woensdag 26 maart 2014

Lieve musicals, er gaat hier iets mis.

Lieve musicals,

Ik hou van jullie, met alles wat ik heb. Maar er gaat iets mis en daar moeten wij het even over hebben.
Ik doe een HBO-muziektheater. Een zware studie, 4 jaar bloed, zweet een tranen. Ja, heel leuk, ik zou niets anders willen. Maar ik zal nooit ontkennen dat het zwaar is. Het worden vaak pretstudies genoemd, maar 's avonds is de hele school leg en zitten alleen wij muziektheater-studenten met z'n allen nog te ploeteren. De kantine-dames maken 's avonds speciaal diner voor ons omdat ze willen dat we wel gezond eten. Van alle leraren moeten we iedere dag een kwartiertje aan hun vak besteden, plus sowieso een uur zangoefeningen elke dag, plus les tot zeven uur. Tja, we studeren wel 's nachts. Dat betekent ook geen sociaal leven meer. Ik spreek mijn eigen ouders amper. Nieuwe mensen leren kennen gaat al helemaal niet. Niet een paar uur per dag college, donderdag stap avond. Maar school, eten, slapen en dat de dag erna herhalen.
Maar dat heb ik er ook allemaal voor over. Want, nogmaals, ik zou niets liever willen. En we hebben het ook nodig om zo hard te werken. Want je hebt maar vier jaar. Vier jaar om zo allround mogelijk te worden. Vier jaar om de beste te worden. Want er zijn veel opleidingen, nog meer studenten en maar heel weinig banen. Weinig producties en al een vaste groep mensen die al een tijdje bezig is in de musical die ook altijd weer vecht om een plek in het ensemble of een rol. Het is een hele moeilijke toekomst.
En om de musical dan levendig te houden, zodat er ook nog mensen komen kijken, moet het commercieel zijn. Dat is misschien niet helemaal eerlijk, want dat betekend dat de rol niet altijd naar de beste gaat. Maar dat hoort er nou eenmaal bij. Als Chantal Janzen niet in je productie staat, komt er niemand kijken. (Hiervan bewijst Soldaat van Oranje trouwens ook het tegendeel, even tussendoor). Dus ja, je hebt Jim Bakkum en John van Eerd nodig om publiek te trekken. Dat kan ik begrijpen. En zolang er genoeg plek is voor nieuw talent, ben ik helemaal voor.
Ik denk dat er mensen zijn die beter zijn dan Ferry Doedens om Fiyero te spelen. Ik ben vaak blij dat de understudy's spelen als ik ga kijken, want die zijn toch vaak beter. Maar de musical heeft het nodig, heel het GTST publiek ging naar Wicked en daarom accepteren we het. Want als er niemand meer naar de musical gaat, hebben wij helemaal geen werk mee. En Ferry Doedens heeft hard gewerkt en deed al iets met zang en spel.
Dus, ik ben all-in het commerciële gedoe, maar dit gaat echt te ver.
'We zochten jong talent. Iets uit deze tijd.' zegt de regisseur van Blood Brothers, die Yes-R gecast heeft als de verteller.
En lieve mensen, hier gaat het mis.
'We willen, naast dat Yes-R leert zingen en spelen, ook wat rap toevoegen aan de musical...' SHOCK.
Lieve musical, Yes-R is toch niet geschikt voor in musicals? Hij heeft vast hard gewerkt aan zijn rap carriere. Maar dit is niet de manier om mensen naar een musical te trekken. Als je een musical met rap wil, schrijf dan iets nieuws. Het kan niet zo zijn dat je een oude klassieke musical verpest door een rapper te casten. Er zijn ladingen jonge, talentvolle mensen die staan te trappelen om dat podium op te gaan en de rol 20x beter kunnen spelen dan Yes-R. Ja, Yes-R is vast een fantastische artiest voor een bepaalde doelgroep, maar hij is geen musicalster.
Dus nu is heel muziektheater in paniek. Want wat doen we hier eigenlijk nog? Waar zijn we mee bezig? Waarom studeren wij nog zo hard, als je het allemaal toch niet nodig hebt om gecast te worden? Je moet alleen nog beroemd zijn, op welke manier dan ook. Voor we het weten staat Boer Henk van Boer zoekt Vrouw in Les Miserables. Dat is de dag dat ik zal stoppen met deze droom. Want dan denk ik niet dat ik de musical nog in wil.
Laten we maar hopen dat Yes-R een eenmalige fout is. En dat er snel weer plek is voor het mega talentvolle, jonge vlees. Want dat is er genoeg in Nederland. En het staat te trappelen.

zaterdag 15 maart 2014

Gewoon, omdat dit gedeeld moet worden #6: Again.

Laten we beginnen met de componist Scott Alan. Alle muziektheater-mensen kennen nummers als: I'm a Star, Say Goodbye en Kiss the Air.
En toen kreeg ik gisteren een whatsappje van mijn allerliefste beste vriendje Ginno Rehling (hij wilde naamsvermelding, dus bij deze. Onthoud die naam mensen!). 'Britt!!! Jij moet dit zien!' Met de link naar een filmpje. Dus ik volgde braaf zijn bevel en heb daarna 3 minuten met mijn mond open gezeten.
Op sommige momenten wil ik danseres zijn, gewoon zodat ik dit kan dansen.
En verder kan ik er niks over kwijt, je moet er gewoon naar kijken en van genieten.

Gewoon, omdat dit gedeeld moet worden.


Again - Scott Alan.

zondag 9 maart 2014

Maar ik bén ook heel goed.

Vrijdag kreeg ik mijn evaluatie van mijn Spelherkansing die ik (GODZIJDANK) gehaald heb met een 6. Zo'n evaluatie bestaat vooral aan je aandachtspunten. Je krijgt feedback en hoort wat je kan verbeteren. Iets heel normaals vind ik en ook helemaal niet iets waar ik van afschrik. Ik ken mensen die totaal dichtklappen bij het horen van feedback of die anderen de schuld gaan geven als ze kritiek krijgen. Ik heb totaal geen moeite met het krijgen van feedback en dat lijkt iets bijzonders. Terwijl ik alleen maar kan denken: leren is toch heel leuk? Het is toch leuk om te merken dat je na een paar tips iets kan wat je eerst niet kon? Het is toch heel leuk om verder te komen in wat je wil bereiken? Waarom zou je dan dichtklappen als mensen je iets proberen te leren?
Maar er zit ook een andere kant aan het verhaal. Binnen een opleiding hoor je zo vaak over je verbeter punten, dat het soms wel moeilijk is om vast te houden waar je nou goed in bent. Zeker omdat er in mijn klas aan het einde van het jaar mensen worden weggestuurd, ligt er een druk op je. Want je moet het goed doen, anders ga je misschien niet over. Ik weet dat dat mij alleen maar gaat lukken om open te staan voor ontwikkeling en dus zoveel mogelijk te leren, maar toch is het dan soms moeilijk om fouten te maken.
'Waarom ben je hier? Waar ben je goed in?' Vroeg mijn leraar laatst tijdens een les Vocal Training (die uiteindelijk veranderde in een groot SLB-gesprek). De hele groep kreeg vraagtekens boven zijn hoofd. Dat is echt een moeilijke vraag. Ik bedoel, ik zit in het eerste jaar van mijn opleiding. Ik kan vast wel dingen, maar allemaal nog lang niet goed genoeg om dat op dat moment te noemen. Dus waar ben ik nou eigenlijk goed in? Op de dingen waarin ik dacht dat ik goed was, heb ik verbeter punten gekregen. En dus blijk ik daar toch nog niet goed genoeg in te zijn. Wanneer ben je eigenlijk goed genoeg?
Toen het mijn beurt was om de vraag te beantwoorden, had ik het in mijn hoofd helder geformuleerd. Ik zou het hardop en zelfverzekerd zeggen. Zonder twijfel. Hier ben ik goed in. Toen ik mijn mond open trok, kwam er dit uit: 'Ik ben wel veelzijdig, denk ik. Ik kan zeg maar wel zingen, acteren en dansen op ongeveer hetzelfde niveau. Dat maakt mij soort van wel een triple threat, denk ik.'
Dat was niet hoe ik over wilde komen. Maar zodra ik het zei, begon ik aan mezelf te twijfelen. Ben ik hier wel echt goed in? En als ik dat dan zelfverzekerd zeg, kom ik dan niet arrogant over?
Pas later had ik echt de tijd om nog eens rustig over de vraag na te denken. Oké, ik ben wel een triple threat. Maar verder springt mijn persoonlijkheid eruit. Ik kan erg goed leren, ben enthousiast over wat ik doe. En ik ben eerlijk en behulpzaam. En, ik bén ook gewoon heel goed. Er deden 300 mensen auditie voor deze opleiding en ik ben 1 van de 16 die gekozen is. Dan moet ik toch kunnen zeggen dat ik goed ben. Ik ben goed. En ik kan nog veel beter worden.
Ik vind dat het helemaal niet arrogant is om dit soms voor jezelf te bedenken. Waar ben ik goed in? Want, ieder van ons is ergens echt goed in. En het is goed om dat je te beseffen. Anders word je bedolven in alles wat nog beter kan, zonder te weten wat al goed is. En daar word je alleen maar heel ongelukkig van.
Dus, ik ga het gewoon nog een keer duidelijk opschrijven. Ik ben goed. Wat ben ik blij dat dat eruit is.

vrijdag 7 maart 2014

Ik oefen mijn Oscar-speech altijd onder de douche.

Het is alweer bijna een week geleden. Maar ik had geen tijd om er iets over te schrijven en ik moet het er nog even over hebben: de Oscars.
Ik heb de hele show nog niet eens gezien. En toch kan ik er al genoeg over kwijt om er een blog over te schrijven. Dat is best bijzonder.
Ik weet niet wat ik er leuk aan vind. Het feit dat Emma Watson er fantastisch uitzag. Of dat Jennifer Lawrence weer viel en Ellen daar vervolgens tien minuten lang grappen over maakte. Dat Twitter crashte door die ene beroemde selfie. Dat Ellen pizza bestelde en Jennifer Lawrence der droom uit kwam. Dat John Travolta Idina Menzel aankondigde als Adele Dazeem en vervolgens heel de wereld hun naam kon laten Travotifien. Dat Leonardo zijn moeder had meegenomen als zijn date of dat hij als enige genomineerd was en toch niet won. (Ohnee, wacht dat was een minpunt. Arme Leo, hoe kan het dat hij weer niet won? Alleen zijn gezicht verdient al een Oscar.)
Mensen denken vaak dat ik niet wil trouwen omdat ik geen kinderen wil. Dat is een zeer onjuiste redenering. Ik droom over mijn eigen trouwjurk als ik 'Say Yes to the Dress' kijk en weet ook al ongeveer hoe hij eruit moet komen te zien.
Maar er is een andere jurk die ik al in zijn geheel in mijn hoofd heb. Alle details zijn geregeld. En dat is mijn Oscar jurk. De jurk die ik op de avond draag dat ik zo'n gouden beeldje win.
Wil ik een Hollywood-actrice worden? Nee. Heb ik kans om een Hollywood-actrice te worden? Waarschijnlijk niet. Maar toch wil ik een Oscar. En ik wil over die rode loper paraderen met Robert Pattinson aan mijn zij. Ik wil die feestjes bijwonen en dronken worden met al mijn helden om me heen.
Ik heb alles in mijn hoofd al gepland. Ik heb zelfs mijn speech al geschreven, die oefen ik altijd onder de douche. Het is zo'n verschrikkelijke jank-speech, de speeches die ik altijd heerlijk vind.
Het allerleukste aan de Oscars, vind ik denk ik wel de blog die ik vandaag las van de beste vriendin van Jennifer Lawrence (het gaat wel erg vaak over Jenn, I'm kind of obsessed). Jenny (zo mag ik haar later noemen) had namelijk haar beste non-famous vriendin meegenomen. En die was, naast dat ze het is meisje waaraan Jenny zich vast klampte toen ze viel, totaal niet belangrijk. Ze stond zelf versteld van de militairen die als beveiligers dienden, de dranghekken om de hooligans tegen te houden, de mega hordes fotografen. En niemand die tegen haar sprak, alleen als ze in de weg stond voor een foto. En dat terwijl ze de beste vriendin is van een van de beroemdste mensen van dit moment. Ze schrijft hoe ze alle acteurs en actrices ontmoette en hoe die allemaal heel aardig en open waren en allemaal met haar praatte. En dan doet het me weer beseffen dat het allemaal niet alleen een droom is in mijn hoofd. Dit zijn echte mensen. Echt mensen die gewoon echt naar zo'n gala gaan. Ik kan me bij mijn favoriete sterren gewoon nooit indenken dat ze ook echt bestaan. Dat vind ik toch altijd een gek iets.
Ik lees met een glimlach hoe Channing Tatum de tas van de vriendin - Laura - opraapt. En hoe Brad Pitt van zichzelf heerlijk ruikt. En hoe ze een praatje heeft gemaakt met Anne Hathaway.
De Oscars is een van mijn favoriete avonden van het jaar. Ik heb de foto's en filmpjes op internet verslonden. En elke keer droom ik dan weer weg naar het moment dat ik daar sta. Met al die camera's op mij gericht, in mijn droomjurk. Mijn haar langer, mijn neus kleiner. Louboutins aan mijn voeten.
Goed, het is vast niet allemaal zo rozengeur en maneschijn als ik het in mijn hoofd heb. Maarja, ik blijf een dromertje hè.
Oh, en voor alle andere Oscar-lovers onder ons: hier is een link met al mijn Oscar liefde. ENJOY!