zaterdag 19 juli 2014

Op kamp gaan is geen reden om er niet fabulous uit te zien.

Ik ben niet zo goed in pakken en dat is een understatement. Het is niet zo dat ik altijd essentiële dingen vergeet. Ik wil gewoon alle essentiële dingen en alle iets minder essentiële dingen meenemen. Is het handig om een wit broekje mee te nemen op kamp? Nee. Natuurlijk niet. Zeker niet voor mij want ik ga op een bankje zitten dat net geverfd is of mors er een hele pan spaghettisaus overheen. En hoe erg ik mezelf ook zal beloven dat ik voorzichtig zal zijn, dat kan ik niet. Dus dat witte broekje is niet veilig in mijn koffer naar kamp. Zit ie er toch in? Ja. Natuurlijk. Want hij is makkelijk te combineren en op kamp gaan is geen reden om er niet fabulous uit te zien. Dat ik twee weken lang zonder make-up, met mijn haar in een rommelige knot en in de makkelijkste kleding die ik heb rond ga lopen, weet ik ook wel. Maar dat feit negeer ik volledig als ik mijn koffer in pak en naast een witte broek ook nog twee witte jurkjes in mijn koffer prop. En 6 paar schoenen (ik heb bijna meer schoenen mee dan ondergoed). Ik heb sandaaltjes nodig, badslippers, 2 paar gympen, een paar laarsjes voor als het koud is en mijn loafers omdat die, net als die witte broek, zo leuk zijn.
En natuurlijk moet ik uiteindelijk voor alle echt essentiële dingen, zoals slaapspullen, een extra tas meenemen. Daar zullen mijn kamergenoten blij mee zijn.
Maar uiteindelijk zit mijn koffer dicht. Het was echt met veel pijn en moeite en heel veel zweet (ik zeur niet graag over de warmte maar jezus, wat is het warm) en een extra grote koffer, maar hij zit dicht. En ik heb bijna alles mee wat ik mee wilde hebben.
2 weken op kamp. De meeste mensen zouden me voor gek verklaren en ik kan weer niet wachten. Het is ook niet zomaar een zomerkamp. Ik ga 2 weken op MusicalCamp. En ja, dat klink misschien een beetje suf, zeker voor iemand die conservatorium doet. Maar toch ga ik er met liefde naartoe. Want MusicalCamp is niet suf. MusicalCamp is gewoon 2 weken (of 1 week, dat mag je zelf kiezen) workshops volgen van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. Het is danslessen volgen in de brandende zon, omdat het kan. Het is 2 weken met een grote groep mensen musical ademen. En dat vind ik bijzonder. Ik ben niet goed in vrienden maken en ik heb daar binnen een week een nieuwe familie gemaakt waarvoor ik een kogel zou vangen. En ik heb zoveel geleerd dat ik echt ontzettend veel aan dit kamp en zijn leraren te danken heb. En ik zou het voor geen goud willen missen.
Maar, twee weken kamp betekend ook dat ik even twee weken blog-vrij neem. Mijn 'wat ik leuk vond aan juli 2014' zal ik pas plaatsen in augustus. En vanaf nu tot dat ik terug ben, zal ik even geen blogs meer schrijven. Sommige bloggers schrijven dan vooruit, maar zo slim ben ik natuurlijk niet.
Wat ik wel heel graag wilde doen, was een vlog (video-blog) bijhouden. Want ik kan wel vertellen over hoe bijzonder het is, maar het is wat anders als je er bent. En dat wilde ik jullie heel graag laten zien. Helaas is het geluid van mijn camera gesneuveld en kan ik die dus niet gebruiken. Ik ga proberen zo veel mogelijk te filmen met mijn iPhone, maar ik weet niet of mijn geheugen dat leuk vindt. Dus ik ga mijn best doen om toch verslag te leggen van MusicalCamp en het is voor jullie en voor mij nog een verassing of dat gaat lukken.
Ik wens jullie en mezelf 2 heerlijke vakantieweken met een heleboel zon en lekker eten en gezelligheid. Ik hoop dat jullie de twee blog-vrije weken overleven (want dat is natuurlijk ontzettend zwaar ;)). Ik denk wel dat er een hoop mensen zijn die mijn overvloed aan Facebook-statussen niet zullen missen.

Oh, en mocht je hierdoor al overtuigd zijn: kijk even op http://musicalcamp.nl/


vrijdag 18 juli 2014

Geen tiener meer.

IT'S MY BIRTHDAY!!!!




Ja mensen, vandaag is de dag dat ik 20 jaar geworden ben. En dat betekent dus dat ik geen tiener meer ben! En naast dat ik dat mega eng en angstaanjagend vind omdat de tijd veel te snel gaat, is het ook wel weer heel erg leuk. Weer een nieuw hoofdstuk in mijn leven: de twintiger jaren.
Vandaag is de eerste keer in mijn leven dat ik ook echt een feest geef op mijn verjaardag. En eigenlijk komt dat ook weer helemaal niet uit en is het allemaal een en al chaos, heb ik er ook wel weer echt heel erg zin in. Er komen allemaal leuke mensen en we hebben lekker eten en drinken en het is geweldig weer en ik mag me mooi opmaken en een mooie jurk aan. Dus ik ga er heel erg van genieten vandaag.
En om afscheid te nemen van mijn jaren als tiener, heb ik een aantal mensen gevraagd om wat dingen over mij op te schrijven. Ik heb ze een lijstje met vragen gegeven en daar mochten zij er zelf een uit kiezen en die beantwoorden. En ik heb echt de gekste, leukste, liefste, grappigste, gênantste antwoorden ooit terug gekregen:

Keoni (klasgenoot):
Omschrijf mij in drie woorden:
Chinees, reus maar wel lief.

Yoshua (klasgenoot):
Omschrijf mij in drie woorden:
- Coffee Company (dat zijn inderdaad technisch gezien twee woorden).
- Slappe lach (helaas ook door serieuze scènes heen....)
- Oprecht.

Job (vriend en toekomstige schoolgenoot :D):
Wat is je leukste herinnering met mij?:
Mijn leukste herinnering met jou is dat we tijdens een voorstelling in de artiestenfoyer in het M-Lab ontzettend hard lachen, terwijl we als malloten langs de koelkast lopen waar een camera op staat.

Maarten (huisgenoot):
Wat is mijn leukste/gekste eigenschap?:
Dat je met mij kunt samenwonen (RESPECT), dat je een super eigen innerlijk hebt waar ik erg van kan genieten, dat je heel goed kunt koken (NOT), weet hoet je het toilet goed schoon kunt maken en je stiekem verliefd bent op de Poolse buren.

Romy (vriendin en mede-blogger: Life with Confetti):
Wat is je leukste herinnering met mij?:
Ik heb er zo veel. Maar de leukste is onze bloggerdate. Samen lunchen en eindelijk met een mede-blogger kunnen praten over wie er een leuke blog heeft of welke video je moet zien. Maar natuurlijk ook ons hyper de pieper bezoekje aan de Flying Tiger, met glitterstuiterballen. Lekker recent, lekker leuk, lekker ons.

Imke (vriendin):
Wat is mijn leukste/gekste eigenschap?:
Je vertrouwen in het leven in de wereld.

Jules (vriend en toekomstige schoolgenoot):
Omschrijf mij in drie woorden:
Oprecht, warm, gestoord (in de goede zin van het woord dan).

Marc (vriend):
Wat is je leukste herinnering met mij?:
Hoe wij in een ver verleden heerlijk samen theater maakten in het Muiderslot. En jij nog bang voor mij was.

Anouk (zus) - omdat mijn zus mijn zus is, schreef ze een hele blog op zich:
Wat is je leukste herinnering met mij?:
Lieve grote kleine zus,
Een onmogelijke opdracht, uit 20 jaar één herinnering te kiezen. Onmogelijk. Daarom heb ik er.... tja.... een paar!
Samen op het kleed (toen nog de oude) uren rondjes lopen op de grijze strepen. Wie op de gekleurde vakken liep, werd onmiddellijk verzwolgen door lava.
Later op datzelfde kleed meespelen met de musical dvd's van studio 100, inclusief kledingwissels en stukje saté prikker met pleister op je voorhoofd als microfoon.
Alles spelen wat ik wilde. Moedertje, prinsesje, busje, superheld. Het maakte jou niet uit, als je maar een gebroken arm of been mocht.
Helen en Annie (the Parent Trap/Dubbel en Dwars) spelen, op vakantie, maar ook bij oma, waar we het speelhuisje als jeep gebruikten en daar "de scène" deden.
Zingen op het strandje van Italië. Een meisje dat kwam luisteren had haar lege fruitbakje bij ons laten staan. Na een uur hadden we in dat bakje genoeg geld gedeponeerd gekregen om een ijsje van te kopen.
Na jaren eindelijk samen op een optreden Flight kunnen zingen. Eindelijk. Speelt de pianist de begeleiding even in een heel ander ritme (hij speelde het in driekwartsmaat in plaats van vierkwartsmaat), waardoor het hele nummer niet meer te zingen was.
Uren struinen door de wijk om foto's te maken.
Samen shoppen, aan het begin van de winkel allebei een totaal eigen weg nemen en elkaar toch altijd weer toevallig treffen bij de paskamers.
Het niet erg vinden om, tijdens een film of musical, keihard te moeten huilen, omdat je weer dat er iemand naast je zit die net zo hard met je mee huilt.
Maar mijn mooiste herinnering is wel die keer dat jij je droomrol speelde in die grote Van den Ende musical in mijn ontworpen mega jurk. Oh wacht, die is pas over tien jaar, voor je 30ste verjaardagsblog.



Nanny (moeder) - ook mijn liefste mamma krijgt ruimte voor een extra vraag:
Omschrijf mij in drie woorden:
Ik kan je niet in drie woorden bevatten. Jij bent mijn tweede kind die ondersteboven ter wereld kwam. Misschien schetst dat ook wel jouw karakter. Jij doet het op jouw manier. Als kind trok je altijd al de aandacht. Moest er iemand uit het publiek gekozen worden? You were the one. Je straalde: met je pretletter gezicht en je vrolijke staartjes.
Maar om dan toch drie woorden te kiezen om je te omschrijven: gevoelig, passie en egocentrisch. Die laatste vind je denk ik niet leuk (klopt), maar het is iets anders dan egoïstisch. Jij gaat uit van jezelf. Je gaat voor jezelf, een eigenschap die ik mis.
Wat is mijn leukste/gekste eigenschap?:
Volgens mij is dat jouw humor. Die subtieler is dan ik me kan beseffen. Jij snapt beter wat humor is dan ik. En ik ben er, denk ik, al vrij goed in. Jij bent nog beter dan ik.



Ik ben zo mega dankbaar voor alle mensen die ik om me heen heb. Lang niet iedereen is aan het woord geweest in deze blog natuurlijk. Maar ik wilde toch, voor de verandering, een keer andere mensen over mij laten vertellen.
En nu ga ik genieten van mijn eerste dag als 'tigger'. De eerste dag van de rest van mijn leven. En van mijn heerlijke verjaardagsfeestje!

PARTY HARD!

zaterdag 12 juli 2014

Gek hoe wij dit allemaal maar voor lief nemen.

Maandagavond. Op mijn blote voeten loop ik door Amsterdam. Ik had de mooiste en pijnlijkste schoenen ter wereld aan en hield het niet meer vol tot het einde van mijn reis. Gelukkig kijk ik over de grachtjes naar de grachtenpanden. Van die mooie herenhuizen met zo'n trap voor de deur. Ik zou een moord doen om hier te wonen. Ik zou echt bijna een huis in Amsterdam kopen en dan iedere ochtend naar Rotterdam reizen. Maar het liefste zou ik mijn hele school oppakken en in Amsterdam neerzetten. Oké, wel in een ander gebouw dan.
Ik ben net naar een voorstelling geweest. Ik denk aan dat ene nummer wat me zo raakte. Over hoe Lisa, het personage dat het nummer zingt, iedere dag vanuit de tram even naar de brug kijkt. En ze belooft zichzelf iedere dag even te genieten van dat ene moment van die brug, omdat ze de dingen niet voor lief wil nemen. En iedere dag stopt ze even met wat ze aan het doen is, om even op te kijken naar die brug. En dan komt er een dag dat ze te laat op kijkt en al voorbij de brug is en op die dag besluit ze om het tijd is om te vertrekken naar het buitenland. Want ze nam die dag de brug voor lief.

Vrijdagavond. Jankend zit ik in de bioscoop met The Fault in our Stars (ik zal het jullie besparen om daar weer een hele blog over te schrijven). Het is ontroerend hoe Hazel en Augustus zo graag naar Amsterdam willen. Hoe betoverd ze zijn door onze hoofdstad.
'Gek hoe wij dit allemaal maar voor lief nemen.' Fluistert mijn vriendin in mijn oor.
Vroeger vroeg ik me altijd af waarom mensen in godsnaam naar Nederland op vakantie zouden gaan. Het is er altijd koud, het regent. En als ik om me heen keek, kon ik niet zien wat er mooi was aan ons kikkerlandje. Waarom zouden mensen dit willen zien?
Het ding is, ik was altijd afgeleid door het drukke verkeer of alle wegomleidingen of mijn mobiel of mijn fantasie, dat ik niet al het moois om me heen kon zien.
En in plaats van dit keer onbeschaamd mee-playbacken met mijn muziek op de fiets, kijk ik om me heen. Ik fiets het stuk van de stad naar huis al jaren. En ik ben de afgelopen tijd zo afgeleid door de verschrikkelijke nieuwe passage, dat ik niet zag hoe prachtig de nieuwe Marks & Spencers geworden is. Ik heb me niet laten betoveren door de marmeren muren en de grote ramen. Ik was zo bezig met de regen en de wind, dat ik niet stopte voor de lichtjes en de gezelligheid op de Grote Markt.
Vandaag stop ik. Met een glimlach en 'Let the River in' van Dotan in mijn oren, maak ik een foto.
Ik fiets verder, ieder lichtje opzuigend. Ik fiets langs de lelijke standbeelden waar ik vroeger zo geïntimideerd door was. Ik heb een hele vage herinnering dat ik minstens een uur gefascineerd naar die beelden heb gestaard. Dat is vast in het echt niet zo lang geweest en ik weet niet eens zeker of die het wel waren. Maar ik ben er de afgelopen jaren iedere week voorbij gefietst en ik heb niet eens opgemerkt dat er eentje weg is.

Er is iedere dag wel iets om even bij stil te staan. Om even voor van je fiets te stappen. Iedere dag zijn er dingen waar je van mag genieten. Normaal neem je die dingen voor lief omdat ze er zijn, maar je mag best wel eens even stilstaan bij het feit dat ze er zijn.
En ik weet niet wanneer deze wereld gemaakt is. En ik weet ook dat wij mensen de wereld verschrikkelijk verpest hebben en dat er op dit moment oorlogen zijn en mensen sterven van de honger en er hele oerwouden gekapt worden en er ijsschotsen smelten. Maar toch, als ik om me heen kijk is deze wereld prachtig.
En hoe mijn leven ook zal lopen. Of ik nou alles bereik wat ik altijd wilde of niet. Ik wil in ieder geval iedere dag even genieten. Ik wil niks voor lief nemen. Ik wil om me heen kijken en zien hoe mooi deze wereld en dit leven is.

En hoe erg ik me ook had voorgenomen om om me heen te kijken, ik dwaal toch weer af naar mijn verbeelding. Die Lisa uit de voorstelling maandag vertrok naar LA, omdat ze niet meer naar de brug gekeken had. Dat zou ik ook zo graag doen. Als alles niet gaat zoals ik wil, zou ik zo graag gewoon naar New York vertrekken. Niet dat ik dat ooit zou kunnen betalen. Qua geld zit ik op dit moment niet erg ruim.
Maar toch, een euro per week zou ik niet zo erg missen. Stel, ik zou iedere week 1 euro opzij zetten op mijn dromen-spaarrekening. 1 euro voor elke week die ik niet voor lief heb genomen. Dan kan ik over een paar jaar misschien vertrekken naar New York. Of op stedentrip naar Londen en Parijs. Of met een truck door Europa rijden. Of dan eindelijk toch een weekje naar Disney World. Ik droom van een toekomst in het buitenland. Dus als ik mezelf iedere week trakteer op een stukje wereld door 1 euro te storten, maak ik misschien ooit die droom waar. Of misschien koop ik over een paar jaar wel zo'n herenhuis aan de gracht met trap in Amsterdam.

En terwijl ik mijn fiets de straat in rijdt, begint 'All of the Stars' van Ed Sheeran (de The Fault in our Stars soundtrack) te spelen. Ach het kan geen kwaad om toch een paar woorden met jullie te delen over deze film. Hij was fantastisch.
En ik ben uitgeput van alle emotie. En smoorverliefd op Augustus Waters. En omdat ik toch al zo'n succes heb bij de mannen, beloof ik mezelf dat ik niet zal settelen voor een man die minder is dan Gus Waters. Ik wil iemand die net zo charmant en zorgzaam en romantisch is. Ik wil iemand die het een voorrecht vindt om zijn hart te laten breken door mij.
Wie wil mijn Augustus Waters zijn?


donderdag 10 juli 2014

De allerlaatste Friends is belangrijker dan voetbal.

De hamsters en wuppies en juichpakken mogen weer uit de kast, want heel Nederland is in de ban van het WK. Of mag ik, vijf minuten na de wedstrijd ned-arg al 'was' zeggen? Nu is heel Nederland natuurlijk aan het huilen, want we waren weer zo dichtbij.
Ik durf dit bijna niet te schrijven, maar ik ben eerlijk gezegd best wel blij dat het voorbij is.
Ik hoor het mezelf nog zeggen. Vrijdag 13 juni, de ochtend voor ned-spa. 'Ik hoop dat we er snel uit liggen'. Dat als aanvulling op de Belgen in mijn klas die verschrikkelijk aan het opscheppen waren. Om eerlijk te zijn, ik heb het niet zo op voetbal. Ik vind het een saai spel. Ik heb net bijna 3 uur gekeken naar een wedstrijd waar bijna niks gebeurde. Alleen naar sterke mannen die elkaar steeds omver beuken. Spelers die uitglijden over het natte gras (oké, dat was best vermakelijk). Kuyt zijn trilbillen (sexy). En de geweldige tweets die op mijn tijdlijn voorbij komen. Pas bij de penalty's begon er wat te gebeuren. En zelfs die waren niet echt spannend.
Het is niet dat ik geen respect heb voor 'onze jongens'. Je moet mij echt nooit 3 uur over een veld laten rennen en zeker niet met een bal. Ik heb letterlijk in mijn examenjaar op de middelbare school iedere les een bal op mijn hoofd of in mijn gezicht gekregen (ik overdrijf niet!). En ik ben meerdere keren over de bal gestruikeld bij een potje voetballen. Daarnaast ben ik sowieso na 10 seconden rennen uitgeput. Het respect is er echt wel.
Het probleem is meer dat het me gewoon niet zo interesseert. Als ik het kijk, ben ik heus wel fanatiek en ik had vandaag zelfs een roze/oranjige bloem in mijn haar. Maar ik ga niet thuis blijven, of mijn plannen wijzigen, voor een wedstrijd.
Alleen de eerste wedstrijd heb ik echt serieus gekeken. En ik weet zeker dat ik de vermakelijkste wedstrijd heb gekozen. Maar tijdens de tweede wedstrijd, ging ik naar een voorstelling. Mijn moeder zei letterlijk: 'Geen voetbal?????? Au! Zal wel lekker druk worden bij die voorstelling'. Nou, dat was het mam. Er zijn namelijk meer mensen in Nederland die niet van voetbal houden.
Ik vind het zo gek dat er van je verwacht wordt dat je de wedstrijd kijkt. Mensen worden bijna boos op je als je zegt dat je geen voetbal kijkt. Want hoe kan je nou niet achter 'onze jongens' staan? Nou, dat kan net zo makkelijk als dat mensen niet achter het koningshuis staan, of achter God. Sommige dingen interesseren mij gewoon niet. En voetbal is daar 1 ding van.
Ik was niet echt verrast dat ik geschokte reacties kreeg op mijn Facebook bericht vandaag. 'De allerlaatste Friends is belangrijker dan voetbal.' Ja mensen, na zeker anderhalf jaar Friends kijken, heb ik vandaag eindelijk de laatste aflevering gezien. De laatste momenten van Chandler, Monica, Ross, Rachel, Phoebe en Joey. En ik heb gehuild zoals de voetbal fans nu aan het huilen zijn.



Het afgelopen anderhalf jaar ging het van 'iedere dag 10 afleveringen' naar '3 maanden geen Friends'. Ik denk dat ik nu letterlijk de laatste 2 seizoenen in één week gekeken heb. Ik bleef ze gewoon achter elkaar kijken en ineens was het vandaag, 21.13u en kon ik ineens de laatste 2 afleveringen aanzetten. En die duren bij elkaar 50 minuten. En eerst dacht ik nog: 'NEE, niet de laatste aflevering. Die moet ik bewaren. Ik red het niet om die te kijken voor de wedstrijd begint.' Maar voor ik het wist, stond de aflevering al aan. En toen heb ik dus de eerste 7 minuten van de wedstrijd gemist. En ik heb er geen spijt van. Want ik heb gezien hoe het af loopt met Joey, Phoebe, Rachel, Ross, Monica en Chandler, terwijl jullie keken naar een spel waar er helemaal niks gebeurde.
Toch ging mijn Facebook uit zijn dak toen ik een deel van de wedstrijd miste. Want een wedstrijd missen, dat kan echt niet.
Ik heb mezelf uiteindelijk naar beneden gesleept en heb de rest van de wedstrijd gezien. Laten we maar zeggen dat het beter is dan 7-1. En, eerlijk is eerlijk, Nederland had dit WK toch nooit gewonnen.
En terwijl heel Nederland zich voorbereid op een revanche, ben ik blij dat ik even 4 jaar geen voetbal meer hoef te zien. En dat terwijl Koningin Maxima nu helemaal los gaat!
Welke film zal ik zondag gaan kijken?