maandag 30 juni 2014

Wat ik leuk vond aan juni 2014

Is het nu alweer bijna juli? Jeetje de tijd gaat echt te snel.
Juni, de maand van het WK! De maand van super mega wisselvallig weer. De maand van de allesbeslissende tentamens. De maand dat ik 12 blogs schreef (JEE for me).

1. Mijn nieuwe fantastische fel fel fel fel roze waterkoker!
2. Dat: JA DAT WIL IK OOK gevoel na een super goede voorstelling van de hogere jaars.
3. Een stuk taart kunnen eten zonder me heel schuldig te voelen. Want hij was echt heel lekker.
4. Keihard meebrullen met de hele tekst van 'Als er nooit meer een morgen zou zijn' bij het concert van Marco Borsato in het Ziggodome!
5. Een vriendin van mij Deloris zien spelen in Sister Act. Ik ben zooooo trots!
6. Weer een heerlijke avond jammen met vrienden!
7. Doordeweekse, onverwachte sleepover met de BFF.
8. En voor het eerst in zeker 4 jaar dat mijn beste vriendin een (soort van) voorstelling van me zag!
9. HEERLIJK WEER!
10. Onszelf trakteren op een heerlijk middagje bioscoop! (al viel Maleficient erg tegen).
11. ANGELINA JOLIE!!!
12. Een super goede doorloop van Spring Awakening (ons speltentamen) voor publiek.
14. Voetbal kijken met heel veel leuke mensen. 5-1!!!!!
13. Mijn allesbeslissende tentamens doen zoals ik wilde doen, en beter!
14. Na een avondje stappen een uur naar huis lopen met een Big Mac en op de Vans van een vriend. Hij liep op mijn hakken naar huis omdat ik zo'n pijn in mijn voeten had.
15. Een slaapfeestje met de mensen die nooit op slaapfeestjes mochten komen, omdat we altijd als eerste in slaap vielen. Met: een Disney-film marathon, veel te veel eten, lelijke pyjama's en lekker vroeg slapen.
16. Over zijn naar het tweede schooljaar! Opluchting!
17. Stomme raadspelletjes doen met veel te veel drank met de klas.
18. Mijn 100ste blog!
19. Feestjes.
20. Voetbal kijken op werk met Karin Bloemen en Richard Groenendijk. Ik heb allebei de doelpunten gemist, maar ik ben wel een superster.
21. Veel te veel afleveringen van Friends.
22. Tom Odell.
23. 5 uur lang onbeschaamd Simsen.

5-1!!!! 

Disney-eten-slaapfeestje.
Ik hou zo erg van deze serie dat ik ermee zou trouwen.

En nu, zomervakantie! Mijn verjaardag over 18 dagen, MusicalCamp over 19 dagen! Tijd om met mensen af te spreken en leuke dingen te doen!
Oh wat ben ik daaraan toe.
WELKOM JULI! You better be awesome!

zaterdag 28 juni 2014

Blog #100!!

Dit is mijn 100ste blog! Weer een doorbraak waar ik super trots op ben. En weer een doorbraak waar ik iets speciaal voor wilde doen.
Met dat soort dingen ben ik altijd al een tijdje bezig. Vooral bedenken wat ik nou het beste kan doen bij zo'n doorbraak. Meestal bij een (voor mij) belangrijke dag kan ik alleen maar schrijven over hoe gelukkig en dankbaar ik ben. En ik begrijp dat mijn blogs daardoor misschien een beetje eentonig worden.
Maar voor mijn 100ste blog had ik eindelijk een goed idee. Omdat ik al 100 (eentonige) blogs geschreven heb en het nog steeds leuk vind, zal ik een lijst maken hoe ik dat doe.
Namelijk: 10 blogtips, hoe houd je bloggen leuk?

1. Wat vind ik leuk?
Ja, je moet natuurlijk wel over iets schrijven wat jij leuk vind. Bloggen doe je over een onderwerp dat jou interesseert. Dus wordt geen beauty-blogger als je niks weer over make-up.
Dit lijkt me best een vanzelfsprekende tip om bloggen leuk te vinden. Duidelijk dus.

2. Wat voeg ik toe?
Natuurlijk mag je afkijken bij andere bloggers. Ik volg echt minstens 60 blogs, probeer iedere post te lezen en kopieer dan af en toe een idee van een andere blogger. Dat is natuurlijk helemaal niet erg. Je kan nou eenmaal niet overal origineel in zijn.
Maar probeer wel altijd iets van jezelf toe te voegen. Maak het persoonlijk. Mensen vinden het leuk om het gevoel te hebben dat ze je kennen. Dus maak het iets van jou. Het is jouw domein, dus jij kan er alles mee doen wat je wil.
Rechtstreeks kopiëren is sowieso een no-go. Een andere blogger steekt veel tijd in een blog en dus is het echt niet oké als je gewoon zomaar iets vlekkeloos van hem/haar overneemt. Maar daarnaast heeft het ook geen zin. Wat maakt jou beter dan een blog met 1000 lezers, als jij alles meteen overneemt?
Dus kijk wat jij mist aan andere blogs en probeer dat bij jouw blog toe te voegen. Wees persoonlijk en wees jezelf op je blog en zorg dat jij trots bent op wat je laat zien en lezen.

3. Blijf proberen tot je echt tevreden bent.
Ik zit vaak uren gefrustreerd met mijn blogdesign te kloten. Want ik wil dat mijn blog er precies zo uit ziet als ik mooi vind. En dat kost echt tijd. En daar moet je tijd in steken.
Ook schrijf ik vaak blogs 10 keer opnieuw. In mijn concepten heb ik meerdere halve blogs over hetzelfde onderwerp. Maar ik ga niet iets plaatsen waar ik niet achter sta. Dan maar een dag geen blog, ik wil wel iets plaatsen wat ik echt leuk vind om te plaatsen. En zo probeer ik steeds opnieuw tot ik er tevreden mee ben. Ik wil er echt voor 100% achter staan.

4. Doe het voor jezelf.
Natuurlijk vind ik het het allerleukste om te zien dat ik weer 200 nieuwe pageviews heb. Ik geniet echt intens als ik hele lieve reacties krijg. Dat doet me echt heel goed. En natuurlijk ben ik af en toe wel eens jaloers op andere bloggers die er zoveel voor krijgen omdat ze zoveel volgers hebben. Maar je moet niet gaan bloggen om een beroemde blogger te worden. Je moet gaan bloggen omdat je iets wil delen en omdat je het zelf leuk vindt. Iedere blog schrijf ik voor mezelf. En ik krijg er nu al meer voor terug dan ik ooit gedacht had. En mijn blog groeit iedere dag en dat is echt fantastisch. Maar ik doe het echt voor mezelf.
Vaak krijg ik de vraag: 'Waarom ga je niet adverteren op je blog?' Dat is precies om die reden. Ik wil bloggen als ik er zin in heb, op het moment dat ik het wil. Als je gaat adverteren, moet je op vaste tijden blogs plaatsen en blogs plaatsen over bepaalde onderwerpen. En naast dat ik daar gewoon geen tijd voor heb, wil ik het ook niet. Ik schrijf voor mezelf als ik zin heb om te schrijven. En dat is voor mij het allerbelangrijkste.

5. Social media is je vriend.
Desalniettemin is het niet erg om reclame te maken voor je blog. En hierin spreek ik mezelf natuurlijk weer tegen. Want ja, ik blog voor mezelf, maar bloggen wordt alleen maar leuker als mensen het ook echt lezen. Dus maak reclame voor jezelf. Gebruik Facebook, Twitter, Bloglovin', Pinterest, Instagram, Twitter. Er zijn letterlijk zoveel sites waar je reclame op kan maken. Doe dat ook.

6. Heb geduld.
De doorbraken maken het het allerleukste. Maar het kost veel tijd om je blog te laten uitgroeien. Het duurde voor mij erg lang voordat ik mijn eerste echte reacties kreeg. Je hebt niet 1 2 3 een grote blog. Dus heb geduld en geniet van de reis naar de top.

7. It's all in the name.
Denk goed na over je blognaam. Dat wordt het ding waaraan je herkend wordt. Dus kies een naam waar jij achter staat. Je kan erover nadenken of die ook commercieel moet zijn, dat is denk ik aan jezelf. Ik denk dat het het belangrijkst is om zelf voor 100% achter je blognaam te staan en trots te zijn op hoe jouw blog heet.

8. Wees brutaal.
Ga op zoek naar andere bloggers, lees hun berichten, reageer en maak een beetje reclame voor jezelf. Het kan nooit kwaad om in een reactie je blog te laten vallen. Of een tweet te sturen naar een blogger of ze eens een kijkje willen nemen op jouw blog. Zeg wel altijd dat jij de blog van diegene leest en wat je daar zo leuk aan vindt. Op die manier reclame maken is soms een beetje eng, maar kan nooit echt kwaad.

9. Denk goed na over wat je wil plaatsen.
Een persoonlijk deel aan je blog vind ik erg belangrijk. Maar je kan erover nadenken wanneer het te ver gaat. Ik weet dat leraren en mijn oma (hoi oma!) mijn blogs ook lezen. En dus vind ik het ook zeker belangrijk om niet te persoonlijke dingen te bloggen. Ik blog alleen over dingen waar ik me niet (te erg) voor schaam. Ik blog alleen dingen die ik ook tegen mensen zou vertellen.
Dus, ben je ervan bewust dat mensen je blogs ook echt daadwerkelijk gaan lezen. Zet er alleen dingen in die je ook echt wil en kan vertellen.

10. Plaats niet zomaar iets over andere mensen.
Dit vind ik misschien wel een van de belangrijkste dingen. Dat jij een blog hebt met allemaal persoonlijke dingen, is natuurlijk helemaal aan jou. Mocht je nou iets over andere mensen willen plaatsen, vraag dan eerst toestemming. Zet nooit zomaar iets over anderen online, zelfs al is het positief. Het zou kunnen dat het voor die mensen te persoonlijk is. Dat kan jij nooit beslissen voor andere mensen. Zo houd jij je blog voor iedereen leuk.

Dit zijn de tips die ik belangrijk vind bij het bloggen. Ik vind het heel leuk als vrienden of mensen in mijn omgeving ook gaan bloggen. Ik lees altijd de blogs van mijn vrienden en daar geniet ik heel erg van.
En ik geniet er nog steeds heel erg van dat mijn blog door zoveel mensen gelezen wordt en dat ik zulke leuke reacties krijg.
Dus toch weer even een woord van dank: BEDANKT allemaal voor het lezen van mijn blog. Makes me really happy :)


donderdag 26 juni 2014

Maar stel dat je wint...

Het enige dat erger is dan auditie of tentamen doen, is het wachten erna. Als je een middagje moet wachten, valt het nog wel mee. Maar anderhalve week wachten op de uitslag van de tentamens is gewoon niet te doen.
Want bij dag 1 was ik nog euforisch over het feit dat mijn tentamens goed gegaan waren en dat ik zo blij was. En nu, op dag 8, word ik gek. Ik heb mezelf alle mogelijk scenario's al wijsgemaakt, ik heb ze allemaal al gedroomd. Ik kan niks anders meer doen dan twijfelen. De ene dag weet ik zeker dat het niet genoeg was en dat ik het niet genoeg was, de andere dag moet ik het wel halen. Want ze kunnen me toch niet wegsturen? Dat kan helemaal niet.
Mijn hoofd gaat alle kanten op. En mijn gevoel ook. Ik ben zo bipolair als maar kan. En ik word gek. Ik word echt gek. Als afleiding kijk ik de hele dag Friends of Disney films of speel ik Sims en nog steeds kan ik aan niks anders denken.
Dit is het engste wat ik ooit in mijn leven gedaan heb, besef ik me. Auditie doen voor een opleiding of voor een rol is ook eng. Want dan wil je het zo graag en is er niks anders wat je liever wilt. Maar als je het dan niet haalt, probeer je het de volgende keer gewoon nog een keer. Maar dit is echt mijn laatste kans. Als ik mijn propedeuse niet haal en dus met mijn opleiding moet stoppen, dan is het klaar. Dan kan ik het niet nog een keer proberen. Dan is mijn muziektheater-carriere officieel voorbij en moet ik iets anders gaan doen. En ik heb mijn hele leven niks anders gedaan dan musical. Dus wat moet ik dan in godsnaam doen? Dat zou voor mij (en ik weet dat dat veel te dramatisch is) het eind van mijn leven betekenen. Als ik het morgen niet haal, ga ik het niet meer proberen. Dan is het klaar en moet ik toch echt een ander leven gaan zoeken. En dat is zo angstaanjagend dat ik het niet uit kan leggen.
Normaal hoop je op het beste, maar ga je uit van het slechtste. Maar ik kan nu alleen maar hopen, want uitgaan van het slechtste maakt me kapot. Please, laat me mijn P halen, please please please. Ik smeek het.
Nog maar 12 uur, dan weet ik het. En nog maar even mezelf wakker en afgeleid houden met Friends tot ik (hopelijk) ga slapen en de tijd sneller voorbij gaat.

Als ik de deur na mijn gesprek weer open doe en de gang op loop, staat mijn hele klas om me heen. Ik had me zo voorgenomen om niet te huilen, maar nog voor ik iets kan zeggen stromen de tranen over mijn wangen. Het was niet de uitslag die ik gehoopt had. Want ik moet nog heel hard werken. Over een half jaar moet ik mijn lichaam verbeterd hebben en moet ik expressiever zijn. En pas dan mag ik mijn propedeuse ophalen. En ja, ik moet ontzettend opgelucht zijn. En dat ben ik ergens ook wel. Ik krijg nog een kans. Het had nu ook makkelijk voorbij kunnen zijn. Maar ik krijg nog een kans om te laten zien dat ik keihard kan werken. Dat ik dit kan verbeteren.
En toch ben ik een beetje teleurgesteld. Niet omdat ik het niet eens ben met mijn leraren. Totaal niet. Ik begrijp ze volkomen en ben het ook met ze eens. Ik had gewoon zo gehoopt dat ik meer kon. Soms hoop ik dat ik iemand anders ben. Iemand met een makkelijker lichaam. Iemand die alles makkelijk af gaat. Die glansrijk met zevens en achten over gaat.
Maar aan de andere kant weet ik ook weer wat een kik het geeft om ergens voor te werken. Om er alles aan te doen en vervolgens te slagen. Om te vechten voor wat je het allerliefste wilt. Er geeft niks meer opluchting dan dat.
En naast dat ik het doodeng vind dat ik het komende halfjaar intens hard moet gaan werken, stiekem heb ik er ook wel zin in. Ik zie wat de docenten uit me willen halen. Ik zie wat zij denken dat ik kan bereiken. En dat is iets wat ik zo graag wil bereiken, dat het stiekem te gek is dat ze me daaraan laten werken.
Ik heb al heel lang moeite met mijn lichamelijke houding. Ik ben daar al tijden mee aan het vechten. Mijn lichaam wil gewoon niet doen wat ik van hem wil. En dat is op sommige punten ontzettend frustrerend geweest. Dat is nu nog steeds ontzettend frustrerend. En zeker ook iets waar ik heel onzeker van word. Als ik naar mezelf kijk op foto's of in de spiegel, irriteer ik me daar zo aan. Maar helaas is het niet iets wat ik 123 kan veranderen. Was het maar zo.
Maar nu zie ik pas dat ik niet met de hakken over de sloot over ben naar het volgende jaar. Maar dat de leraren me willen aanmoedigen om dat te worden wat ik kan en zo graag wil zijn. Stel dat dit me lukt. Stel dat ik alles kan worden wat ik wil zijn. Dan komen nog meer dromen uit dan ik had durven dromen.
Want ik heb het feit dat ik hiermee zat altijd een beetje genegeerd. Omdat ik het zo moeilijk vond om mee te dealen, deed ik net of het er niet was. En nu zijn mijn ogen wel echt open gezet. Nu zie ik dat ik het niet hoef te negeren. Het is niet iets om me voor te schamen. Maar het is wel echt iets om keihard voor te werken.
En dat ga ik doen. Keihard werken en vechten en er alles aan doen om dit voor elkaar te krijgen. Ik weet niet of het lukt, maar ik wil in ieder geval weten dat ik er alles aan gedaan heb. Want hard werken kan ik, dus dan ga ik dat doen ook.
Het is vechten om te overleven. Maar stel dat je wint....

woensdag 25 juni 2014

Het experiment dat diëten heette.

Vandaag zou, als ik mijn blogs moet geloven, de laatste dag van mijn 'ik ga niet meer snoepen dieet' zijn. En eigenlijk zouden jullie dan natuurlijk mijn laatste 'healthy diary' verwachten. Maar ik denk niet dat het nodig is om nog weer een saai verhaaltje te schrijven over wat ik iedere dag gegeten heb. Ik denk dat ik het zelf niet eens meer wil weten.
Ik ben een opgever. Ik houd me niet aan afspraken. Ik ben lui. En ik houd van eten. En ik ben echt eerlijk heel goed begonnen met minder snoepen. Ik zat ook echt lekkerder in mijn vel en mensen zagen aan me dat ik afgevallen was en dat deed me echt heel erg goed. Maar het was zo moeilijk om niet mee te drinken of feestjes en in mijn eentje egoïstisch een pak aardbeien naar binnen zat te werken zonder te delen. Diëten is nogal ongezellig. En ik kon het niet aan om niet een paar glaasjes prosecco mee te drinken op mijn oma's verjaardag. Ik kon niet niet de crème brûlée bestellen.
En toen ik met twee klasgenootjes een disneyfilm-marathon slaapfeestje had en de M&M's, chipszakken, tompouchen, worstenbroodjes, zeebanket en winegums en nog veel meer wat ik me niet wil herinneren op tafel kwam, heb ik me echt mega erg laten gaan. Ik heb voor mijn gevoel alles wat ik was afgevallen er weer aan gegeten en dan keer 3. Ik voelde me zo vies en dik dat ik als diner met moeite een salade naar binnen heb gewerkt.
En hoe vaak ben ik als straf gaan hardlopen? 1 hele keer.
Conclusie: Ik heb echt mega erg gefaald. En zelfs als ik dus op mijn blog een afspraak maak en iedereen die het leest me eraan kan houden, houd ik het niet vol. Stiekem schaam ik me nu wel een beetje dat ik dit niet eens vier weekjes kon. Dat het weer van 'niet snoepen', naar 'af en toe iets snoepen', naar 'alleen maar snoepen totdat ik misselijk ben' ging.
Maar het goede nieuws is: ik zit beter in mijn vel. Ik vind gezonder eten best leuk en ik ben wel echt wat afgevallen. En nog beter: ik heb in mijn ondergoed voor een publiek durven staan (meerdere keren), zonder me heel erg te schamen. En daar ben ik stiekem best wel trots op.
Helaas zie ik er nog steeds niet uit zoals ik er graag uit wil zien. Die vetjes zijn er nog steeds. Maar ik heb dus ook besloten om wat gezonder te blijven eten.
Ja, ik heb het eigenlijk niet volgehouden want ik had echt hele slechte dagen. Maar ik had ook goede dagen dat ik netjes at wat ik mocht eten en op die dagen ben ik best wel trots. En die dagen wil ik houden. Al gaat het maar om water drinken en hartigheid op mijn brood doen en fruit eten 's avonds in plaats van koekjes (die ik trouwens nog steeds niet in huis heb). Ik wil eigenlijk nog drie kilo kwijt en die ga ik echt nog wel proberen kwijt te raken.
Maar, ik zal jullie niet meer vervelen met alles wat ik eet omdat ik een domme afspraak gemaakt heb met mijn blog. Want, eerlijk is eerlijk, het experiment dat diëten heette, is rampzalig gefaald.




zaterdag 21 juni 2014

Die vreemde in de tram waar je tijdelijk smoorverliefd op bent.

Ik ben nog steeds alleen. Nog steeds. Bijna twintig en nog steeds zonder man.
Alhoewel, ik ben getrouwd en ik heb twee zoons met Robert Pattinson. Op Sims.... (Ik heb de hele dag niks anders gedaan dan Simsen)
Ik weet niet of ik het echt heel erg vind. Naast mijn Tinder-perikelen heb ik niet echt mijn best gedaan om iemand te ontmoeten. Dus het is niet gek dat ik niemand heb. Maar ik zou gewoon wel eens random door een jongen op een koffie getrakteerd willen worden. Of mijn mobiel verliezen, en dat ie dag teruggebracht wordt door een mooie man. Ik wil een romantische ontmoeting in een park, als ik tegen een boom zit te lezen. Het is een probleem dat ik nooit in een park ga lezen, maar dat maakt me even niet uit.
Nadat ik mezelf weer compleet anti-sociaal en onaantrekkelijk had verklaard, las ik een tekst. En ik zal het vrij voor jullie vertalen:

Denk aan al de mensen waar jij stiekem verliefd op bent geweest. Iedereen die je knap vond, wat je nooit uitgesproken hebt. Iedere vreemde waar je tijdelijk smoorverliefd op wordt in het openbaar vervoer. Alle mensen waar je over droomde of aan dacht in de ochtend. 
En bedenk je nu even dat jij die persoon was voor veel andere mensen.... en je hebt geen idee.

Laatst nog zag ik een jongen in de Albert Heijn, hij hielp zijn moeder met boodschappen doen. Ik twijfelde echt of ik 'Hoi' moest zeggen of mijn nummer moest geven of mijn nieuwe grote liefde te laten gaan. Natuurlijk had ik niet het lef om ook echt iets te zeggen, of hem überhaupt aan te kijken. Maar in die vijf minuten waarin hij aan het afrekenen was, heb ik onze hele toekomst samen voor me gezien.
Ook ben ik gevallen voor de hoofdrolspeler van Wat Horse, want dat is gewoon echt een leuke jongen. En hij kan acteren en zingen. Perfect.
Nooit denk ik eraan dat iemand naar mij zit te staren in de metro. Of dat mensen mij knap vinden en het niet durven zeggen. Ik denk er al helemaal niet aan dat mensen over me gedroomd hebben. Want ik ben gewoon Britt. En ik heb mezelf altijd wijsgemaakt dat ik aseksueel ben.
Maar er zijn dus ook jongens die naar mij kijken. Die over mij fantaseren.
En misschien is de ware liefde vinden gewoon een kwestie van terug kijken en naar elkaar glimlachen. Word je ooit stiekem verliefd op de jongen die ook stiekem verliefd is op jou. En trakteert hij je op een koffie en is het de jongen waar jij ook al een tijdje naar kijkt.
En tot die tijd geniet ik van het idee dat er, ergens om me heen, iemand stiekem verliefd op me is. Want dat idee maakt me meer dan gelukkig.

donderdag 19 juni 2014

Healthy diary: Week 3.

Dag 15 - 12/06/14:
Vandaag hebben ik dans bijles gegeven en dus heb ik een uur of 3 gedanst. Dus genoeg gesport en goed gegeten. En mijn riem kan een gaatje strakker. Dat is echt een doorbraak!

Dag 16 - 13/06/14:
Een avond voetbal kijken bij mij thuis was mega gezellig. Met veel drank en chips was het weer te moeilijk om een stukje appeltaart te weerstaan. Maar aangezien dat het enige was, kan ik het mezelf weer eens niet kwalijk nemen haha. En verder was het echt een hele leuke avond.
5-1!!!!!!!! WOOEEHOOOEEE!

Dag 17 - 14/06/14:
Zaterdag schooldag! En na twee spel doorlopen waren we zo moe dat we maar met z'n allen bij de Hema gingen eten (niet super gezond maar wel maar 2,50). En ik heb stiekem een McFlurry gehaald (hij was heerlijk). Oftewel, niet snoepen lukt niet helemaal. En toen ben ik mijn bed in gedoken en gaan slapen.

Dag 18 - 15/06/14:
Nog 1 dag tot de allesbeslissende tentamens... Dus vandaag was een dag van last minute repeteren en stressen en wensen dat ik dood mocht. En mijn huisgenoot had weer heerlijk voor me gekookt. He's the best.

Dag 19 - 16/06/14:
Tentamen dag 1. Door het vele wachten nam de honger steeds meer toe. Gelukkig heb ik mezelf kunnen bedwingen en heb ik alleen een stuk ontbijtkoek gegeten waarvan ik vind dat het gezond is.
En door de stress heb ik een paar stukjes chocola op. Voor het eerst in 2 weken. GOD WAT WAS DAT LEKKER!

Dag 18 - 17/06/14:
Laatste tentamendag, belangrijkste dag van het jaar. En na een helse dag vol intense spanning en uiteindelijk een goed tentamen heb eindelijk vakantie. Gewoon klaar met dit jaar en zomervakantie. Hoe dan? Omdat ik te eufories was, stelde ik een mega cheat day in. Broodje kroket, frietjes bij de Hema, een tompouche, 10000 dropjes, een stuk chocola, meerdere drankjes en midden in de nacht nog een Big Mac toen we naar huis moesten lopen.
Ik beloof dat ik nu weer gezond zal doen. Echt.

Dag 19 - 18/06/14:
Eerste vakantiedag!!! Wat heerlijk om wat vrije tijd te hebben. Ik heb mezelf goed ingehouden, alleen die paar dropjes kon ik niet weerstaan. Oh, en ik heb een boterham met hagelslag op. Het was echt super lekker.
Ik weet niet meer hoeveel straf hardlooprondjes ik nou moet rennen....

dinsdag 17 juni 2014

Dit is hoe ik het jaar afsloot, met vleugeltjes.

Uitgeput plof ik op de bank neer. Na een diner bij de Hema met de leukste klasgenoten ben ik naar huis gegaan. Ik moest heel even alleen zijn om alles even op een rijtje te krijgen.

Ik heb het overleefd.

Vandaag was de grootste hel uit mijn leven. Ik ben voor mijn gevoel nog nooit zo nerveus geweest. Stil zitten/staan ging niet. Ik wilde eigenlijk het gesprek op gang houden maar had niks om over te praten. Ik kon alleen maar denken over alles wat er wel niet mis kon gaan. Op een moment was ik zo nerveus dat ik bijna uit het niks moest huilen.
Vandaag was die ene dag waar we het al het hele jaar over hebben. De allesbeslissende tentamens. Alhoewel, we hadden gisteren ook al tentamens, maar dat waren dans- en speltentamens. Dat was naast een groepsprestatie ook hetgeen waar ik me het minst zorgen over maakte.
Een musical spelen voor een publiek (ons speltentamen) is wel wat anders dan in je eentje te zingen voor een commissie met beoordelingsformulieren. Het leuke advies 'Je moet gewoon lekker zingen' is dan niet op te volgen. Ik kon alleen maar denken aan wat er allemaal fout kon gaan. Want je krijgt maar één kans. Als je deze tentamens echt verpest, moet je van school. En dat is het engste ooit.
Dit was eindelijk mijn jaar. Na al die jaren knokken om op te vallen en beter te worden en de beste te worden, werd ik eindelijk gezien. Al vanaf mijn negende ben ik bezig om mijn droom te verwezenlijken. Ik was in het begin altijd dat meisje wat achterin de hoek ging staan, dat grijze muisje wat nooit haar mond open trok en niet op durfde te vallen. Met vanbinnen een diep verlangen om in het middelpunt van de aandacht te staan. Dus werkte ik hard om beter te worden, om net zo goed te worden als die mensen die altijd de hoofdrollen hadden. En toch kreeg ik het niet voor elkaar. De leraren kenden mij als dat verlegen meisje dat niet durfde. En hoe hard ik ook probeerde mezelf te veranderen, dat beeld van mij bleef altijd hetzelfde. Dus werkte ik harder en harder en harder.
En dit jaar werd ik eindelijk gezien. Mensen waren verbaast dat ik aangenomen was bij Muziektheater, dat ik degene was die iets bereikt had. Dat ik degene was die deze kans kreeg.
En ik zelf ook, nog steeds. Iedere dag verbaas ik me nog dat ik dit echt allemaal doe.
Maar ik heb dit jaar ook harder gewerkt dan ooit tevoren. Nu ik zo even op de bank zit en me bedenk dat ik een hele zomer geen toonladders hoef te zingen ben ik oprecht gelukkig. En ik merk hoe uitgeput ik ben van doorgaan en doorgaan en jezelf verder pushen en minder rust pakken. Je hebt maar zo weinig tijd om zo veel te leren. Je moet iedere minuut nemen die je hebt.
Maar naast dat ik heel hard gewerkt heb, ben ik het meest trots op de moment dat ik rust genomen heb. Ik heb denk ik de goede combinatie gevonden tussen relaxen en hard werken. Het heeft geen zin om 5 uur achter elkaar te studeren. En je moet ook blijven genieten van het leven. Je moet het allemaal wel leuk blijven vinden, want daar doe je het voor.
En om dan vleugels te krijgen tijdens mijn laatste tentamennummer en achteraf niet eens meer te kunnen herinneren hoe goed het ging, is het enige wat ik dan gehoopt had. Dit is hoe ik het jaar afsloot, met vleugeltjes.
Over een week is de bijltjesdag, dan weten we wie het halen en wie niet. Ik durf nog steeds niet met zekerheid te zeggen, maar ik ben erg tevreden over mijn tentamens. Het had niet beter kunnen gaan. En dat is het enige wat ik kon wensen.
En nu ga ik me snel klaarmaken voor een avondje stappen met mijn liefste klas. Want na dit zware, fantastische jaar, gaan we nu de heerlijke vakantie vieren!

zondag 15 juni 2014

Liefste pappa.

Na mijn moederdagblog vroeg jij of jij ook een vaderdagblog mocht. Ik antwoordde dat je dat niet kreeg als je er om vroeg, zoiets moet namelijk spontaan komen. Maar aangezien ik vandaag op school aan het studeren ben (nog 1 dag tot de allesbeslissende tentamens) en jou nog niet gezien of überhaupt gesproken heb, moet ik het een beetje goedmaken.
Dus bij deze: de vaderdagblog.

Liefste pappa.

Jouw humor is mijn humor. En terwijl mijn zus vindt dat zo'n opmerking maken echt te gemeen is, lig jij dubbel van het lachen. Lachend roep ik 'VADER' als ik thuis kom, waarop nog een blijer 'DOCHTER' geantwoord wordt. En ook om je standaard stomme grappen als: 'En, heb je al de hoofdrol?' moet ik stiekem wel lachen.
Het is schattig hoe jij mij om mode-advies komt vragen en altijd trots je nieuwe aankopen komt showen. Ook vind ik het heerlijk hoe jij niet je eigen mening durft te hebben over een voorstelling voordat ik de mijne gegeven heb.
En ik kan ook genieten van jouw veel te lange telefoongesprekken die maar door en door en door en door en door gaan, terwijl ik eigenlijk andere dingen moet doen. Ik weet natuurlijk ook dat je het fijn vindt om mij gewoon even te spreken.
Jij hebt mij geleerd hoe belangrijk het is om georganiseerd te zijn. Hoe ik moet plannen en met geld om moet gaan. Jij hebt altijd alles op orde, terwijl mijn leven soms een grote chaos is. En ook al ben ik niet altijd even blij dat onze schoonmaakster het hele huis schoon mag maken behalve mijn kamer, omdat ik dat zelf moet leren. Nu ik op mezelf woon snap ik waarom dat toen belangrijk was.
Ook heb je mij geleerd om altijd overal hard voor te werken. En dat je dan alleen dingen kan bereiken. Jij hebt altijd achter mijn carriere keuze gestaan, ook al was het misschien niet altijd de beste keuze. En dat vind ik heel knap. Natuurlijk ben jij ook degene in de familie die musicals misschien wel het allerleukste vindt. En ik kan iets niet doen als jij er niet achter staat, dus dat maakt me extra blij dat jij mij altijd steunt.
Ook al botste het vroeger tussen ons nog wel eens, heb ik je een week genegeerd omdat je me dik noemde, merk ik dat ik nu steeds meer op je ga lijken. Ik word hetzelfde als mijn pappa. Iemand die het prima alleen kan en niemand nodig heeft om iets te bereiken. Een hardwerkend iemand die om zich heen kan kijken en blij kan zijn met wat ie heeft.
En bij deze wil ik je bedanken dat je iedere week weer trouw mijn was doet en mijn werk-blouses strijkt, omdat ik dat zelf niet kan. En ook al zeg je iedere week weer dat het de laatste keer was, je doet het toch steeds weer opnieuw.
Ik wil je bedanken voor alle filmavondjes, kaartspelletjes, kopjes thee en al jouw wijze woorden (stiekem denk ik dat ik mijn schrijftalent van jou heb).
En ik wil je vooral bedanken dat jij mijn pappa bent. Ik hou van jou!

Liefs van mij.



donderdag 12 juni 2014

Healthy diary - Week 2.

Dag 8 - 05/06/14:
Ik voelde me zo bezwaard toen mijn klasgenootje waarbij ik bleef eten voorstelde om pannenkoeken te eten. Ik had gevraagd om bij haar te eten, omdat ik haar kamer wilde zien. En het is dan toch best lastig om haar diner-voorstel af te slaan. Gelukkig had ze ook nog een pak tomatensoep staan.

Dag 9 - 06/06/14:
Leuke dingen doen en diëten gaat zo moeilijk samen. Ook bij een avondje Marco Borsato heb ik me weer zo erg in moeten houden. Maar uiteindelijk heb ik het bij 2 cola light (mijn moeder zei dat dat prima kon) en 1 klein frietje zonder saus (niet een zak maar dus echt 1 frietje) gehouden. Dus ik vind dat weer een goede prestatie. En verder had ik zo'n lange, zware dag op school dat ik amper tijd had om te eten.

Dag 10 - 07/06/14:
Mijn moeder had gelukkig wel rekening gehouden met mijn wensen. Terwijl zij zelf een weekendje weg is, heeft ze voor mij de koelkasten volgestopt met lekkere dingen die ik mag en kan eten en drinken. Ik heb dus heerlijk geluncht met toast met aardbeien en banaan (HEMELS). En omdat mijn cravings voor chocola echt niet meer te houden waren, heb ik een klein schaaltje Chocopops op. Het lijkt me dat daar toch iets van voedingsstoffen in moeten zitten, omdat je je kinderen dat als ontbijt geeft. En dat kan dan dus nooit zo slecht zijn als een koekje. Toch?

Dag 11 - 08/06/14:
Vandaag was het tijd voor mijn straf. Een rondje hardlopen met mijn zus. Ik moest eerst de kast van mijn moeder plunderen voor wat hardloopkleding. En ik had echt geen andere schoenen dan Allstars. Maar toch viel het me allemaal reuze mee. Mijn conditie was nog aardig goed en ik heb echt een lekker rondje gelopen. Ik zou het toch bijna leuk gaan vinden...
Oh en ik heb een foto gemaakt, maar die ga ik echt niet delen wat dat is denk ik echt mijn lelijkste foto ooit.

Dag 12 - 09/06/14:
De spierpijn vandaag viel me minder mee. Echt mijn hele lijf was stijf. Ik weet niet hoe ik hardloop, maar het kan niet goed zijn. Verder was het een dag vol met leren en dus was goed eten niet moeilijk.

Dag 13 - 10/06/14:
Het was weer koffiedag! Ja, oké het was een medium vanille latte, maar als ik er geen extra suiker in doe, is het toch best prima? Oh, en ik kon ook dat ene stukje koek niet weerstaan. Sorry guys.

Dag 14 - 11/06/14:
Het concept van helemaal stoppen met snoepen is ergens een beetje verloren gegaan. Maar ik vind het eigenlijk ook wel heel fijn om te kunnen genieten van een ijsje zonder me er heel schuldig om te voelen. Je kan een dieet niet volhouden als je niet af en toe iets lekkers mag. Dus vandaag was er naast een ijsje ook een patatje ketchup als avondeten. Ik kon mezelf niet inhouden. Nu moet ik natuurlijk wel de rest van de week weer goed eten.
En ook maar weer een rondje hardlopen? Ja hè? Oké dan...

maandag 9 juni 2014

Wereldgerechten zijn een stuk makkelijker.

Een weekend alleen thuis. Dat is nieuw. Dat ik doordeweeks alleen ben is niet zo erg. Ik kook makkelijk omdat ik geen zin en tijd heb om moeilijk te doen. En meestal is het huis alleen, want zo vaak ben ik er niet. Een weekend bij mijn ouders alleen is, sinds ik op mezelf woon, wel wat anders. Normaal staat in het weekend het avondeten voor mijn neus en hoef ik niet zelf mijn handen uit de mouwen te steken. En dan is het nog echt lekker ook.
Al het hele jaar grappen mijn klasgenoten en ik dat we naar de koksschool gaan als we van het conservatorium worden gestuurd. Een beetje een scheve grap voor mij, want ik haat koken. Het is saai en ik snap niet dat mensen het leuk vinden om te doen.
En ik kan er ook niks van. Ik kan geen ei bakken (ik vergat de boter en de afzuigkap) en ik heb laatst mijn spaghetti laten verbranden. 2 keer zelfs. Dus ik ben niet echt een wonder in de keuken.
Dus zaterdag was het toch echt het makkelijkst om een pizza in de oven te gooien en gisteren at ik op mijn werk.
Maar vandaag had ik besloten om echt iets lekkers voor mezelf te maken. Ik heb namelijk een food blog gevonden: uit Paulines Keuken, met allemaal makkelijke recepten. Dus vol goede moed dook ik vanochtend de supermarkt in. Na het afrekenen kwam ik er natuurlijk achter dat ik het belangrijkste ingrediënt vergeten was en moest ik weer terug, boodschappen doen kan ik ook niet echt.
En na een hele dag studeren (oftewel soggen en bedenken hoe zwaar mijn leven is) was het eindelijk tijd om mijn pareltje klaar te gaan maken. Zelfverzekerd loop ik met mijn laptop naar de keuken en open ik mijn recept.
'Stap 1: hak een knoflookteen fijn.' Ik heb knoflook gekocht, maar is zo'n hele knoflook dan ook gelijk een teen? Even googlen maar. Geen idee. Hoe snij je dit ook? Tot mijn grote geluk staan er filmpjes op Youtube: hoe hak je een knoflook teen? Ik doe precies na wat de man op mijn fimpje doet. Dat gaat best goed. Pas als ik aan mijn tweede teen wil beginnen, bedenk ik me dat we een knoflookpers hebben. Super slim bezig.
'Stap 2: snipper een ui.' Weer ga ik vrolijk aan de slag met een Youtube filmpje op de achtergrond. Zingend haal ik de schil eraf. Tot ik me bedenk dat een ui schillen dus pijn deed aan je ogen. Ohja. Met mijn vingers probeer ik de pijn eruit te wrijven, waardoor ik natuurlijk de ui in mijn oog smeer en de komende 5 minuten knock out met een doek op mijn ogen op een stoel zit.
Een paar stappen verder staan er ook echt daadwerkelijk pannen op het vuur. Ik moet gehakt kruiden en heb geen idee hoeveel chili ik dan in de pan moet gooien (achteraf had dat best wat meer mogen zijn).
En wat van tevoren het makkelijkste punt lijkt ze zijn, wordt natuurlijk een ramp: de broodjes uithollen. In elk broodje zit een gat.
Opgelucht doe ik mijn gehaktbroodjes in de oven. De keuken ziet eruit als een slagveld, maar het is bijna gelukt. En, eerlijk, ze zijn best te eten. Het gehakt had toch nog iets gekruider kunnen zijn, maar voor de rest zijn ze best lekker. En dat heb ik echt helemaal zelf gemaakt.
Maar ik denk toch dat ik snel weer terug ga naar de smaakloze spaghettisaus en de wereldgerechten, want die zijn toch echt een stuk makkelijker.

donderdag 5 juni 2014

Healthy diary - Week 1.

Jullie vragen je vast af: 'Hoe gaat het met Britt en haar challenge om gezonder te leven?' Of je vroeg je het niet af. Dat mag ook.
Hoe dan ook, hier een update van week 1.

Dag 1 - 29/05/14
Het was een zware eerste dag. Maar ik heb in het luxe restaurant de bittergarnituur en de muffin kunnen weerstaan en ik heb genoten van mijn kop thee en broodje zalm. Daarna heb ik de hele supermarkt berooft van zijn fruit en yoghurt. Wat is gezond eten duur...
Nog niet vals gespeeld, naast die dropjes en dat koekje en die vlokken vanochtend voordat ik besloten had dit ook echt te gaan doen, dus die tellen niet.
Ik heb wel erge cravings naar chocola. Al is het maar een klein blokje puur. Dus nu maar snel slapen om mijn verlangen naar suiker te vergeten. Ik kan dit weerstaan!

Dag 2 - 30/05/14
Wat eet je op een barbecue als je niks mag? Nou brood, en vlees met een heel klein mini beetje satesaus en komkommer en paprika. En smoothies met vers fruit en magere yoghurt. En misschien heb ik een klein beetje toegegeven aan twee marshmallows, maar dat is het enige suiker dat ik op had de hele dag dus ik vergeef het mezelf. Want de Ben en Jerry's heb ik laten staan voor een schaaltje aardbeien. En aangezien ik de bob was heb ik water en thee gedronken en was ik uiteindelijk te moe om nog te rijden. Gelukkig was mijn zus alweer nuchter en zijn we veilig thuis gekomen.
Hier het bewijs van die twee marshmallows waar ik zo van genoot:
Verlangend kijken naar het ijs wat ik niet at.
Intens genietend van de marshmallows.


Dag 3 - 31/05/14
Ik was vergeten mijn vader in te lichten over mijn dieet besluit. En nu staat de kast dus vol met roze en witte muisjes en muffins en chocola. Maar ik kan mezelf in bedwang houden door mijn 85% cacao chocolade reep. Voor als ik door hele erge cravings echt een klein stukje wil.
De moeilijkste opgave was niet de bak snoep op werk leeg te jatten, toen we de kleine snoepbekertjes moesten vullen. Dat is normaal een groot drop en smurfen en suikeraardbeien festijn. Nu heb ik niet eens mijn handen afgelikt na het vullen. Ik heb mezelf in mijn hoofd wel minstens 10 keer NEE moeten zeggen.
En toen besluit een lekker plakje salami.

Dag 4 - 01/06/14
Waarom gaat er iemand op cupcakes trakteren als ik op dieet ben? Oh god wat was het zwaar om die cakejes minstens zes keer langs te zien komen. En ja, ik heb er echt bijna een gegeten. Bijna, maar niet helemaal.
Ik vraag me af of ik extra salaris krijg voor de frisdrank die ik in mijn pauze niet gedronken heb.

Dag 5 - 02/06/14
Nooit gedacht dat het zo lekker zou zijn om, na het studeren, even een korte bootcamp te doen, daarna heerlijk warm te douchen en daarna te genieten van een kop thee en een bak aardbeien. Ik voel me even helemaal zen. Tot ik me beweeg en mijn spierpijn voel.
Oh, en mijn liefste huisgenoot had heel gezond voor me gekookt. Hoe lief is dat?
En ik heb zooooo'n zin in een boterham met hagelslag. ZOOOO'N ZIN. Mag ik er 1, pleaasseee?

Dag 6 - 03/06/14
Forgive me God, for I have sinned. Ja hoor, het is gebeurd. Dag 6. Nog geen week bezig en ik heb gefaald. Ik was zo goed bezig met mijn gezonde broodjes, fruit en yoghurt. Ik had mezelf beloond met een kleine Vanilla Latte zonder (extra) suiker. Ik at 's avonds netjes een maaltijdsalade. En toen kwam ik op een feestje. En daar nam ik expres geen Sangria, heb ik echt de hele avond water gedronken. Maar na iets te veel worst en kaas dan goed voor me is (beter dan chips die er ook lag), heb ik stiekem een bitterbal en een vlammetje op. Ja, ik heb wel spijt maar toch niet echt want het was echt heel lekker. En ik vind dat ik qua op een feestje zijn me echt fantastisch netjes heb gedragen.
Maar, omdat ik me niet aan mijn afspraak heb gehouden, zal ik dit weekend een rondje hardlopen. Foto's volgen.

Dag 7 - 04/06/14
Ik weet dat jullie het hier niet mee eens zijn. Ik wilde het eerst niet eens opbiechten. Maar ik kan het niet aan om niet 100% eerlijk te zijn dus ik gooi het er maar gewoon uit: Ik heb taart op vandaag. Een heel stuk. Kwarktaart, dat dan weer wel. Is toch beter dan cheesecake of chocoladetruffeltaart. Maar wel een heel stuk taart. En om eerlijk te zijn voel ik me er niet eens echt schuldig over. Het is natuurlijk niet de afspraak die ik met jullie gemaakt heb, dus ja ik zal nog een extra rondje hardlopen. Maar voor mezelf voel ik me niet schuldig. Na een jaar lang echt echt echt echt echt veel te slecht te hebben gegeten, heb ik me deze week zoveel fitter en gezonder gevoeld. En heb ik zoveel weerstaan wat ik normaal zonder twijfel gegeten had. En na een week amper suiker en bijna alleen maar gezonde dingen, was een stuk taart echt het lekkerste in de hele wereld. En het beste was, ik heb de hele week genoten, maar met mate. En dat woord ga ik voor altijd onthouden.
Want oké, ik heb me niet aan de echte afspraak gehouden en het dus nog geen week volgehouden. Ik kan natuurlijk de eerste dag van mijn ongesteldheid de schuld geven. Of het feit dat het de verjaardag van een vriendin was. Maar eigenlijk is mijn excuus: het mocht van mezelf, omdat ik trots ben op hoe ik deze week super goed gegeten heb. En ik heb er zo intens van genoten dat ik me er niet voor kan schamen.

woensdag 4 juni 2014

Ik hoop dat ik nooit meer wakker word.

Nu het eindelijk wat rustiger is op school, heb ik tijd om even stil te staan en om me heen te kijken. Wat is er veel gebeurd het afgelopen jaar. Je hebt van die jaren die echt mega langzaam gaan, waar geen einde aan komt, zoals mijn examenjaar. En je hebt van die jaren die al over zijn voor dat je echt het gevoel hebt dat ze begonnen zijn. Zoals dit jaar.

Het is 4 juni...

Vorig jaar, op 4 juni, veranderde mijn leven compleet. Want toen kreeg ik te horen dat ik aangenomen was bij muziektheater. Het was toen en droom en het is nu nog steeds een droom. Dit jaar is echt zo snel gegaan dat het lijkt alsof ik nog niet eens echt begonnen ben. Alsof ik dit hele jaar echt gedroomd heb en dat ik straks wakker word. Ik kan me de dag van de uitslag ook nog tot in detail herinneren. Met alle gevoelens en emoties erbij. Alles is nog heel levendig, alsof het gisteren was.
Maar we zijn echt al een jaar verder en er is zoveel veranderd. Ja, ik weet dat ik dat heel vaak zeg, maar er is ZOVEEL veranderd.
Ik ben net naar de eindpresentatie van de 3e en 4e jaars (onder andere mijn allerleukste huisgenootje) geweest. En ik weet niet wat ik erover moet zeggen, ik kan alleen maar zeggen dat het ZO TOF was. En dat iedereen ZO GOED was. En als ik dat dan zie, dan kan ik nog steeds niet geloven dat ik er echt een deel van ben. Dat ik gewoon samen met deze mega getalenteerde mensen werk. Ik ben, naast dat ik het niet kan geloven, zo trots dat ik aan de hele wereld wil laten zien wat deze mensen presteren. En dat ik daar ook een soort van bij hoor.
Bij mezelf merk ik de verandering nog niet zo. Pas toen ik op ging treden voor al mijn oude, lieve DAPA-vrienden en ik zoveel complimentjes kreeg dat ik er niet meer normaal op kon reageren, besefte ik me echt pas hoeveel ik geleerd heb in een jaar. En hoeveel ik veranderd ben.
Het ding is, je zit het hele jaar opgesloten in een oranje doos (dat is letterlijk hoe mijn schoolgebouw eruit ziet). En de enige die je zien, zijn je klasgenoten en je leraren. Die horen en zien je iedere week, dus die merken jouw geleidelijke vooruitgang net zo min als jijzelf. En als je in je eentje in zo'n verschrikkelijk hokje je zangoefeningen staat te doen, weet je soms niet meer waarom dit nou zo'n droom was.
Tot je zo'n voorstelling ziet als ik vanavond zag. Daar doe ik het voor, dat wil ik ook. Ik kan nu ook niet mijn eerste jaar niet halen. Falen is geen optie meer. Ik MOET dit ook doen en daarvoor MOET ik dus overgaan. Hoe dan ook.
Het zijn nu echt de laatste loodjes. Nog 12 dagen en dan begin ik aan mijn tentamens. De tentamens die ik moet halen en die al mijn lieve klasgenootjes moeten halen. De tentamens die beslissen wie blijven en wie wegmoeten. De tentamens die bewijzen hoeveel we vooruit gegaan zijn, hoe erg we veranderd zijn.
Vandaag had ik even tijd om stil te staan en om me heen te kijken. Ik noem mezelf altijd Just Britt. Ik ben gewoon Britt maar. Niks bijzonders. Maar toen ik vandaag om me heen keek, zag ik wel degelijk iets bijzonders. Alles om me heen is bijzonder. Het lijkt alsof alles soms ieder moment stuk kan vallen. Het kan toch niet zo zijn dat alles mee werkt, er moet toch iets mis gaan? Waarom verdien ik het om zo gelukkig te zijn, terwijl er anderen in de wereld iedere dag verhongeren? Waarom verdien ik zoveel geluk? Het is zoveel geluk en trotsheid, dat het nog steeds een droom lijkt.
Sinds vorig jaar, deze datum, leef ik in een droom. Een heerlijke droom. En ik hoop dat ik nooit meer wakker word.