zondag 25 augustus 2013

Volgend jaar begint nu ineens morgen al.

Ik ben ontzettend slecht in eerste indrukken. Ik ben verlegen en zeg de verkeerde dingen en op het eerste moment dat mensen me ontmoeten, vinden ze me al raar en ontwijken ze me liever. Ik werk hard aan deze afwijking in mezelf, en ik ben beter geworden in vrienden maken. Toch haat ik het om ergens nieuw te zijn. Op de een of andere manier klap ik toch altijd weer een beetje dicht en ben ik niet de sprankelende persoonlijkheid die mijn vrienden kennen.
Morgen begint mijn nieuwe opleiding. De eerste dag op je nieuwe school is altijd een hel. De laatste keer dat ik 'nieuw' was op een school, was toen ik naar de brugklas ging. Nu moet ik dat dus allemaal weer opnieuw doen. Ik weet nu al dat dat een ramp word.
Ik wil altijd de indruk maken van een leuk, sociaal, grappig meisje. Wat raar is want dat ben ik helemaal niet. Ik ben sarcastisch, wereldvreemd en in het algemeen gewoon vreemd. Leuk vreemd, maar vreemd. En daarom verpest ik mijn eerste indrukken altijd.
Niet dat ik me daar nu zorgen over hoef te maken. Mijn eerste indruk is al verpest. Bij de introductie avond stelde mijn nieuwe leraar me voor als de chinees van de klas. En natuurlijk wist niks beters terug te zeggen dan: 'Ja, het is oké, dat hoor ik vaker.' En daar ging het beeld dat ik voor mijn nieuwe klas wilde creëren.
Morgen begin ik echt aan mijn nieuwe opleiding. Ik kan niet geloven dat de tijd zo snel is gegaan. Ik had het altijd over volgend jaar, nu begint volgend jaar ineens morgen al. Ik voel me bijna schuldig tegenover iedereen die me heeft gefeliciteerd, omdat ik zeven kleuren schijt. Ik ben zo intens nerveus. Ik heb er zin in, maar ik ben ook nerveus. Want ik wilde nog naar de kapper, maar er is geen een kapper open op zondag en ik weet nog niet wat ik aan moet en ik heb eigenlijk geen idee wat me allemaal te wachten staat. Ik weet nog niet eens mijn rooster of wat ik nodig heb voor mijn lessen of welke lessen ik überhaupt precies allemaal heb.
Maar naast de zenuwen, voel ik blijdschap. Dit is wel weer een nieuw begin, een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Een nieuw belangrijk hoofdstuk in mijn leven. En ik heb er ook wel heel veel zin in. Want als ik eenmaal van de eerste verschrikkelijke ' ik moet nog wennen'-fase af ben, kom ik vanzelf op gang. En dan kan ik gaan leren en hard gaan werken en hopelijk ook gaan genieten. Naast dat het een zwaar en heftig en intens jaar wordt, wordt het ook een heel leuk jaar. En ik ben er klaar voor. Laat het maar komen!

vrijdag 23 augustus 2013

Het maakt me niet uit hoe oud ik ben.

Normaal word ik al ongeduldig als er 2 mensen voor me staan bij de kassa. Of als iemand 99 rijdt waar je 100 mag. Als mensen voor me op de trap niet door lopen en ik er niet langs kan.
Dus dan vraag ik me toch af waarom ik er zo van houd om twee dagen lang vrijwillig in rijen van twee uur te staan.
Ik ben opgevoed met Disney. En niet als in, ik heb vroeger alle Disneyfilms een keer gezien. Nee, ik keek echt iedere dag een Disney film. En dan niet iedere dag een andere. Nee, ik keek 2 jaar lang iedere dag dezelfde Disney film, en dan na twee jaar weer eens een nieuwe. Ik droomde ervan om ooit Disney prinses te zijn. Het was zelfs zo erg dat ik Sneeuwbrittje genoemd wilde worden.
Mijn familie heeft iets met pretparken. Ik ga minstens twee keer per jaar naar de Efteling en meestal een keer in de twee jaar naar Disneyland. Ik weet niet eens wat het is dat ik er zo leuk aan vind.
De afgelopen twee dagen ben ik achtbaan na achtbaan in geweest, allen met een wachtrij van minstens drie kwartier. Ik heb naar mijn gevoel de hele vier daagse in een dag gelopen. Ik heb in 2 hele dagen (bij elkaar 21 uur) misschien 2 uur echt wat gedaan. Voor de rest heb ik alleen maar gewacht en gewacht en gewacht. En toch heb ik weer twee fantastische dagen gehad.
Het is niet alleen de sfeer, de huisjes, stoeptegels, lantaarnpalen, bloemen en bomen in dezelfde stijl, de muziek die constant speelt. Het zijn vooral de kleine kinderen in hele lelijke jurken, de jongetjes in piraten pakjes. Iedereen (ook de volwassen, COUNT ME IN) met een kroontje of een Mouse diadeem op hun hoofd. De kinderen die echt geloven dat Rapunzel voor hun neus staat.
Ik kan me nog herinneren dat ik zo'n kind was. Of, ik kan het me niet echt herinneren, maar ik heb de homevideo's gezien. Het was een soort droom. Al die films die ik iedere dag keek, kwamen tot leven. En ik zat er midden in.
Het was altijd mijn droom om ooit Disney prinses te worden. En het is nog steeds mijn droom. En ik weet dat die droom nooit uit zal komen, want 1. Ik heb geen poppengezichtje en 2. Ik ben te lang. Maar het zal altijd een droom blijven.
Disney doet iets met me. Finding Nemo en Rapunzel zijn mijn lievelingsfilms. Er is gewoon iets aan Disney wat mij raakt. Ik huil nu nog steeds bij Pocahontas (want hij gaat weg en zij blijft daar en dat is helemaal geen happy end). Disney maakt de dromer in mij nog iets meer wakker.
Dus, het maakt me niet uit hoe oud ik ben. Als ik in Disney ben, loop ik met twee staartjes en een kroon op mijn hoofd en ga ik mee zingen met alle liedjes die ik ken! En nee, ik schaam me er niet voor. Want ik hou van Disney, dat is gewoon wie ik ben.


zaterdag 17 augustus 2013

Ik zit in een vakantie villa in het tropische Portugal op de bank Friends te kijken.

Als het mooi weer is, heb ik altijd het gevoel dat je verplicht bent om buiten te zitten. Zeker als je op vakantie bent in een paleisje met privé zwembad en grote achtertuin met palmbomen. Maar ik ben zo iemand die daar niet altijd zin in heeft. Ik kan niet de hele middag in de tuin zitten lezen. Na een tijdje heb ik het te warm en van de hitte word ik moe en suf. Ik wil of buiten iets doen, of lekker de koelte opzoeken.
Vandaag is het 30 graden hier in Cascais. Het hele gezelschap is naar het strand. En ik zit op de bank met een glas cola en chocolade koekjes om Friends te lachen. Eigenlijk houd ik helemaal niet van cola, maar dat is het enige drinken wat er nog is.
Ik snap heel goed dat mensen me voor gek verklaren. Ik bedoel, op vakantie hoor je dingen te doen die je thuis niet kan doen. Je hoort te genieten van de hitte en de omgeving die je niet kent. Ik gaat tenslotte overmorgen alweer naar huis. Doe iets met je laatste dagen!
Daar ben ik het dus niet helemaal mee eens. Het feit is, ik ben helemaal gesloopt, uitgeput. De afgelopen drie maanden heb ik mezelf geen dag rust gegund. School, audities, werk. Ik ben door en door en door gegaan en nu ik mezelf eindelijk een weekje rust heb gegeven, ben ik helemaal ingestort. De afgelopen week was ik non-stop moe. En toch ben ik iedere dag op pad geweest om dingen te zien, kastelen te bezoeken en kilometers te lopen.
En daarom heb ik daar vandaag even geen zin meer in. Voor mij is vakantie niet alleen genieten van het weer en de omgeving, maar ook lekker doen waar jij zin in hebt.
Dus vanochtend heb ik langer in bed gelegen dan nodig was. Ik heb langer gedoucht dan nodig was (en daarbij heel hard gezongen). En nu zit ik binnen en kijk ik meer aflevering van Friends dan nodig is. En ik geniet ervan. Dit is hoe ik deze dag van de vakantie het liefste besteed. En misschien is het niet het beeld wat mensen in hun hoofd hebben van een vakantie naar Portugal. Maar zolang ik het naar mijn zin heb, maakt het me niet uit wat andere mensen denken.
Ik ga geen standaard vakantie dingen doen, omdat dat van me verwacht wordt. Ik zit in een vakantie villa in het tropische Portugal op de bank Friends te kijken. Life is good.

maandag 12 augustus 2013

Over een uurtje ben ik anoniem.

Ik houd van Schiphol. Het heeft iets vredigs, iets magisch. Ondanks dat ik altijd bang ben dat ik te laat komt omdat er een rij van vier uur voor de douane staat. Ondanks dat ik altijd zenuwachtig ben of mijn bagage niet te zwaar is. Ondanks dat ik altijd vergeet dat je geen vloeistof mee mag nemen en ik dus, naast mijn flesje water, ook mijn flesje zonnebrand en mijn deo weg moet gooien. Ondanks je de hele dag alleen maar aan het wachten bent. Ondanks dat het altijd overal druk is. Ondanks dat er verschrikkelijke dingen gebeuren op vliegvelden. Toch houd ik ervan. Bij vertrek de spanning dat de vakantie echt begint. Terwijl je in de rij staat om je bagage in te laden, vult je hoofd zich al met verwachtingen aan hoe geweldig het gaat worden. En bij aankomst thuis de herinneringen aan alle leuke dingen die je gedaan hebt, maar ook het verlangen naar je eigen warme bed.
Als ik nu uit het raam kijk, zie ik de wolken van boven. Ik zit, als altijd, op dezelfde plek bij de vleugel. Ik weet niet hoe we dat altijd voor elkaar krijgen. Ik heb veel te weinig beenruimte, maar nog steeds heb ik het naar mijn zin. Het voelt nu net alsof ik een zakenvrouw ben die in het vliegtuig nog door moet werken. Of een wereld beroemde blogger, die zodra ze land weer een blog online moet zetten omdat haar fans wachten.
Ik hou mezelf best wel bezig in zo’n kleine ruimte. Gelukkig heb ik nooit zo’n last van vliegoren of vliegangst of andere dingen. Ik wissel tussen de boeken op mijn Kindle en het word-document op mijn Macbook. Tijdens het lezen bedenk ik me weer iets leuks om te schrijven. Laptop aan, laptop uit. Kindle aan, Kindle uit. Onder me verschijnt het beeld van oneindig water en ik kan me maar niet bedenken over welke zee je vliegt als je naar Portugal gaat. Ik krijg een stukje marmercake en thee met melk.
Lissabon is maar 3 uur vliegen. Over een uurtje komen we alweer aan. Een weekje met het hele gezin + aanhang + kinderen aan het zwembad in Cascais. Ik ben de enige die single is, dus ik heb besloten dat ik maar een knappe Portugees aan de haak moet slaan.
Over een uurtje kent niemand me, spreekt niemand mijn taal. Ben ik zomaar een toerist. Over een uurtje heb ik geen status, geen geschiedenis of toekomst. Over een uurtje ben ik zomaar een iemand. Heerlijk vind ik dat. Ergens naartoe gaan waar niemand je kent. Over een uurtje ben ik anoniem.
Even een weekje lekker genieten van het leven. Even niet denken aan alle honderden dingen die ik thuis nog moet regelen voordat ik naar school ga. Even niet meer denken aan werk. Gewoon even een weekje helemaal niks. Alleen lekker doen waar ik zin in heb. Geen afspraken, geen stress. Alleen rust en zon. Heerlijk. Ik ben al begonnen met genieten.
Aan het einde van de vlucht twijfel ik of ik moet klappen voor de piloot of niet. Eerst vond ik dat altijd heel raar. Ik klap toch ook niet voor mijn moeder als ze goed gereden heeft? Maar nu kijk ik er toch anders naar. De piloot doet zijn werk. Ik hoop dat ik voor mijn werk ook ooit applaus krijg. Dus misschien hoort dat er bij sommige beroepen bij. Misschien hoor je gewoon te klappen voor de piloot. Sommige mensen klappen denk ik omdat ze blij zijn dat ze weer veilig op de grond staan. Maar ik ben helemaal niet bang om te vliegen. Dus moet ik dan ook klappen?


Het tweede deel van mijn blog typ ik vanaf het vakantiehuisje in Cascais. Nou ja, vakantiehuisje. Het lijkt wel een kasteel. Onze mond viel open toen we binnen kwamen. Drie verdiepingen, een eigen zwembad, twee keukens, een stuk of zes badkamers, een kelder met bar, in elke ruimte een televisie. ‘Hier houden we het wel een week uit’, concluderen we opgelucht als we met z’n allen in het zwembad liggen. We gaan hier nooit meer weg.


zondag 11 augustus 2013

Als je echt in jezelf gelooft, hoef je mensen niet naar beneden te halen.

Ik heb een hekel aan roddelen. Ik haat achterbakse mensen. En het liefst doe ik er ook niet aan mee. Dat komt vooral doordat ik vroeger vriendschappen verpest heb, omdat ik over mijn vriendinnen roddelde. Dus nu houd ik me er zo veel mogelijk buiten. Natuurlijk lukt dat niet altijd. Maar ik probeer het toch. Ik wil namelijk niet zomaar over mensen oordelen. Iedereen heeft een verhaal. Dus ja, misschien ziet iemand er raar uit of doet ie iets dat niet normaal is, maar dat komt waarschijnlijk door iets wat diegene heeft meegemaakt. Je weet nooit wat mensen gemaakt heeft, en dus mag je niet oordelen vind ik.
Daarom doe ik niet mee aan roddelen. En zolang ik er niks van weet, mogen andere mensen over mij roddelen wat ze willen. Als ik niet weet wat ze over mij zeggen doen ze maar. Stiekem vind ik het dan zielig dat die mensen tijd en energie stoppen in het praten over mij. Ik heb nog liever dat ik op die manier opgemerkt word dan dat ik onzichtbaar ben en er niemand over mij praat. Maar als ik dan hoor wat iemand over me gezegd heeft, zeg ik dat het me niks doet. Maar diep vanbinnen ga ik twijfelen aan mezelf en word ik onzeker.
'Hij zei dat hij echt niet begrijpt dat je aangenomen bent. Hij vindt je echt niet goed.' Spookt er door mijn hoofd. Ik weet nooit zo goed wat ik met zulke informatie moet. Oké, hij vind me niet goed genoeg. Maar toch ben ik aangenomen. Dus waarom zou ik me er zorgen om maken?
Maar toch vreet het aan me. Ik ben zo aardig tegen hem geweest, heb nog nooit iets negatiefs tegen hem gezegd, ik dacht dat het wel klikte tussen ons. Waarom is hij dan zo gemeen over mij?
Aan wraak denk ik nooit. Ik ga me niet verlagen tot zijn niveau en ook achterbaks tegen hem doen. Dat is niks voor mij. Zoals ik al zei, ik roddel niet.
Maar mijn eerste impuls is om hem te bewijzen dat ik wel goed genoeg ben. Ik moet hem laten zien dat ik aardig en goed ben en dat ik daar thuis hoor. Ik zal hem eens laten zien wat ik kan.
Pas als ik erover nadenk, bedenk ik me hoe stom dat klinkt. Waarom zou ik me focussen op hem? Hij is zo kinderachtig dat hij achterbaks moet zijn. En waarschijnlijk ook onzeker omdat hij anderen zo naar beneden moet halen en niet gewoon kan geloven in zijn eigen talent.
- Als je echt in jezelf gelooft, hoef je mensen niet naar beneden te halen. Als je echt in jezelf gelooft, kan je anderen samen met jou laten stralen en kan je in andere mensen het goede zien. -
En tegelijkertijd ben ik onzeker omdat ik zijn mening een feit laat zijn. 'Hij vindt dat ik niet goed genoeg ben, dus dan zal dat wel zo zijn.' Nee, dat is niet waar. Ik ben aangenomen en ik ben goed. En als hij dat niet ziet, dan is dat zijn probleem. Dus als ik hem zou moeten overtuigen, ben ik alleen maar op hem gefocust. En ik ben daar niet voor hem, ik ben er voor mezelf. Om te leren dat ik goed ben en om beter te worden, om mezelf te overtuigen dat ik daar hoor.
Dus het enige wat ik moet doen is me echt niks van hem aantrekken en gewoon mijn opleiding gaan volgen. Hij heeft een mening over mij, en ik heb nu een mening over hem. Maar ik heb ook een mening over mezelf en ik weet dat hij niks over mij te zeggen heeft. Ik hoef hem niet te overtuigen dat ik goed ben, ik ben het al. Hij komt daar vanzelf wel achter.