woensdag 30 april 2014

Wat ik leuk vond aan april 2014.

Dit jaar gaat zo ontzettend snel voorbij. Het is alweer 30 april. Geen koninginnedag. 10 jaar geleden dat de film Mean Girls uit kwam. En de dag dat ik op de bank lig met New Girl, Glee, Game of Thrones, TLC, blogs en eten.
Van de week zag ik de fantastische 'April favorites' blog van mijn lieve vriendin Romy AKA Life with Confetti. Ik heb haar netjes gevraagd of ik dat blog idee mocht jatten en ze zei ja! (JEEEEE)!! 
Dus bij deze: wat ik leuk vond aan april 2014:

1. Het heerlijke weer gecombineerd met de terrasjes elke dag.
2. Het 1 jarig bestaan van mijn blog!
3. Aanwezig zijn bij een Turks verlovingsfeest, wat een ervaring!
4. Herenigd zijn met mijn lieve mede-verslaafde vriendin die een half jaar in Australië gestudeerd heeft en die ik al meer dan een jaar niet gezien had.
5. Stappen met klasgenootjes in een foute club met foute muziek.
6. Voor de tweede keer Love Story de musical zien. 
7. Al mijn tentamens halen.
8. Coachella. 
9. Het huis opruimen na een fantastische pannenkoeken-party met mijn klasgenoten.
10. Eindelijk weer belten bij zangles. 
11. Een nieuwe baan beginnen. 
12. Paaseitjes.
13. Veel te weinig betalen voor een paar schoenen.
14. Trots kijken naar alle afstudeersolo's van mijn oude schoolgenootjes.
15. Luisteren naar 'Songs for a new World'
16. Een perfect dagje Efteling met mensen die ik veel te weinig zie. 
17. De massa-magnetron-diners op school voor een late les of een voorstelling.
18. Zo verslaafd zijn aan 2048 dat ik er zelfs over droom.


Terrasjesweer!


Efteling!
Op naar mei. Naar de echte lente en hemelvaart. Nog maar 46 dagen tot de allesbeslissende tentamens en het einde van het schooljaar. En nog zoveel leuke dingen in het verschiet! 
Zoals de blog op 31 mei: Wat ik leuk vond aan mei 2014! ;) 

woensdag 23 april 2014

Dat mag ook wel eens gezegd.

Ik hou van zeuren. Naast eten en slapen is dat mijn grootste hobby. Ik doe het dan ook de hele dag door. Als ik mijn bed uit moet, als het brood weer eens op is of de metro weer eens "te vroeg is" en ik dus eigenlijk te laat. Op school omdat ik moe ben of mijn lessen niet gaan zoals ik wil of omdat we het zo druk en zo zwaar hebben. En dat ik de hele dag met van alles moet sjouwen terwijl ik de helft niet gebruik en ik er toch echt zelf voor gekozen heb dat mee te nemen. En dat ik dan weer helemaal langs de supermarkt moet omdat ik alles vergeten ben. En dat ik dan eindelijk thuis ben, dat ik dan nog moet koken, eten en moet afwassen. Dan is natuurlijk het warme water op. En als ik dan 's avonds nog de verslagen moet maken die ik al dagen uit stel, heb ik geen inspiratie en werkt hotmail niet mee. Uiteindelijk val ik uitgeput en voldaan in slaap, want over slaap kan ik nooit zeuren (behalve dat ik er te weinig van krijg). Tijdens deze volle zeur-dag, plaatst ik ook nog zeur Tweets en zeur Statussen de wereld in, want ik moet ook nog even openbaar maken dat ik van zeuren hou.
Zeuren: Een probleem compleet uit proportie trekken en daar dan een monoloog van minstens een kwartier over houden tegen iedereen die maar in de buurt is en het meestal niet wil horen. Het is een lekker dramatisch ding, zeuren. En de mensen die mijn kennen weten dat ik lekker dramatisch ben.
Om half twaalf zit ik in de metro naar huis. Normaal zou ik zeuren over hoe laat het wel niet is, maar nu staar ik over de Rijn en de Maas naar de SS Rotterdam en het mooi verlichte Hotel New York.
Vandaag was een goede dag. De les waar ik al een tijdje tegenop zag, ging erg goed. De andere lessen trouwens ook. Ik heb al mijn tentamens van vorige week gehaald. En ik heb mijn avond door gebracht bij een super mega awesome intens fantastische overdonderende wauw toffe vette voorstelling van de tweedejaars. Mijn beste vriend heeft zijn afstudeer solo vanavond gedaan en ik kon er niet bij zijn maar toch ben ik heel trots. Morgen ga ik al mijn ex-schoolgenootjes weer zien. Ik woon in de lelijkste stad van Nederland waar ik van hou, ik doe de opleiding van mijn dromen.
Ik heb zoveel lieve vrienden en familie om me heen die me in alles steunen en die me accepteren voor wie ik echt ben. En ik ben blij met wie ik echt ben.
En voor het eerst in mijn leven is er even geen ruis. Voor het eerst is er geen familielid ziek of iets anders om mijn geluk te verpesten. Voor het eerst is echt alles goed. (Ik durf dit echt bijna niet hardop te zeggen, is dit niet vragen om problemen?). En ik kan zeuren om kleine stomme dingen, omdat er geen grote dingen zijn die ik liever verborgen wil houden.
En ik ben gelukkig. Ik ben gewoon echt oprecht gelukkig. En ik heb tijden gedacht dat dat niet bestond, gelukkig zijn. Dat er altijd wel weer iets was om je geluk te verpesten. Dat mensen altijd maar deden of ze gelukkig waren omdat iedereen dat deed.
Dit klinkt voor sommigen misschien heel dramatisch (that's me), maar voor de mensen die dat gevoel kennen zeg ik: Het wordt beter. Het wordt echt zoveel beter. Niet alleen beter, het wordt fantastisch.
Het is fantastisch. En ja, ik ben dramatisch en sentimenteel.
Maar ik ben ook echt gelukkig. En dat mag ook wel eens gezegd.



zondag 13 april 2014

I'd rather be at Coachella.

Heel Tumblr staat er weer vol mee: Coachella. HET festival van Amerika. Woodstock 2.0. Met veel te overdreven hippie's in de zon.
Verlangend kijk in naar de foto's die mijn dashboard passeren. Ja ja, ik moet ook eigenlijk leren. 100 pagina's muziekgeschiedenis is niet niks. Al die jaartallen, zoveel componisten die allemaal minstens 50 stukken geschreven hebben. En ik ben nu ontzettend aan het soggen (studie ontwijkend gedrag aan het vertonen). Maar ik kan het nu niet meer wegklikken. Ik zit nu al helemaal met mijn hoofd op dat festival.
Met twee vriendinnen heb ik het al helemaal uitgezocht. Kaartje voor het festival €314, campingplek €62 euro, tent van mijn moeder, vliegreis naar Indio, Califorinia €600 euro. Dus totaal ongeveer €1000 euro en dan een heel weekend Coachella. Rondlopen tussen de celebrities, want heel bekend Amerika loopt daar rond. Van Vanessa Hudgens en Austin Butler, tot Paul Wesley, tot Lea Michele en Jonathan Groff. Kristen Stewart en Robert Pattinson, Kyle and Kendall Jenner, Katy Perry, Cara Delevingne.
Gewoon in het gras zitten en genieten van de goede muziek van Muse, Lorde en Lana Del Rey.
En nee, ik ben eigenlijk niet zo van de festivals. Ik zou bijvoorbeeld niet zo snel naar Lowlands gaan, dat spreekt me echt totaal niet aan. Maar Coachella is gewoon iets anders. Dat is niet de Nederlandse nuchterheid, maar de Amerikaanse hysterie. Het is allemaal gewoon té. Op de foto's zie je alleen maar palmbomen en een reuzenrad en gigantische tenten.
Volgend jaar ben ik erbij, denk ik dromend. Hoewel dat nogal problematisch wordt als het in hetzelfde weekend valt als dit jaar. Maar ooit dan... Als ik later getrouwd ben met Robert Pattinson en op Broadway speel, dan ga ik naar Coachella. Ja oke, Coachella is weer een deel van mijn droomleven. Maar ik had geen betere manier van soggen kunnen bedenken dan dit.


And the winners are...

And the winners are.....

Ja, 13 april, de bekendmaking van mijn Give Away! Eigenlijk moet ik vandaag de hele dag leren over polyfone Germaanse gezangen, maar ik maak met liefde even tijd voor deze winnaars. 

Facebook winnaar: Vivianne Wekhoven.
Twitter winnaar: Stephanie - @stephaniehartje!

Gefeliciteerd dames! Ik neem contact met jullie op.
En voor de andere deelnemers, bedankt. En volgende keer beter! 

Zo, en dan nu weer terug naar Bach.


woensdag 9 april 2014

Ik wil me even lekker uitgebreid kut voelen.

Depressief plof ik thuis op de bank. Ik gooi mijn maxi-rok in een hoek, want ik hoef er nu echt niet meer leuk uit te zien. Gelukkig wachten mijn favoriete joggingsbroek, slobbertrui en rommelige knot met smart op me. Met de verwarming vol aan zet ik niet veel later Alle Tijd aan. Om vervolgens huilend mijn vaders gemaakte lasagne op te eten. En daarna een pak koekjes.
Jup, ik had een kut dag. Maar echt een kut dag. Kijk, ik heb wel vaker geen zin (lees: elke ochtend). Maar als ik dan eenmaal op gang kom, ben ik toch altijd te enthousiast om me echt rot te voelen. En misschien roep ik net te vaak net te hard dat ik dood wil, maar iedereen begrijpt toch dat dat een grapje is? Ik heb eigenlijk nooit echt een kut dag. Vandaag dus wel.
Waarom was het een kut dag? Nou, mijn les ging verschrikkelijk. Maar dan ook echt verschrikkelijk. Van blad zingen, zo moeilijk kan het toch niet zijn? Maar ik kwam er niet uit. De rest van mijn klasgenoten trouwens ook niet. Maar na mijn drie foute noten, werd de leraar boos. 'Britt, waarom kan je dit niet?'
Ja, goede vraag. Hele goede vraag. Waarom kan ik dit niet? Ik heb dit meerdere keren geoefend, echt. Ik heb hier tijd aan besteed en toch kan ik het niet. En we hebben volgende week tentamen....
Met een groot minderwaardigheidscomplex loop ik het lokaal uit. Wat was dit verschrikkelijk. Waarom doe ik dit vak? Waarom leer ik niet gewoon een echt vak. Ga ik iets doen wat lekker makkelijk is. Waarvoor ik niet alles van mezelf moet geven, om tot het bot op vernederd te worden. Want dat hoort bij het vak dat ik gekozen heb. Het is niet eerlijk en het is zwaar en het is confronterend. En soms kan ik dat gewoon even niet aan. En dan wil ik me even goed kut voelen.
Ik zou natuurlijk mijn kut dag op kunnen lossen door naar de goede dingen te kijken. Ik mocht uitslapen vanochtend, mijn spel les ging beter dan ooit, ik had nog maar genoeg stempels voor een kleine koffie maar ik kreeg van de Coffee Company meneer een medium en ik kreeg meerdere complimenten over mijn outfit. Genoeg om vrolijk over te worden. Ik zou door de kamer kunnen dansen in plaats van een huilfilm op te zetten.
Maar dat wil ik niet. Als ik me kut voel, dan wil ik me even lekker uitgebreid kut voelen. Compleet met jankfilms en voedsel en thee en een dekentje en depressieve snapchats en een zielige blog. En dan wil ik fantaseren over hoe ik mijn spullen pak en voor altijd naar de andere kant van de wereld verhuis. Of hoe ik gewoon stop met school en journalistiek ga studeren, of mezelf op sluit en een verschrikkelijk slecht boek schrijf.
Ik kom er morgen wel weer over heen. Na een nacht slapen gaat het vast beter. En dan heb ik echt wel weer zin in het leven. En dan zal ik niet meer zo dramatisch doen.
Nu ga ik nog even genieten van mijn kut dag. Gewoon, omdat kut dagen soms ook wel echt heel lekker zijn.


dinsdag 8 april 2014

Ik wacht op de geur van asfalt dat droogt in de zon.

We zijn het er hopelijk allemaal over eens dat het vorige week echt fantastisch weer was. Ik heb iedere dag in de zon gezeten met drank en eten, heb mijn zonneallergie-pilletjes moeten slikken (zonneallergie is niet leuk maar zon wel ;)) en ik liep veel te naakt rond in een jurkje waar ik niet charmant genoeg voor ben waardoor een stuk of 20 mensen mijn billen hebben gezien. Ik zou bijna de hele week huppelend rond hebben gerend. Want we hebben dit jaar gewoon de winter overgeslagen. En als ik iets haat in het leven, is het de winter. En dan vooral sneeuw. Ik haat sneeuw. Het enige wat ik leuk vind aan sneeuw, is Frozen.
Dus ik zat al helemaal in mijn hoofd met zomer, korte broeken, strand, ijsjes, elke dag zonder jas en op de fiets. Ik werd vanochtend weer zo zwaar teleurgesteld...
Niet fietsen zonder jas voor mij. Maar naar de metro rennen omdat het regent.... Een paraplu met doorzichtig zeil tot op de grond is geen overbodige luxe, want stel dat je schoenen nat worden, dat kan echt niet. Daarbij is het in Nederland ook niet normaal. Als het in Thailand regent, dan heb je een stortbui van tien minuten en dan is het weer dagen warm. Als het in Nederland eenmaal begint te regenen, gaat het nog jaren door. En zodra het begint te regenen, lijkt het ook te vriezen. In Spanje blijft het warm als het regent, dan kan je alsnog wel door in je korte broek. In Nederland moet je gelijk een skipak aan. 
's Middags, in dat ene halfuurtje pauze wat we de hele dag hebben, rennen we met z'n allen zonder jas het Stadhuisplein op. Ze delen gratis Ben & Jerry ijs uit en zodra we dat hoorden zijn we zonder na te denken opgestaan en erheen gerend. Zonder ons te beseffen dat het buiten hagelt. Wat we allemaal wel niet over hebben voor gratis eten.
'Het was vandaag nogal wisselvallig.' Zegt de weerman 's avonds op het nieuws. No kidding. Een minuut geleden was er nog stortregen buiten en nu schijnt ineens de zon. En voor je het weet gaat het sneeuwen. Dat zou me verder niks verbazen. Gelukkig zit ik lekker warm binnen. Te huilen om het weer.
Dus, bij deze geef ik door van moeder natuur: Vorige week was de enige week zomer van dit jaar. Ons karma is verbruikt. We zijn na een week snel weer doorgegaan met de herfst. Van zon krijg je toch ook alleen maar huidkanker. En water is goed voor de hydratatie. 
En ik blijf in bed tot de zon weer schijnt. En wacht op de geur van asfalt dat droogt in de zon. Toedeloe. 


woensdag 2 april 2014

Just Britt Blog is jarig!

Het is feest!!! 2 april, ik kijk hier echt al een tijdje naar uit!
Just Britt blog is jarig! Ja ja, een jaar geleden schreef ik mijn eerste blog! Bizar hoe snel dit jaar gegaan is en hoe veel er veranderd is.
Ik startte mijn blog naar aanleiding van Linda Meiden, die op zoek was naar blogs voor in het magazine. En sindsdien ben ik elke dag bezig met mijn blogs. Helaas heb ik een stuk minder tijd om blogs te schrijven dan een jaar geleden, maar ik ben nog steeds iedere dag op zoek naar inspiratie. Soms zit ik een uur naar een lege pagina te staren. Ik zoek midden in de nacht nog naar een goede foto voor bij mijn blog als het nodig is. Vaak begin ik drie keer opnieuw omdat ik er niet tevreden over ben. Op andere dagen ga ik zitten en staat er een blog op mijn scherm voor ik er over nagedacht heb.
Dus ook al ben ik een beetje geobsedeerd geraakt met bloggen, ik besteed er met liefde tijd aan, want ik geniet er zo van.
En ja, er wordt wel eens lacherig over gedaan. Op school hoor ik dagelijks: 'Ben jij niet Britt van Just Britt Blog?' Daar kan ik wel om lachen. Het slaat ook eigenlijk nergens op. Ik publiceer rare dingen over mijn simpele leventje en hoop maar dat mensen dat lezen. Maar tegenover die grapjes staan zoveel leuke reacties. Mensen die ik amper spreek die me vertellen dat ze altijd lezen, dat ze ernaar uitkijken tot ik weer een nieuwe blog heb. Daar doe ik het ook voor. Dat vind ik er misschien wel het leukst aan. De geweldige reacties.
Dus ik vier vandaag een feestje op deze site waar ik mijn ziel ik kwijt kan. Ik heb het maandag en dinsdag al gevierd met meer tompoucen dan goed voor me is. En wijn. En zon. En vrienden. En blogs natuurlijk.
En speciaal voor mijn eenjarig bestaan wil ik iets terug doen aan jullie. Want zonder mijn lezers was deze blog niks. Jullie maken dit zo fantastisch voor mij. En daarom wil ik jullie iets geven.
Ik mijn blogs 'Gewoon, omdat dit gedeeld moet worden' deel ik vaak mijn inspiratie met jullie. Waaronder mijn favoriete film en mijn favoriete boek. En die wil ik graag aan jullie weg geven. Dus bij deze: Just Britt Blog's eerste GIVE AWAY!
En aangezien ik nogal social media verslaafd ben, geef ik 2 dingen weg via Social Media!
Via Twitter geef ik het meest fantastische boek ter wereld weg: The Fault in our Stars - John Green.
Via Facebook geef ik de allerleukste film ooit weg: Frozen!
Hoe kan je winnen?
Volg me op Twitter, volg @justbrittblog en retweet mijn tweet over de give away. Uit alle retweets kies ik 1 winnaar.
Voor Facebook (speciaal voor al mijn vrienden). Like mijn status over de give away en ook onder al die likes kies ik 1 winnaar.
De winnaars maak ik bekend op 13 april!

Ik wens jullie allemaal heel veel succes! Ik blijf lekker schrijven en ik hoop dat jullie allemaal met liefde blijven lezen en reageren!
Op nog vele jaren Just Britt Blog!


dinsdag 1 april 2014

De dag dat je je droomman ontmoet.

Ik dacht altijd dat het bijzonder zou zijn als ik mijn droomman zou ontmoeten. Tot ie gisteren ineens binnen liep. Een jongen met een Brits accent. Beetje hipster, met baardje, speelt piano en gitaar en kan zingen. Ik heb jaren over die man gedroomd. Mijn hele fantasieleven is om hem heen gebouwd. En mijn grootste wens was om hem ooit te ontmoeten. De man van mijn dromen.
Hoe lang zoek ik al niet naar de ware liefde? Hoe lang wil ik al niet dat iemand me warm houdt 's nachts. Dat ik niet altijd alleen ben. Dat ik in de treinreis op weg naar huis met iemand kan whatsappen over niks. Iemand die me begrijpt zoals ik ben. Die nummers voor me schrijft en die er voor me is. Want soms voelt het als het ultieme doel in het leven, de liefde vinden. Als je de echte liefde gevonden hebt, dan heb je toch niks meer nodig om gelukkig te zijn?
Dus dan komt de dag dat je eindelijk die droomman ontmoet. Hij heeft alles wat je wilt. Een Brits accent, beetje hipster, baardje, speelt piano en gitaar en kan zingen. En hij is een asshole. Dat ook.
En hoe ik ook mijn best doe om dat weg te denken, ik kan hem niet uit staan. Hij denkt dat alles om hem draait, trekt de hele tijd de aandacht en kan niet normaal een opdracht uitvoeren omdat hij vindt dat hij altijd gelijk heeft. Hij is mijn droomman met een rot karakter.  En ik heb echt mijn best gedaan om dat te negeren. Want ik hoefde alleen maar verliefd op hem te worden. Maar het gaat niet. Hij is niet de ware. Wel mijn droomman, maar niet de ware.
Dus daar gaat mijn droom. Iemand pakte het van me af, legde het op de grond en stampte erop zodat het in duizend stukjes brak. Mijn droomman bestaat en ik kan hem niet uit staan.
Verdrietig whatsapp ik mijn Britisch-accent loving vriendin. 'Zo zie je maar dat dromen niet bestaan.' Stuurt ze me.
Ik ben het niet met haar eens. Dromen bestaan wel. Als ik dat niet zou geloven, zou ik niet zo hard werken voor wat ik wil doen. Maar deze droom bestond niet. Het was ook te mooi om waar te zijn.
Dan droom ik nu maar weer terug over Robert Pattinson. Want hij is zeker de ware voor mij.