dinsdag 26 november 2013

Ik zie eruit alsof er zes vrachtwagens over me heen zijn gereden.

Terwijl ik nog lekker met mijn hoofd in dromenland, hoor ik op de achtergrond 'Nothing compares to you' van Jimmy Scott. Het nummer dat ik gisteren als wekker gekozen heb. Met moeite doe ik mijn ogen open en kijk naar de tijd op mijn mobiel: 6.30... Waarom is het weer zo vroeg?
Ik blijf nog even liggen en check de notificaties op mijn Facebook. Mensen hebben de foto die ik gisterenavond geplaatst heb, geliked. Als ik 1 minuut later klaar ben, besluit ik toch nog even tien minuutjes te blijven liggen, gewoon omdat het kan. Ik zet mijn wekker opnieuw, nu om 6.40 en ga weer liggen. Ik weet dat het niet slim is om langer te slapen, want de tijd die ik extra blijf liggen, kom ik later altijd te kort waardoor ik altijd te laat ben en moet haasten. Maar dat maakt me nu vrij weinig uit, ik wil gewoon nog slapen. 
6.40, weer hoor ik Jimmy Scott zingen. Oké, nu moet ik er echt uit. Met moeite wurm ik me mijn bed uit en waggel naar de wc.
Vorig jaar deed ik iedere dag mijn best om er leuk uit te zien, nu pik ik van de grond af wat het dichtst bij ligt. Het is deels wat ik gisteren aan had, deels wat al een week op de grond ligt. Maar zo lang het niet stinkt kan ik het aan. Douchen doe ik niet, ik ga toch zodra ik op school ben de piepjestest rennen, wat heeft douchen dan voor zin? 
Ik bind mijn haar in een rommelige knot, doe nog net de moeite om het van te voren even de kammen, anders krijg ik die klitten er nooit meer uit.
Zuchtend sta ik voor de spiegel. Ik zie er verschrikkelijk uit, alsof er zes vrachtwagens over me heen zijn gereden. En zo voel ik me ook. Ik staar naar mijn diepe wallen. Normaal zou ik daar nu een dikke laag concealer op smeren, maar ik heb er gewoon geen zin in. Geen make up dus vandaag.
Om 7 uur loop ik de woonkamer in. Het hele huis in nog donker, zelfs mijn zusje is nog niet op. En voor het eerst dit jaar ben ik veel te vroeg klaar, ik moet de tram van kwart voor 8 hebben. Rustig maak ik mijn ontbijtje, zet ik TLC aan en open ik bloglovin op mijn laptop, iets waar ik normaal doordeweeks geen tijd voor heb. Terwijl ik langs mijn favoriete bloggers scroll, komen mijn moeder en mijn zusje binnendruppelen. 
'Zal ik een lunchpakketje voor je maken, Britt?' Normaal doet ze dat nooit, maar ik ga volgende week het huis uit en ik snap dat ze nu nog even wil moederen. En ik ben blij, want het brood dat mamma smeert, is altijd lekkerder. Ze heeft zelfs een schoen uit mijn kamer gepakt en er een chocoladeletter in gedaan. Eigenlijk zouden we onze schoen niet meer zetten. Mijn zusje is ondertussen bijna 12 en mijn ouders hadden er geen zin meer in. Toch heb ik al 3 keer onverwacht iets in mijn schoen gehad. 
Terwijl mijn moeder mijn tas vult met eten, blijf ik net iets te lang bij mijn blogs hangen, waardoor ik alsnog moest haasten. Geen tijd om mijn tanden te poetsen, gelijk jas aan en gaan. In de overvolle tram en trein weet ik een plekje te veroveren. Het meisje tegenover me, met een doorzichtige toilettas vol Mac make up kijkt me verbaast aan. Ja, ik zie er verschrikkelijk uit en nee, ik heb geen make up op. Schijt! 
In plaats van school werk doen in de trein, sla ik mijn Linda meiden open en blader ik langs Dreetje Hazes, Celinde Schoenmaker en tieten.
Uiteindelijk val ik zowat de trein uit, slof ik door het station, weet ik weer de geur van de croissantjes te weerstaan en loop ik weer op een andere manier (door de verbouwing is de omgeving om Rotterdam centraal elke dag anders) richting Codarts. 
Eenmaal op school zien gelukkig al mijn klasgenootjes er zo uit als ik, en moeten we de piepjestest rennen. De laatste keer dat ik dat deed, zat ik op de middelbare school en stopte ik zodra ik een zes had. Nu schep ik op dat ik er vol voor ga. 
De uitslag is dramatisch, ik haal trap 5 met een belachelijk hoge hartslag. Achja, ik geef de schuld maar aan het slaaptekort en de oververmoeidheid, dan is je conditie ook slechter.
De rest van de dag ben ik kapot en heb ik keelpijn door mijn hoge adem en de erge inspanning.

Om half 12 's avonds plof ik met een kop thee achter mijn laptop. Mijn trein had vertraging, toen kwam mijn tram ineens niet langs mijn station en moest ik helemaal om reizen. Ik ben eigenlijk gesloopt, maar ik moet van mezelf nog even deze blog afmaken. Daarna ga ik zo snel mogelijk slapen, om dit rtime morgen en de rest van de week gewoon weer vrolijk te herhalen.
Achja, je moet er iets voor over hebben, studeren. Nog drie weken, dan komen de zenuwslopende tentamens waar ik nu al nachtmerries van heb, en dan kan ik drie weken lang slapen. Wat heb ik daar zin in. Slaap. Nooit gedacht dat ik daar zo innig naar zou verlangen.


donderdag 21 november 2013

Dus jij hebt liever dat de kindjes in Afrika dood gaan?

Vandaag, toen ik met haast Rotterdam Centraal binnen liep, werd ik aangesproken door iemand die leden wilde werven voor het Aids Fonds. Ik weet niet waarom, maar ik denk dat ik er een hoofd voor heb, want ik word altijd aangesproken. En ik kan nooit nee zeggen als ze vragen of ik even wil luisteren. Terwijl ik weet dat ik niet wil luisteren, want ik wil toch geen lid worden, maar ik kan gewoon geen nee zeggen. Dus ook vandaag hoorde ik het verhaal van de jongen tegenover me weer aan.
En ja, ik vind het zielig dat de kinderen in Afrika hopen dat ze 15 worden, doordat ze HIV hebben. Maar ik vind het ook zielig dat het regenwoud gekapt wordt en dat de Orang Oetan in gevaar is. En ik vind het ook zielig dat mensen dood gaan aan hartaanvallen, en dat mensen diabetes hebben, en dat mensen kanker krijgen. En ik weet dat ik geluk heb dat ik het goed heb. Dat ik een goed warm huis heb, dat ik meer dan genoeg eten en drinken heb, dat ik kan studeren, dat we op vakantie kunnen en dat ik gezond ben. Dat weet ik. Maar als ik 6 euro per maand aan ieder goed doel ga geven, heb ik dat straks allemaal niet meer. Dus wat moet ik dan kiezen? Welk goede doel is het beste? Bij welk goed doel wordt ook daadwerkelijk mijn geld geïnvesteerd in goede zorg en niet in aanmeldingskosten en administratiekosten en aan fooi voor de werknemers?
Waarom moet je kiezen wat je het ergst vindt? Ik vind alle wereldrampen wel erg, betekend dat dat ik alle goede doelen maar moet steunen?
In New York staat in elke metro wel iemand om geld te bedelen omdat ie ineens z'n baan kwijt is en geen verzekering heeft. Soms zijn het hele gezinnen die om geld komen vragen. Heel zielig, maar als je aan 1 bedelaar iets geeft, moet je aan allemaal iets geven. En als ik dat doe ben ik binnenkort zelf bedelaar. Maar waarom zou ik kiezen wie het het zwaarst heeft? Wie van die mensen heeft het nou echt het hardst nodig? Aangezien ik heel slecht ben in keuzes maken, geef ik niemand geld. Of allemaal, of niemand vind ik.
En ik vind dat het met goede doelen ook zo werkt. Als er een rekening werd geopend voor alle goede doelen bij elkaar, zou ik daar met liefde 5 euro op storten per maand. Maar ik ga niet ieder doel steunen, dus steun ik er geen.
Daarbij komt dat je grotendeels alleen maar inschrijvingskosten, administratiekosten en fooi voor de werknemers betaald. Als ik dan echt wil helpen, ga ik er zelf wel naar toe om ook echt te helpen. Dan weet ik zeker dat mijn geld goed terecht komt.
Dus ook vandaag moest ik de jongen tegenover me teleurstellen. 'Sorry, ik vind 6 euro per maand echt te veel.' Hij uit dat hij het jammer vindt en laat me gaan. Zo snel ben ik nog nooit van iemand afkomen. Met een glimlach loop ik verder. Fijn dat die jongen niet doordramt. Ik ben gewend te horen: 'Dus jij hebt liever dat de kindjes in Afrika dood gaan?' En toch voel ik me een beetje schuldig. Als hij zijn target van vandaag niet haalt, krijgt ie z'n loon niet. En is er ooit iemand die echt geïnteresseerd is in het goede doel? Of worden mensen alleen maar lid zodat degene tegenover hen stopt met zeuren en omdat ze geen nee kunnen zeggen?
Snel loop ik langs de AH to go en koop ik een Kinder Bueno. 'Ik kan dat me veroorloven, de kindjes in Afrika niet.' denk ik nog. 'Laat ik er dan maar extra van genieten.'

zaterdag 16 november 2013

Britt on her own!

Aan het begin van het jaar dacht ik nog dat het prima ging om iedere dag om 6.30 op te staan. Daar heb ik me zwaar in vergist. In het begin ging het wel, ik was alleen vrijdagavond helemaal kapot. Maar als ik een beetje op tijd naar bed ging, hield ik het de rest van de week wel vol. Maar hoe meer weken er voorbij gingen, hoe moeier (is dat een woord?) ik werd. Nu is er op vrijdag 1 les waar ik standaard in slaap val. Wat ik ook probeer, hoe interessant ik de les ook vind, ik hou het gewoon niet vol om die les wakker te blijven. Inmiddels heb ik meerdere lessen waar ik in slaap val. Tja, het vroege opstaan lukt dus toch niet helemaal. Het op tijd naar bed gaan trouwens ook niet.
Op deze productieve (die ik ondertussen heb omgetoverd tot luie) zaterdag, moest ik wat bijzondere dingen regelen. Lening aanvragen, uitwonende beurs aanvragen. Ja mensen het gaat echt gebeuren, ik ga op mezelf wonen.
Ik heb altijd geroepen dat ik dood zou gaan dat ik op mezelf ging wonen. Ik kan niet koken, ik kan niet wassen, twee best wel essentiële dingen naar mijn idee. Dus hoe ik het ga overleven weet ik nog niet, maar ik heb er wel heel veel zin in.
De afgelopen maanden ben ik op zoek geweest naar kamers, wat heel moeilijk was aangezien ik natuurlijk veel te veel wilde. Ik wilde een grote kamer die ik in mijn hoofd al helemaal had ingericht, en ik wilde liever niet meer betalen dan 300 euro. Tja, dat was natuurlijk geen succes. Geen enkele kamer voldeed aan mijn strenge eisen. Maar als je dan eenmaal de kamer vindt die niet aan de eisen voldoet, maar waarvoor je je eisen bij wilt stellen, dan weet je dat je de goede kamer hebt.
En die kamer heb ik gevonden, dus vandaag ben ik dingen aan het regelen. Pas in december ga ik erin, en ik heb voorlopig nog geen tijd om het in te richten. Maar in mijn hoofd heb ik het natuurlijk al helemaal af.
En ja, ik ben doodsbang om van huis weg te gaan. Dat ik mijn mamma niet meer iedere dag zie, dat er niemand is die het eten voor me klaar zet, die mijn zooi achter mijn kont opruimt en die me helpt met alle andere alledaagse dingen. Maar ik vind het ook wel heel leuk om het allemaal zelf te gaan doen. Dit is de volgende stap naar volwassen en zelfstandig worden. En ik kijk ernaar uit om echt een plekje voor mezelf te creëren. En om iedere dag uit te slapen, want daar was het op het eerste moment natuurlijk allemaal om te doen.
De nieuwe fase van mijn leven gaat beginnen. Vanaf nu is het: Britt on her own!


maandag 11 november 2013

Reaching for Broadway: Celebrations.

Vanaf het eerste moment dat ik op het podium stond, wist ik dat ik daar mijn vak van wilde maken. En ja, vanaf de zaal ziet het eruit als een en al glitter en glamour, maar achter de schermen is dat wel anders. Lange, zware en intensieve repetities, heel veel stress, veel te weinig tijd om alles te doen. 3 haast verkledingen hebben en dus je shirtje nog even snel naar beneden trekken terwijl je al op loopt. Binnen 1,30 minuut in het pikkedonker af moeten, met je galajurk een ladder af en daarna in spijkerbroek en shirt weer op moeten, wat je met zoveel haast doet dat je tegen een lamp en tegen de muur aan loopt. Soms denk ik, het is maar goed dat het publiek de stress achter de schermen niet mee krijgt. Hoe ik in mijn string rondloop om mijn zender te halen en 10 seconden voor ik op moet pas klaar sta. Dat is niet voor de ogen van het publiek. Die zien alleen het spektakel, de magie van theater, zoals het hoort.
Tja, uiteindelijk is het toch veel harder werken dat het eruit ziet. Maar het moet er ook niet uit zien alsof het zwaar is. Kleine kindjes willen ballerina worden, omdat dat er zo sierlijk uit ziet. Alsof die danseressen totaal geen moeite doen en ze intens gelukkig zijn. En pas als je echt begint met ballet, merk je hoe zwaar het is.
Maar ondanks alles, ondanks mijn haast verkledingen en dat iedereen mijn billen alweer heeft gezien. Ondanks alle stress en wanhoop, ondanks al het hele harde werk. Ondanks dat ik het niet voor elkaar krijg om mooi op een persfoto te staan. Ondanks alle zenuwen die je vanbinnen opeten. Ondanks dat alles, wil ik niets liever doen dan dit. 
In principe doe je niks. Je zingt een liedje, dat doe ik iedere dag onder de douche, en dan gebeurt er niks bijzonders. Maar zodra je het podium op komt: de lichten die je verblinden, waardoor je ogen gaan branden die je niet dicht mag knijpen omdat je in beeld bent, de rookmachines die je keel uitdrogen zodat je niet meer goed kan zingen, dat je soms niet helemaal zeker weet wat je moet doen en vol de fout in gaat, het heeft iets magisch. De zenuwen zetten zich om in adrenaline. En zodra het doek opengaat en ik alleen de eerste rij kan zien, kan ik de wereld aan. En ik, die normaal socially awkward en verlegen is, word een of andere superheldin die alles durft en zich door niks laat tegen houden. Op het podium ben ik wie ik wil zijn.
En ja, het is keihard werken en het ziet er veel makkelijker uit dan het is en misschien ook veel leuker, alsof alles rozengeur en manenschijn is. Dat is niet zo. Het is zwaar en niet altijd even leuk. Maar zodra ik op het podium sta, ben ik altijd gelukkig. En dan maakt het niet uit wat eraan vooraf is gegaan, dat vergeet ik allemaal tijdens een show. De magie van de voorstelling, de ontlading achteraf, de (hopelijk) positieve reacties, die maken alles goed. En dan maakt het me niet meer uit hoe hard ik gewerkt heb, het was het allemaal waard, want wat een show hebben we weer met z'n allen gemaakt. Wat een getalenteerde, lieve club mensen heb ik weer om me heen en wat is het weer gezellig. En ook al ben ik laat thuis, kan ik de hele dag erna mijn ogen niet open houden en val ik zelfs in slaap tijdens dansles (hoe dan?) en vallen alle persfoto's tegen omdat ik nou eenmaal niet charmant ben als ik zing, kan ik niet wachten om het nog 4 keer te doen! Wat ben ik blij dat we nog een keer mogen.

Wil je me (en alle mega geweldige mensen om me heen) nog komen bewonderen? We spelen 17 en 24 november nog 4 keer Reaching for Broadway: Celebrations. Kaarten zijn te krijgen via: www.m-lab.nl! DOE HET, want het is zo'n onwijs gave show waar ik zo trots op ben.




woensdag 6 november 2013

My guilty pleasures.

Vandaag wel een lijst, maar geen 50 dingen. Wat wel? Mijn guilty pleasures. Iedereen heeft ze. Dingen die eigenlijk heel genant en helemaal niet goed voor je zijn, maar toch hou je ervan. Ja, ik dacht, laat ik de mijne maar gewoon op internet gooien. Daar gaan we.


1. Film: Twilight 
Ja, ik ben nog steeds groot fan. Ik wil nog steeds trouwen met Robert Pattinson. Ik kan gewoon stiekem niet zonder. 



2. Serie: Glee
 Helaas is Glee niet meer echt 'hip'. Maar ik kijk het nog steeds iedere week. Ik volg het trouw. En ik zit nog steeds regelmatig keihard te huilen.


3. Muziek: Marco Borsato 
Oké, laten we mijn veel te grote aantal musicalalbums en alle muziek van Glee maar even achter wegen laten. Ik luister nog steeds heel graag naar Marco Borsato. Wat een held is dat!


4. Snack: Chocola
 Maakt niet uit welke smaak. Dat kan ik echt ieder moment van de dag eten, en zoveel als ik wil. Gelukkig ligt er bij mijn moeder altijd een reep Milka in de koelkast. Ik hoef ook niet zonder.


5. Activiteit: Eten
 In mijn nieuwe klas sta ik al bekend om degene die altijd honger heeft. En als ik dan honger heb, moet ik ook eten. Het komt er eigenlijk op neer dat ik altijd eet.


6. Absurde verzamelijk: Twilight spullen 
Ja, we zijn er weer bij aangekomen. Hier schaam ik me eerlijk gezegd best wel voor. Zal ik maar niet zeggen dat ik alle boeken in 2 talen, alle films, alle movie companions, het officiële geïllustreerde boek, een graphic novel, een drinkfles, een action pop, een spel, een t-shirt, een kussensloop en een stuk of 1000 posters heb?


7. Crush: Robert Pattinson
 Moet ik deze nog uitleggen?


8. Kleding: Oversised sweaters en vesten 
Ik draag ongeveer alleen maar skinny jeans en oversised shirts met vesten. Ik heb vesten in alle aardetinten. En nog steeds ben ik altijd alleen maar op zoek naar knitwear.


9. Boek(en): LA Candy
 Naast Twilight (die ik al niet eens meer ga noemen), heb ik ook de serie van Lauren Conrad gelezen. Ontzettend zoete serie. Maar ik moet eerlijk toegeven dat ik het leuk vond!


10. Spel: Sims
 Ik heb echt dagen achter elkaar Sims gespeeld. Het was zo erg dat ik bij een familie mijn tieners oma en opa heb zien worden. Beetje te enthousiast.