maandag 29 juli 2013

50 onzinnige dingen die echt onbelangrijk maar wel leuk zijn om te weten over mij.

1. Als ik op de fiets zit, zet ik een soundtrack van een musical aan en playback ik alle nummers mee. Ik schaam me niet als mensen me vervolgens raar aankijken.
2. Ik ben nog nooit naar een bruiloft geweest.
3. Alleen al door de sfeer van een begrafenis moet ik huilen. Al kende ik de persoon die overleden is niet, ik zal vast een van de mensen zijn die het hardst huilt. Gewoon omdat ik de emotionele druk van de mensen om me heen niet aan kan.
4. Ik kan alle Harry Potter films meepraten, maar de boeken heb ik nog nooit gelezen.
5. Als mijn haar lang is, knip ik het kort. En als het kort is, kan ik niet wachten tot het weer lang is.
6. In mijn fantasieleven woon ik samen met Robert Pattinson in New York.
7. Kip. Gewoon kip. Altijd kip. En niks anders.
8. Ik ben verliefd op New York. Dat is de stad waar ik me het meest thuis voel en waar ik later het allerliefste wil wonen en ik weet zeker dat dit ooit gaat gebeuren.
9. Ik was vroeger verslaafd aan Rocket Power. Weet je nog? Van WOEGEDIE WOEGEDIE WOEGEDIE en COOLEROENIE. Jup, dat.
10. Ik stoot mezelf altijd twee keer op dezelfde plek. Ik heb al snel blauwe plekken en daarom zijn mijn benen altijd paars.
11. Ik rook niet. Ik heb het nooit gedaan en ik zal het ook nooit doen.
12. Mijn kamer staat vol met lege fotolijstjes. Het was de bedoeling dat ik allemaal foto's uit zou printen maar ik ben er te lui voor.
13. Ik ben intense fan van 'Achtste groepers huilen niet'. Ik lees het boek soms nog steeds (ik moet altijd huilen) en toen ik met mijn zusje naar de bioscoop ging was ik de enige in de hele zaal die hardop aan het janken was. Ja, ik werd achteraf erg raar aangekeken.
14. Op de Game Cube vroeger was ik heel erg goed in Mario Kart. Maar op de Wii kan ik gewoon niet recht blijven rijden, ik rij altijd zigzaggend.
15. Ik heb mijn rijbewijs in 1 keer gehaald, vraag me niet hoe. En ik kan absoluut niet inparkeren. Mensen op de parkeerplaats worden niet eens meer boos op me omdat ze zo hard moeten lachen.
16. Ik begon met verhaaltjes schrijven toen ik een jaar of zeven was. Ik schreef allemaal vreemde, korte verhaaltjes die ik nog steeds (ergens) bewaard heb.
17. Ik was vroeger verslaafd aan de Sims. Ik speelde dagen achter elkaar, zo lang dat mijn tieners waar ik mee begon bejaard waren geworden. En ja, ook mijn alterego Sim is getrouwd met Robert Pattinson.
18. Ik drink de hele dag door thee. Zomer of winter maakt niet uit. Maar ik drink dan wel baby-thee. Drie kwart thee, een kwart melk. Thee zonder melk vind ik niet lekker en drink ik dus ook bijna nooit. En ik hou niet van munt-thee of kruiden-thee, alleen fruit-thee of normale engelse thee.
19. Ik vergeet altijd de deur van de wc dicht te doen. Het is gewoon een automatisme dat ik hem open laat staan. Ook als ik ergens op visite ben.
20. Ik bedenk altijd pas 20 minuten later een goed antwoord op een opmerking. Ik ben nooit scherp genoeg om grapjes te maken of gemeen terug te zijn.
21. Als mensen (voor de grap) iets gemeens over mij zeggen, versta ik het nooit. Ook als staat degene die het zegt naast me. Ik versta het oprecht nooit. Is al jaren zo. Ik irriteer me er ook niet meer aan. Het is beter dat ik het niet weet.
22. Als ik de hele dag thuis zit en niet naar buiten moet, leef ik in joggingpakken en zonder make-up. Waarom heb ik mooie kleding nodig als ik de hele dag op de bank zit of in bed lig?
23. Als kind wilde ik piraat worden omdat ik zo'n groot fan was van Pippi Langkous.
24. Ik heb iets met eenhoorns. Ik weet niet wat het is, ik vind ze gewoon echt heel erg leuk.
25. Ik kijk nooit enge films, ik had vroeger al nachtmerries bij Peter Pan en ik ben doodsbang dat ik na zo'n film maanden niet kan slapen.
26. Ik heb nog nooit iets gebroken. Er was wel een keer een stukje bot afgebroken in mijn grote teen. Dat is operatief verwijderd en het stukje wat eruit gehaald is staat in een potje op mijn bureau.
27. Als ik een jongen was geweest, had ik Tim of Cas geheten. En mijn ouders hebben overwogen om me Bo te noemen.
28. Mijn ogen zijn zo klein dat ik laatst door een leraar chinees werd genoemd en er is me wel eens gevraagd of ik nog kan zien als ik lach.
29. Als ik later een dochter krijg wil ik haar Fo, Luna, June of Lieke noemen. Voor een jongen vind ik Alex of Aaron mooi.
30. Maar eigenlijk wil ik geen kinderen. Ik vind kinderen best leuk, maar niet 24/7. Als zo'n kind gaat huilen denk ik altijd, ga maar terug naar je mamma. En zo'n kind baren, dat is ook niet echt iets voor mij. Maar zwanger zijn lijkt me wel heel leuk en ik vind zwangere vrouwen prachtig.
31. Ik vertik het om voor 7 uur op te staan, behalve als het echt niet anders kan.
32. Ik ben pas 1 keer echt in Parijs geweest en dat kan ik me niet meer herinneren. Ik ga wel bijna ieder jaar naar Disneyland.
33. Vroeger noemde ik mezelf Sneeuwbrittje en ik altijd als ik bij mijn opa en oma was moesten we Sneeuwwitje naspelen.
34. Mijn bijnamen zijn: Brittvis, Bitterkaas, Brittekind en ook al ben ik ondertussen 1.83, ik zal voor altijd Brittje genoemd worden.
35. Vroeger op de camping vond ik het geweldig om af te wassen. Dat was mijn favoriete activiteit van de dag. Nu, niet meer echt...
36. Ik ben een soort taalfreak die iedereen verbeterd maar zelf hele stomme lelijke taalfouten maakt.
37. Ik kan heel slecht tegen liegen. Ik zie er ook het nut niet van in. Liegen lost niks op.
38. Als ik me 's avonds verveel, ga ik oude foto's, statussen of tweets van mezelf terug kijken en heel erg om mezelf lachen. That's kind of pathetic.
39. Ik irriteer me altijd aan de ondertiteling. Als ik thuis films kijk zet ik het altijd uit. Ik versta dan niet alles, ,maae anders word ik te veel afgeleid.
40. Ik moet een film helemaal vanaf het begin kijken. Ik kan niet op de helft meekijken of op de helft stoppen. Als ik eenmaal begin aan een film, moet ik hem helemaal zien.
41. Ik kon vroeger het woord Pearl niet zeggen.
42. Mijn eerste en grootste blooper ooit was dat ik bij mijn allereerste dansoptreden naar achteren vergat te lopen en dat het doek toen achter me dicht ging. Ik kon nog net door het laatste gaatje kruipen. Ik was toen een jaar of 5 en iedereen vond het heel schattig, maar ik wilde nooit meer terug naar die dansschool.
43. Ik wil dat mijn dekbedovertrek gestreken is, anders ligt het niet lekker genoeg. En ik vind wit dekbedovertrek lekkerder dan zwart of gekleurd zonder goede reden.
44. Ik verlies nooit een spelletje monopoly. Oke, misschien bijna nooit.
45. Ik kan niet fluiten. Probeer het nog steeds maar ik kan het niet. Ik wil het zo graag, maar nee.
46. Ik heb wel eens boom gespeeld in een musical. Ik moest zelfs een bomendansje doen. En mensen zeiden achteraf dat zij me echt een goede boom vonden, dat ik daar echt een type voor was. Ik snap niet waarom ik deze herinnering nog niet verdrongen heb.
47. Ik ben niet tevreden met mijn lichaam, maar ik hou te veel van eten om er iets aan te veranderen.
48. Mijn lippen zijn altijd droog en er zitten altijd losse velletjes aan, hoe vaak ik er ook Purol op smeer.
49. Ik geloof dat er in Red Bull stierensperma zit.
50. Ik ben heel slecht in tanden poetsen. Ik poets vaak maar 1 keer per dag en ik heb geluk als ik 2 minuten poets. Mijn tandarts blijft zeggen dat ik beter moet poetsen en ik heb heel vaak gaatjes, maar ik ben er gewoon te lui voor.

zaterdag 27 juli 2013

Facebook is voor levenloze mensen.

Laatst zei een collega tegen mij: 'Jij hebt zo'n interessant leven. Ik vind het altijd zo leuk om jou Facebook te lezen, want je maakt zoveel mee.'
Eigenlijk moet ik om zulke dingen wel lachen. Ik update mijn Facebook status vaak drie keer op een dag. En juist als ik niks te doen heb, zet ik er meer en meer op. Ik zou een scheet kunnen laten en dat op Facebook zetten. Ik heb geen interessant leven. Als ik dat had, zou ik geen tijd hebben om veel op internet te zetten. Maar ik heb te veel tijd over en daarom ga ik allemaal onzin over mijn leven openbaar maken op mijn publieke pagina. Ik heb te veel tijd over en daarom ga ik bloggen. Als ik een super interessant leven zou hebben, zou ik niet iedere avond op de bank zitten met mijn laptop op schoot.
Maar dat zit ik wel. Ik leef in een soort routine. Ik sta op, ga naar school of werk, kom thuis, eet, ga op de bank of in bed zitten en zet mijn laptop aan. Ik doe geen hele speciale dingen. Ik leef eigenlijk een heel saai leven. En ik vind het heel leuk om dat leven op te fleuren door drie keer per dag even aan de wereld te laten weten wat voor onzinnige dingen ik wel niet aan het doen ben.
Facebook is voor levenloze mensen. Mensen die te weinig echte gesprekken voeren en daardoor de tijd hebben om iedere 10 minuten even te checken of er al nieuws is. Facebook is ervoor om je leven interessanter te laten lijken dan dat het is.
En waarschijnlijk ben ik daarin geslaagd. Want mijn collega vond mijn Facebook interessant. Ik krijg iedere keer minstens 30 likes op een status (ja, dan voel je je populair). Maar eigenlijk laat ik alleen maar zien hoe zielig en oninteressant mijn leven is.
Maar, begrijp me niet verkeerd, ik hou van mijn oninteressante leven. Soms, als ik me verveel en vaak is dat midden in de nacht, ga ik mijn oude statussen terug lezen en dan lach ik om hoe grappig ik wel niet ben op internet.
Ja, ik ben levenloos. And I love it.


donderdag 18 juli 2013

Happy birthday to me!

Vroeger zaten we er weken op te wachten. Iedere dag hielp je je ouders eraan herinneren dat het al bijna was. Op de dag zelf was je al om zes uur wakker en moest je wachten tot je naar beneden mocht. 10 jaar geleden verwachtte je een groots ontbijt in een versierde kamer. Je nodigde zo veel mogelijk mensen uit, alleen maar zodat je veel cadeautjes zou krijgen. Het was echt jou dag, iedereen was alleen met jou bezig en jij moest ook in het middelpunt van de belangstelling staan.
Vanochtend werd ik wakker door mijn wekker, zo lang heb ik niet geslapen omdat ik gisteren een barbecue in de tuin had. Er kwamen meer mensen dan ik verwacht had. Het ging me totaal niet meer om de cadeautjes, alhoewel die heel leuk en lief waren, maar het ging me vooral om de gezelligheid. En gezellig was het. Veel gelach, lekker eten, leuke mensen. Het was een heerlijke avond.
Vandaag heb ik alleen maar dingen gedaan die ik leuk vond. Niet gaan stappen, daar hou ik niet van. Maar in plaats daarvan lekker lunchen met mijn moeder, zusjes en oma's. Heerlijk in de zon met een boek. Bloggen terwijl TLC op staat. Lekker een filmpje kijken op de bank met hapjes. Dingen waar ik van hou.
Iedere dag ben je een dag ouder. Jonger dan dit moment zal je nooit worden, maar je bent ook nog nooit zo oud geweest als je nu bent. En vandaag was het nog steeds mijn bijzondere dag. Maar ik vond het nu niet bijzonder om mij, ik vond het bijzonder door de mensen om me heen. Dat ze er allemaal nog zijn en dat we met z'n allen zo kunnen genieten. Dat ze mij zo laten genieten van het leven.
Al is de leeftijd 19 misschien niet zo'n bijzonder jaar, voor mij is het wel een bijzonder jaar. Mijn nieuwe studie, een nieuw begin met nieuwe vrienden, maar hopelijk wel met oude vrienden en oude gezelligheid. Want die wil ik het komende jaar echt niet missen.

En omdat ik vandaag jarig ben, wil ik al mijn lezers graag heel erg bedanken. Ik geniet van alle leuke reacties die ik krijg. Ik vind het zo leuk dat mensen mijn vreemde gedachten ook lezen en dat ze het leuk vinden. Soms heb ik, nadat ik een blog geplaatst heb, wel 200 pageviews en dan voel ik me zo bijzonder. Dat maakt het bloggen alleen nog maar leuker, ik doe het niet alleen voor mijn eigen plezier. Ik kan er ook anderen mee vermaken.
Dus bedankt dat jullie zo trouw lezen en reageren. Bloggen wordt zoveel gezelliger door jullie allemaal.

Happy birthday to me!




dinsdag 16 juli 2013

Ik zie mijn arme leven nog druipen in een plasje plas.

Ik doe niet aan bijgeloof. Ik loop lachend onder ladders door en langs zwarte katten, ik zoek geen klavertjes vier, ik weet niet eens welke kant op hoefijzers nou ook alweer geluk brachten en ik draag geen gelukssokken/onderbroeken/bh's/korsetten/slipjes/string/boxers/oma-onderbroeken.
Het enige waar ik wel in geloof, is karma. Karma is echt. Het is me al te vaak overkomen. Lachte ik iemand uit die vogelpoep op haar schoen kreeg? Ik kreeg het op mijn hoofd...

Ik ben altijd erg voorzichtig met mijn belangrijke spullen. Een verzekering voor mijn iPhone is dan ook echt niet nodig. Die gaat toch nooit kapot. Ik ben er zo zuinig op. Ik lach altijd mensen uit als hun iPhone kapot is door hun eigen schuld. Vooral als ze hem in de wc laten vallen. Ik vraag dat me altijd af, hoe kan je in godsnaam je mobiel in de wc laten vallen? Hoe?
Zo heb ik toch wat mensen uitgelachen in mijn leven. En natuurlijk, vandaag was het mijn beurt.
Ik zie mijn arme leven nog druipen in een plasje plas, nadat mijn toilettasje van mijn werk ondersteboven in de wc was gevallen. Hardop NEEE gillend, zittend in mijn ondergoed greep ik in mijn eigen plas. Portemonnee eruit, flesje eruit, sleutels eruit, bonnetjes eruit, MOBIEL! Helemaal onderop. Helemaal nat. Terwijl ik op het vergrendel knopje druk, zie ik mijn achtergrondfoto. Even ben ik opgelucht, hij doet het nog! Maar dan zie ik de lichtjes flikkeren en het scherm wordt zwart. Totaal in paniek pak ik wat toiletpapier. Misschien helpt schudden? Nog meer papier. Fohnen?
Terwijl ik mijn leven aan het reanimeren ben, zie ik hoe de flitser aan gaat. Hé, das handig! Ik wist nooit hoe die aan moest. Die doet het in ieder geval. Maar meer beweging dan dat krijg ik er niet meer in.
'Mam, ik heb mijn leven in de wc laten vallen.' Is het eerste wat ik zeg als ik thuis kom. Mijn moeder snapt natuurlijk gelijk dat het over mijn iPhone gaat en staat al met de rijst in haar handen. Een nachtje in de rijst laten liggen en hopen dattie het morgen weer doet...

Normale mensen bedoelen met hun leven hun echte leven. Werk, school, vrienden, familie. Bij mij is mijn leven dus mijn iPhone en mijn Macbook. Nu moet ik dus op zoek naar een nieuw leven, moet ik echte vrienden maken en echte gesprekken voeren enzo. Fuck mijn leven. Ohnee, dat kan in mij geval niet. Of, eigenlijk toch wel. IEL! Zou daar een app voor zijn?
In ieder geval, wat ik hiermee wil zeggen is: Wees altijd lief voor andere mensen, ten eerste weet je nooit wat voor verhaal mensen hebben. Je weet nooit wat die mensen hebben meegemaakt waardoor ze zo geworden zijn. En als je aardig bent tegen mensen, ben je zelf gelukkiger. En ten tweede, en dit is eigenlijk de belangrijkste reden. Karma is a bitch, she really is. En ze zal je ooit te grazen nemen als je niet aardig tegen mensen bent.
Hoe dan ook is het kwalitatief uitermate teleurstellend dat ik mijn leven nu kwijt ben. Ik hoop dat ie nog gemaakt kan worden bij de telefoondokter. Anders ben ik deze week jarig en weet ik waar al mijn verjaardagsgeld aan op gaat: een iPhone 5. Als ik dan echt een nieuwe moet kopen, moet ik er natuurlijk wel beter uitkomen dan het oude.
Thanks so much karma. I will karma you back someday.

zondag 14 juli 2013

RIP Cory Monteith 1982-2013

Ik werd vanochtend wakker gesmst door twee verschillende personen. 'Britt, heb je dit al gelezen?' Ze stuurden me een artikel over Cory Monteith, Finn uit Glee, hij was vanochtend dood gevonden in een hotelkamer.
Voor grote Glee-fans, zoals ik, is dit een tragedie. Cory Monteith, zo jong, zo getalenteerd, zo grappig. Je krijgt zo het gevoel dat je zo'n acteur gaat kennen als je hem iedere week op je tv-scherm ziet. Natuurlijk ken ik hem niet echt. Ik ken Finn Hudson van Glee. Dus terwijl Twitter en Tumblr ontploffen van alle fans die het zo erg vinden, denk ik aan wat ze gaan doen met Glee. Mijn lievelingsserie. Ik kijk iedere week trouw. Ik vraag me af of ze uberhaupt nog door gaan met de serie. Wat nou als Glee stopt? Dan moet ik het iedere week missen.
Ik snap dat dat eigenlijk heel egoïstisch is om te denken. Maar nogmaals, ik ken Cory niet echt. Ik kan weetjes opnoemen over zijn jeugd, die heb ik op internet gelezen. Ik weet wat voor inspirerende of grappige dingen hij zegt in interviews, ik weet welke prijzen hij gewonnen heeft. Ik weet de dingen die op internet staan. Verder weet ik niks over hem.
Van Finn weet ik meer. Die zie ik iedere week. Die geeft zich bloot op mijn tv-scherm. Ja, ik ken Finn van Glee. De acteur Cory Monteith, ken ik eigenlijk niet.
Maar toch. Verschrikkelijk nieuws voor het fandom. Het is echt de grote nachtmerrie voor iedere fan.
Op Twitter staan reacties van sterren, mensen die hem wel echt gekend hebben. Mijn gedachten gaan uit naar hun. Naar Lea Michele, mijn grote voorbeeld, die met hem zou gaan trouwen. Al zijn collega's van Glee, zijn vrienden, familie. Iedereen die hem gekend heeft. Het is echt verschrikkelijk nieuws voor hen.
Toen Amy Winehouse dood ging, vond ik het stom dat mensen zo geschokt waren. Dat zat er toch aan te komen? Iedereen wist dat zij geen goed voorbeeld was en dat haar levensstijl verschrikkelijk was. Ze was gewoon dom dat ze een overdosis genomen had. Van Cory vond ik het ook dom. Maar het is toch anders. Hij had al drugs-problemen voor hij in Glee zat. Hij heeft het geheim gehouden, hij heeft er tegen gevochten, hij is in rehab geweest, hij is wel een goed rolmodel geweest voor de wereld. Daarom vind ik dit wel schokkend en verdrietig.
Voor mezelf hoop ik dat ze door gaan met Glee, dat mijn lievelingsserie blijft. Zonder Finn, maar wel met alles wat ik er zo geweldig aan vindt. Maar ik snap ook dat ik even geduld moet hebben voor we daar duidelijkheid over krijgen. En ik kan ermee leven dat ik daarop moet wachten.
En voor zijn nabestaanden hoop ik dat het goed gaat. Ik hoop dat ze het verdriet een plekje kunnen geven. Want van alles wat ik gelezen heb, was hij een heel inspirerend mens. En hij was ontzettend getalenteerd. Het is een verlies voor de wereld.

RIP Cory Monteith 1982-2013


woensdag 10 juli 2013

Beste Britt. Je bent niet zwanger en verder ook nog volledig gezond. Hoera. Fijne week en tot volgende maand!

'Britt, ik heb last van het rode kruis.' Wat? 'Ja ik heb een bloody Mary.' Wat? 'Ik heb een bloedserieus kut probleem.' WAT? 'Ik ben ongesteld!' Oh, ja zegt dat dan gewoon. Dat kan ik toch ook niet ruiken.
Op de een of andere manier vonden en vinden nog steeds meiden het heel moeilijk om over ongesteldheid te praten als er mannen bij zijn. Ik heb daar dus totaal geen moeite mee. Kan ik er iets aan doen dat ik iedere maand ongesteld ben? Nee. Is het iets om me voor te schamen? Nee. Ieder meisje wordt iedere maand ongesteld (hoop ik), daar ik niks mis mee en dat weten de jongens ook wel. Ik snap dat ze er niet met je over willen praten. Maar als je het een keer in een gesprek laat vallen, rennen ze echt niet huilend weg. En ook leraren schrikken echt niet als je ongesteld bent. Zo moest ik vroeger op de middelbare school altijd voor andere vriendinnen aan de conciërge vragen of hij maandverband had. 'Anders denkt hij dat ik ongesteld ben.' Dat ben je toch ook? Dus het is niet erg als hij denkt dat ik ongesteld ben terwijl ik het niet ben en altijd netjes mijn eigen tampony's meeneem, maar het is wel erg dat hij weet dat jij ongesteld bent omdat je om een maandverbandje vraagt? Ik snap de logica nog steeds niet.
Gelukkig is die tijd voorbij en kan ik op een school vol homo's en een klas vol meiden huilend op de grond liggen van de pijn. Op school schamen we ons niet om over sex, ongesteldheid, de pil of spiraaltjes te praten. Wij weten alles van iedereen en we houden niks voor elkaar geheim. Zo wist ook mijn hele klas dat ik altijd dood ging van de buikpijn tijdens mijn eerste dagen ongesteldheid. Vroeger kon ik dat oplossen met een pilletje Alive Feminax, maar na een jaar slikte ik minstens vier van die dingen op een dag en kon ik nog steeds amper rechtop staan. En toen was het tijd voor andere maatregelen.
Ik ben gisteren ongesteld geworden en lag vandaag weer in de feutushouding op de bank. Zelfs met zwaardere pijnstillers van de huisarts hou ik het niet uit. Waarom moet ik ongesteld worden? Welke man heeft dat bedacht? Ja, laat iedere vrouw lekker iedere maand een week pijn lijden! Is er niet een andere manier? Kan moeder natuur niet gewoon iedere maand een sms'je sturen. 'Beste Britt. Je bent niet zwanger en verder ook nog volledig gezond. Hoera. Fijne week en tot volgende maand!' Waarom moet ik iedere maand miniatuur weeën ondergaan terwijl ik niet van plan ben kinderen te krijgen?
Vanmiddag stelde iemand op Facebook voor om gewoon zwanger te worden. Ben je 9 maanden van je ongesteldheid af. Moet je alleen even baren maar dat weegt op tegen de 9 maanden pijnloze maanden. Het kind kun je dan vervolgens verkopen via marktplaats. Ik vind het een super plan! Naast dat het baren en het dragen van een kind nog tien keer pijnlijker is dan de ongesteldheid.
Ik heb wel eens aan een man uitgelegd hoe het is om ongesteld te zijn. Volgens mij denken mannen namelijk dat we ons aanstellen. Het was super hilarisch om uit te leggen en ik voelde eindelijk een keer gerechtigheid.
Nu dus voor de mannen die mijn blog lezen, zo is het om ongesteld te zijn:
Het begint een dag van tevoren met krampen. En dan niet krampen van: 'oh ik heb kramp.' Maar meer krampen als: 'HOLY CHRIST IK WIL OPGEROLD ALS EEN BAL LIGGEN EN NIET BEWEGEN IK HAAT MIJN LEVEN IK KAN NOOIT MEER RECHTOP STAAN' krampen. Je krijgt ook rugklachten. Die niet heel pijnlijk zijn maar ook niet echt geweldig om mee te slapen. 
Dan begint de ongesteldheid, dan stroomt er dus bloed uit een klein gaatje in je lichaam. Ik overdrijf niet als ik zeg, stroomt. Het is niet zo dat het eruit druppelt, het stroomt. Ik sta op, waterval. Ik ga liggen, waterval. Ik adem, waterval.
Daar komt dus bij dat als je er niks aan doet, dat gewoon blijft stromen en dus door je onderbroek, broek en alles heen stroomt en iedereen dus kan zien dat je ongesteld bent en al je kleding vies wordt. Bloedvlekken krijg je echt niet uit je kleding. Als je dat wil voorkomen, heb je twee keuzes. Je kan of een soort luierachtig geval in je onderbroek stoppen waardoor je de hele dag oncomfortabel loopt/zit/ligt, of je kan een soort watachtig staafje in je vagina schuiven die je daar maar een paar uur mag laten zitten omdat je anders dodelijk ziek kan worden en die je er dan weer uit moet trekken, terwijl die vastgezogen zit. Dat doet pijn. En nog steeds ben je bang dat je doorlekt.
En alsof dat nog niet genoeg is, komen daar nog extra hormonen/emoties bij. Op de een of andere manier ben je boos, geil, depressief, hongerig en in extreme pijn allemaal op hetzelfde moment. Als je ongesteld bent, ben je zo boos dat je mensen neer wilt steken alleen omdat je per se chocola moet eten. Vreetbuien kan je niet weerstaan en daarna word je depressief omdat je je dik voelt. Mannen hebben altijd door dat je niet lekker in je vel zit en spreken je er gelijk op aan. 'Ben je ongesteld ofzo?' Waardoor je moet huilen en het ontkent en vervolgens heel boos wordt omdat het natuurlijk waar is. Verder wil je dood gaan of alles eten wat je kunt zien. 
En dat doen we dan iedere maand, een week lang.

Is dat een beetje een goede uitleg, dames? 

Vragen spoken door mijn hoofd. Kan je een blog schrijven over menstruatie? Mensen hebben het er niet graag over. Je gaat niet op straat met een rode vlag staan wapperen. Hallo, ik ben ongesteld! Maar toch. Ik heb de behoefte om dit op te schrijven. En heel veel chocola te eten. En in een hol in bed gaan liggen en te huilen. Who run the world? Girls! Maar nu heel even niet.

maandag 8 juli 2013

Niet met droge ogen, maar wel met een opgeheven hoofd ga ik een nieuw avontuur tegemoet.

De afgelopen 4 dagen heb ik iedere dag gehuild. Ik ben een emotioneel labiel wrak, ik huil om de kleinste dingen en ben echt heel slecht in afscheid nemen.
10 jaar geleden besloot ik dat ik van musical mijn werk wilde maken. Ik deed auditie bij een vooropleiding in Zoetermeer en werd aangenomen. In mijn eerste twee jaar lag ik niet goed in de groep, ik had weinig vrienden en was eenzaam. Maar toch hield ik het vol. Ik deed de vooropleiding niet om vrienden te maken, ik deed het voor mezelf. Ik deed die vooropleiding omdat ik de beste wilde worden en daar had ik niemand bij nodig. Het ding aan musical is: het is eenzaam. Met slijmen en ellebogenwerk kun je heel ver komen. Als je anderen alles gunt, krijg je zelf nooit de rol waar iedereen van droomt. Je moet het jezelf het meeste gunnen.
Nadat ik toch een jaar gestopt was omdat ik het niet meer uithield, kreeg ik het jaar daarna een leukere groep. Tegen alle verwachtingen in maakte ik vrienden voor het leven. En ik heb nog vier geweldige jaren vooropleiding gehad.
En toen ging ik naar de DAPA, wat van dezelfde school was. Ik kwam in een nieuwe klas en daar moest ik zo aan wennen. In mijn laatste jaar vooropleiding hadden we zo'n hechte groep, hoe kon ik diezelfde vriendschap krijgen met nieuwe mensen?
Afgelopen donderdag had ik mijn laatste eindpresentatie met ongeveer diezelfde groep mensen. Er zijn wat mensen bijgekomen of afgevallen, maar het was ongeveer de groep waarmee ik twee jaar geleden ben begonnen.
Al een week van te voren waren we allemaal in een sentimentele ik-ga-iedereen-zo-erg-missen bui. We hebben in een week meer geknuffeld dan in de twee jaar ervoor. 
De vriendschap kwam er, en die was nog veel closer dan mijn laatste jaar vooropleiding. Mijn klas bij Dapa was zo bijzonder. Iedereen was zo anders, en toch kon iedereen het met elkaar vinden. Zij hebben mij, als half autistische freak, me laten openstellen, ze hebben me geaccepteerd en zijn van me gaan houden. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik van mezelf kon gaan houden. Ze hebben mij meer mij gemaakt dan ik dacht dat ik kon zijn. 
We waren met z'n allen een groep die elkaar alles gunden. Die elkaar niet naar beneden haalden, maar juist iedereen liet stralen. Mijn hele klas zorgde ervoor dat iedereen zijn beste kanten verder kon ontwikkelen en kon laten zien. Dat is zo bijzonder in de musical.
Dapa is een relatief kleine opleiding met maar max 80 man. Ik kende dan ook iedereen op mijn school. We noemden elkaar de DAPA-familie. Wat best een goede benaming was aangezien ik vaak meer op school was dan thuis. Dus naast de mensen in mijn klas heb ik zoveel vrienden gemaakt! Het was echt mijn familie.
Nu ga ik een nieuw avontuur aan. Een HBO opleiding in Rotterdam, dat is wel wat anders dan dat vertrouwde Zoetermeer. En natuurlijk heb ik er onwijs veel zin in, omdat ik deze geweldige kans krijg en ik ga er zoveel leren. Ja, ik heb er zelf voor gekozen en ik heb nog geen moment spijt gehad van die keuze. Maar dat betekend niet dat ik het makkelijk of leuk vind om weg te gaan. Het tegenovergestelde. Het liefst zou ik iedereen van DAPA meenemen naar Rotterdam.
Maar omdat dat natuurlijk niet kan, neem ik afscheid van de DAPA-familie. Ik heb zoveel geleerd in 8 jaar. Alles wat ik weet over musical, heb ik daar geleerd. Maar ook heb ik daar geleerd wie ik ben en dat ik trots mag zijn op wie ik ben. Op DAPA ben ik een ander persoon geworden. En ik zou nooit slecht kunnen praten over DAPA.
Ik hield het donderdag niet droog tot het eind van de voorstelling. Ik ga het zo missen. Ik ga al mijn vrienden natuurlijk nog wel zien, maar ik zal geen deel meer zijn dan de groep en dat ga ik denk ik nog het meest missen.
Maar na vier dagen veeg ik de tranen uit mijn ogen. De mensen die ik ontmoet heb blijven in mijn hart. Maar mijn oog rijkt naar de toekomst. Niet met droge ogen, maar wel met een opgeheven hoofd ga ik een nieuw avontuur tegemoet.