dinsdag 31 december 2013

AND A HAPPY NEW YEAR!

Wat is er veel gebeurd het afgelopen jaar. Ja, dat zeg ik ieder jaar, maar dit keer is het echt het meeste ooit. Nieuwe opleiding, nieuwe woning, nieuwe vrienden, nieuw leven. Alles lijkt anders en toch had het niet meer vertrouwd kunnen voelen.
De allereerste blog die ik schreef afgelopen april is mij erg dierbaar. Dat heeft eigenlijk mijn leven het meest veranderd. In de tijd voor die blog, was ik mezelf een beetje kwijt. Ik deed altijd alles voor anderen, had amper tijd over voor mezelf en viel een beetje weg in de massa. Ik viel niet meer op, leraren konden me niks meer leren, ik was mezelf aardig kwijt. Ik wist ook eigenlijk niet of ik ooit iemand was. En dat vond ik heel erg eng. Want als je niemand bent, wie ben je dan? En hoe kan je jezelf vinden? Moet ik dan gaan mediteren, of naar een psycholoog? Ik kreeg verschillende adviezen als: 'je moet gewoon lekker op zoek naar je zelf' en 'je moet volwassen worden.' Adviezen waar ik helemaal niks mee kon. Hoe kan je beslissen om volwassen te worden? En waar moet je zoeken naar jezelf?
In mijn eerste blog, besloot ik dat dat allemaal onzin was. Dat je altijd gewoon bent. Je kan jezelf niet kwijt zijn, want op het moment dat je dat denkt, ben je ook iemand. Je bent altijd iemand en het enige wat je moet doen is gewoon zijn.
En sindsdien zit ik lekkerder in mijn vel. Ik ben closer geworden met de vrienden die ik had, ik ben voor mezelf opgekomen en ik werd weer gezien.
Op mijn nieuwe opleiding ben ik deels aangenomen door mijn 'leuke' persoonlijkheid. De leraren onthielden mijn naam het eerst. Ook de mensen uit mijn klas vinden dat mijn persoonlijkheid mijn sterkste punt is.
Ik ben altijd een einzelgänger geweest, dat heb ik van mijn vader. Dus ik had vroeger niet alleen moeite met vrienden maken, maar ook met vrienden houden. Mijn moeder zegt nog steeds dagelijks tegen me dat ik vrienden warm moet houden, omdat ik ze anders verlies. Voor het eerst doe ik dat ook echt dit jaar. Ik heb het afgelopen jaar meer vrienden gezien dan in alle jaren daarvoor lijkt wel. Ik ben ineens een beetje een mensenmens, in plaats van alleen een loner.
Ik vraag me vaak nog steeds af waarom mensen met me om gaan. Sommige mensen die ik tot mijn beste vrienden mag rekenen zijn zo bijzonder. En de onzekerheid in mij snapt nog steeds niet waarom die mensen met mij om willen gaan. Ik ben toch gewoon Britt? Ik was toch geen goede vrienden? Ik heb niet eens moeite gedaan om vrienden te worden met die mensen, we zijn het ineens. Hoe kan dat?
Op die manier heeft deze blog mij als persoon ontzettend veel gebracht. Het heeft mij geluk gebracht. En door deze blog ben ik me bewust geworden van mijn grootste droom. Mijn droom om actrice te worden, is natuurlijk algemeen bekend. Maar ik besefte me dat ik 1 ding nog liever wilde worden: Een leuk mens. Iemand waarmee mensen wilden afspreken, met wie ze leuke dingen wilden doen, iemand die een goede vriendin kon zijn waar mensen graag naartoe gingen voor advies, troost en vertrouwen. Ik heb altijd een leuk mens willen zijn. En dat klinkt misschien vreemd, omdat dat voor veel mensen vanzelfsprekend is. Maar voor mij was het vanzelfsprekend om tijdens feestjes in een hoekje te zitten en de hele avond niks te zeggen. Voor mij was het vanzelfsprekend om in een kantine vol mensen, alleen te gaan zitten. En om na school gelijk naar huis te gaan om alleen te zijn.
Dus het grootste ding dat veranderd, is dat ik mezelf heb gevonden en een leuk mens ben geworden. En ik had niks beters kunnen wensen.
Ik doe niet aan goede voornemens. Ik kan namelijk wel met mezelf afspreken dat ik ga diëten, maar ik weet dat ik mezelf dan alleen maar teleur ga stellen omdat het me niet lukt. Daarom doe ik er niet aan. Maar vorig jaar had ik 1 goed voornemen voor mezelf gesteld: socialer worden. En zonder dat ik er moeite voor heb gedaan, kan ik nu zeggen dat dit voornemen gelukt is. Ik heb het niet bewust gedaan, maar het is wel gelukt. En daar ben ik stiekem toch wel een beetje trots op.
Ik ga vanavond nieuw jaar vieren met een paar van mijn beste vrienden, ik ga het jaar inluiden met mijn nieuwe ik: een leuk mens. En daar ga ik van genieten.

Verder wens ik al mijn geweldige lezers een blogvol en vooral ontzettend gelukkig 2014. Want het enige wat je echt moet zijn, is gelukkig. Dan maakt de rest niet meer uit.

LIEFDE EN NATTE LIKKEN,
Just Britt.


vrijdag 27 december 2013

Gewoon, omdat dit gedeeld moet worden #3: Anti Glamour.

Ik heb een Kindle om boeken te lezen. Dat is een E-reader, waar je boeken op kan zetten. Die boeken kun je downloaden (dat is het leukst). Zo betaal ik niks en kan ik gelijk beginnen met lezen. Verder is het een heel licht en klein apparaatje wat ik altijd in mijn tas heb en waarop ik zoveel boeken kan zetten als ik zelf wil. Ook zit er een woordenboek in, kan ik erin markeren, het lettertype aanpassen en kan ik de helderheid aanpassen. Eigenlijk is mijn Kindle op alle manieren handig.
Vanmiddag greep ik enthousiast naar mijn Paagman tasje en griste ik mijn nieuwste aankoop eruit. Als een debiel snuif ik aan de bladzijden. Ik word blij van een boek vasthouden, de pagina's omslaan, met mijn markeerstift naast me zitten en enthousiast zinnen die me aanspreken roze kleuren. Ik word zo blij van een echt boek.
Dat is wat ik mis nu ik mijn Kindle heb. Een echt boek. De gemoedelijke sfeer in de boekwinkel en geen keuze kunnen maken tussen boeken die ik graag wil lezen. Welke koop ik eerst? Niemand heeft haast, er zijn geen schreeuwende kinderen die geen zin hebben om daar te zijn. Iedereen is rustig en ontspannen. Heerlijk. Ik mis het om in bed te liggen en nooit je boek lekker vast kan houden. Ik mis het om sap over mijn boek te morsen en zo de bladzijden te ruïneren. Ik mis het om mijn boeken in mijn kast te zien staan, zo vaak gelezen dat de kaft er bijna af valt.
Even denk ik eraan om mijn Kindle te verkopen en weer terug te gaan op boeken. Maar dan zou ik toch echt veel minder lezen dan ik nu doe. En ik heb dat ding nog niet eens een jaar. En, ik geef toe, hij is wel heel makkelijk.
Ik was ook niet weer teruggevallen op boeken als ik niet naar een boekenwinkel was gedaan om kerstcadeautjes te kopen. Elke keer weer liep ik langs dat ene boek dat ik zo graag wil hebben en niet voor mezelf mocht kopen. Tot vanmiddag, toen ik een boekenbon in mijn portemonnee ontdekte. Nu heb ik geen excuus meer om het niet te kopen.
Ik vind Carice van Houten de beste actrice van Nederland. Ik houd van haar nuchterheid en subtiele mannelijkheid. En mijn moeder vindt dat ik ontzettend op Halina Reijn lijk. Zodoende heb ik iets met deze twee actrices. Hoe leuk is het dan dat ze beste vriendinnen zijn en samen een boek hebben geschreven?
Anti-Glamour, over hun leven, hun huizen, hun vrienden, hun favoriete plekjes in Amsterdam, de eenzaamheid. Ik heb hem nog niet eens uit, en ik wilde er nu al een blog over schrijven. Gewoon, omdat het zo makkelijk leest en een heerlijk boek is voor meiden zoals ik.

Gewoon, omdat dit gedeeld moet worden.


woensdag 25 december 2013

MERRY CHRISTMAS!

Kerst is nooit mijn favoriete feest geweest. Mijn vader is jarig met kerst, dus kerst stond altijd meer in het teken van hem dan van kerst. Daar kan hij natuurlijk niks aan doen, maar ik vond het altijd wel jammer.
De laatste jaren is kerst steeds meer kersterig geworden. Grote familie-diners, gezelligheid, zelfs cadeautjes onder de kerstboom. En de kerstsfeer kwam ook door al die kerstconcerten heb moeten doen als stages, die eigenlijk stiekem ook wel heel leuk zijn. (Wie kan er nou zeggen dat ie met Gordon kerstliedjes heeft gezongen? IK!).
Dit jaar geen kerststages, geen Gordon om mee te zingen. Maar thuis komen na drie weken op mezelf wonen, lekker met familie om me heen, heel veel lekker eten. Maar er is iets met het eten, wat gek is... Ik heb geen trek meer. Ik kon gisteren geen tweede keer opscheppen bij ons kerstdiner. Ik eet altijd intens veel, mijn klasgenoten kunnen dat beamen. En ik sta bekend als degene die altijd honger heeft. Nu heb ik met tegenzin mijn dessert zitten eten, omdat ik eigenlijk al vol zat. Hoe dan?
Gisteren stond dus in het teken van eten, familie, boerenbridgen (dat heb ik voor het eerst in mijn leven gewonnen, HOE DAN? Vreemde avond.) en foto's maken bij de kerstboom.

En ook de komende twee dagen ga ik gezellig doorbrengen met familie. En ik hoop dat jullie, lieve lezers, ook een fijne kerst hebben. Ik wens iedereen veel liefde en geluk. Geluk zit in alle kleine dingen, die hoef je alleen maar te zien.

MERRY CHRISTMAS!







zondag 22 december 2013

50 dingen die ik leuk vind aan kerst.

Zoals sommigen van jullie misschien wel weten, heb ik het niet zo op de winter. Ik val altijd als er sneeuw ligt. Ik herhaal, altijd. Ik heb het altijd koud, het regent altijd en ik heb een keer zo'n ruzie gehad met kleine kindjes tijdens een sneeuwballen gevecht dat de sneeuwbal die hij gooide bijna door mijn raam heen ging. Door al het Christmas Caroling wat ik op school moest doen, heb ik nu ook nog een hekel aan kerstliedjes en ik raak altijd mijn Purol kwijt, dus ik heb er al 2 gekocht de afgelopen week.
Maar nu toch een lijst: 50 dingen die ik WEL leuk vind aan kerst. GO!

1. Warme chocolademelk die zo heet is dat de slagroom smelt, het liefst met mini-marshmallows erin.
2. Vakantie! En door de kou geen excuus moeten zoeken om niet naar buiten te gaan en de hele dag in bed te liggen.
3. In zo min mogelijk dagen zo veel mogelijk Harry Potter films kijken. Ja, Harry Potter is mijn favoriete kerst film(serie).
4. Met mijn zus in de auto een wedstrijdje doen wie de meeste kerstbomen ziet, al doen we dat de laatste tijd niet meer... Jammer.
5. Mijn kerstpakket die gevuld is met chocola en witte chocoladepasta - latte machiatto. MMMM heaven.
6. Dressing up voor het kerstdiner thuis. Vroeger mocht ik ieder jaar een nieuwe jurk uitzoeken, nu heb ik daar geen geld meer voor. Maar ik heb genoeg in mijn kast. ;)
7. VLOGMAS van Zoella en Pointlessblog vooral.
8. Met de hele familie stomme spelletjes doen op de Wii, op de een of andere manier doen we dat alleen met kerst.
9. Kerstkaartjes schrijven en ieder jaar weer iets origineels bedenken.
10. Cadeautjes! Dat blijft altijd leuk!
11. Onze geweldige Disneyprinses-kerstballen die we in Disneyland hebben gekocht.
12. Lichtjes. Overal lichtjes.
13. Onze traditie van slapen onder de kerstboom (/op de bank ernaast) en kerstfilms kijken.
14. Ons avondje dobbelen waar we allemaal veel te enthousiast van worden.
15. Ongegeneerd heel veel mogen eten. ETEN ETEN ETEN ETEN.
16. Een vest over een trui aan mogen zonder dat iedereen je raar aan kijkt.
17. De Coca Cola reclame met de vrachtwagen :)
18. Dat iedereen aardig tegen elkaar doet, zonder goede reden.
19. De geur van de kerstboom.
20. Het idee dat je weer een jaar overleefd hebt zonder teveel gedoe, of dat je juist al het gedoe weer doorgemaakt hebt en dat je er sterker van geworden bent.
21. Kerst sale. Ik heb vorige week een kersttrui bij de Monki gekocht voor 20 euro. En een vrouw kan nooit genoeg oversized truien hebben ;)
22. Tijd voor familie. Normaal heb ik daar niet zoveel tijd voor of zin in. Ik ben niet zo'n familiemens. Maar met kerst wil ik niets liever dan mijn familie zien.
23. Kerstconcerten. Oké, ik ben de standaard kerstliedjes helemaal zat, omdat ik nu zo ongeveer iedere partij erop kan zingen. Maar kerstconcerten blijven toch altijd het leukst om te doen. De sfeer is anders.
24. Ragout. Dat is iets wat wij altijd eten met kerst, alleen met kerst. Dus dat geeft mij echt het kerstgevoel.
25. Kaarsjes. Ik ben als de dood voor vuur. Ik moest 1 keer met een fakkel lopen en ik moest bijna huilen. Maar als iemand anders ze aan steekt, vind ik ze geweldig.
26. Snuggling. Ik weert niet eens wat het Nederlandse woord is. Snuggling.
27. Ik haat koken en bakken, behalve met kerstmis. Dan is het ineens leuk om koekjes en wentelteefjes te bakken.
28. Wintersport. Iets wat ik al jaren niet gedaan heb en volgens mij überhaupt nog nooit gedaan heb met kerst. Maar ik hou ervan. Dus komt het op de lijst.
29. Het geluid dat de sneeuw maakt als je er doorheen loopt (en niet valt, zoals ik ;))
30. De winter Efteling :) Dan heeft de Vogelrok een sneeuwmuts op en alleen daarom vind ik het al geweldig.
31. De manier waarop calorieën ineens niet lijken te tellen.
32. Ugglies mogen dragen zonder excuses te hoeven verzinnen. Want ik wil graag warme tenen.
33. Wakker worden, uit het raam kijken, overal sneeuw zien en weten dat je niet naar buiten hoeft.
34. Candy Crush, ik speel Candy Crush het hele jaar door. Maar met kerst lijkt het beter te passen door de snoepjes. Ofzo. Does that make sense?
35. Elf, the Holiday, the Sound of Music.
36. Gluhwein, mmmmmm.
37. Kerstsokken. Ik heb dit jaar hele leuke met rendieren.
38. Kledingstukken met rendieren erop, als aansluiting op het vorige punt.
39. Je benen niet hoeven scheren. Dat is het ultieme kerstgevoel.
40. Geen insecten. Ik weet niet waar ze heen gaan, maar ze zijn niet hier.
41. Hoe erg Amerikanen overdrijven met kerstversiering.
42. Kerstafleveringen van mijn favoriete series (behalve die van Glee dit jaar, wat was dat?)
43. Hoe de nachten langer zijn dan de dagen. Ik hou van slapen, just the truth.
44. Donkere lippenstift en nagellak. Dat voelt niet gepast in de zomer. Met kerst is het perfect.
45. Hoe alles vrediger lijkt met kerst.
46. Glitters.
47. Disney films, want die zijn altijd leuker in de winter. Ik ben van de week naar Frozen geweest, LOVE IT!
48. Hoe iedereen, als in de hele wereld, elkaar fijne feestdagen toewenst. Ik hou van liefde.
49. Versierde winkels. Vooral de Bijenkorf nu in Den Haag, zo mooi.
50. En dat iedereen van kerst houdt. Het is een soort gezamenlijke liefde.


vrijdag 20 december 2013

Vijf jaar geleden had ik niet durven hopen dat ik er nu zo bij zou zitten.

Waarom doe ik dit eigenlijk?
Dat vraag ik me altijd af voor een belangrijk optreden of een auditie. Waarom martel ik mezelf zo? Al die zenuwen die je vanbinnen opvreten, dat is het verschrikkelijkste gevoel dat ik ken.
Zeker als je het belangrijkste zangtentamen van het jaar hebt en precies op die dag de metro's niet rijden waardoor je er een uur over doet om op school te komen en je een taxi moet nemen waardoor je ook nog tien euro kwijt bent en dan vervolgens ook nog als eerste moet zingen om 10 uur 's ochtends. Dan denk je pas echt: Waarom doe ik dit, in godsnaam?
Maar zodra ik er dan eenmaal sta, mijn ding mag doen, mijn stem mag laten horen, geniet ik altijd toch. Want uiteindelijk blijft het toch het gene wat ik het liefste doe, ook al voelde het daarvoor niet zo.
Maar zeker nu ik op het conservatorium zit en iedereen minstens zo goed zingt als ik, wat ik niet gewend ben na (bijna) altijd een van de besten te zijn, gaat de onzekerheid toch weer knagen. Ik schat mezelf ergens onderaan de klas qua zangniveau en het zou me niks verbazen als ik een onvoldoende haal voor dit vak, denk ik in de nog slopendere dagen erna, wachtend op de uitslag. Alle mogelijke scenario's zijn in mijn hoofd al voorbij gekomen als ik op donderdag het klaslokaal inloop om mijn cijfers te horen.
'We zijn erg streng geweest dit jaar.' Hoor ik mijn leraar zeggen. Het is niet gek dat ze streng zijn, er is niet veel werk en je kan nou eenmaal niet iedereen laten afstuderen. Alleen het beste van het beste krijgt werk. Dus niet iedereen uit de klas kan zijn propedeuse halen. Aan het einde van het eerste jaar kan je nog weggestuurd worden, wat verschrikkelijk is na al die zware auditie rondes die we al achter de rug hebben. We zijn nog steeds niet zeker van onze plek op school.
Om mensen weg te kunnen sturen, moeten ze in december waarschuwingen uitdelen. Een waarschuwing waarmee de leraren aangeven twijfels te hebben bij je vooruitgang van het komende half jaar. En bijna iedereen krijgt altijd een waarschuwing.
Iedereen is er al sinds september mee bezig. Als ik maar geen waarschuwing krijg. Rekenen op een waarschuwing, hopen op zevens.
Zenuwachtig kijk ik mijn klasgenoten aan. We zitten met z'n allen in een kring en krijgen straks in groepsverband onze cijfers. De schade is aardig beperkt: 5 zonder waarschuwing (dat is veel), waarvan 1 meisje. En hoe leuk het ook zou zijn om deze blog te schrijven en dan te kunnen vertellen dat ik dat ene meisje was, het is niet zo. Ook ik heb een waarschuwing op zak. Waar ik natuurlijk totaal niet van geschrokken ben. Ik had hem wel verwacht.
Een waarschuwing op spel, waar ik een 5 voor had. Mijn een fijne feedback en het vertrouwen van de lerares dat, als ik eraan zou gaan werken, het echt wel goed moest komen.
Maar daartegenover wel een 7 voor zang. Ik ben een van de 5 mensen met een 7. Hoe dan? Iedereen is zo goed, en dan krijg ik een 7? Begrijp me niet verkeerd, ik klaag niet. Integendeel, ik ben nog nooit zo blij en trots geweest. Maar zelfs na mijn feedback begrijp ik mijn cijfer niet helemaal.
Zelfs mijn 6,5 voor dans, waar ik teleurgesteld in was, snap ik na mijn feedback.
En het klinkt misschien stom, want ik heb een waarschuwing en ik heb een vijf, ik ben zo blij met m'n beoordeling. Ik had nooit gedacht dat ik ook maar in de buurt zou komen van zulke goede cijfers. Ik had altijd gedacht dat ze toch niet genoeg vertrouwen in me zouden hebben, dat ze spijt zouden hebben dat ze me hadden aangenomen, omdat ik bij de audities ook al een twijfelgeval was. En ik heb er ook alle vertrouwen in dat ik die ene vijf op kan halen en dat ik dus gewoon mijn propedeuse kan halen.
Tijdens mijn feedback van spel, merk ik dat ik vol schiet. 'Vind je dat vervelend?' Vraagt de lerares me.
De tranen stromen over mijn wangen als ik het uitleg: 'Nee, helemaal niet, ik ben juist heel blij. Ik ben gewoon heel moe en alle stress moet er even uit.' Huilend neem ik de rest van mijn fijne evaluatie in me op. Ja, ik ben een emotioneel wrak, alweer. Ik schaam me er niet eens meer voor, mede omdat ik niet de enige in de klas ben die zit te janken. We zijn emotionele mensen.
'Ik vind je wel een heel lief persoon, dat wil ik nog even tegen je zeggen. Dat valt heel erg op. Dat jij zo lief bent tegen iedereen.' en 'Ik vind je echt een hele fijne leerling, jij bent zo iemand die niet alleen kan troosten, maar ook kritisch kan kijken en op een goede manier feedback mee kan geven en dat is heel fijn voor je medestudenten.' en 'Britt is echt degene die de klas bij elkaar houdt.' blijven me misschien nog wel het meeste bij uit de feedback gesprekken. Ik, het meisje dat moeite had met vrienden maken en vooral vrienden houden. Het meisje dat vaak alleen was, dat nog net niet in haar eentje naar het gala fietste, dat meisje houdt nu de klas bij elkaar. Dat is het grootste compliment dat ik kan krijgen. Ik denk nog steeds wel eens, waarom zou jij in godsnaam bevriend willen zijn met mij? Maar om te horen dat ik een fijn persoon ben, dat mensen mij oprecht lief vinden, dat is wat ik altijd het meest heb gewild.
's Avonds zitten we met de hele klas in mijn kleine woonkamertje. Overal om ons heen staat eten, er zijn al minstens drie glazen wij over de bank gegaan en over mijn gloednieuwe trui. Op mijn schoot ligt iemand te slapen, ik hoor gelach, en ik ben gelukkig. Gelukkig dat ik hier zit, dat ik hier voorlopig nog wel even blijf zitten, met al deze geweldige mensen om me heen. Vijf jaar geleden had ik niet durven hopen dat ik er nu zo bij zou zitten. En ik kan antwoord geven op de vraag die ik mezelf drie dagen geleden stelde: Waarom doe ik dit? Omdat ik niets liever zou willen. Daarom.


zaterdag 7 december 2013

Hoe plannen mijn dag verbeterde.

Tentamenweek. Mijn eerste sinds ik HBO doe. Het doet me een beetje denken aan mijn eindexamens, met als verschil dat ik nu niet hoef te leren voor vakken die me niet interesseren. Nu moet ik leren over toonladders en ritmes en voeding en over: stress. Een grappig onderwerp als je drie dagen voor je tentamen begint met leren en erachter komt dat je veel te weinig tijd hebt ingepland voor het vak. Stress kan je namelijk voorkomen door goed te plannen, seems like I failed.
Ik weet nog hoe ik erbij zat bij mijn eindexamens. Toen kon ik me net een half uurtje concentreren op mijn leerwerk voordat ik weer pauze wilde houden. Nu ga ik rustig uren achter elkaar door zonder zelfs maar te denken aan stoppen. Er is zo veel veranderd.
Ik maak een samenvatting, lees mijn readers door, blader door mijn aantekeningen en ga rustig en vrolijk door tot een uurtje of acht. Dat had ik vier jaar geleden nog niet moeten proberen. Na mijn planning te hebben gemaakt voor morgen, waar ik vroeg ga opstaan om te leren, een middag te werken en 's avonds weer te leren, plof ik lekker op bed met een kopje thee.
Vanmiddag las ik dit in mijn reader over stresspreventie: 'Een goede planning geeft je het gevoel dat je meer vrije tijd hebt, omdat je niet steeds met het gevoel rondloopt dat je eigenlijk had moeten studeren. Een goede planning verlost je van dat eeuwige schuldgevoel op momenten dat je eigenlijk vrij bent. Je kunt volop genieten van je vrije tijd en voelt je in control.'
Terwijl ik dit las, moest ik lachen. Want ik heb daar nooit in gelooft. Ik, als uitsteller, heb heerlijke dagen van dingen niet doen die ik eigenlijk wel moet doen. Ik maak planningen in mijn hoofd, die ik nooit na kom. Lekker alles uit te stellen en ervan uit te gaan dat het later wel goed komt. Maar dan zit je altijd met een soort spanning, omdat je eigenlijk dingen zou moeten doen. Als je weet dat er werk op je wacht, wordt je nooit echt rustig. Er is altijd een soort schuldgevoel dat je aan het uitstellen bent. Je zit dan toch weer ieder uur op de klok te kijken met het idee, over een half uur ga ik echt beginnen. Iets wat je nooit doet waardoor je om 4 uur nog op de bank ligt. Dat is hoe een normale zaterdag er voor mij meestal uit ziet.
Dit weekend kon dat niet. Want ik ben vastbesloten deze vakken te halen. En ook al had ik wat opstartproblemen en klopte mijn planning voor geen meter omdat ik veel te weinig tijd had ingepland. Ik heb gewerkt van 11 tot 8 en kon daarna met veel voldoening in bed gaan liggen met een kop thee en een goede serie. En, ik kan niet geloven dat het echt waar is, ik heb lang niet zo'n ontspannen avond gehad.
Dus, ik had nooit gedacht dat het waar zou zijn, planningen maken helpt (mits je je eraan houdt natuurlijk). Ik voel me echt een goede student en ik ga zeker vaker plannen. Straks ga ik nog hard werken ook, stel je voor. Kom maar op met die tentamens!