zaterdag 31 mei 2014

Wat ik leuk vond aan mei 2014

Morgen is mei voorbij? Say what? Het was twee uur geleden toch nog december? Tijd vliegt echt, maar echt. Dus, mei. De maand dat ik 2048 eindelijk haalde! En de maand van het heerlijke weer, of toch niet?
Dit was wat ik allemaal leuk vond aan mei 2014:

1. Taart/scones/high tea met lieve vrienden.
2. Nieuwe audititanten bij muziektheater!
3. Een fantastische avond vol muziek met vrienden!
4. De laatste metro missen, te gierig zijn voor een taxi, een uur naar huis moeten lopen om 1 uur 's nachts en ervan kunnen genieten.
5. Lama's.
6. Mezelf zo verliezen in een trilogie dat ik dagen/weken van slag ben.
7. Vol onderuitgaan in de dansles terwijl ik iets voor doe en dus iedereen naar me kijkt en precies op mijn dikke billen landen.
8. De danszaal versieren met vlaggetjes en confetti omdat mijn beste vriendje jarig is.
9. Voor mijn huisgenoots verjaardag de woonkamer versieren en dat dan, als kleine kinderen, een week laten hangen.
10. UITSLAPEN!
11. Over de 15000 pageviews komen. Ik blijf zeggen hoe dankbaar ik ben voor alle fantastische reacties en likes en steun. Maar ik vind het zo ontzettend bijzonder! DANK DANK DANK lezers!
12. Ineens gestopt zijn met nagelbijten.
13. Na een inspiratieavond op school met z'n allen in een café eindigen.
14. Goede gesprekken met mensen die je al heel lang kent maar waarmee je nooit echt gepraat hebt.
15. Urenlang Tumblr afstruinen.
16. Tijd hebben om iedere dag mijn nagels in een andere kleur te lakken.
17. Lelijke foto's en filmpjes maken met de BFF.
18. Motivatie quotes. Ik ben der verslaafd aan.
19. De geur van nat asfalt, want dat is echt de lekkerste geur die er is. En daar hoort natuurlijk bij: door die ene plensbui fietsen op een zomerse dag.
20. Met mijn docent grappen kunnen maken over mijn borsten. Want tja, op welke opleiding kan dat nou?
21. Huilen van het lachen door een foto met een buidelrat.
22. Onderbroekenhumor, Burrito's, ijs, Pirates of the Carribean, vrienden en het hele huis vol afwas.
23. Zo'n 'ik kan het dus toch'-doorbraak.
24. 20 volgers op Bloglovin. JEEE! - http://www.bloglovin.com/blog/10835963
25. Lunchen met lieve mamma in Rotterdam.
26. Smoothies met magere yoghurt en vers fruit tijdens een BBQ speciaal voor mij.

15000 pageviews OMG

DE buidelrat foto! HAHAHAHA 
Liefste mamma!


Ik ben me ervan bewust dat ik misschien een tikkeltje doorsla in deze column. Maar ik vind alles zooo leuk! En ik heb echt plezier in het opschrijven van alle dingen waar ik van kan genieten. Geluk moet je delen, vind ik.
Ohja, en nog 16 dagen tot de allesbeslissende tentamens. STRESS!

donderdag 29 mei 2014

Soms sta ik ineens met een broodje kroket in mijn hand.

Jullie willen niet weten hoe bang ik ben om deze blog te schrijven. Ik zie er al weken tegenop. En toch weet ik ook hoe belangrijk het is dat ik dit opschrijf en publiceer. Als dit eenmaal op mijn blog staat, kan ik er niet meer onderuit.
Ik ben een smulpaapie (dat klinkt toch echt beter dan vreetzak). Ik eet echt alles wat los en vast zit. Op school sta ik dan ook bekend als degene die altijd honger heeft. Ik kan zo een heel pak koekjes in een middag naar binnen werken, of binnen vijf minuten een reep chocola. En ook al had ik me voorgenomen echt geen geld uit te geven aan de kantine op school, ik heb toch ineens weer een kip-panini of een broodje kroket in mijn hand. How did that happen?
De laatste tijd (eigenlijk sinds ik op mezelf woon) ben ik veel meer bezig met mijn verzorging. Ik gebruikte nooit crèmes, en nu ben ik fanatiek bezig met dagcrème en nachtcrème en schrubs en lotions. Ik ben gestopt met nagels bijten en vijl mijn nagels nu. Ineens vind ik het belangrijker om mezelf goed te verzorgen. En met eten doe ik dat totaal niet. Nu ik zelf mijn boodschappen doe, is het zoveel verleidelijker om zoetige dingen te kopen en die alleen op te eten. Ik heb ze betaald, dus ik kan er zelf mee doen wat ik wil. En ik hoef me naar niemand te verantwoorden, want er is niemand die vraagt hoeveel koekjes ik nou al gehad heb.
Vorige week stond ik voor de spiegel en was ik ineens weer erg ontevreden. Ik heb hier geen weegschaal en ik denk dat ik mijn gewicht ook niet wil weten, maar ik weet dat ik aangekomen ben sinds afgelopen zomer. En ik merk wat een aanslag het is op mijn lichaam. Mijn conditie (die al niet zo goed was) is echt ver te zoeken. Ik kan niet eens meer de Erasmusbrug over fietsen zonder hijgend aan de andere kant aan te komen. Het is echt slecht, zeker als je toch aardig wat danst op je studie. Het is de bedoeling dat ik later ga zingen en dansen tegelijk. Als ik dat nu zou moeten doen, zou ik achteraf aan de beademing moeten.
Dus besloot ik dat ik daar toch echt weer iets aan wilde gaan doen. En al mijn klasgenoten gaan dit echt niet geloven. Maar ik ga stoppen met snoepen. Vanaf nu bestaat mijn ontbijt uit volkoren crackers met kaas of worst. En gaat er ook alleen nog maar fruit en yoghurt en mueslirepen mee naar school. Ik denk dat ik best budget kan shoppen, zeker fruit wordt steeds goedkoper met dit lekkere weer. En ik zal veel geld besparen op frisdrank wat ik niet meer ga drinken. Water will do. (Oh god ik haat water. Kan ik dit?) Ik wil er toch weer even wat gezonder uit gaan zien en me ook fitter gaan voelen.
Dus bij deze zijn mijn ongezonde dagen voorlopig even voorbij. Af en toe een kleine Vanilla Latte bij de Coffee Company, of een koekje, of een dropje mag wel. Maar in mindere mate. Veel mindere mate.

Terwijl ik dit schrijf, krijg ik een snapchat van een klasgenoot die een brownie gebakken heeft. Oh brownie, ik heb zo'n zin in brownie....
Hij vraagt me (via snapchat en dus ondersteund door lelijke foto's) of ik er zeker van ben dat ik dit ga doen. Nee, dat ben ik niet, ik ben bang. Want ik ben echt een opgever. Als ik een afspraak maak met mezelf, breek ik die bijna altijd. Afspraken met jezelf breken is gewoon zo makkelijk. Want ik geloof mijn eigen smoesjes altijd. En ik geniet dan extra erg van die net iets te dikke laag chocopasta.
Dus maak ik bij deze een afspraak met jullie. Een hele maand gezonder leven. Zoals ik zei, af en toe een dropje mag. Maar als ik echt uit de bocht vlieg, moet ik iets doen wat ik niet wil. En jullie mogen bedenken wat! Wat moet ik doen als ik me niet aan mijn nieuwe, gezonde levensstijl houdt komende maand? Moet ik mijn haar afknippen of de hele week dezelfde kleding aan of de hele week zonder make-up de straat op? Laat je fantasie gaan en laat me weten wat jij zou willen dat ik doe als ik cheat!
Dan zal ik, op 29 juni, een blog maken over hoe deze intense uitdaging mij vergaan is en wat ik zal gaan doen als ik me niet aan mijn afspraak gehouden heb.

Oh ik ben zo bang om deze blog te publiceren. Als ik hem publiceer moet ik het echt doen en kan ik niet morgen besluiten om het toch niet te doen. Oké, gaat ie dan. Ik ga het echt doen. GO!

zondag 25 mei 2014

Perfectly imperfect

Ik heb een leraar, die heel goed is in zijn vak. Je hebt echt zelden mensen die zo goed weten wat ze doen. Deze leraar is zo goed in zijn vak, dat hij geen rekening houdt hoe zijn commentaar over komt. Dat is ook niet nodig. Hij wil iets voor elkaar krijgen en het maakt hem niet uit hoe. Hij zegt wat hij vind en denkt en gaat niet eerst nadenken over hoe hij dat het beste kan zeggen. En dat is bij mij nogal hard aangekomen. En hoewel ik dat niet probeerde te laten blijken, volgens mij straalde het van me af.
En ik probeerde mezelf te overtuigen dat hij het goed bedoelde en me iets probeerde te leren. Maar het lukte me niet. Ik kon me er niet toe zetten om hem te mogen en me niet de grond in gedrukt te voelen.
Dus iedere keer kwam ik terug in zijn les. Met zoveel zenuwen dat ik amper normaal kon functioneren. Op het ergste voorbereid. En vaak vielen mijn lessen dan toch wel mee. Want hij is een fantastische leraar, hij is heel goed in zijn vak.
En ik heb echt respect voor hem. Dat merk ik altijd als ik persoonlijk met iemand in gesprek ben over een moeilijk onderwerp, want dan moet ik altijd huilen. Ik ben goed in het inhouden van mijn tranen, het zou nogal gênant zijn als ik echt in tranen uit zou barsten. Oké, het is sowieso nogal gênant. Ja, ik heb een issue met autoriteit.
Maargoed, to the point Britt, deze blog gaat eigenlijk niet over die leraar. Het gaat over wat hij de afgelopen les zei. Een uitspraak die ik gelijk groot in mijn schrift schreef en die ik jullie niet wil onthouden:

'Je mindere punten zijn je kracht, als je weet hoe je ze moet gebruiken.'

Hoe vaak heb ik wel niet 'I can make you a supermodel' gekeken? Waar zo'n overdreven Amerikaan meisjes complimenten geeft over hun sproeten of flaporen of borstelige wenkbrauwen, omdat dat het gene is wat hen uniek maakt. En nu begrijp ik wat hij bedoelt. De dingen waar jij onzeker over bent, zijn de dingen die jou uniek maken, die jou anders maken dan een ander en waardoor je opvalt. En daarom zijn die dingen het mooiste aan jou.
Iedereen is wel eens onzeker over iets. Ik kijk iedere avond in de spiegel naar mezelf. Naar mijn buik waar toch net iets te veel vet op zit, mijn hangborsten die ik haat, mijn veel te lange veel te smalle voeten, mijn te grote neus, mijn te kleine ogen, mijn over het algemeen enorme lichaam. Er is genoeg dat ik aan mezelf zou willen veranderen. Maar het hoeft niet. Want dit ben ik. En ja, ik ben lang, en ik heb een grote neus en kleine ogen en lange voeten en hangtieten en een buikje. En ja, er zijn nog steeds dingen daaraan die ik kan en wil veranderen. Maar er zijn ook dingen die ik niet kan veranderen en die ik dus ga accepteren. Want als ik mezelf en mijn slechte punten accepteer, kan ik ze gebruiken en kan ik er iets prachtigs en iets eigens van maken.
Ik weet als geen ander hoe moeilijk het is als je jezelf kwijt bent, jezelf niet meer accepteert en niet van jezelf houdt. Maar ik heb een lange tijd geleden besloten dat ik er mocht zijn. En ik ga mezelf niet ondersneeuwen door dingen die ik misschien niet zo leuk vind aan mezelf.
Want, zoals mijn wijze leraar zijn, die dingen zijn eigenlijk mijn kracht. Zolang je ze maar kan zien en kan accepteren en ervan kan gaan houden.
Dus (en nu herhaal ik mezelf uit mijn aller eerste blog. Het kan niet vaak genoeg gezegd worden): Kijk naar jezelf in de spiegel, lach naar jezelf, zie de dingen die jou jou maken. Want ze zijn van jou en van niemand anders. En ze zijn je kracht.

woensdag 21 mei 2014

Maar ik moet straks echt nog wel even de afwas doen.

Woensdagochtend, kwart voor tien. Ik word wakker. Totaal uitgerust en gelukkig. Hoe kan het kwart voor tien zijn? Normaal word ik altijd wakker van mijn huisgenoot die zo stil mogelijk probeert te zijn. Maar hij is allang weg en ik heb geslapen tot kwart voor tien. HEMEL.
Met een ontbijtje van crackers met kaas en appelstroop ga ik op de bank liggen en zet ik een aflevering Friends aan. En daarna nog 1. En nog 1. Ach joh, wat kan het kwaad? Ik heb toch alle tijd van de wereld.
Na een heerlijke douche en tien minuten naakt door het huis waggelen (je kan me niet vertellen dat jij dat nooit doet) stort ik me op mijn mailtjes die ik echt nog moet lezen en beantwoorden. Ik moet toch nog iets productiefs doen op zo'n dag als deze. Al snel ben ik afgedwaald naar blogs en nieuwe blogs en eigen blogs en pak ik een van de laatste koekjes uit het pak dat ik gisteren gekocht heb. En dat alles terwijl de afwas nog steeds ongewassen in de keuken staat, mijn kleding nog steeds mijn vloer bedekt, mijn beddengoed nog steeds vies is, mijn koelkast nog steeds leeg en mijn zangoefeningen nog steeds niet gedaan zijn. 
Het is een woensdag en ik ben vrij. Gewoon midden in de week, random. Omdat ze geen lessen op deze dag konden plannen. Natuurlijk was de bedoeling van deze dag dat je dan hard kon studeren voor de eindtentamens die eraan zitten te komen en de waarschuwingen om van school gestuurd te worden die in onze rug hijgen. Maar waarom vandaag studeren als het ook morgen kan? Oké nee ik moet straks echt nog iets gaan doen. Echt. Echt.
Van de intense drukte en chaos en de vele indrukken die ik in het afgelopen jaar gehad heb, is niks meer terug te vinden. Ik heb ineens een mega chill rooster, het lijkt wel of ik een normale HBO studie doe. Ik zit iedere avond thuis op de bank met eigen gemaakt eten (of Wok to Go omdat dat gewoon makkelijker en lekkerder is) en een film. En ik weet niet wat ik met al die vrije tijd moet. Of, ik weet het wel, maar ik doe het niet. Ik kijk weer iedere dag series zoals vroeger en ik ga op zoek naar nieuwe bloggers en ik struin Tumblr af en dat alles doordeweeks. Ik doe weer even helemaal niks. En het is heerlijk! 
Maar ik moet straks echt nog wel even de afwas doen. 


zondag 18 mei 2014

'Britt, ik wil graag dat je bij deze scène huilt.'

Ik heb een zwarte ziel. Ik haat kinderen, ik haar dieren. Ik vind het hilarisch als bejaarden van de roltrap vallen. Ik vind zelf dat ik gewoon door en door slecht ben.
Ik heb wel gevoel. Ik kan huilen van het lachen of keihard huilen om series of films of voorstellingen. En natuurlijk huil ik wel als er iets ergs gebeurd. Of om de domste dingen ooit. Bijvoorbeeld bij de uitslag van mijn kersttentamens. Ik had mijn klas al gewaarschuwd: 'Jongens, ik ga zo echt huilen. Ik voel het aankomen.' Terwijl mijn lerares me vertelde waarom ik een 5 had voor mijn spel, begon ik heel moedig mijn tranen in te houden. 'Vind je dat vervelend?' vroeg ze bezorgd. Ik was ondertussen hysterisch aan het janken. 'Nee, helemaal niet. ik ben gewoon heel moe.'
 Maar ik heb nog nooit kunnen huilen als ik zelf iets deed.
Zo zei mijn spelleraar vorig jaar: 'Britt, ik wil graag dat je bij deze scène huilt.'
Dat was alle informatie die ik kreeg. En ik ging er hard mee aan de slag, probeerde alle trucs die ik kende: ik dacht aan erge dingen, ik staarde te lang naar 1 punt, ik hield mijn gaap in, ik kneep mezelf heel hard. Maar er was niets dat me aan het huilen kreeg.
Daartegenover moest een klasgenoot van mij al huilen als ze aan haar moeder dacht, omdat ze zo veel van haar hield. En ik stond daar, zonder gevoel. Terwijl ik toch ook heel veel van mijn moeder hield. En sindsdien heb ik me erbij neergelegd dat ik dat niet kon, huilen om iets wat ik zelf produceerde. Mijn zwarte ziel zat me in de weg.
Vorige week vond ik een nummer die perfect zou zijn voor in een les. Op de opname die ik ervan bekeek, moest de actrice huilen. Ik zag gelijk voor me hoe ik, ontroerd door het nummer, in het lokaal voor mijn klas zou staan. Enthousiast studeerde ik het nummer in. Ik wist precies wanneer het nummer omsloeg en wanneer de tranen zouden moeten komen. En hoe vaker ik het zong, hoe minder ik erin ging geloven dat ik ook maar nattigheid in mijn ogen zou krijgen. Ik deed nog meer mijn best, speelde nog harder. Als ik het heel erg overdreef moest er wel iets van emotie meekomen.
Tijdens de les zette mijn lerares me op een stoel met de tip: 'Doe maar eens even helemaal niks. Laat je verbeelding het werk doen. Het enige wat je mag doen, is je fantasie gebruiken.'
Na drie keer opnieuw te moeten beginnen omdat ik toch nog teveel deed, kon ik het nummer door zingen. Op de plek die ik gekozen had als omslag moment, gebeurde nog steeds niks. Maar daar probeerde ik me niks van aan te trekken, ik was aan het fantaseren.
En ineens, op een plek waar ik het niet verwachte, schoot ik vol. Ik voelde hoe de tranen opwelde en ik probeerde het echt allemaal te laten gebeuren.
Ben ik dit? Ben ik degene die hier op een stoeltje zit te janken om een nummer? Dat kon ik toch helemaal niet? Nee, dat kon ik niet. Ik was degene zonder gevoel.
Voor ik het wist, had ik mijn tranen weer terug geperst in mijn lijf. Mijn fantasie was weg. De tranen waren weg.
En toch, was ik gelukkig. Zie je, ik ben niet gevoelloos. Ik ben niet in en in gemeen. Ik kan het wel. Ik kan wel janken.

Van de week las ik een column over huilen op het werk en hoe ermee om te gaan. En dat huilen op het werk een van de gênante dingen was die je mee kon maken. Hoe gek is het dat het op mijn opleiding en hopelijk later op mijn werk een doorbraak is? En veel voorkomend. Ik zie iedere dag minstens wel 1 iemand huilen. Niet alleen in een scène of nummer, maar ook gewoon in de kantine of op de wandelgangen. Achja, theatermensen zijn nou eenmaal hypergevoelig en overemotioneel. En trots!


zondag 11 mei 2014

Liefste mamma.

Liefste mamma.

Wij houden niet van moederdag. We vinden het meer een verplichting dan iets spontaans. Maar ik zie zo veel moeders op mijn Facebook voorbij komen, dat ik het niet kan laten over mijn liefste moeder op te scheppen.
Op te scheppen over hoe fantastisch jij eruit ziet. Ja, ik weet dat je zelf vindt dat je te veel rimpels hebt en dat je het heel erg vindt dat je een leesbril nodig hebt. Maar ik meen het als ik zeg dat je er fantastisch uit ziet en dat ik je tien jaar jonger zou schatten. Ik ben bang om oud te worden, maar als ik ouder kan worden zoals jij, dan zeg ik daar meteen ja tegen.
Op te scheppen over hoe jij altijd achter me staat. Over hoe ik jou alles kan vertellen, zelfs dingen die ik amper hardop durf te zeggen. Over hoe ik me onze laatste ruzie niet eens meer kan herinneren en ik me af vraag of die ooit wel geweest is. Zelfs toen ik net thee op jouw geliefde bank morste, werd je niet boos. Over hoe trots je op me bent. Jij zet meer over mij op Facebook dan ikzelf en dat irriteert me soms, maar ik weet dat dat alleen is omdat je zo trots bent op wie ik ben. Maar ik ben zo omdat jij mij zo gemaakt hebt.
Jij hebt mij geleerd eerlijk te zijn over alles. En dat is hetgeen van mijn karakter waar ik het trotste op ben. Zelfs als het soms moeilijk is om over te praten, eerlijk zijn brengt je altijd het verst. En ook al hebben we vaak heftige gesprekken gehad over mijn toekomst, we moesten het daarover hebben. En als je eerlijk tegen je dochter kan zeggen dat ze misschien een andere carrière moet kiezen, ben je voor mij de eerlijkste en beste moeder.
En het belangrijkste van alles: jij hebt mij geleerd om gelukkig te zijn. Jij hebt zoveel meegemaakt en jij bent de gelukkigste vrouw die ik ken. Hoe meer dingen er gebeurden, hoe meer jij ging genieten van het leven. Jouw feestjes, jouw reisjes naar New York, weekendjes weg naar Italië. Al is het maar een glaasje lekkere wijn bij het eten, zelfs daar kan jij van genieten.
Jij hebt mij geleerd mezelf te zijn, blij te zijn met wie ik ben en te genieten van alle kleine dingen.
En ik had niet trotser kunnen zijn op een moeder als jij. Bedankt dat jij er bent!

Veel liefs van mij.





zaterdag 10 mei 2014

Een pagina vol onzin.

Verslagen schrijven. Volgens mij hoort het bij iedere studie. Ik ken mensen die er heel erg veel moeite mee hebben en die uren naar een lege pagina staren. Ik heb daar weinig last van. Net zoals bij mijn blogs ga ik zitten typen en voor ik het weet staat er een pagina vol, met onzin.
Ja, ik ben me ervan bewust dat ik mezelf in mijn blogs soms eeuwig herhaal en mijn blogs zo alleen maar vager maak. Ik kan zes keer dezelfde zin gebruiken in mijn blogs, maar met net een andere zinsopbouw of net een ander woord. Eigenlijk zeg ik meerdere keren hetzelfde in mijn blogs. Ik herhaal mezelf dus vaak (lees het afgelopen stukje even terug voor het bewijs).
En eerlijk, wordt het er veel duidelijker van? Denk het niet.
Voor mij is het dus een uitdaging om mijn mening of mijn gevoel duidelijk en beknopt op te schrijven. Eigenlijk kan ik alles wat ik kwijt wil in mijn verslag, kwijt in drie kleine beknopte zinnen.
Zo leverde ik gisteren trots mijn reflectie verslag voor spel in. Het paste makkelijk op 1 pagina. Ik had de meeste vragen met 1 of 2 zinnen behandeld en ik was daar trots op. De leraar daarentegen keek me vragend aan.
'Is dit alles?'
'Uhm, ja.'
'Dat is wel heel weinig hè?'
'Ja, ik kan wel een hele pagina volschrijven, maar dan komt er alleen maar onzin uit.'
'Nou, dat bepaal ik wel. Maar dit is geen reflectie.'
Teleurgesteld zit ik nu mijn verslag te verbeteren. Ik heb van de 3 zinnen per vraag 30 zinnen per vraag gemaakt, maar in mijn verslag staat nog steeds hetzelfde als ervoor. Qua inhoud is er niks veranderd. Ik heb geen moeite om die 30 extra zinnen te bedenken. Ze vloeien uit mijn vingers zonder dat ik erover na hoef te denken. En toch wordt mijn verslag er totaal niet beter van. Vager en langer.
Maar goed, de leraar wilde onzin, dan krijgt de leraar onzin. En herhalingen.
En ik vraag me al jaren 1 ding af. Als ik alle informatie die ik kwijt wil beknopt en duidelijk in een zin kan zetten, waarom moet ik er dan een hele pagina over volschrijven? Is een kort en duidelijk verslag niet handiger dan meerdere lange, vage pagina's met een brei van woorden? Ik vind dat zelf altijd handiger, maar de leraren denken daar altijd anders over.
Dus, mijn conclusie is, mensen houden van onzin. Ik hou ook van onzin, anders zou ik nooit mijn blogs kunnen schrijven. Want eigenlijk zijn al mijn blog ook 1 en al onzin. Ik geniet van die onzin, ik verlies mezelf in die onzin en ik blijk goed te zijn in mijn onzin.
Zo en nu is deze pagina ook weer gevuld met onzin + een foto die niks met deze blog te maken heeft. Heerlijk.


donderdag 8 mei 2014

Gewoon, omdat dit gedeeld moet worden #7: Lama-liefde.

Ik hou niet zo van kinderen. Ik hou nog minder van dieren. Ik wil later ook geen kinderen of dieren.
Maar sinds een tijdje droom ik van 1 ding wat ik wel heel heel heel heel graag wil: een geschoren baby-lama.
Ja, ik weet dat dat misschien een beetje raar is. Maar ik heb echt een grote liefde voor lama's. Want ze zijn zo schattig en lelijk en dom.

Dus terwijl ik eigenlijk schoolwerk moet doen, ga ik jullie volspammen met lama plaatjes. You better like them.



















woensdag 7 mei 2014

Auditie doen, hoe dan?

Deze week zijn er weer audities voor Muziektheater. Dus de hele dag zit de gang voor met 200 nerveuze jonge eendjes en het ruikt overal naar angstzweet. En het lijkt gisteren dat ik een van die nerveuze jonge eendjes was.
Ik weet dat de meeste audities al geweest zijn en dat ik dus veel te laat kom met deze blog voor sommigen. Maar ik heb in mijn leven zoveel audities gedaan dat ik mezelf graag auditie-professional wil noemen. Dus bij deze, voor alle lezers die iets met musical of muziek doen of willen doen AKA iedereen: 
Auditie doen, hoe dan?

1. Geloof in jezelf.
Ik weet dat veel mensen bescheiden willen zijn, maar bij een auditie mag je arrogant zijn. Als je zelf niet gelooft in wat je doet, hoe moet de jury het dan geloven? Als jij jezelf niet goed vind, gaan zij jou ook nooit goed vinden. Dus ook al ben je misschien niet altijd zeker van jezelf, ga daar zo zelfverzekerd staan als maar kan. Met een onzeker kippetje kan de jury niks. 

2. Geniet ervan.
Genieten is een van de belangrijkste dingen die ik doe bij mijn auditie. Gewoon loslaten dat je moet presteren en genieten van wat je staat te doen. Als je alleen maar je best gaat doen, kan je niet leren en straal je niks uit. Als je geniet van wat je doet, straal je dat uit. Dat ziet de jury persoonlijkheid en dan zien ze wie jij bent. En dat is het belangrijkste wat er is. 

3. Zij willen ook graag dat jij goed bent.
Dit heeft me zo geholpen bij de audities. Want mijn grootste angst is niet om afgewezen te worden, mijn grootste angst is om de grond in getrapt te worden. En ja, de jury kan soms wat chagrijnig zijn en daardoor lijkt het soms of ze een reden zoeken om je slecht te vinden. Maar dat is niet zo. Die mensen zitten daar niet om mensen af te zeiken. Het liefst willen ze dat iedereen die binnen komt goed is en dat ze iedereen door kunnen laten en tussen heel veel mensen kunnen kiezen. Dus: Zij willen ook graag dat jij goed bent. Dus dan kan je ze dat laten zien.

4. Ken je kracht.
Ja, Defying Gravity is een fantastisch nummer. Als je dat bij een auditie echt echt echt echt echt goed kan laten horen, maak je indruk. Maar hoe groot is de kans dat je echt echt echt echt echt goed presteert als je nerveus bent? Niet zo groot. Dus kies liever iets alledaags (misschien een beetje afgezaagds) wat je echt goed kan zingen, dan dat je iets spectaculairs doet wat je niet kan. Dan maar geen hoge c, maar wel een perfecte uitvoering. Laat horen wat je KAN en laat niet horen wat je niet kan.

5. Neem tips mee.
Kritiek is moeilijk en komt hard aan als je al de hele dag in een kale kantine zit te wachten tot je eindelijk de uitslag krijgt. En ja, soms kan die kritiek je ego schaadden. Maar doe er wat mee. Maak er een tip van, ga eraan werken en laat de volgende keer zien dat je iets geleerd hebt. Als je al perfect bent, hoef je geen opleiding meer te doen. Ze willen graag zien dat je leerbaar bent en dat je enthousiast bent om te leren. En als ze de tijd nemen om jou feedback te geven, betekend dat dat ze zien dat er meer in kan zitten. Dus dat is altijd iets positiefs waar je iets mee kan.

6. Wees trots op jezelf.
Auditie doen is het meest slopende wat er is. Het trekt je helemaal leeg en uiteindelijk is het enige wat je nog kan doen: aan jezelf twijfelen. Audities gaan vaak niet zoals je het graag wilden, zoals je het had voorbereid. Maar wees trots op jezelf. Denk aan wat wel goed ging, aan wat je wel hebt laten horen. En wees trots op wat je gedaan hebt. Dan blijf je toch achter met meer rust dan als je jezelf de grond in praat.

7. Hoop op het beste, maar ga uit van het slechtste.
Dit is een beetje een tegenstelling op de vorige tip en ook erg moeilijk om vol te houden. Maar het is toch handig om hele grote teleurstelling te voorkomen. Als je eenmaal je auditie gedaan hebt, wees dan blij met wat je heb laten zien, maar ga ervan uit dat het niet genoeg is. Ja, je mag hopen dat je de beste van de dag was. Maar bereid je daar niet op voor, want anders kom je nooit meer over je teleurstelling heen.

8. Doe waar jij je goed bij voelt.
Wat zijn nou de regels met handjes schudden? Wel of niet? Alleen aan de pianist? Of alleen als er minder dan 2/5 mensen zitten? Mijn tip is: doe waar jij je goed bij voelt. Schud handjes als jij je daar goed bij voelt. Komt het te dichtbij: doe je het niet. Jij bent nerveus, dus jij moet het zo gemakkelijk voor jezelf maken als mogelijk is. Dat is het belangrijkste. En draag ook waar jij je lekker in voelt. Als jij graag basic zwart wil, draag je basic zwart. Als jij op wilt vallen met een gala jurk, draag je een gala jurk. Er zijn geen regels voor (ook al zegt iedereen van wel). Als jij er er fijn bij voelt, dan is het altijd goed. 

9. Bereid je voor.
Blackouts komen helaas heel vaak voor bij zenuwen. Dus zorg dat je je teksten kan dromen. Je moet het zo goed weten dat je er niet meer over na hoeft te denken. Als je, met alle zenuwen, ook nog aan de tekst moet gaan denken, gaat het mis.

10. Wees jezelf.
Natuurlijk moet je professioneel lijken. Maar persoonlijkheid is altijd erg belangrijk. Dus zeg het gewoon als je nerveus bent om het ijs te breken. Maak een grapje als je dat wilt. Laat met kleine dingen zien wat voor leuk persoon je bent en overtuig de jury dat ze niet zonder jou kunnen. 

Dit zijn de dingen die mij helpen in een auditie. En dan nog blijft auditie doen het vreselijkste wat er is. Ik zal er nooit aan wennen, maar ik kan het wel iets makkelijker maken voor mezelf. En hopelijk kan ik het met deze tips ook iets makkelijker maken voor jullie en hopelijk met een positief resultaat.
En zijn er nog dingen die jou helpen bij auditie doen die niet op deze lijst staan? Laat het weten! Ik kan zeker nog wat auditie tips gebruiken. Voor nu ben ik blij dat ik de komende jaren geen audities meer hoef te doen. 

donderdag 1 mei 2014

Bloggers onder elkaar.

Vandaag had ik een koffie-date met mijn lieve vriendin en mede blogger Romy (beter bekend als Life with Confetti. Midden in de stad, dat was al niet echt een goed idee. Eerst zaten we in het schattigste koffie tentje ooit, waar ze ook panini's en thee (met melk) hadden! Ja, en wij konden er ook niks aan doen dat dat leuke tentje naast de Flying Tiger zat. Daar moesten we dan natuurlijk ook naar binnen. Na ontzettend geflipt te hebben over glitterstuiterballen, servetten, massageballetjes en kaarsenhouders, liepen we uiteindelijk naar buiten met nutteloze vissenpuntenslijpers, kaarten en stickers. Waarom hadden we dit ook alweer nodig?
Vervolgens moesten we naar de Douglas, want we hadden een speciale foundation bij Zoella gezien en die moeten wij ook hebben! Hij is natuurlijk onbetaalbaar. Maarja, geld wat je niet hebt moet rollen. 
Wij zijn allebei vrijtijds-bloggers. Oftewel, we bloggen als wij daar zin in en tijd voor hebben. We hebben geen deadlines, we hoeven niet iedere dag een blog te plaatsen. En dus plaatsen we onze vreemde hersenspinsels alleen op het internet, voor iedereen te lezen, als wij daar zin in hebben. 
Dat mensen het lezen is voor ons altijd een wonder. Ja, we lezen het van elkaar. Maar bloggers zijn zo random. Ik plaats dingen op het internet die ik mee maak en die eigenlijk totaal niet interessant zijn en toch vinden mensen dat leuk om te lezen. Zelf ben ik verslaafd aan vloggers die tegen een camera praten terwijl ze door de stad lopen. We voelen ons verbonden met mensen door naar een camera of een verhaaltje te typen. En naast dat dat totaal random is, is het ook heel leuk. Ik vind het fantastisch om vriendinnen te hebben die bloggen. Om hun verhalen te lezen. Om hun ideeën te jatten (MUHAHAHA). En om vooral een een domeintje op het internet te delen. We voelen ons verbonden, want we zijn bloggers onder elkaar. En we zijn zo blij dat we onszelf zijn en ons leven leven dat we dat met iedereen willen delen. En dat is iets moois, toch?