vrijdag 29 augustus 2014

Vind ik stom #2: Poepen in het openbaar.

'Britt, is je huisgenoot thuis?'
'Nee, hoezo?'
'Ik moet al de hele dag poepen, mag ik dat bij jou doen?'

Ten eerste, hoe krijg je het voor elkaar de hele dag je poep op te houden? En doet dat geen pijn?
Ten tweede, ja natuurlijk mag je hier poepen. Het is een wc, daar kan dat.



Ik weet dat poepen misschien een gek onderwerp is. Maar dat is dus precies waarom ik dit schrijf. Poepen is namelijk menselijk. Iedereen doet het. Mannen doen het, vrouwen doen het (sorry mannen), de koning doet, Obama doet het, Oprah doet het. En dat is dus ook niks geks en al helemaal niks om je voor te schamen. En daarom vind ik het zo gek dat zoveel mensen dat wel doen.
Vroeger had ik 'last van mijn poepie' (lees: spastische darm). Dat betekende dus dat ik moeite had met poepen. En dat was best wel redelijk rottig. Naast dat ik allemaal vieze drankjes moest drinken, deed ik ook nogal lang over mijn grote boodschap. Dat was echt bijna letterlijk een bevalling. (Ik zal jullie de details besparen). Ik mocht dan ook altijd naar de wc van mijn ouders als dat nodig was. En daar maakte ik flink misbruik van. Zodra mijn zus en ik de tafel af moesten ruimen, moest ik poepen. En dan bleef ik net zo lang weg tot alles opgeruimd was en ik niks gedaan had. Achteraf was dat best zielig voor mijn zus.
Maar uit die tijd heb ik wel geleerd overal te poepen. Ook op een openbaar toilet.
Ik begrijp dat er nu een schok door menig van jullie gaat. Want poepen in het openbaar, dat kan echt niet. Volgens mij is het het idee dat iemand het hoort, of ruikt, wat de mensen meteen af schrikt. Dus houden mensen het liever op tot ze thuis zijn voordat ze de daad doen.
Dat is iets wat mij shockeert. Als ik moet, dan moet ik. En dan ga ik ook. En dan maakt het me niet uit of ik op school ben, of op mijn werk, of in een restaurant. Ik heb geen problemen om te poepen op een openbaar toilet. En ik vind dat niemand dat moet hebben.
Dit stel ik voor:
Als je moet, sta je op en zeg je: 'ik moet poepen.' Dan zal niemand gek opkijken, want iedereen doet het. Dan ga je naar het toilet, hoef je niet moeilijk te doen door te hoesten op het moment dat het valt, of wc papier neer te leggen in de pot zodat de plons minder hard klinkt. Je kan dan zelfs hardop kreunen als het nodig is. Als je klaar bent, kijk je rustig even achter je. Je mag jezelf een applausje geven. Als de kleur van je ontlasting namelijk pindakaaskleur of chocopasta kleur heeft, betekent dat dat je gezond bent. GO YOU! Als je dan het hokje uit loopt, kun je ook rustig tegen degene achter je zeggen dat hij/zij maar beter een ander hokje kan kiezen. Ook dat is dan helemaal niet gek, degene na jou komt namelijk ook de grote boodschap doen. En zo creëren we, wat mij betreft, een Utopia. Een wereld waar niemand meer buikpijn hoeft te hebben. Daar hebben we dan geen televisieprogramma voor nodig.

En ja, ik weet dat deze blog misschien ook een beetje gênant was. Net als mijn blog over ongesteldheid, was dit weer zo'n: moet ik dit nou wel doen-blog.
Maar het is wel nummer twee van mijn Vind ik stom-lijstje:

Ik vind het stom dat mensen zo moeilijk doen over poepen in het openbaar.

dinsdag 26 augustus 2014

Een man in pak, met een aktetas in zijn hand.

Opgroeien gaat vanzelf. Je hoeft er niks voor te doen, je kan het niet tegenhouden en het gaat zo geleidelijk dat je het zelf niet eens door hebt. Tot je ineens 20 wordt, je tienerjaren achter je laat en denkt: wat is de tijd snel gegaan. Dat had ik in elk geval bij mijn 20ste verjaardag. Al was dat ook maar een moment, voor ik weer huppelend door ging met mijn leven. Opstaan, aankleden, naar school, leren, studeren, boodschappen doen, koken, eten, douchen, slapen en herhalen. Iedere dag kijk je wel 20 keer in de spiegel, denk je eens na over gisteren. Iedere dag gaat voorbij als de dag ervoor. En pas als je foto's ziet van vijf jaar geleden, zie je hoeveel jij en je leven veranderd zijn.
Weet je dat moment nog, in de bovenbouw van de middelbare school? In je eerste economieles zit je ineens niet meer naast een etterjochie, maar naast een man. Ineens waren alle vervelende jongetjes die echt nog jongetjes waren, mannen geworden. Mannen met baarden en gespierde lijven. Ze waren zeker 30 centimeter gegroeid en werden ineens ook wel aantrekkelijk. En hoe het kon dat ze ineens zo veranderd waren? Geen idee. Maar ze waren het, allemaal tegelijk. Ze groeiden op om echte mannen te worden.
Van de week zag ik in de tram een jongen waar ik mee op de basisschool had gezeten. Hij zat een klas hoger en ik kan me niet veel van hem herinneren. Ik weet alleen nog dat hij echt zo'n etterkindje was. Zo'n jongetje van twaalf die meisjes ging plagen om zoentjes te vragen. (Niet dat ik ooit geplaagd werd). Ik beeld hem in als een van de jongetjes bij mijn zusje van 12 in de klas. Die jongetjes die vroeger zo groot leken en nu ineens maar tot mijn heup komen.
Het duurde even voor ik de jongen in de tram herkende. En dat kwam vooral omdat hij geen jongen meer was. Hij was een echte man. De 'mannen' op de middelbare school hadden nog lichaamsdelen die ineens zo snel gegroeid waren dat ze niet wisten wat ze ermee moesten. Ze droegen nog sneakers en petjes omdat dat 'cool' was. Ze reden op veel te hard opgevoerde scooters en rookten wiet tussen de lessen door.
Maar in de tram tegenover me stond een echte man. Een man in pak, met een aktetas in zijn hand. Een man die waarschijnlijk niet veel ouder is dan ik, maximaal anderhalf jaar. Ik begin net aan het tweede jaar van mijn studie en hij staat in de tram in pak met aktetas. Hij heeft echt een leven opgebouwd, waar hij in de tussentijd alle tijd voor gehad heeft. Maar even schrik ik ervan.
Ik denk terug aan de mensen waar ik mee in de klas heb gezeten op de basisschool. Mezelf heb ik op de voet gevolgd. En ook mijn beste vriendin ben ik altijd blijven zien, al is het gek dat zij en mijn beste vriend ineens afgestudeerd zijn en gaan doorstuderen of moeten gaan beginnen met werken.
En dan zijn er nog de mensen die ik al jaren niet gezien heb. Sommige al 10 jaar. Ik ben van sommigen nog wel iets gehoord of heb ze als vriend op Facebook en lees soms iets over ze. Een meisje is nu politie-agente, iets wat ze altijd al wilde. Een ander woont al samen met haar vriend. Iemand maakt een rondreis door Brazilie, weer een ander is geen spat veranderd. Er is zelfs iemand die jaren gevochten heeft tegen kanker, ik weet niet eens of hij al genezen is. En één meisje is overleden...
Ik kijk naar buiten en zie Den Haag voorbij schieten. De stad waar ik ben opgegroeid, waar alles zo vanzelfsprekend lijkt. Waar ik iedere dag weer in de spiegel kijk en zie dat ik nog steeds dezelfde persoon ben die haar leven leeft. En waarschijnlijk doen al die anderen dat ook gewoon. Want je merkt niet hoe veel er veranderd en hoeveel jij veranderd. En dat alles om je heen veranderd. De mensen die jij alleen kent uit de tijden van het tikkertje spelen, de verjaardagsfeestjes en het knikkeren, zijn ook veranderd. Ook dat zijn niet meer de kinderen waarmee jij met de poppen speelde.
Ik zie hoe de man in pak met aktetas de tram uit stapt. Hij heeft mij geen moment herkent, maar ik kijk hem na terwijl hij naar zijn leven loopt.
In het raam zie ik mijn eigen reflectie. Ik bestudeer mezelf goed. Nee, ik ben ook niet meer dat meisje dat in de lunchpauze snoepjes ging kopen met vriendinnetjes. Ik ben niet meer dat meisje dat in wijde, Didi-broeken dansjes stond te verzinnen naast het voetbalveld. En dat is goed. Want ik ben veranderd, en kijk wat ik bereikt heb. Ik had geen ander leven willen hebben dan het mijne.
Want hoewel het heel fijn was dat je vroeger hardop kon spelen op een openbare plek, het is ook wel fijn dat dat nu niet meer kan. Toen droomde ik de vrouw te worden die ik nu geworden ben.
En naast dat ik met trots terug kan kijken naar wat er veranderd is, kan ik nu dromen over de toekomst die er als klein kind nog niet was. Ik zal nooit in mantelpakje met aktetas in de tram stappen, maar er ligt vast nog veel moois in het verschiet. En ik zal erbij zijn om het te zien gebeuren.

Deze foto is leuk want ik droomde vannacht dat ik naar Disney ging :)

zondag 24 augustus 2014

Vind ik stom #1: 'Kijk, als je dus later niet gaat studeren, eindig je hier achter de garderobe.'

De leukste column in Linda is Stom. Waarin BN'ers mogen zeuren over dingen die zij stom vinden. Ik houd van Linda en ik houd ook heel heel heel heel erg van zeuren.
De BN'ers beschrijven de dingen die zij stom vinden in een paar woorden. Ik kan dat natuurlijk niet. Vandaar mijn nieuwe column: Vind ik stom. En dan mijn eigen versie. Met alle dingen die ik stom vind, met daarbij een sfeerverslagje waarom.
Zijn jullie er klaar voor? Hier komt #1:



Door de regen fiets ik naar mijn werk. Ik heb net vijf lange dagen school gehad, heb daarnaast gestudeerd, gesport en ik moet nu nog een heel weekend werken. Ik ben moe, heb geen zin. Terwijl ik mijn fiets weg zet, bedenk ik me weer waarvoor ik het doe (NEW YORK NEW YORK NEW YORK). Ja, een baantje naast mijn studie is zwaar. En ja, ik vind dat ik daar net zo hard over mag zeuren als mijn moeder, die in het weekend huishoudelijke taken moet verrichtten.
Terwijl ik me om kleed, zet ik mijn gezicht in vrolijke stand. Ik ga vandaag iedereen met een glimlach begroeten, zoals het hoort. Zij komen voor een dagje uit en hebben er geen boodschap aan dat ik al de hele week op mijn benen sta. Ik sla nog een glas water naar achter en meng me dan tussen mijn collega's. Stuk voor stuk hardwerkende mensen. Iedereen studeert hiernaast of heeft een andere baan. Voor iedereen is het werk in het theater een bijbaantje. Gewoon, omdat ze het leuk vinden om te doen. Naast me staat een jongen die piloot is. Het meisje aan de andere kant studeert rechten. Stuk voor stuk harde werkers. Met een beetje trots kijk ik om me heen. We krijgen het allemaal toch maar weer voor elkaar om hier, met een redelijk goed humeur, te staan op de zondagochtend.
Ik neem mijn plek in, vandaag is dat achter de garderobe. De opmerking 'Nou, je hebt het niet druk vandaag.' zal ik weinig krijgen. Wel wordt het een lekkere, gladde, kleffe, boel met al die paraplu's en natte jassen. 
De eerste mensen druppelen binnen. Ik begroet iedereen, zoals beloofd, met mijn oprechtste glimlach. Dat probeer ik in ieder geval. Ik kijk naar de mensen die voorbij komen. Een oudere man die in z'n eentje naar het theater gaat. Hij geeft zijn hoed bij me af, eet een Magnum en kijkt wat rond. Ik vind het bijzonder hoe die man hier rond loopt. Dat bewijst weer dat, zelfs als je niemand meer hebt, je toch nog gewoon kan doen wat je leuk vindt. Alleen naar het theater gaan is niks om je voor te schamen. Gefascineerd volg ik iedere stap die de man zet. Zo wil ik later ook worden. Oud en gelukkig. En ik wil altijd blijven doen wat ik wil doen, ook al ben ik alleen.
Langs mijn garderobe loopt een moeder met een klein kind. Ik vind de kleine kinderen altijd het leukste. Normaal heb ik niet zoveel met kinderen. Maar in een theater zijn ze altijd enthousiast en kun je ze blij maken met de kleinste dingen. Geen baby die aan het krijsen is of verwende krengen die aan het zeuren zijn. Alleen maar lachende hoofdjes op dansende lijfjes. En dan kan ik kinderen best waarderen.
Moeder bukt om haar kind aan te spreken: 'Kijk, als je dus later niet gaat studeren, eindig je hier achter de garderobe.' 
Het meisje kijkt even naar mij en ik lach mijn liefste lach voor ze doorloopt, richting wc. Ik kijk ze na en slik de opmerking in die ik zo graag wilde maken. Want ik snap dat ze haar dochter een wijze les wilde leren, dat ze wilde zeggen dat haar meisje altijd hard moest werken als ze iets wilde bereiken. Iets waar ik het ontzettend mee eens ben. Maar het feit dat ik op gehoor afstand stond en die moeder het toch zei, raakt me. En vooral het feit dat het niet waar is. Het is niet zo dat alle 'makkelijke baantjes' opgevuld worden met de mensen die hun school niet afmaken. En het doet me pijn dat mensen dat denken. Ik loop de blaren op mijn voeten in het theater en heb geen tijd om bij te komen voor ik alweer in mijn eerste les op school zit. Want ik moet nou eenmaal wat geld bijverdienen. Ik ben geen opgever en zo wil ik ook zeker niet overkomen.
Even moet ik bijkomen van wat er net gebeurde. Ik vind het ook stom dat ik er zo mee zit. Goed, die vrouw mag denken dat ik niks anders in mijn leven doe dan jassen ophangen. Ik weet dat ik wel hard werk. En wat maakt het mij uit wat die vrouw van mij vindt? Die vrouw weet niks van mij en dat hoeft ook niet. Ik snap wat ze zei, maar ze heeft ongelijk. Daar hoef ik me niet aangesproken over te voelen.
Terwijl ik met mezelf in tweestrijd ben, loopt de oude man langs, de zaal in. Ik kijk hem na en krijg spontaan weer een glimlach op mijn gezicht. Deze man is gelukkig. Hij is alleen en gelukkig. En hij doet iets omdat hij dat wil doen. Hij schaamt zich niet voor hoe er naar hem gekeken wordt, hij doet het gewoon.
Zo wil ik zijn. En dat wil ik mijn kinderen (welke kinderen?) later leren. Dat je vooral lekker moet doen wat je wilt doen. Je school afmaken is handig voor het bereiken van je doelen, maar ook zonder diploma kan je ergens komen. En ook al wil ik natuurlijk wel dat mijn kinderen (welke kinderen?) hun school afmaken, nog liever zou ik willen dat ze hun hart volgden. En als zij er gelukkig van worden om hun hele leven achter de garderobe te staan, dan moeten ze dat zeker doen. En dan hoeven ze zich niet te schamen, want ze doen wat ze willen doen. En dat is voor mij de belangrijkste les in het leven: wees gelukkig. En ik hoop dat het kleine meisje naar die oude man kijk en zich realiseert wat ik me net realiseerde.

Ik vind het stom dat mensen zo snel vooroordelen hebben. 

vrijdag 22 augustus 2014

Gewoon, omdat dit gedeeld moet worden #8: Steenhommels.

Ik kan soms ineens heel erg geraakt worden door iets. Meestal is dat door verdriet van anderen. Of gewoon door het feit dat iemand verdriet heeft, en toch door gaat met z'n leven. Dat vind ik heel bijzonder en dat raakt me daarom ook vaak.
Vandaag, tijdens mijn heerlijke vrije dag die ik doorbreng in bed, zat ik een oude aflevering van Linda's Zomerweek te kijken. De aflevering met Lies Visschedijk.
Ik wil eerst even zeggen dat ik Lies Visschedijk een fantastische actrice vind. Ik heb me kapot gelachen bij Soof! Natuurlijk vind ik Gooische Vrouwen geweldig (wie niet?). En ik vind haar, sinds vandaag, ook een super leuk, spontaan mens.
Ik had nog nooit een interview met haar gezien. En als je dan een interview wil zien van iemand, moet dat Linda's Zomerweek zijn. Want Linda stelt de perfecte vragen. Ze is scherp, maar op een positieve manier. Eigenlijk vraagt ze hele persoonlijke dingen, zonder dat mensen daar ongemakkelijk bij worden. Knap!
Zo ook bij Lies Visschedijk, die vorig jaar haar man verloor aan zelfmoord. Alleen het feit dat zij nu alleen achterblijft met haar kids raakt mij heel erg. Ik vind het bijzonder om te kijken naar iemand die zo sterk is en echt oprecht probeert te vertellen hoe ze zich voelt zonder vol te schieten.
En toen liet Linda dit horen: de Column die Lies schreef voor de Vroege Vogels, een paar weken na de dood van haar man. Ik heb met tranen zitten luisteren en moest het daardoor echt met jullie delen.

Steenhommels:
Terwijl ik dit schrijf zit ik met mijn kont op zeker 100 steenhommels. Naar beider tevredenheid overigens. Onder het stoepje bij de voordeur zit namelijk een hommelnest. In maart al zag ik de koningin naarstig in en uit vliegen. En nu zijn haar kinderen aan de beurt. Kruiwagens met stuifmeel worden er aangeleverd. Tot laat in de avond wordt er gewerkt.
De afgelopen weken was het nogal druk op mijn stoepje. Huilende mensen, pannen soep, bossen bloemen, lege afhaalverpakkingen. Dit alles bezette mijn stoep bijna de hele dag.
Tussen het condoleren door kon ik mijn ogen niet van de ingang van het nest afhouden. Keer op keer vlogen de werksters slalommend langs fietswieltjes, benen, speelgoed, glazen wijn en kopjes koffie. Een mens heeft de rare gewoonte om bij de grote dingen des levens zichzelf af te leiden met kleine zaken. En daarom bleef ik maar naar die hommels kijken. Ik vond het zo zielig voor die hommels, dat ze nu helemaal niet meer snapten hoe ze naar huis moesten. En dat ze minutenlang heen en weer vlogen. Soms vonden ze de ingang. En soms vlogen ze ook weer weg.
Ik was niet de enige die keek. In de loop van de week zag ik mijn vaders ogen steeds vaker naar beneden afdwalen. ‘Oh, die hommels hebben het nu zo moeilijk he?’, hoorde ik hem zeggen. En na een korte stilte. ‘Zullen we stickers bij de ingang plakken met een pijl. Dat scheelt ze zoveel zoeken.’
Het is er niet van gekomen en het hoefde gelukkig ook niet. De rust is weer wat teruggekeerd en nu wordt er recht op de ingang afgevlogen. Toch kijk ik maar steeds naar die hommels. Het is een raar idee dat deze diertjes, wier leven maar een ogenblik duurt, mijn man hebben overleefd. Net zoals de merel, die al maanden in de straat met een rare tongval ‘waar blijf je nou?’ fluit. En het echtpaar heggenmussen achter de schuur. Alles gaat gewoon door.
Eigenlijk zijn we allemaal als die donzige hommels. Ons leven is zo kort, we vliegen maar door, we werken maar door en we kruipen bij elkaar. We voeren de larfjes, we poetsen onze antennes en soms kunnen we ons huis even niet meer vinden.

Die laatste zin kwam bij mij zo binnen, dat het leek of ik even geen adem kon halen. Dat is hoe het voelt als je iets of iemand verliest. Het woord verlies zegt het al, je bent verloren. Je bent even kwijt. En dat raakte mij diep. 
Na deze column, speelde Ruben Hein een nummer voor Lies. En ook dat nummer ontroerde mij zo erg, dat ik hem ook gelijk wil delen. En dan wel de Ruben Hein versie, want Ruben Hein is gewoon fantastisch. 


En zo zat ik vanmiddag ineens huilend in mijn bed. Ik kan me niet verbinden aan dit gevoel of deze situatie, maar het raakt me gewoon. Ik weet niet waarom, ik weet alleen dat het gebeurde. En hoewel huilen natuurlijk meestal niet iets leuks is, heeft dit moment mijn dag een stukje beter gemaakt.

Gewoon, omdat dit gedeeld moet worden. 

donderdag 21 augustus 2014

'Kijk, ik heb mijn nagels gelakt voor je...'

Op de middelbare school moest je een briefje halen als je te laat was. Bij twee briefjes moest je je om kwart voor acht melden op school, om je te straffen voor het te laat komen.
Ik moest me, in de brugklas, minstens 1 keer per week melden en kwam zelfs bij het melden te laat. Waardoor ik me de dag erna weer moest melden...
Godzijdank heb ik daarvan geleerd en de rest van mijn middelbare schooltijd heb ik me misschien nog maar 1 keer hoeven melden. Sindsdien zorg ik dat ik, bij belangrijke dingen, op tijd kom. Op school en werk ben ik altijd (vaak) netjes op tijd. (Alleen afgelopen week was ik steeds 1 minuut te laat, hoe dan?)
Vandaag had ik een vrije dag en ik heb een nieuwe bezigheid voor vrije dagen. Normaal zou ik in bed liggen en series kijken. Dat doe ik nu alleen nog 's avonds. Overdag duik ik de stad in, om gezellig met vrienden bij de Eat Company (AANRADER) te lunchen. Dat zou loner-Britt van vroeger niet zo snel gedaan hebben. Nu heb ik al mijn vrije dagen vol gepland met lunches met vrienden.
Ook vandaag had ik afgesproken met een hele lieve vriend van MusicalCamp. Hij kwam speciaal voor mij naar Den Haag vanuit Amsterdam en zijn trein zou aankomen om 13.02u.
Al voor tienen ben ik wakker. Ik lees mijn social media alsof het de ochtendkrant is. Daarna maak ik voor mezelf ontbijt op bed, omdat niemand anders het doet en zet ik de oude afleveringen van 'De Beste Singer-Songwriter van Nederland' aan die ik natuurlijk gemist heb op tv. Precies om half 12 stap ik mijn bed uit om me voor te bereiden op mijn afspraak. Om er vervolgens achter te komen dat allebei de handdoeken die ik op elkaar uitgehangen had nog nat zijn. Ja, natte handdoek op natte handdoek wordt natuurlijk nooit droge handdoek. Ik pak een andere handdoek uit de kast en stap onder de douche. Ik douche langer dan ik in gedachten had, gewoon omdat ik toch nog even mijn benen moest scheren (het is herfstweer Britt, je gaat geen korte broeken meer dragen). Met een Youtube-filmpje van Alfie naast me, kleed ik me aan en maak ik me op. Mijn outfit had ik al gepland, dus daar hoef ik niet over na te denken. Mijn make-up doe ik iedere dag hetzelfde, dus ook dat is routine. Voor mijn haar doe ik iets meer moeite, maar ook met resultaat als ik het zelf zeggen mag. Op mijn horloge zie ik dat ik nog 10 minuten heb voor ik weg moet. Precies genoeg tijd om mijn nagels te lakken, bedenk ik. Terwijl ik mijn nagellak van mijn kastje pak, kijk ik naar mijn gloednieuwe, zandkleurige, wannabe Clarks. Die doe ik later wel aan, bedenk ik me.
Vrolijk, nog steeds met Alfie op de achtergrond, lak ik mijn nagels in de kleur Mademoiselle van Essie. 1 laag, 2e laag. Ik werp een blik op mijn klok en schrik ik me dood. 12.33u. De tram die ik moet hebben om op tijd te komen, vertrekt om 12.43u en het is zeker 5 minuten fietsen naar de halte. Met natte nagels kijk ik weer naar mijn gloednieuwe, zandkleurige, wannabe Clarks. Waarom onthoud ik nou nooit dat je niet je schoenen aan kan trekken als je je nagels net gelakt hebt? Met haast en natte nagels probeer ik mijn schoenen aan te trekken. Waarmee ik niet alleen mijn nagels, maar ook mijn nieuwe schoenen verpest.
12.37u. Ik gooi zomaar wat spullen in mijn tas en nog voor ik op de fiets stap, krijg ik een smsje van degene waarmee ik heb afgesproken. Laat het vertraging zijn, laat het alsjeblieft vertraging zijn.
'Ik had toevallig een trein eerder dus ben er al om 12.47u. Kijk maar of je dat haalt of niet.'
Waarom? Waarom moet hij precies eerder komen als ik te laat ben? Zonder iemand gedag te zeggen fiets ik weg.
Om 12.43u precies gooi ik mijn fiets tegen een boom en ren ik naar de halte. Ik moet hem gehaald hebben. Hij kan nog niet voorbij zijn. Enthousiast sta ik te wachten op de tram die ik zeker weten gehaald heb maar die dus toch niet komt. De tram die ik niet wilde hebben, om 12.50u, is netjes op tijd. De tram ervoor is nooit gekomen. Mijn afspraak is al op het station, staat daar op mij te wachten en ik ben er pas over een kwartier. Mijn nagels zijn verpest, mijn schoenen ook en ik ben te laat.
Om 13.05u kom ik rennend Centraal Station binnen. Hij staat te wachten naast de Starbucks. Enthousiast loop ik naar hem toe: 'Kijk, ik heb mijn nagels gelakt voor je...'


dinsdag 19 augustus 2014

Mijn persoonlijke alleen voor mij iTunes afspeellijst: Rust.

Toen ik vandaag door de regen van werk naar huis fietste, werd alles om me heen toch iets beter door de muziek die op de achtergrond speelde. Iedereen luistert naar muziek en het kan de hele sfeer en je hele humeur in één keer veranderen. Ik ken niemand die niet van muziek houdt.
Op dit moment is Spotify natuurlijk helemaal hot en ik weet dat ik de enige ben die dat nog niet gebruikt. Ik ben gewoon nogal iTunes fan. Ik luister liever naar mijn eigen persoonlijke alleen voor mij afspeellijsten. Maar toen ik vandaag, toen ik door de regen fietste, bedacht ik me ineens: dit wil ik delen.
Ik heb nogal een aparte muzieksmaak. Van mijn 373 albums zijn 60 albums musical nummers en 89 albums Glee muziek (you can judge me). En mijn lievelingsafspeellijst heet: Rust. Ik had het ook lekkere of mooie muziek kunnen noemen, maar het heet Rust. En in Rust staan de nummers die ik ook echt daadwerkelijk luister als ik bijvoorbeeld onderweg ben. Ik luister bijna alleen muziek als ik onderweg ben, of als ik een keer niet voor de tv Bloglovin aan het checken ben. Of een blog aan het schrijven ben, zoals nu.
En ook in Rust staat vast een heleboel muziek die als gek beschouwd kan worden, maar ik wil het toch met jullie delen.
Dus bij deze: een deel van mijn fantastische iTunes afspeellijst Rust:

1. Dotan.
Ja, je wordt er bijna mee doodgegooid. Iedere dag is Home wel meerdere keren op de radio. Maar ik houd ervan. De sound is echt heerlijk. Een beetje anders en toch helemaal passend in wat ik fijn vind om naar te luisteren. En op het album '7 Layers' staat, naast een heleboel andere hele fantastische nummers zoals 'Let the River in', ook Home II. Dat is Home, maar dan anders. En die vind ik stiekem nog mooier. En Dotan is met 7 Layers dus een fijne toevoeging aan Rust.



2. Tom Odell.
Het is toch lekker om naar te kijken als zijn albumhoes van 'Long Way Down' op mijn iPhone verschijnt. Wat een cutie! En nog leuker, onder die looks verschuilen zich muzikale talenten. Hij speelt zelf piano en hij heeft een heerlijke stem met een rauw randje. Zijn nummers zijn misschien voor sommigen wat zoet, maar ik kan niet genoeg krijgen van zijn liefdesliedjes.



3. Begin Again.
Bij een gezinsdagje gingen we om 11 uur 's ochtends naar de film. Het was heerlijk om de hele bioscoopzaal voor onszelf te hebben, maar deze film verdient meer. Begin Again was echt een van de leukste films die ik ooit gezien heb. En de soundtrack is fantastisch. De film gaat over een producent die een liedjesschrijver ontmoet in New York. Die twee gaan samen een album opnemen in de buitenlucht, met alle geluiden die daarbij horen. Ze nemen op op een metro-station, op een dak, midden in Queens. Uiteindelijk verkopen ze het album online voor maar 1 euro. Het was jammer dat de echte soundtrack iets meer kostte dan 1 euro, maar gelukkig was mijn moeder net zo enthousiast als ik. Zij had hem al gekocht voor we ook maar echt thuis waren.
En ook al gaat deze film vooral over Keira Knightley als Singer-Songwriter, ik vind een nummer van haar tegenspeler Adam Levine toch echt net een stukje beter. Op de Deluxe-version van het album staan meerdere versies van de nummers en deze versie kan ik blijven draaien zonder dat het verveelt.



4. The Script.
Dit is niet echt een muziek tip. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen wel wat nummers van The Script kent en luistert. 'The Man who can't be Moved' is erg bekend. En zo zijn er nog veel meer nummers van The Script die geweldig zijn en die een plek verdienen in Rust. Maar er is 1 nummer, vrij onbekend en mooier dan alle andere nummers van The Script bij elkaar. En dat is mijn favoriete favoriet.
Geniet van: I'm Yours.



5. Daniel Samkalden.
Het zijn maar twee nummers die ik online van hem heb kunnen vinden. Hij heeft voor zover ik weet geen album van zijn shows. Alleen een paar losse nummers op Youtube.
Zijn nummers zijn echt kleinkunst en zullen dus niet de smaak van iedereen zijn. Maar deze man bewijst dat je niet goed hoeft te zingen om mooie muziek te maken. Hij is een echte woordkunstenaar. En hij kiest prachtige akkoorden onder zijn bijzondere tekst. Ik raak elke keer betoverd als zijn nummers voorbij komen. En dat is niet veel, aangezien het er dus maar twee zijn. Maar ze zijn zeker zeker zeker het delen waard.



6. Jurk.
Om even binnen Nederlandstalig repertoire te blijven: Jurk. Jeroen van Koningsbrugge kennen mensen vaak van 'Ik Houd van Holland'. Weinigen weten dat hij ook een duo is met Dennis van de Ven. Zij waren Nieuw Dier en Draadstaal. Nu zijn ze Jurk. Niet alleen een komisch duo die 'loopt te kopen'. Ook schrijvers van prachtige, gevoelige liedjes met een verhaal. Ik wil jullie alles laten horen, want ik houd van 'Slaap Lekker Lief' van het album ' Glitterjurk' en van 'Ik Raak je Kwijt' van het album 'Avondjurk'. Maar ik ga toch voor de bekendste en toch ook het beste nummer. Er zijn twee clips van gemaakt, één hele indrukwekkende en één luchtige. Ik zal voor jullie clip 2 (wat Versie 1 heet) plaatsen, om deze blog toch leuk te houden. Maar Versie 2 is ook zeker de moeite waard om te kijken.



7. Racoon.
Racoon heeft prachtige, Engelstalige nummers geschreven. Nummers waar ik regelmatig naar luister. Maar dat ene Nederlandse nummer. Die uitzondering die speciaal als soundtrack voor Alles is Familie is opgenomen, dat is toch echt een nummer dat mij raakt. Iedereen kent het denk ik wel, de helft kotst het al uit. Maar ik blijf dit een stukje kunst vinden. En ik luister er heel graag naar.



8. Songs for a new World.
Dit is echt musical musical. Daar ben ik me van bewust. Toch is musical een genre waar ik van houd en waar ik graag naar luister. Dit nummer hoorde ik voor het eerst live. Dan is het natuurlijk mooier. Maar ook de opname is echt prachtig. Ik weet dat veel mensen hier niet van zullen houden, maar ik hoop toch dat veel mensen de muzikaliteit van Jason Robert Brown kunnen waarderen, want het is echt heel bijzonder.



9. Robert Pattinson.
Ja, hij kan ook zingen. En ik houd niet van zijn muziek omdat hij mijn toekomstige echtgenoot is. Ik houd van zijn muziek, omdat hij muziek maakt vanuit zijn hart. Hij doet iets wat ik heel moeilijk vind: puur zijn. Het is alleen hem, zijn gevoel en zijn muzikaliteit. En sommige mensen vinden het vreselijk dat hij doet wat zijn stem hem geeft. Ik vind het iets speciaals hebben. Want dit is echt de puurste en eerlijkste vorm van muziek.
(Oh, en na duizenden keren luisteren ben ik er nog steeds niet achter wat hij nou precies zegt aan het begin. Iemand die me uit de brand kan helpen?)



10. Flight.
Dit nummer is volgens mij al in meerdere blogs voorbij gekomen. Ik heb ook zelf al meerdere keren het voorrecht gehad om dit te mogen zingen. En het is mijn ringtone. En het is gewoon het beste nummer ooit gemaakt. Ik kan niet beschrijven hoe mooi ik dit vind en hoe erg dit mij raakt. Maar daarom mag deze, hoe vaak ik hem ook al genoemd heb, niet in deze lijst ontbreken.



Dit is natuurlijk nog lang niet alles uit Rust. Maar dit zijn wel de nummers waarvan ik dacht: deze wil ik nu delen. Rust wordt eens in de zoveel tijd weer opgeschoond en bijgevuld en wie weet komt er dan weer een nieuwe lijst om te delen.
Voor nu hoop ik dat ik jullie een heleboel muzikale inspiratie heb gegeven. En ik hoor ook graag van jullie wat jullie favoriete reis-muziek is. Laat me weten in de reacties waar jullie het liefst naar luisteren, zodat ook ik weer nieuwe favorieten kan ontdekken.
Want iedereen houdt van muziek, laten we die liefde delen.

zondag 17 augustus 2014

Er staat nu al 2 dagen GPRS in de hoek van mijn scherm.

Een weekendje weg in Ermelo. Iets wat we al maanden geleden geboekt hadden en wat me ineens heel goed uit kwam toen bleek dat ik in de weken ervoor en erna extreem veel moest werken. Iets wat natuurlijk geweldig is voor mijn portemonnee en mijn reis naar New York, maar iets minder voor mijn humeur. Daarom kwam een weekendje weg ineens als een zegen.
Vrijdagmiddag reed ik er zelf, heel netjes, naartoe. Zelf de file waar we 40 minuten aan verloren kon de glimlach niet van mijn gezicht halen. Oké, misschien heb ik een beetje gezucht toen we al een half uur stil stonden. Maar het was geen groot probleem dat we ergens te laat zouden komen, het is immers vakantie.
We checkten in op onze camping, in Chalet 50, een luxe bungalow. Alles zit er in, keukentje, eigen badkamer, 3 kamers, een grote woonkamer, een terrasje. Het enige wat er niet is, is internet.
Normaal geniet ik van mijn iPhone 5S met mijn 4G. Die laat me nooit in de steek. Daar kan ik altijd op rekenen. Maar nu staat er al 2 dagen GPRS in de hoek van mijn scherm. Wat het letterlijk betekent weet ik nog steeds niet. Het betekent in in ieder geval dat ik het moet doen zonder Twitter, Facebook, Instagram, Tumblr, Snapchat, Disney Hidden Worlds en Whatsapp. Een lichte paniek slaat me uit. Nee, Britt, je bent een weekendje weg. Een weekend rust kun je wel gebruiken. Dat is goed voor je.
Maar het internet is niet het enige wat mist. Ook de zomer heeft ons allang verlaten. We hebben er maar liefst 3 weken van mogen genieten deze zomervakantie. Nu is het al weer lang en breed herfst weer. En hoe meer wij ons proberen te vermaken, hoe harder het gaat regenen. Dus loop ik in de regen, in mijn badpak, over de camping onderweg naar het zwembad. Waar ik niet meer, net als vroeger, dolfijntje of zeemeerminnetje kan spelen, maar me moet gedragen en dus baantjes moet zwemmen. SAAI.
En terwijl ik binnen zit weet ik gewoon niet meer hoe ik mezelf bezig moet houden. Tijdens het lezen van een tijdschrift val ik in slaap. Mijn Kindle met alle Harry Potter boeken erop ligt onaangeraakt in mijn tas. Ik staar naar mijn MacBook die ik meegenomen heb om een schoolopdracht in te leveren.
Als ik nu lekker in mijn gloednieuwe, prachtige badpak in de zon had kunnen liggen, had ik mijn boek allang uitgelezen. Maar ik zit op de bank. Met mijn warmste trainingsbroek en trui aan. En ik verveel me. En ik heb maar zin in één ding.
Tevreden typ ik de Wifi code in op mijn laptop. Die code deed het niet op mijn mobiel, de router stond te ver weg. En ook mijn tripje naar de supermarkt, om zo misschien aan internet te komen, werkte niet. Op mijn geliefde laptop doet de Wifi het gelukkig wel. En voor ik het weet heb ik Twitter en Facebook en Blogger open staan en probeer ik zo snel mogelijk weer op de hoogte te zijn van alles.
Jezus, wat ben ik verslaafd. Ik kan gewoon niet een paar dagen zonder internet. Ik schaam me er gewoon een beetje voor dat ik nu weer een blog aan het schrijven ben. Een weekendje rust, zonder mobiel, kan ik gewoon niet aan. En dat vind ik heel erg. Waar gaat het heen met de tijd? Ik ben zo druk bezig met mijn mobiel dat ik niet door heb dat iedereen druk is met z'n mobiel. Niemand praat meer met vreemden. Niemand praat meer met vrienden. Iedereen zit alleen maar naar een scherm te staren. En ik ben er daar één van. En dat is erg.
Maar aan afkicken moet ik niet denken. Want god, wat ben ik blij dat ik mezelf nu even vermaakt door een blog te schrijven. En nu zal ik mijn MacBook uit zetten. Beloofd.
En nu heb ik een hele blog geschreven en houdt de Wifi er mee op, dus kan ik hem niet plaatsten. Well, great...

donderdag 14 augustus 2014

De sale-hoek lijkt meer op een oorlogsterrein.

Sinds afgelopen maandag ben ik weer terug bij mijn oude baan. Na twee maanden rondgehuppeld te hebben door het theater, gaat ie dicht voor twee maanden en moest ik op zoek naar ander werk. Het is natuurlijk heel fijn dat ik weer even terecht kan bij mijn oude baan in een warenhuis op de kinderafdeling. Een plek waar ik de mensen en het werk al ken. Maar oh wat heb ik het niet gemist. Ik schrok echt toen ik overdreven enthousiast gedag zei en klanten niet reageerden. Even vergeten dat mensen hier niet komen voor een avondje uit, maar omdat hun ADHD-kind een spijkerbroek moet hebben en die toch echt gepast moet worden.
Na drie dagen full-time werk, snap ik weer precies de redenen dat ik weg ben gegaan. Een van die redenen is de sale.
Ik vind sale leuk omdat het kleding is voor minder dan het waard is. Hoe leuk is het om het perfecte shirtje te vinden voor maar 3 euro? Vaak nogal onmogelijk aangezien het in de sale-hoek vaak meer op een soort oorlogsterrein lijkt. Dat is dan gelijk het min-punt aan de sale. Het is een verschrikking. De meeste winkelmedewerkers ruimen het niet eens meer op.
Omdat ik wil dat mijn sale-hoek geen slagveld wordt, is dat het eerste wat ik onder handen neem. Ik hang niet alleen alles soort bij soort, ik hang het ook nog op kleur en op artikel. Eerst groene jassen, dan groene truien, dan groene vesten, dan groene shirts met lange mouwen, groene shirts met korte mouwen, hempjes, dan blauwe truien, blauwe vesten etc. Rokjes, leggings, broek, korte broeken allemaal apart. Tevreden kijk ik naar mijn rekken. De verschrikking van de sale is niet meer. Nu is het een plek waar je rustig kan zoeken naar dat ene te goedkope item. Ik heb namelijk ook de prijzen nagekeken en bijgewerkt.
Een uur later kom ik terug bij mijn geliefde sale-rek. En, je raad het al, het is weer een slagveld. Waarom begrijp ik niet zo goed. Het was niet moeilijk om iets terug te hangen waar het hing. Het was ook niet moeilijk om te vinden wat u nodig had, want alles was gesorteerd. Waarom ligt alles dan toch weer op de grond?
De afgelopen drie dagen heb ik me verplaatst in mijn klanten. Nu begrijp ik waarom klanten zo met mijn spullen om gaan. Het is namelijk sale. En als een shirt twee euro is, mag je er alles mee doen wat je wilt. Je mag het ophangen op een plek die niet bij de sale hoort en waar artikelen hangen die er totaal niet op lijken. Je mag het op de grond gooien, erop stappen en je hoeft het vervolgens niet op te pakken, het is tenslotte maar twee euro. Dit alles is ook volkomen normaal als ik net dat rek heb opgeruimd en u hebt staan wachten tot ik klaar was om los te gaan op artikelen die nog niet van u zijn. Dat is volkomen normaal. Het is immers sale.
Dus zo'n tien keer per dag kom ik terug bij dat ene rek. De rest van de winkel blijft bijna onaangeraakt. Het is fijn om te zien dat de voorraad sale-artikelen met het uur kleiner wordt. Dan is het vast snel over.
De nieuwe artikelen worden daarentegen bijna niet verkocht. Behalve dan de vaste collectie spijkerbroeken. Ik begrijp dat een spijkerbroek moeten kopen met je zoon niet het leukste deel van je dag is. Maar de hele winkel is een grote chaos, niks hangt overzichtelijk bij elkaar. Het enige wat overzichtelijk is, is het sale rek en de spijkerbroeken-wand. Is het moeilijk om een broek terug te leggen als alles op soort, kleur en maat ligt? Nee? Fout antwoord. Het is onmogelijk. Want opvouwen dat kan sowieso niet. En even kijken waar de broek dan hoort te liggen is echt te veel moeite. Sowieso is iets terug hangen vanuit de kleedkamers al te veel gevraagd. Waar we wel om kunnen vragen, is korting. Zo veel en zo lang als nodig is. Daar trekken we een hele dag voor uit als het moet.
Uitgeput plof ik, met de verse sushi die ik net gehaald heb, op de bank. Mijn ouders zijn op vakantie en ik ben alleen thuis met mijn zus. We eten sushi en kijken een film die eigenlijk niet echt leuk is, maar we zijn te lui om op te staan. The Heartbreak Kid, die film kan ik echt niet aan (DAT IS NIET HOE DE LIEFDE WERKT). En ik verheug me er op dat ik morgen alleen de koopavond hoef te werken. Overdag mag ik zelf de koopjesjager uithangen. En alle Sale op de grond gooien, want ik ben er niet voor om het op te ruimen. Daar zijn medewerkers voor.


zondag 10 augustus 2014

Hoe word je sterk genoeg om zwakte te tonen?

Uitgeput plof ik op de bank. Voor mijn gevoel een uur geleden legde mijn moeder de vinger op de zere plek. Ik ben net een paar uur terug van kamp, uitgeput en kon een uur lang niet stoppen met janken. Janken omdat ik zo verschrikkelijk moe ben. Janken omdat ik al veel te lang niet meer gejankt heb. Janken omdat ik eigenlijk te bang ben om uit te spreken wat ik voel. En vooral janken omdat ik niet wil janken.
Huilen. Het is nogal een issue bij mij. Hoe harder ik roep dat ik ga huilen bij een zielige film, hoe minder tranen er komen. Zeker in de bioscoop kan ik het niet opbrengen. Gewoon het idee dat al die mensen om je heen zitten, kan ik niet aan. Als ik diezelfde film alleen op mijn kamer had gekeken, had ik het gekund. En hard ook. Maar in een zaal vol mensen kan ik niet huilen.
Ik ben een heel gelukkig mens. Ik ben zelden verdrietig of boos of teleurgesteld of onzeker. Ik ben eigenlijk altijd enthousiast en opgewekt. En dat valt op. En dat geeft een erg goed gevoel. Maar ergens geeft het ook het gevoel dat ik dus geen zwakte mag tonen. Ik ben vrolijke Britt. Het zou gek zijn als ik ineens heel boos zou worden of heel hard zou moeten huilen. En ik weet dat ik mezelf dat wijs maak. Iedereen mag huilen. Dat vind ik zelf ook. Iedereen om mij heen mag huilen. Zo hard en zo veel als ie wilt. En ik zal ernaast zitten, knuffelen, een glaasje water halen, een arm strelen, een hand vasthouden of gewoon alleen maar zitten. Ik hoef niet te weten waarom iemand huilt. Ik wil gewoon niet dat die gene alleen huilt. Ik wil dat diegene weet dat ie er niet alleen voor staat.
Maar zelf alleen al het idee dat er anderen in de buurt zijn als ik echt oprecht huil, maakt me bang. Ik wil geen zwakte tonen. Ik wil gezien worden als een sterke, optimistische vrouw. Ik wil respect verdienen van mensen. Ik wil diegene zijn die, ondanks alles, met een opgeheven hoofd en een grote glimlach door het leven gaat.
'Ik denk dat jouw gevoel ergens heel ver weg opgeborgen zit, met een groot slot eromheen.' Zei mijn moeder, maar dan iets minder poëtisch. Dat klopt. Sinds kort ben ik daar achter. Eerst dacht ik dat ik die gevoelens gewoon niet had. Ik kan alle vervelende dingen omzetten in iets positiefs, ik kan er een grappige Facebook-status over posten. En dan is de pijn weg, dacht ik. Dan heb ik het verwerkt en ben ik eroverheen. En dus dacht ik dat ik om dat soort dingen niet meer huilen kon. Maar dat is helemaal niet waar. Het gevoel zit er wel, maar ik kan er niet bij.
Ik ben een binnenvetter en een einzelgänger. Ik ben altijd al graag op mezelf geweest. Dat heb ik van mijn vader. Dat is denk ik een van de redenen dat ik mijn gevoel altijd opkrop. Ik houd het in en laat het er het liefst pas uit als ik helemaal alleen ben en niemand het kan zien of horen.
En zelfs met mijn moeder erbij, die vaak mijn grootste angsten aan het uitspreken is terwijl ik breek, vind ik het ongemakkelijk om te huilen. Ik wil geen troostende knuffels of medelijdende blikken. Ik wil kappen met janken en doorgaan met het leven. Of in mijn eentje onder de dekens alles eruit laten.
De conclusie is, ik huil bijna nooit. Ik kan geraakt worden door kleine dingen. Door anderen die huilen. Dan kan ik zelf wel eens wat tranen laten vallen. Maar ik huil nooit voor mezelf. Dat klinkt natuurlijk heel gek, maar ik kan het uitleggen. Ik kan huilen als andere mensen breken. Uit medeleven voor hen of uit ontroering komt er dan een klein deel van mijn emotie boven. En ik vind het totaal niet ongemakkelijk als anderen huilen. Ik vind het dapper. Maar ik kan zelf niet vanuit mijn emotie iets doen. Ik kan niet vanuit mijn hart zingen. Ik kan geen verhaal vertellen met de emotie erbij. Mijn emotie zit te ver weg gestopt en ik heb geen idee hoe ik erbij kan. Ik ben niet dapper genoeg om mezelf zo breekbaar op te stellen waar anderen bij zijn. Ik ben niet eens dapper genoeg om mijn emotie uit te spreken. Want hoe zeg je dat je ergens mee zit? Ik heb nooit begrepen hoe mensen dat kunnen vertellen. Ik vind nooit een goed moment om zoiets te bespreken. Als ik het doe, komt het uit de lucht vallen. Liever bespreek ik het dus niet.
En zo houd ik alles voor me zelf en krop ik het op tot ik op een moment ontplof. Een moment waarop mijn moeder haar vinger weer eens op de zere plek legt. Het moment waarop ik eigenlijk vooral gestrest een heel moe ben en daarom moet huilen. En als ik eenmaal zo'n mental breakdown heb, blijven de tranen ook komen. Ik snap niet waar ik al dat vocht steeds weer vandaan haal.
Is al dat vrolijke dan allemaal maar schijn? Is dat geluk dan niet echt? Ik voel me vaak oprecht gelukkig en blij. Maar als er zoveel emoties zijn waar ik niet bij kan, zijn de emoties die ik wel voel dan wel echt? Is het oké om soms eens toe te geven dat het niet goed met je gaat? Hoe ga je over de grens? Hoe word je sterk genoeg om zwakte te tonen?
Ik ben meestal oprecht vrolijk en geniet van alles om me heen en maak me niet te veel zorgen. Maar ik ben ook wel eens bang. En ik ben ook wel eens gekwetst, of teleurgesteld, of onzeker. En ook al laat ik dat nooit zien, ik voel me wel eens klein. En dat mag er zijn. Ik mag er zijn.

woensdag 6 augustus 2014

De weg naar een gezonder lijf: Stap 1 - Bikram Yoga.

Het komende half jaar ga ik keihard aan mijn lichaam werken. En nee, dan bedoel ik niet mijn levensstijl. Ik bedoel echt mijn lijf, mijn lichaam, mijn fysiek. Dit ga ik doen om mijn hertentamen met kerst te halen, maar ook heel erg voor mezelf. Ik wil mezelf veranderen, ik wil mijn houding veranderen. En er zijn meerdere dingen die ik ga doen om te bereiken wat ik wil bereiken. En die dingen wil ik graag met jullie delen.
Naast dat ik al een maand onderzoek aan het doen ben en op MusicalCamp een paar extra spellessen gevolgd, heb ik vandaag echt de eerste stap genomen: Een les Bikram Yoga.

Ik dacht altijd dat ik te nuchter was voor yoga. Ik dacht dat yoga een soort zweverig gedoe was, waar je dingen moet voelen die er niet zijn. Ik kan dat niet en ik houd er ook totaal niet van. Daarom dacht ik altijd dat yoga niks voor mij was. Waarom ik dan Bikram Yoga ga proberen, snap ik ook nog niet helemaal. Maar ik deed het toch.
Al bij binnenkomst verbaas ik me over mijn "klasgenoten". Naast de zweverige, al iets oudere dames die ik verwacht zijn er ook meiden van mijn leeftijd met een hipster-achtige uitstraling en oudere, laten we zeggen iets gezettere mannen in tijgerprint-sportboxers. Allemaal hier voor dezelfde yoga les.
De zaal is warm, 40 graden, maar niet verstikkend zoals ik gedacht had. Het is alsof je op een heel warm, wit strand, in de brandende zon staat. En dat geeft een soort tropisch, goed gevoel.
Na wat ademhalingsoefeningen, beginnen we met het echte werk. De poses die je op foto's ziet, die er voor mij altijd niet al te ingewikkeld uit zien, doen echt overal pijn. Mijn knieën, die normaal altijd overstrekt in het slot staan, trillen van de grote inspanning die ik ze laat leveren. Mijn rug, die ik normaal hol trek, wordt nu gedwongen om recht te zijn. Ik moet mijn borst constant naar voren duwen, iets wat ik normaal maar een minuut of zeven vol houd. En naast dat ik zo dus al anderhalf uur mijn lichaam mega erg aan het trainen ben door alleen te staan, moet ik ook mezelf ook nog in meerdere ongemakkelijke posities wringen. Ik wist niet dat ik zo stijf was geworden in de afgelopen weet ik veel hoe lang. Maar het werkte hoe dan ook niet erg mee.
En naast dat ik mezelf dubbel probeer te vouwen terwijl alle spieren in mijn lichaam trillen, zweet ik mezelf doorweekt. Echt, ik heb nog nooit zo veel gezweet in mijn leven. En voor de mensen die het willen weten: zweet in je ogen prikt en zweet in je oren kietelt.
Het fijne aan de Bikram Yoga studio waar ik heen ga is wel dat er echt rekening gehouden wordt met de nieuwe mensen. Je mag gaan zitten of liggen zo vaak en zo lang je wilt. Dus als je het echt even niet meer ziet zitten, mag je altijd even rust nemen. En dat is best lastig, want naast me staat een meisje dat echt leniger is dan een slangenmens en zelf de oude mannen met tijgerprintboxer krijgen hun benen hoger dan ik. Maar toch, af en toe een oefening over slaan zorgt er wel voor dat ik de hele les vol houd. En uiteindelijk heb ik toch bijna alle oefeningen meegedaan.
En hoe erg ik soms tijdens de les ook denk dat ik dood ga, uiteindelijk heb ik het overleefd en voelde ik me best wel goed. En ik had, voor ik de zaal uit was, alweer zin in de volgende les. Hoe zwaar en moeilijk ik het ook vond.
Met mijn hoofd nog in de tropische sferen van de warme zaal, stap ik de stromende, herfstachtige regen in. Wat, naast dat het heel slecht is voor mijn net opgerekte spieren, ook heel koud is. Ik kan mijn benen, na deze intense inspanning, niet meer dwingen om snel te fietsen. Vermoeid en bevroren kom ik thuis aan.
Nu lig ik, als een soort lappen pop, op de bank. Ik heb heel lang en warm gedoucht en ongeveer 3 liter water gedronken. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me niet helemaal fantastisch voel. Ik heb denk ik te weinig gedronken voor de les en voel me nu een beetje lamlendig.
Toch kijk ik uit naar de les van morgen. Ik ga er zelfs om 8 uur voor op staan. Want naast dat ik dit ongelofelijk zwaar vind, weet ik ook dat het heel goed voor me is. En dat dit me echt gaat helpen om de spierkracht in mijn lichaam op te bouwen en een betere houding te creëren. En dat geeft me heel veel hoop voor het komende half jaar. En dat zorgt er ook voor dat ik zin heb ik de volgende les en ik zin heb om aan mezelf te werken.
En mijn mening over yoga is voor altijd veranderd. Yoga is totaal geen zweverig gedoe en ook alles behalve makkelijk.


maandag 4 augustus 2014

Nieuw, maar nog steeds gewoon Britt.

Al een tijdje wilde ik me bij de echte bloggers aansluiten. Ik weet dat ik nooit fulltime blogger zal worden en dat is ook niet mijn ambitie. Maar toch, ik vond mezelf toch een beetje een amateur-blogger.
Vorige week werd mijn blog 350 keer op 1 dag gelezen. Dat was weer een doorbraak waar ik super trots op ben. En toen besloot ik dat het tijd werd om nu maar echt eens professioneel aan de slag te gaan.
Wat nogal wat moeite kostte. Ik en blogdesign gaan gewoon niet samen. Ik snap echt helemaal niks van HTML codes en DNS dingen en ik laat dat allemaal liever aan anderen over. Dus na veel gekreun en gesteun en gepeins en hardop geschreeuw en geklaag en natuurlijk hulp van een aantal hele lieve mensen, heb ik het nu toch voor elkaar gekregen.

Met heel veel trots presenteer ik u:

www.justbrittblog.nl


Compleet met nieuwe header met eigen foto's!

Oké, zoveel is er niet veranderd. Het is maar een link en het zijn maar foto's. Toch is dit voor mij echt een grote stap waar ik heel trots op ben. En ik ben ook wel heel blij dat ik al mijn oude posts op deze manier heb kunnen behouden. Er is dus helemaal niks weg, je kan al mijn oude blogs nog nalezen.
Of ik mijn verdere design nog aan ga passen is nog maar de vraag, ik heb niet echt zin in weer een hele dag frustratie. Ik ben in ieder geval op de huidige verandering heel trots.

Dus, zegt het voort, blijf me volgen en dan hoop ik dat ik jullie allemaal nog veel leesplezier kan geven, maar dan helemaal professioneel!

zondag 3 augustus 2014

Wat ik leuk vond aan juli 2014.


Ik ben me ervan bewust dat ik met deze blog 3 dagen te laat is. Ik was hem zeker niet vergeten en zal hem ook nooit overslaan. Juli is namelijk de leukste maand van het jaar: het begin van de zomervakantie, mijn verjaardag, MusicalCamp. En natuurlijk het begin van de zomer met super warm weer! Dit waren mijn hoogtepunten!

1. Heerlijk een high tea op het strand.
2. Me mooi kunnen maken voor het afstudeergala.
3. Moeten huilen omdat anderen moeten huilen.
4. Nog 'even' een drankje gaan doen en vervolgens tot 3 uur 's nachts op het terras zitten omdat het zo gezellig is.
5. En dan maar crashen bij vrienden omdat ik natuurlijk allang de laatste tram gemist had.
6. Een haar mousse van de Jumbo kopen voor 85 cent en dat ie dan de beste haarmousse is die je ooit geprobeerd hebt. Hallo Jumbo!
7. Eindelijk het shirtje binnenkrijgen wat ik een maand geleden besteld had.
8. Een 8 krijgen, die weliswaar niet mee telt, maar een 8 is een 8 :).
9. Betaald krijgen om naar het WK te kijken. Geen voetbal fan, maar makkelijk geld verdienen.
10. Knappe mannen in pak in de trein.
11. Bijna het lef hebben om 1 van die knappe mannen mijn nummer te geven, geen pen hebben en dus maar op een hele creatieve manier mijn nummer in elkaar flansen. En dan klaar zijn als ie uitstapt.
12. Met de liefste mensen na twee uur Duinrell in de regen maar gaan shoppen in Den Haag.
13. De aller aller aller aller aller aller laatste aflevering van Friends kijken en daarmee mijn Friends marathon eindigen.
14. Mijn beste vriendjes en vriendinnetjes zien afstuderen. ZO TROTS!
15. The Fault in Our Stars!
16. Augustus Waters!
17. 88 foto's maken waarin we verschillende situaties aan het uitbeelden waren. Te grappig.
18. Mini-housewarming-pannenkoeken party bij mijn huisje in Rotterdam met leuke mensen.
19. De laatste tram missen dus samen op 1 fiets met een koffer en 2 tassen naar huis fietsen omdat ik te gierig en te blut ben voor een taxi, plus gratis buikspiertraining omdat ik te lang ben om achterop te zitten.
20. Naar mijn zusjes eindmusical op de basisschool kijken en daarmee met z'n drieën 18 jaar basisschool de Oase afsluiten.
21. Jarig zijn!
22. Mijn birthday party, op een veel te warme dag in de tuin van de buren rustig zitten, kletsen en eten.
23. Twee weken MusicalCamp.
24. Iedere dag brood met dubbel beleg: pindakaas met hagelslag en kaas met jam en heel veel boter.
25. Flight zingen.
26. Monopoly spelen op een avondje vrij.
27. Iedere avond marshmallows bij het kampvuur.
28. Spook spelen bij de spooktocht.
29. Frikandel speciaal!
30. Super veel lieve mensen waar ik intens veel van houd.

High tea in de zon

Liefste zusjes

Een van onze 88 bizarre foto's. 
Birthday girl!


Verjaardagsfeest!




Liefste klasgenootjes op MusicalCamp!


Kamergenootjes!

Brood met dubbel beleg :)

Spooktocht.

Oké, misschien ben ik een beetje te enthousiast geweest met de hoeveelheid foto's. Maar ik hoop dat ik het nu toch ook een beetje goed heb gemaakt met dat deze blog te laat is. En nu zitten we al in augustus. De maand dat ik echt echt echt iets aan school moet doen en heel veel moet werken. Dus daar kijk in niet echt naar uit. De vakantie is al weer bijna voorbij (HUIL HUIL).
Dus nu allemaal nog maar even genieten van het warme weer!

zaterdag 2 augustus 2014

Ik kan niet in woorden beschrijven hoe bijzonder dit is.

Zodra ik het kampterrein op rij, word ik begroet met dikke knuffels. Wat heb ik deze mensen gemist. Ik dump mijn spullen op een van de stapelbedden van mijn tienpersoonskamer en waan mezelf tussen de menigte. Vanaf de eerste seconde ben ik het vloggen al vergeten. Het koffer pakken en de heenreis zijn gefilmd, maar verder ben ik niet gekomen. Dus doe ik maar weer waar ik toch beter in ben: schrijven.

Om 8 uur word ik wakker. Mijn wekker heb ik weer niet gezet. Rond 8 uur besluiten mijn kamergenootjes vaak harder te gaan praten of het licht aan te doen. En dat is dan precies de tijd dat ik op wil staan.
Uit bed komen is niet heel moeilijk. Hoe hard ik mijn voeten ook veeg, ik neem elke avond weer een hele zandbak mee mijn bed in en het matras is zo hard dat ik iedere rimpel van mijn laken in mijn huid heb staan. Ik douche als de douche vrij is, anders doe ik dat op een ander moment van de dag. Dat verschilt van 's middags na de dansles tot 2 uur 's nachts. Ik kleed me aan, soms in dat fabulous witte broekje dat ik in had gepakt waar ik natuurlijk uiteindelijk op gemorst heb, vaak in iets simpels dat lekker zit en dat het dichtste bij ligt. Ik bedek mezelf in mijn eerste laag disco-zonnebrand (er zaten glitters in en zo liep ik de hele week rond als Edward Cullen) en doe verder geen moeite voor mijn haar en make-up.
Zo verschijn ik om kwart over 8 vaak niet super fris noch fruitig aan het ontbijt. De hele ontbijtboel is buiten al weer klaar gezet. Als een lopend buffet mag ik pakken wat ik wil. Ik eet zoveel boterhammen als ik op kan, wat er vaak vrij veel zijn. In de zon zitten de andere deelnemers wakker te worden. Om me heen is de sfeer verspreid. Aan de ene tafel zitten de mensen die nog even op moeten starten en waar je beter even niet tegen kan praten, aan een andere tafel zitten de mensen die nu al zoveel energie hebben dat ik niet weet hoe zij de dag vol gaan houden. Zo zitten er meer dan 100 mensen aan het ontbijt iedere ochtend. Van meerdere kanten wordt me een vrolijk 'goedemorgen' toegeworpen.
Om 9 uur gaat het feest beginnen. Ik sleep mezelf de hele camping over. Van een hele gezellige en misschien iets te weinig productieve ensemble les, naar een hysterische spelles, naar een uitputtende dansles, naar een ontroerende liedinterpretatie les. Met een vol waterflesje op zak en tijdens (bijna) iedere les een limonade-pauze.
Tijdens de lunch eet ik mijn dagelijkse dubbel-beleg-boterhammen: pindakaas met hagelslag en jam met kaas. Beide met een hele dikke laag boter. In de brandende zon eten we, hard kakelend, onze lunch. Ik smeer nog een dikke laag disco-zonnebrand op mijn schouders en gezicht voordat ik weer aan het lesprogramma deel neem. De meeste mensen smeren zich niet in, als ik het niet drie keer per dag doe, verbrand ik levend.
Glitterend en wel ga ik naar mijn volgende lessen. We huilen, we lachen, we leren, we ontroeren, we zingen, we dansen, we spelen, we beleven, we verbranden, we genieten.
En voor ik het weet is het alweer tijd voor het avondeten, wat iedere avond door een chefkok bereid wordt. Het is altijd lekker en er is altijd meer dan genoeg. De ene dag eet ik met de mensen uit mijn klas omdat dat zo gezellig is, de andere andere dag eet ik met mensen waar ik nog nooit mee gepraat heb. Zo leer ik veel nieuwe mensen kennen.
Na het avondeten is er nog een les voordat het avondprogramma begint. Het avondprogramma is bijvoorbeeld DE 'Ik hou van Broadway'-quiz, een masker-spel workshop, een musicalgeschiedenis workshop, een engelse uitspraak workshop, het spookhuis (waar ik de tweede week spook mocht zijn, wat echt awesome was), het docentenconcert en het eindfeest. Daarbij is er iedere avond een kampvuur, inclusief marshmallows en live-gitaarmuziek. We gaan iedere avond te laat slapen en moeten te vroeg opstaan. Na twee weken ben ik dan ook mijn laatste energie aan het gebruiken om de laatste dag door te komen. In de auto naar huis val ik steeds in slaap, hoe hard ik ook mijn best doe om wakker te blijven.
Eenmaal thuis, hard mijn voeten schrobbend omdat ik al het vuil van die twee weken er met geen mogelijkheid af krijg, mis ik de drukte en gezelligheid om me heen. Ik mis het kampvuur, ik mis alle mensen die nog veel te veel energie had, ik mis de grapjes, ik mis de 'ik heb zo'n leuke week gehad en ik houd van jullie'-speeches die ik op de feestavond met mijn klas had. Ik mis mijn tweede familie nu al.
Ik weet dat MusicalCamp stom klinkt. Het klinkt kinderachtig. Het klinkt alsof het niet is iets voor iemand die Muziektheater studeert. Maar ik heb zo geen spijt dat ik dit derde jaar twee weken aanwezig geweest ben. Want het is niet kinderachtig, alles behalve. Het is een professioneel kamp met hele goede lessen en workshops, gegeven door fantastische leraren. Het is een plek waar ik vrijuit kan leren zonder ook maar iets van prestatiedruk te voelen, waardoor ik in één les iets voor elkaar krijg wat ik het hele jaar niet kon. En waar ik, naast een heleboel vaktechnische dingen waar ik super veel aan heb, ook weer leer wat voor mens ik ben. Ik leer mezelf ieder jaar opnieuw kennen en leer ook mijn liefde voor het vak weer opnieuw kennen. Ik heb dit jaar mijn liefde voor musical weer terug gevonden door enthousiast op Footlose te dansen of keihard Defying Gravity te zingen, iets wat ik op school niet zo snel zou doen. En ik weet weer dat dit het waard is om voor te vechten. En zeker nu ik weet dat ik het komende half jaar keihard moet werken, is het goed om weer te weten waar ik het voor doe en hoe graag ik dit wil.
En er is nog een reden dat MusicalCamp niet kinderachtig is. Door al het talent om je heen: kleine jongetjes die beter tappen dan ik ooit zal kunnen, mensen die podiumangst hebben en ook een fantastische stem, mensen die eigenlijk helemaal niet het vak in willen en toch super veel talent hebben, grote groepen die prachtige producties in elkaar zetten. En iedereen is er voor elkaar. Iedereen laat elkaar in zijn waarde. Niemand lacht elkaar uit. Want het is hoe dan ook een zomerkamp, je hoeft niet te presteren, je hoeft niet super goed te zijn. Het enige dat je moet doen, is plezier maken. En dat doen we met z'n allen. Met de kinderen van acht en ook met de oudste deelnemer van dit jaar: een man van 48 die ook een fantastische week heeft gehad.
En ik weet dat ik de sfeer nooit zo goed kan beschrijven als dat het was. Ik kan nooit in woorden kwijt wat ik beleefd heb. Als mijn ouders vragen hoe het was, kan ik niks vertellen, omdat ik het niet in woorden kwijt kan. Het was weer te bijzonder om te vertellen. Ook deze blog schrijven gaat moeizaam, want ik kan het lang niet zo leuk laten lijken als het was.
En ik weet dat ik voor hetzelfde geld een week naar Londen kan, iets wat ik ook heel graag wil. Maar toch kan ik me ook niet voorstellen dat dit jaar mijn laatste jaar was. Ik kan me niet voorstellen dat ik volgend jaar niet meer mee ga, ik kan me niet voorstellen dat ik ooit definitief afscheid neem van dit kamp. En ik kan niet beschrijven waarom. Het is gewoon zo.

Omdat ik het niet in een Facebook-berichtje kwijt kon, wil ik iedereen weer bedanken voor deze fantastische week. Ik houd van mijn liefste klasgenoten die stuk voor stuk toppers zijn. Ik houd van alle leraren die mij weer zoveel kennis mee hebben gegeven en ook zoveel plezier. Ik houd van de koks die voor het heerlijke eten gezorgd hebben. Ik houd van alle vrijwilligers die elke dag om half zes opstonden om ons ontbijt te verzorgen en onze wc's schoonhielden. Ik houd van degene die dit ieder jaar maar weer produceert voor ons, zelfs als hij het zelf niet meer helemaal ziet zitten.
Het waren weken met honderden hoogtepunten en honderden lieve mensen.
En ik kan nog wel 100 keer herhalen hoe bijzonder het allemaal is, beter kan ik het niet beschrijven. Ik zou het zelfs gaan beleven, als ik jullie was: www.musicalcamp.nl

Groepsfoto week 1

Groepsfoto week 2