenes in mijn hoofd. Losse scenes die op op wil schrijven en vorm wil geven door ze in mijn word-document te typen.
Maar ik moet echt slapen. Het is al half 1 en anders ben ik morgen weer zo moe als ik vandaag was. Morgen weer een dag om te schrijven, om mijn eigen film te maken. Morgen weer een hele inspiratie volle dag. En waarschijnlijk weer een dag waar ik in slaap val doordat ik te weinig nachtrust gehad heb. Ja, ik moet echt gaan slapen. Of misschien toch nog even dat nieuwe stukje schrijven?


dinsdag 4 juni 2013

Iemand moet me knijpen, want ik geloof nog steeds niet dat dit echt gebeurt.

Als je kiest voor een carriere als artiest, weet je dat je toekomst nooit zeker is. Niemand kan jou een baan garanderen in de entertainment industrie. Er zijn maar heel weinig plekken en heel veel opleidingen. En terwijl je nooit zeker gaat weten of je ooit later je brood kan verdienen, kies je er toch voor om in het diepe te springen en er gewoon voor te gaan. Waarom? Omdat dit het enige is wat je echt wil, het enige wat je kan. Het enige waar je echt gelukkig van wordt.
Dus leef je van dag tot dag. Kijk je wat het leven je te brengen heeft. Je auditeert, en auditeert en auditeert tot je ergens succes hebt en je heel misschien ergens een contract scoort voor een jaar. Dan heb je een jaar werk en begint daarna het hele spektakel weer opnieuw.
Ik kan snel omschakelen en kan goed omgaan met verandering. Maar toch heb ik de afgelopen maanden onder grote druk geleefd. Het was toch even heel moeilijk om geen idee te hebben van de toekomst. Ik kon geen plannen maken, ik kon niet op dingen rekenen want ik wist niet waar ik volgend jaar studeerde. Heel even vond ik het echt heel moeilijk dat ik geen idee had wat ik ging doen.
Tot vanochtend. 4 slopende auditie ronden, dagen vol stress, veel te weinig slaap en nu een 4 jarige HBO opleiding Muziektheater. Vanaf volgend jaar een echte student, met echte studiefinanciering en een studenten OV. En, het belangrijkste, voor de komende 4 jaar een toekomstplan. Ik zit even 4 jaar safe.
Het is nu gewoon zo fijn dat ik weet waar ik aan toe ben. Dat ik weet dat ik een nieuwe start kan maken op een nieuwe school en dat ik weer opnieuw mezelf kan laten zien. Een nieuw beeld van mezelf kan creëren.
De afgelopen dagen waren zenuwslopend. Normaal doe ik altijd mijn best om te denken dat ik niet aangenomen word zodat de klap minder hard aan komt. Maar waarom wil ik eigenlijk dat het minder hard aankomt? Ik wil gewoon, tot ik bericht krijg in de illusie leven dat ik aangenomen word, en als ik niet aangenomen word wil ik gewoon keihard janken.
Vanochtend werd ik de les uit gebeld. Toen ze me vertelde dat ik was aangenomen kon ik het bijna niet geloven. Mijn ouders en zus blij, mijn klasgenoten blij, 200 Facebook vrienden blij en vooral ik heel blij. En trots. En opgelucht.
Een rugtas voor stress valt van mijn schouders. Voorlopig geen audities meer. Voorlopig geen onzekerheden meer. Maar het Conservatorium in Rotterdam.
Iemand moet me knijpen, want ik geloof nog steeds niet dat dit echt gebeurt.