vrijdag 31 januari 2014

Gewoon, omdat dit gedeeld moet worden #4: Muziektheater be like.

Na Hagenezen be like, studenten be like, Rotterdammers be like (bij welke van de drie hoor ik?) hebben wij van Muziektheater iets nieuws. Muziektheater be like. Ja, wij verspillen graag onze tijd aan rare foto's met teksten erbij waar we dan vervolgens met z'n allen keihard om lachen. Of het grappig en vooral te begrijpen is voor mensen die geen Muziektheater studeren betwijfel ik. Maar ik wilde hier toch wat van die foto's plaatsen.

Gewoon, omdat dit gedeeld moet worden.































zondag 26 januari 2014

In de ban van Tinder.

Donderdagavond, half acht, Vapiano (Vapi in de volksmond), heerlijke pasta en lieve klasgenootjes, een voorstelling in het verschiet en onder iedere hand een mobiel die plaatjes weg aan het schuiven is. Ja, wij zijn helemaal in de ban van de nieuwe hype, Tinder. Of, nouja, nieuw, zo nieuw is het natuurlijk niet. Ik oktober was ik al helemaal into Tinder, maar toen was ik zo verstandig het weer te verwijderen. Helaas was ik afgelopen week weer zo dom om de app weer te downloaden.
Tinder, het is eigenlijk een soort vleeskeuring. Je krijgt foto's te zien van jongens bij jou in de buurt. Mocht je die leuk vinden en dat is wederzijds, ben je een match en kan je chatten. Alles hangt dus af van de eerste indruk.
Ik like geen jongens met blote bast en sixpack, want dat vind ik te opschepperig. Ik like geen jongen met dieren of baby's, want dat haat ik. Verder like ik natuurlijk alleen de jongens die ik er ook echt leuk uit vind zien. Ja, de liefde van mijn leven ga ik er toch niet vinden. En ook al gaat het in de liefde natuurlijk om innerlijk, ik vind het leuk om mee te doen aan deze vleeskeuring. Lekker jongens op uiterlijk beoordelen. Want ook al draait het vooral om innerlijk, ik vind uiterlijk in een relatie heel belangrijk. Ik moet een jongen wel aantrekkelijk vinden, wil ik iets met hem beginnen. Misschien is dat de reden dat ik al zo lang alleen ben?
In het chatten ben ik niet zo goed. Meestal zeg ik maar zoiets als: 'Ik ben echt heel slecht in openingszinnen.' Ik heb een keer gezegd: ' He, ik wil je, neuken?' Maar dat was tegen een klasgenootje/goede vriend en dat was absoluut 100% een grap die ik zelf erg leuk vond. Dat zou ik naar een vreemde nooit durven typen.
'Michiel, zit daar niet je Tinder match?' Michiel kijkt verbaast op van zijn pasta, naar een jongen waar hij al een tijdje mee aan het chatten is. Ten eerste vind ik het leuk dat je als man ook mannen kan zoeken op Tinder, dat is goed voor de homo-emancipatie. Dat je vervolgens op iedere plek waar je komt je Tinder matches ook tegen komt, is een beetje griezelig. Ik bedoel, ik ben niet op zoek naar een relatie. Of, ik ben wel op zoek naar een relatie, maar niet via Tinder. Ik hoef die vreemde jongens met wie ik oninteressante gesprekken heb niet in het echt tegen te komen. En toch gebeurd dat. Als we in de Vapiano om ons heen kijken, zien we een stuk of acht jongens die we op Tinder ook tegen zijn gekomen.
Waar ben ik mee bezig? Ik zet mezelf zo te koop via een app. Die jongens mogen mij ook op mijn uiterlijk beoordelen en ik wil niet eens weten hoe vaak ik weggeschoven word. Of hoe vaak ik geliked word door de jongens die ik verafschuwd wegschuif. Waarom zou je aan zoiets mee willen doen? We zijn toch geen objecten? Wij hebben ook gevoel. En daarbij vreet het ook nog eens batterijen. Nog een nadeel.
Terwijl Michiel aarzelend naar zijn Tinder-match zwaait, die dus drie tafeltjes verderop zit. Besluit ik weer verstandig te zijn en mezelf maar weer van Tinder te verwijderen en nooit meer terug te keren.

In de metro naar huis zit mijn vinger weer aan het scherm van mijn iPhone vastgeplakt. Die niet, die niet, die niet, IIEELL, mwuah, bij twijfel niet doen, UGH nee, nee, nee, AAHH SCHATTIG.
Oh god, zeg me alsjeblieft dat ik nog van deze verslaving af kom...


zondag 19 januari 2014

Mijn iets te dure hobby, New York City.

Gossip Girl, Sex at the City, the Carrie Diaries, Smash, Glee, Friends. Mijn favoriete series. Zich allen afspelend in de stad van mijn dromen. New York City. Volgens mij de stad van ieders dromen als je ook maar iets met mode, schrijven, bloggen, series, musicals, muziek of steden hebt.
Hebben jullie een stad waar je je echt thuis voelt? Waar je rond loopt en denkt, ja dit is het, dit is waar ik hoor te zijn? Ja, bij mij is dat New York. Nogal een dure hobby is het. Gelukkig ben ik niet de enige thuis die van New York houdt. Onze herfst-tripjes naar the Big Apple die we om het jaar houden lijken een traditie te worden. Iets wat ik natuurlijk helemaal niet erg vind. En waarvoor ik met liefde de hele zomervakantie werk. 
Het komt altijd een beetje uit het niets. 'Als wij in de herfst weer naar New York gaan, wil je dan mee?' Dat mijn moeder het nog vraagt. Ze weet toch wel wat mijn antwoord is.
New York is gewoon een beetje mijn stad. De grootsheid inspireert me meer dan dat het me intimideert. De vreemde mode die je op iedere straathoek tegen komt. De eekhoorntjes die naar je toekomen als je door Central Park slentert met een hot dog en een Ice Tea in je hand. Het voelt alsof ik eventjes in een van mijn lievelingsseries terecht gekomen ben. 
Ik sla het liefste alle toeristische attracties over. Ik wil het leven lijden van een echte New Yorkse. Leuke ontbijttentjes opzoeken, een beetje shoppen in de veel te grote Forever 21, Topshop of (my ultimate favorite) de Urban Outfitters. Een paar lessen volgen bij Broadway Dance Centre. Tussendoor even een Frozen Yoghurt oppikken. De metro pakken naar alle uiteindes van Manhatten, leuke winkeltjes ontdekken, mensen kijken. 's Avonds een pizza of sushi halen en naar een Broadway show. 
Oke, ik besef me dat New Yorkers vast niet zo leven en moeten werken en niet langzaam rond kunnen slenteren, maar toch zie ik het zo voor me. Dat is namelijk een soort samenvatting van al mijn series in 1 dag. En daarbij komt dat ik me een zomer lang kapot werk om zomaar al het geld te kunnen uitgeven wat ik wil. (Vorige keer heb ik echt letterlijk duizend euro opgemaakt en ik heb geen moment spijt gehad). Daarbij slapen wij nooit in een hotel, maar in een appartement. Zodat je ook echt zelf boodschappen moet doen en ontbijt moet maken en voor jezelf moet zorgen, wat het idee van 'wonen' nog groter maakt.
Dat is ook wat mijn grootste droom is voor later. Wonen in New York. Ik weet niet hoe ik dat voor me zie. Hoe ik me dat moet financieren. Hoe ik het voor elkaar ga krijgen om daar rond te komen en hoe ik goed genoeg ga zijn voor een Broadway show. Maar ik wil het. En daarom weet ik gewoon dat het gaat gebeuren. Dit is mijn leven en ik ga met mijn leven doen wat ik echt wil. En ik ga wonen waar ik wil wonen.
Maar voor nu houd ik het bij weekjes die veel te snel voorbij gaan. Lange vluchten heen met een lege koffer en al veel te snel weer lange vluchten terug met een volle koffer. Weekjes waar ik eerst een heel jaar naar uit kijk. Ja hoor, ik mag weer. 17 oktober ga ik weer naar 'the City of Dreams'. En ik kan nu al niet wachten.



zondag 12 januari 2014

Ik geloofde dat Peter Pan echt bestond en me mee zou nemen naar Neverland.

Ik geloofde vroeger dat Peter Pan echt bestond. Dit is geen grapje. Ik geloofde dat hij echt bestond, dat hij 's nachts bij me langs kwam en dat hij me mee zou nemen naar Neverland. En nu ik erover nadenk, lijkt dat me helemaal geen slecht idee.
Over een half jaar en zes dagen word ik twintig. Dan zijn mijn tienerjaren echt voorbij. En, ik wil nu niet zeggen dat mijn tienerjaren zo vreselijk geweldig waren, toch wil ik ze nog lang niet kwijt. Het voelt gek, want leeftijd is maar een getal. En twintig is helemaal niet oud. Iedereen om me heen is twintig. En toch voelt het alsof de helft van mijn leven al over is.
Ik riep altijd heel hard dat ik op mijn 35ste dood wilde gaan, op een hele tragische manier. Een vliegtuigongeluk klonk altijd wel heftig. Zoiets wilde ik. Want na je 35ste, dan wordt er toch echt verwacht dat je iets gaat doen met je leven. Dat je kinderen hebt, een gezin maakt, dat je een baan hebt waar je tot aan je pensioen van kan leven. Dat je een leven hebt. En ik zie niet voor me hoe dat dan in elkaar moet zitten. Alleen al het idee aan kinderen levert bij mij kortsluiting op, want dat zie ik gewoon niet voor me. Ik zie mezelf nooit met kinderen voor me. Ik heb me mezelf ├╝berhaupt nog nooit ouder voorgesteld dan dat ik nu ben. Dus ook al denk ik altijd dat ik mijn toekomst plan klaar heb liggen, misschien heb ik dat wel niet. Ik weet dat mijn zus haar hele toekomst al voor zich ziet. Zij heeft haar kinderen in haar hoofd al gemaakt, haar huis al gekocht en ingericht. Ik kan me mezelf nog niet eens voorstellen dat ik op kamers woon, wat ik al doe. Dus hoe moet ik me mijn leven voorstellen na mijn 20ste, en mijn 21ste?
Heeft iemand zich wel eens voorgesteld hoe het is om oud en bejaard te zijn? Om in een tehuis te zitten, niet meer zelf te kunnen eten of drinken of denken. Dat alles voor je gedaan moet worden. Dat iedereen die je lief is, al gestorven is en dat je helemaal alleen bent. Niemand die je op komt zoeken. Dat vind ik misschien nog wel het engste aan dat ik geen kinderen wil. Wie komt me dan opzoeken als ik achter de geraniums zit? Of eindig ik dan helemaal alleen?
Als ik me iets voor moet stellen in mijn toekomst, zie ik mezelf lopen in New York. Met mijn knappe man aan mijn zijde. Tja, dat ik geen kinderen wil, betekend niet dat ik niet wil trouwen. We liggen de hele dag in ons bed met witte lakens, in ons appartement met veel ramen en een prachtig uitzicht. We lijken allebei geen werk te hebben, maar wel een heleboel kleding en mooie spullen. Ik ben geen dag ouder dan dat ik nu ben, en de man naast me is Robert Pattinson (Jup, still hoping). Dat lijkt me geen waterdicht toekomst plan.
Ik wil heel veel met mijn leven, ik zie altijd heel veel dingen voor me, maar ik wil het altijd al binnen twee jaar. Ik heb geen tienjarenplan. Of tienjarendromen. Ik wil de dingen die ik wil nu. Zodat ik er niet ouder voor hoef te worden.
In juli word ik twintig. Langzaam dringt het tot me door. Geen kans om nog tienermoeder te worden. Misschien vind ik het enge aan geen tiener meer zijn, dat ik voor mijn gevoel nog niks bereikt heb. Ik heb pas drie jongens gezoend in mijn leven, ik ben nog nooit verder gegaan dan dat, ik heb nog nooit een serieuze relatie gehad. Hoe moeten mensen mij dan serieus nemen op mijn twintigste. Ik voel me net een kind van twaalf. Ik ben geen tigger. Zeg me dat ik nog geen tigger ben.
Ik ben niet bang voor slangen of spinnen of vleermuizen. Ik ben niet bang voor hoogtes of kleine ruimtes. Ik ben bang voor bellen, voor vuurwerk. En ik ben bang om ouder te worden. Zo, I said it. Maar ja, dan vraag ik me af, wie niet?




zondag 5 januari 2014

Wat ga ik mijn bed en mijn giraffenpak intens missen.

Ik denk altijd dat het vast wel gaat vervelen om de hele dag in bed te liggen en series te kijken. En daar vergis ik me altijd in. Ik zou nog wel twee weken niks kunnen doen, ik zou mijn hele leven lang wel niks kunnen doen zonder me te vervelen. Ik dacht er vandaag nog aan. Stel, ik zou gewoon de hele week in bed blijven liggen en dan alleen een weekendje werken, dan kan ik daar best van leven. Of ik schrijf gewoon, liggend in bed, een heel goed boek, en dan hoef ik ook nooit meer iets te doen.
Het einde van de vakantie nadert. En ik probeer het zo lang mogelijk uit te stellen door heel onverstandig laat op te blijven. De kans dat ik morgen weer als een zombie op school verschijn is 100%. En ja, mijn opleiding is geweldig, en ik geniet intens. Maar er is niks leuker dan de hele dag simsen en Anti-Glamour lezen en Harry Potter marathons houden en Friends kijken en Candy Crushen en bloggen.
Morgen moet ik weer om 6.30 naast mijn bed staan. En we moeten alweer allemaal opdrachten doen. Ik moet nog een stuk of drie verslagen maken en bladmuziek instuderen en geldzaken regelen en lessen volgen en alles wat ik wil is in mijn giraffenpak door het huis lopen en leven op thee en bananen.
Morgen moet ik weer voor mezelf koken, terwijl hier de pizza voor mijn neus gezet werd om half acht terwijl ik op de bank lag. Ik heb zelfs 1 avond alleen chips als avondeten gehad zonder dat ik het door had. Wat ga ik de vakantie missen. Wat ga ik de Sims liefdes-baby van Robert Pattinson en mij missen. Wat ga ik TLC missen. Wat ga ik alle social media missen, en Tris van Divergent. En mijn nachtelijke lachbuien met Chandler, Joey, Monica, Ross, Rachel en Phoebe. En mijn ochtenden in bed als ik zag dat het pas negen uur was en ik dus duidelijk nog wat extra slaap nodig had. Wat ga ik mijn bed en mijn giraffenpak intens missen.

The awkward moment that you have to get out of bed, put on clothes and participate in real life again.

Waarom deed ik dit ook alweer? Ohja, dromen najagen en al die onzin die ik mezelf altijd wijs maak. Laat ik er dan maar weer vol voor gaan. En het leuke is: over een maandje is het alweer vakantie.