zondag 28 september 2014

Ik wil zijn zoals zij.

Ik weet niet hoe het komt, maar het lijkt of wij vrouwen altijd een voorbeeld moeten hebben. Iemand waar we tegenop kijken, iemand die we bewonderen. Iemand die ons kan inspireren om een beter mens te worden.
Dat begon al bij Jeanne d'Arce en Aletta Jacobs. Wij vrouwen hebben gevochten voor onze rechten en zo is er steeds weer een grote vrouw die het voorbeeld moet zijn van feminisme. Dat was Madonna, met haar punt-tieten. En tegenwoordig is het moeilijk te kiezen of het nou Lady Gaga of Katy Perry is. Persoonlijk zie ik Beyonce en haar 'Who run the World' (GIRLS) nu als het voorbeeld van feminisme. Beyonce is fierce, onafhankelijk (hopen we), maar misschien toch iets te sexy om nou mijn grote voorbeeld te zijn. Toch zag ik haar als ultieme feminist, tot vorige week.
Want vorige week zag ik dit, iets wat volgens mij alle mensen ter wereld al gezien hebben.



Naast dat Emma ontzettend zenuwachtig lijkt en het net is alsof ze meerdere keren vol schiet, is dit een van de beste speeches die ik ooit gehoord heb. En ik ben het met alles eens. Ik wil ook strijden voor vrijheid. Ik wil niet een vrouw als voorbeeld hebben die zichzelf in strakke pakjes hijst en sexistische bewegingen maakt om maar te laten zien dat ze vrouw is. Ik ben niet sexy en ik wil mensen als voorbeeld die dat ook niet hoeven te zijn.
En daarom heb ik voor mezelf een lijstje gemaakt van mensen waar ik tegenop kijk.

1. Emma Watson.
'The less you reveal, the more people can wonder.' - Emma Watson.
Naast deze speech is Emma Watson een voorbeeld voor mij. Hoe zij omgaat met haar beroemdheid verdient alle lof, want dat zie je niet vaak. Ik heb nog nooit een slecht verhaal over haar gehoord, nog nooit. En dat terwijl ze op haar negende ineens wereldberoemd is geworden. Daarnaast heeft ze altijd hard gewerkt voor wat ze wilde bereiken. Zij is een van de beroemdste mensen ter wereld en niks van die beroemdheid is haar naar het hoofd gestegen. Dat vind ik inspiratie. En wees eerlijk, als Emma Watson kan afstuderen van Brown University terwijl ze vijf grote Hollywood-films gemaakt heeft, kan jij morgen je maandag overleven.


2. Jennifer Lawrence.
'I'm the fastest pee-er ever, I'm famous for it.' - Jennifer Lawrence.
Jennifer zegt misschien niet altijd de juiste dingen (eigenlijk nooit). Ze zet zichzelf altijd voor schud in publiekelijke situaties. Ze is niet alleen op de trap van de Oscars gevallen, maar daarvoor ook al op de rode loper en toen trok ze haar beste vriendin mee. Ze had schokerende naaktfoto's die gewoon echt ronduit smerig waren. Maar god oh god oh god wat houden we van haar. En van haar vreemde quotes en van al haar GIF's. Zij is niet de charmantste, maar daardoor wel de echtste 'ster' die ik ken. En zij laat zien dat je niet hoeft te veranderen om een voorbeeld te zijn. En dat het niet erg is om awkward te zijn. En dat vind ik het beste voorbeeld dat er is.


3. Kristen Stewart.
'Sincerity seems to be a problem today. But I prefer to be hated then to be false and fool people.' - Kirsten Stewart.
Voor de meesten is Kristen vast geen goed voorbeeld. Ze scheld, ze rookt, ze is onaardig tegen de paparazzi en tegen fans, ze is vreemdgegaan (ja, dat doet mij ook nog steeds een beetje pijn). En toch, na al die jaren, houd ik nog steeds van haar. Ze is niet het perfecte voorbeeld van een vrouw die goed is voor haar medemens. Maar ze is wel goed voor zichzelf. Ze is een fantastische actrice en ze doet wat zij wil doen. En al krijgt ze daar haat voor terug, ze blijft het doen. En dat vind ik een goed voorbeeld. Je hoeft het niet voor anderen te doen, als je het maar voor jezelf doet. Van jezelf houden is alles wat je nodig hebt om gelukkig te zijn. En je moet jezelf zeker niet gaan veranderen omdat anderen het niet met je eens zijn.

4. Zoë Sugg.
'The purpose of this video is to let you guys know that you're not the only person who feels this way' - Zoë Sugg.
Voor de mensen die niet weten wie dit is: Zoë posts als Zoella elke week Youtube-filmpjes over van alles en nog wat. Ze heeft intussen 6 miljoen volgers. En dat is bizar veel.
En iedere ochtend sta ik op met een vlog (video-blog) van Zoella op de achtergrond. Ik snap niet wat haar leven zo ontzettend bijzonder maakt, behalve dat ze kan leven van het maken van filmpjes. Toch is het interessant. En wat ik het meest inspirerende vind, is dat niemand zo lief tegen haar fans is als zij (en de andere youtubers). Er stonden laatst 7000 mensen rond haar auto tegen de ramen aan te bonken en te schreeuwen en zij was alleen maar aan het huilen omdat ze het zo lief vond. Ik zou dat privacy-schending vinden. Waarom vond ze het zo lief? Zij heeft alles te danken aan haar fans en haar kijkers. Zonder die 6 miljoen mensen, had zij dit leven nooit geleefd. Dus is ze dankbaar voor alle lieve reacties en heel erg van slag als haar kijkers ontevreden zijn. En dat vind ik iets heel moois. Dus van Zoë heb ik dankbaarheid geleerd.

5. Celinde Schoenmaker.

Hardop droom ik over een toekomst in New York. En hoe erg een kant van mij ook verlangt dat het waar is, een ander deel van mij is ervan overtuigd dat mijn dromen te wild zijn. Dat het heel zwaar gaat worden en dat ik waarschijnlijk later of in het onderwijs, of achter de schermen beland. Want hoeveel verhalen van mensen hoor je nou dat het echt lukt? Nou, dat is bijvoorbeeld Celinde Schoenmaker. Na een grote domper van haar eerste musical die afgelast was, speelt ze nu al voor de tweede keer Fantine in Les Miserables op West End. Dat is een van DE rollen die iedereen ooit gespeeld wil hebben. Zij doet wat iedere muziektheaterstudent droomt. En natuurlijk doen alle eerder genoemde vrouwen ook dingen die ik dolgraag zou willen doen. Op de een of andere manier lijken die vrouwen zo ver weg dat het niet echt is. Dat kan alleen als je in Hollywood woont. Celinde daarentegen is een gewone Hollandse meid die in Tilburg gestudeerd heeft. Ik heb haar gezien op 10 meter afstand en ze is Nederlands. Daardoor komt het zoveel dichter bij. Iedereen droomt het en zij heeft het gewoon gedaan. En, god, haar stem. Die wil ik gewoon hebben. ZO MOOI.

En zo heb ik mijn ultieme vrouw ontwikkeld:
Ik wil hardwerkend zijn en altijd streven naar het beste zoals Emma.
Ik wil trots zijn op het feit dat ik ongemakkelijk en onhandig ben en niet sexy zoals Jennifer.
Ik wil niet hoeven veranderen voor anderen, houden van mezelf en stoer zijn zoals Kristen.
Ik wil intens dankbaar zijn tegenover de mensen die me steunen zoals Zoë.
En ik wil het gewoon doen zoals Celinde.

Deze dingen geven mij iedere dag inspiratie om een beter mens te zijn. En daardoor een vrijer mens, zoals Emma beschrijft in haar speech. Als iedereen er naar streeft om een beter mens te zijn, zal er meer gelijkheid zijn in de wereld.
En, aangezien ik daar toch niet zo heel veel om geef, ik denk dat ik gelukkiger ben als ik het beste mens in mezelf naar boven haal. Want ik heb inspiratie genoeg.

vrijdag 26 september 2014

Mocht je me kunnen vergeven, contact me.

Uitgeput stap ik de school uit. Vrijheid, eindelijk. Het was een heftige dag, zo kan ik het wel noemen. Eerste dag van de ongesteldheid, ladingen emoties en vreetaanvallen en krampen alsof er kleine monsters in mijn buik zaten die me vanbinnen openscheurde terwijl ik moest dansen en buikspieroefeningen moest doen. Ik voel me dik door de patat en het broodje kroket, nutteloos omdat ik te weinig gestudeerd heb vandaag en ik heb zin om chocola te eten en 'The Fault in our Stars' te kijken (drie keer raden wat ik vanavond gedaan heb). En dan had ik ook nog eens les van 9 uur 's ochtends tot half 8 's avonds. Zo gaar ben ik als ik de drempel over stap, de koude avondlucht in. Samen met mijn klasgenoten loop ik naar het station, luid lachend en praten (want dat kunnen we gelukkig nog wel).
'Hé Britt!'
Verstrooid draai ik me om. Achter me staat een jongen. Een leuke jongen. Blond haar, baardje, mooie ogen. Ogen die ik ergens van ken maar ik kan ze echt niet plaatsen.
Ik kan alleen maar denken dat ik geen idee heb waar ik hem van ken, terwijl ik naar hem toe loop en hem begroet. Ik had graag willen typen: enthousiast begroet, maar ik denk dat het niet zo enthousiast en meer awkward was omdat ik niet begreep waarom hij mij wel herkende en ik hem niet.
'Zit je nu hier op school?' Vraagt hij, wel oprecht enthousiast.
'Ja.' Antwoord ik. Nog steeds op de meest gênante manier.
'Ik niet. Ik kom hier om te repeteren met mijn band.'
'Oh leuk.' Waar ken ik jou van? Waar ken ik jou van? Waar ken ik jou van?
'Nou, doei.'
'Doei.'
Nog steeds totaal verward draai ik me om en loop ik weg. Wie was dat? Wie? Het kan toch niet zo zijn dat ik hem gewoon echt niet herkende en hij mijn naam nog wist. Waar kan ik hem nou van kennen?
In de metro naar huis zoek ik eerst mijn Facebook door en ga ik daarna mijn hele geschiedenis af om te bedenken waar ik hem van zou kunnen kennen. Ik heb meerdere profielfoto's van oude bekenden op Facebook grondig bestudeerd, maar de herinnering van de jongen vervaagt in mijn hoofd en het kwartje valt maar niet. En hoe dichter ik bij huis kom, hoe meer ik me schaam.
Dit gesprek had zo anders kunnen en moeten verlopen.
'Hé Britt.'
Hé! Sorry, dit is heel gênant. Ik herken je echt maar ik weet gewoon niet meer waarvan. Hoe heet je ook alweer?'
Nou ik ben ... van ..... (Ik wou zo dat ik dit in kon vullen).'
'Oh ja, sorry, nu zie ik het pas. Wat ben je veranderd! Wat leuk, hoe gaat het met je?'
Is dat nou zo moeilijk? Nee. Is dat gek? Misschien een beetje. Maar dit gesprek was nog veel gekker dan als ik eerlijk toe had gegeven dat ik echt even niet meer wist met wie ik aan het praten was. En dat was ik nu niet zo wanhopig op zoek geweest.

Dus, bij deze, omdat ik geen andere manier weet: Sorry, leuke bekende vreemdeling met de prachtige ogen die mij aansprak in Rotterdam. Ik weet echt even niet meer wie je bent, maar als je dit leest: Je bent echt een hele leuke jongen geworden en god, wat wou ik dat ik dat gelijk had kunnen zeggen. Sorry dat ik zo vreemd ben. Mocht je me kunnen vergeven, contact me. Ik ben nog op zoek.

zondag 21 september 2014

In de NYC-mood.

Ik heb mezelf een paar uurtjes vrij gegeven om mijn Bloglovin' bij te werken. Ik heb echt 300 ongelezen blogs die ik ooit toch allemaal wil lezen. Dus lag ik in bed, blogs te lezen en vlogs van Zoella te kijken, tegelijk. Jaloers kijk ik naar de foto's van de mode-bloggers die via New York naar Londen naar Milaan naar Parijs vliegen voor alle Fashion Weeks. En toen realiseerde ik me iets. Over 26 dagen zit ik in het vliegtuig naar New York. Nee wacht, dan ben ik al geland. 26 dagen. Jeetje. Ik plande deze vakantie een hele tijd geleden, misschien wel een jaar geleden. En na mega lang verheugen en wachten en dromen is het al bijna zover.
En ineens kan ik niet wachten. Ik heb gewoon letterlijk zin om mijn koffer in te pakken.
En omdat ik zoooo excited ben voor mijn derde keer New York, heb ik zin om wat oude foto's te plaatsen van mijn vorige trip twee jaar geleden. Gewoon omdat ik in de mood ben en in mijn hoofd al allemaal NYC-blogs aan het plannen ben.
Dus bij deze, zodat jullie ook alvast een beetje in de mood komen en heel jaloers worden: dit was twee jaar geleden:

Foto's zijn gemaakt door mijn lieftallige zuster Anouk en haar BFF Gaby.








Zijn jullie al jaloers? MUHAHAHAHAHAHA.
Oké, nu ga ik me snel verplaatsen naar mijn werk, want ik heb natuurlijk wel geld nodig in 'The Ciry of Dreams'. Voor alle duizenden dingen die ik ga kopen en de shows die ik ga zien en de pizza's die ik ga eten.

vrijdag 19 september 2014

Make-up-loze donderdag.

Vandaag was make-up-loze donderdag. Een dag waar alle vrouwen 24 uur make-up-loos door het leven gaan om zo aandacht te vragen voor de brandwondenstichting en om te bewijzen dat schoonheid niet van buiten zit. Een mooie actie waar ik natuurlijk vol enthousiasme aan mee doe.
Niet dat dat voor mij moeilijk is. Ik ga zo vaak zonder make-up over straat. Ik ben soms gewoon te lui om 's ochtends helemaal moeite te doen. En waarom zou ik mijn tijd verspillen met opmaken, terwijl ik een uur later totaal bezweet in de dansles sta en er na die les niks meer van de moeite over is.
Dus ook vandaag won ik tijd door niet heel langzaam en secuur mijn eyeliner aan te brengen. Maar niet alleen voor de brandwondenstichting. Natuurlijk vind ik dit een doel die aandacht verdient en vind ik het idee achter deze dag prachtig. Ik vind het mooi om te laten zien dat je niet alles kunt bedekken met make-up. Maar dat doet me eerder denken aan iets anders. En dat is een grotere reden dat ik vandaag met mijn baby-face naar school ging.

This is why girls wear make-up.

Steeds vaker komt deze foto langs op Facebook of Twitter. En hoe meer ik de foto zie, hoe bozer ik ervan wordt. Dit is hopelijk niet waarom vrouwen make-up dragen. Want als je je zo vol plamuurt als het meisje op de foto, krijg je inderdaad zo'n slechte huid. Als je je huid verzorgt en zorgt dat het overdag kan ademen (en het dus niet bedekt in een laag foundation), zal je huid gezonder zijn en heb je minder make-up nodig.
En ik snap het wel. Ik heb ook in die periode gezeten. Op de middelbare school zat mijn voorhoofd zo vol met puisten dat ik maar een pony liet knippen. En ik heb periodes gehad dat ik iedere dag: foundation, concealer, poeder, bronzer, blush, oogschaduw, eyeliner, mascara, wenkbrauwpoeder en lippenstift op mijn gezicht smeerde en echt niet de deur uit ging zonder. En de laatste tijd vraag ik me af, waardoor is dat?
Waarom is het zo dat meiden zich nu iedere dag zo uitsloven? Make-uppen, haar stijlen of krullen, de perfecte outfit aan. Natuurlijk is het leuk om daar mee bezig te zijn. Maar ik wil niet, iedere keer als ik een boodschap ga doen, eerst een uur moeten voorbereiden. Waarom zijn er meiden die denken dat ze zich niet in het openbaar kunnen vertonen zonder? Waarom voelen vrouwen zich zo lelijk en zo naakt als ze onopgemaakt zijn? Sinds wanneer is uiterlijke verzorging zo'n groot deel van ons leven geworden.
Ik heb die momenten gehad dat ik niet make-up-loos de straat over ging. Al was het alleen maar een beetje mascara, er moest iets op mijn gezicht zitten. Wat ben ik nu blij dat ik genoeg zelfvertrouwen heb om die paar oneffenheden en mijn chinezen-ogen te accepteren. Wat ik ben ik blij dat ik nog naar mezelf kan kijken, ook al heb ik geen make-up op. Wat ben ik blij dat ik eigenlijk weinig verschil merk tussen wel en geen make-up op hebben.
Dus, jonge meiden die denken dat ze niks waard zijn zonder die troep zeg ik: je hebt het allemaal niet nodig. Natuurlijk is het leuk om je mooi te maken als je je daar goed bij voelt. Maar als je een keer echt geen zin hebt, doe het dan lekker een keertje niet. En dan geniet je lekker een dagje van zonder risico in je ogen kunnen wrijven en niet te hoeven checken of je mascara uitgelopen is doordat je moest huilen van het lachen. Want om eerlijk te zijn, jongens merken het verschil vaak amper.
En ook zonder al die lagen camouflage mag je er zijn. En kun je jezelf zijn. Je hebt al die troep niet nodig om een leuk mens te zijn.
En daarom post ik hier met trots: mijn no make-up selfie. Dit ben ik. Ik ben niet perfect, maar ik mag er zijn.

#nomakeup #nofilter

woensdag 17 september 2014

De weg naar een gezonder lijf: Stap 2 - Iemand die me begrijpt.

Het komende half jaar ga ik keihard aan mijn lichaam werken. En nee, dan bedoel ik niet mijn levensstijl. Ik bedoel echt mijn lijf, mijn lichaam, mijn fysiek. Dit ga ik doen om mijn hertentamen met kerst te halen, maar ook heel erg voor mezelf. Ik wil mezelf veranderen, ik wil mijn houding veranderen. En er zijn meerdere dingen die ik ga doen om te bereiken wat ik wil bereiken. En die dingen wil ik graag met jullie delen.
De vorige is alweer meer dan een maand geleden. Weten jullie hem nog? 
Na een aantal enthousiaste reacties over mijn proces, is hier dan eindelijk stap 2: Fysiotherapie.

Even uit de modern improvisatie dansles ontsnappen is voor mij geen straf. Ik houd van dansen, als iemand me zegt wat ik moet doen probeer ik het perfect uit te voeren. Maar zelf iets bedenken is gewoon niet mijn sterkste punt. En dan zeker niet: 'zet je gedachten uit en doe wat je voelt.' Terwijl ik dan door de zaal ren omdat ik mijn hand moet volgen, denk ik alleen maar: 'Wat ben ik aan het doen?'
Toch ben ik een beetje nerveus als ik de deur van de danszaal achter me dicht trek, op weg naar de fysio. Want ik weet dat ik te laat ben met actie ondernemen. Ik weet dat ik dit een jaar geleden al had moeten doen. Als je meerdere keren per dag je nek moet knakken voor bewegingsvrijheid, is er iets echt niet goed. En dat kan ik echt al een tijdje en toch heb ik er niks aan gedaan tot dit moment.
Vroeger, toen ik klein was, had ik een prachtige houding. Althans, dat schijnt zo te zijn. Mijn moeder heeft het er nog steeds over hoe mooi rechtop ik liep. Waarom dat zo drastisch veranderd is, weet ik niet goed. Het kan zijn omdat mijn borsten gingen groeien en mijn rugspieren dat niet aan konden. Het kan zijn dat ik te snel groeide en ineens moest bukken om gesprekken te voeren met vriendinnen. Of misschien was ik te onzeker en probeerde ik mezelf een beetje te verstoppen. Hoe dan ook, die perfecte houding is nu nergens meer te bekennen. En dat is een probleem. Dat is al jaren een probleem. Want dat ziet er niet uit op het podium en het beperkt niet alleen mijn bewegingsvrijheid, maar ook mijn fysieke expressie. En dat MOET veranderen.
En omdat dit al jaren een probleem is, zijn er ook mensen die al jaren dit proberen op te lossen. Meestal met de tip: 'Je moet vanaf nu gewoon altijd rechtop blijven staan.'
Als ik bekende dat ik dat niet kon, vonden ze dat ik toch vol moest houden. Ik moest immers ooit de spieren in mijn schouders trainen om het wel de hele dag vol te houden.
Dus werd ik er door leraren op aangesproken, ik werd er door klasgenoten op aangesproken. Als ik in mijn pauze even onderuit gezakt zat te ontspannen, riep er weer iemand: 'Britt, rechtop!' Ieder moment probeerde iedereen me eraan te herinneren erop te letten. En dat was heel lief bedoelt, maar werkte eigenlijk niet.
Anderen vonden dat ik me niet hoefde te verstoppen, maar dat ik trots mocht zijn op mijn lengte. Ook een heel lief gebaar, maar ik ben super trots op mezelf en toch is er niks veranderd.
De grootste slimmeriken vonden dat ik "gewoon maar volwassen moest worden" en dat het zo opgelost zou worden. Sinds ik dat hoorde, heb ik meerdere keren besloten dat ik volwassen was en nog steeds gebeurde er niks. De frustraties over dat advies liepen hoog op. Hoe kan ik nou weer gewoon volwassen worden? Wat is dat? En hoe stimuleer ik dat? Alsof ik daar controle over heb!
Maar niemand die het hoorde. Niemand die zich besefte dat ik het gewoon niet kon. En ook deels terecht, want ik was te bang dat ik het niet kon om echt actie te ondernemen. Ik bleef maar gewoon hard roepen dat het niet ging en hopen dat ze me dan maar zouden accepteren zoals ik ben.
Een jaar lang riepen mijn leraren op Muziektheater hetzelfde wat ik al jaren hoorde. En zoals altijd negeerde ik de adviezen, want ik had ze al zo vaak gehoord. En ik kon het gewoon niet.
'Ik heb niet het gevoel dat het echt tot je doorgedrongen is hoe belangrijk je houding is.' hoor ik mijn lerares nog zeggen. En hoe hard ik ook beweerde dat het zeker wel doorgedrongen was, dat was het niet.
Tot het ineens erop of eronder was. Of de houding verbeteren, of een andere toekomst kiezen. Toen drong het pas echt door.
Daarom ben ik nerveus als ik de kamer van de fysiotherapeut in stap. Naast een slechte houding heb ik nu ook nog eens enorme rugklachten en een herkansing die in mijn nek hijgt.
Ze stelt zich netjes voor, ik leg mijn klachten uit en ik eindig natuurlijk in mijn BH op een behandeltafel. Terwijl zij probeert te ontdekken wat ik haar uit gelegd heb.
Het medische resultaat zal ik jullie besparen, maar het komt erop neer dat er eindelijk bevestigd wordt wat ik al die tijd probeer te vertellen. Ik kan het niet.
Nu nog niet dan. Want door al die jaren gedwongen rechtop lopen, zijn niet alleen de spieren maar is ook het weefsel in mijn bovenrug verkrampt, waardoor mijn ruggengraat stroef is en niet meer meebeweegt. Ik weet dat dat slecht nieuws hoort te zijn, want er is iets mis wat niet mis hoort te zijn, maar dit is voor mij een grote opluchting. Want terwijl de fysio uitlegt dat ik mezelf te veel push, dat ik uiteindelijk mijn lijf zeker moet trainen, maar dat ik mijn rug eerst moet ontlasten omdat het anders blijft verkrampen, voel ik mij voor het eerst begrepen.
Het is intens stom en mega kwalitatief uitermate teleurstellend dat ik niet 'gewoon rechtop kan staan', zoals zo ongeveer ieder ander mens dat wel kan. Maar er is nu ook echt een medische reden voor. Het is niet zo dat ik het gewoon niet kan omdat ik zwak ben of omdat ik het niet wil. Het gaat op dit moment echt niet. En na al die tikken op mijn rug of de opmerkingen dat ik gewoon eens rechtop moest gaan staan, heb ik nu eindelijk gehoord dat ik niet zwak ben.
En zo heb ik voor het eerst iemand gevonden die begrijpt dat het bij mij nou eenmaal niet vanzelfsprekend gaat. En diegene gaat het ook nog eens samen met mij oplossen.
Met grote opluchting stap ik de behandelkamer weer uit. Ik heb eindelijk de oplossing. Pas nu kan ik echt een stap verder, door eerst een stap terug te zetten. En zo groeit het vertrouwen dat ik het allemaal best wel eens kan gaan redden. En ik kan je vertellen, dat is een fijn gevoel.


maandag 15 september 2014

Het begint een beetje een verslaving te worden, hè?

Sjouwend met een schoudertas met laptop en mappen vol bladmuziek en scripts (dromend van de Herschel die ik in New York ga kopen), mijn gitaar (ja, ik speel gitaar, soort van) en een koffer met mijn halve garderobe loop ik, gelukkig door de zon, naar het station. Dit is een ritje die ik meerdere keren op een dag maak. Mijn beste vriend en ik hoeven elkaar alleen maar aan te kijken en we snappen dat we de wandeling weer gaan maken. Op Rotterdam Centraal kun je namelijk geen koffie drinken. Nee, niet bij een van de twee Starbucks (waarom heb je er twee nodig?). Onder het station, bij de metro, zit de beste tent ooit: the Coffee Company. En daar drink ik minstens drie Medium Vanille Latte's per week. Het is zo erg, dat alle werknemers ons ondertussen kennen en onze bestelling weten (gênant).
En hoewel we ons vandaag zo hebben geprobeerd in te houden, toch zijn we alweer op weg naar ons vaste stekkie.
'Het begint een beetje een verslaving te worden, hè?' Zegt hij.
'Worden?' vraag ik sarcastisch. Volgens mij is het duidelijk dat het allang een verslaving is. En een dure ook. 1 medium vanille latte is €3,80. Wij drinken er minstens 3 per week (althans, ik een vanille en hij een cinnamon). Dat is €11,40 per week. Dat is €45,60 per maand. Dat is €592,80 per jaar.... Bedenk je wat je allemaal kunt doen door €592,80 per jaar... Veel leuke dingen.
Ook dit keer is het een aanslag op de portemonnee. Hij heeft nog maar €2,50 en ik ben al geld aan het uitgeven wat eigenlijk niet van mij is. Gelukkig zijn wij zulke vaste klanten dat we dagelijks korting krijgen, of gratis koffie, dat is dan wel weer een groot voordeel.
Nadat we de foto's van al onze koffie dates terug hebben gekeken en hebben onderzocht hoe onze obsessie is ontstaan, kijken we naar onze lege koppen.
'Stel dat we een miljoen zouden winnen...' Zegt hij. 'Dan zou ik echt iedereen die ik leuk vind meenemen naar de Malediven, gewoon zo'n hele steiger met droomhuisjes afhuren en daar twee weken blijven.'
'Ik zou echt meteen naar New York vertrekken, alleen. Dan mogen jullie het allemaal uitzoeken zonder mij. Toedeloe.' Zeg ik.
Ik weet niet of ik dat echt meen. Maar dat is nog steeds wel wat ik het allerliefste wil. Gewoon al mijn spullen pakken en vertrekken. En dan daar gaan studeren en daar een leven opbouwen.
Stel je voor, wakker worden in mijn appartement in het centrum. Me kleden in de meest stylish en typisch New Yorkse kleding. Onderweg een bagel en een koffie oppikken en me begeven naar mijn Musical Theatre studie. Waar ik me de hele dag in het zweet werk. Om 's avonds nog even langs de Topshop voor ik mijn bed in duik met een kop thee, een goede serie en het typische New Yorkse uitzicht (zoals bij Friends) door mijn open raam.
Maar de Malediven voor twee weken met lieve mensen klinkt ook wel heel chill. En een leven lang koffie ook. En een wereldreis maken in een Volkswagen busje ook.
Maar ik heb geen miljoen gewonnen. Ik doe niet eens mee met een loterij. En ik weet niet wat ik zou doen met een miljoen. Ik denk dat ik heel veel medium vanille latte's zou drinken.
Voor moet ik het doen met een fikse verslaving, een lege bankrekening en €592,80 te weinig per jaar.


vrijdag 12 september 2014

Dit is wat er nu is.

De complete chaos.
14 dagen. 2 weken. Een musical van twee uur uittypen, omdat de 25 mensen die ik gemaild heb niet reageren. Eindelijk weer tap. Meer koffie dan goed is voor mijn portemonnee. Dat verschrikkelijke pieppieppieppiep van blad zingen bij solfège. Boodschappen doen. Bikram yoga. Keeltyfus een uur voor mijn zangles. Mijn grote liefde voor Dogfight. Allemaal nummers moeten zingen in mijn mix-register wat ik alles behalve beheers. Een nieuwe dansbroek die nu al uitgescheurd is bij mijn punani. Het perfecte kostuum vinden dat door twee jongens over mijn borsten getrokken moet worden omdat ie eigenlijk niet past. Fysio afspraak maken. Dokters afspraak maken. Herkansing. Teksten leren. 4 uur in de trein voor een voorstelling. Een pannenkoeken-surprise party met wijntjes, gezelligheid en muziek. Toonladders zingen. Binnen een minuut moeten schakelen van Queenie (the Wild Pary) naar Lucille (Parade) als een professional. Geen tijd hebben om al mijn lessen voor te bereiden. Studeren tot het tijd is om naar bed te gaan. Filmpjes van mensen die vallen. Elke avond friet, omdat ik daar zin in heb en geen tijd heb om gezond te doen. Spierpijn. DE 'Why have you betrayed me, father?'-foto. Werkenwerkenwerkenwerken. Lekker weer. Er de ene dag uit zien als een supermodel en de volgende als een zwerver. Een mega valse luit. Een avond 'the Voice' kijken en me de hele avond schuldig voelen dat ik niet studeer. Een uur lang bezig zijn met bladmuziek plakken. Expeditie Robinson. Zo'n platte band hebben dat ik mijn wielen voel tijdens het fietsen. Sjouwen met koffers. Nagels bijten. Nog 2 nummers instuderen. Meespelen met drie scenes naast mijn eigen scenes. Wanhopige pogingen tot orde. Eindelijk die leuke jongen ontmoeten die dan natuurlijk al bezet is. Geen tijd om te ademen. Maar oh, oh, oh, oh, oh, oh wat is het weer leuk.
Genoeg blog ideeën, verstopt tussen een hoop chaos en geen tijd om ze uit te zoeken en op te schrijven. Dus nu maar gewoon een deel van de chaos gepubliceerd, omdat dat is wat er nu is.


maandag 8 september 2014

Alweer iets professioneler.

Toen ik gisteren schreef: 'de nieuwe banner komt binnenkort', bedoelde ik niet morgen. Ik dacht, einde van de week zijn ze dan vast wel af, kan ik ze dan plaatsen. Niets is minder waar.
Want naast een hele getalenteerde fotograaf, heb ik ook een mega getalenteerde zus. Zij is naast knutselen en dingen naaien (ze studeert theatervormgeving), ook nog eens heel goed met fotoshop programma's. Iets waar ik me niet eens aan ga wagen, mijn eigen HTML-codes zijn al te moeilijk.
En die allerliefste zus maakte vandaag tijd voor mijn nieuwe banner!
Dus nog geen kwartier nadat ik haar de foto's mailde, had ik al een mail terug met 5 verschillende opties.

Dus nu, alweer vernieuwd, alweer iets professioneler. Ik zou er bijna geld mee gaan kunnen verdienen.
De nieuwe banner, hierboven te bewonderen. En mijn nieuwe reclame-maak dingetje waarvoor ik nog een goede naam moet bedenken. Nu ook met heel veel dank aan Anouk van Schie:


En nu is het weer klaar met de foto's van mij. Het wordt nu wel een beetje overwhelming ;).

zondag 7 september 2014

Jij bent wel mooier dan op die foto's.

Zomaar een vakantiedag. Ik ben, waarschijnlijk, niet veel interessants aan het doen als ik een whatsappje krijg.
'Britt, zullen we anders binnenkort wat goede foto's van jou maken? Ik vind je blogfoto's nu wel vrolijk, maar jij bent wel mooier dan op die foto's.'
Dat vatte ik natuurlijk meteen op als een compliment en liet ik me geen twee keer zeggen.

Dus ik verplaatste, op een andere vrije vakantiedag, naar Nootdorp. Naar het vrolijke, eigenlijk nog niet bewoonbare, huisje van Syd Horster. Eigenlijk was nog geen enkele kamer af, maar hij had wel al een complete studio op zijn zolder gebouwd.
Na een croissant in de zon, gingen we aan de slag.
Vier uur en 700 foto's later zat ik weer in de metro op weg naar huis. Wat een dag. En wat was ik benieuwd naar het resultaat.

Jullie raden vast al waar deze blog over gaat: het resultaat!
Het is even een snellertje want ik moet zo slapen aangezien morgen de wekker om 6.30 gaat (JEEE).
Deze foto's zijn speciaal gemaakt voor mijn banner. Die gaat deze week in de maak en die komt binnenkort!
Maar voor nu heb ik alvast even een klein voorproefje.

Foto's zijn dus gemaakt door Syd Horster. Die niet alleen super mooie foto's maakt, maar ook een fantastische vocal coach is en precies weet wat hij moet zeggen als je ergens mee zit. Dus check zijn website! - http://www.sydhorster.nl/vocal/








dinsdag 2 september 2014

Mijn klasgenoten weten toch al hoe lelijk ik echt ben.

Maandag. De wekker gaat om zeven uur. Wat te vroeg is omdat ik uiteraard te laat ging slapen. Met veel moeite kruip ik mijn bed uit. Het is tijd voor mijn eerste schooldag en over drie kwartier moet ik in de tram zitten richting Rotterdam.
Mijn spullen liggen al klaar. Een joggingsbroek, want ik moet straks gelijk dansen. Mijn make-up laat ik voor wat het is. Effort level: 0. Mijn klasgenoten weten toch al hoe lelijk ik echt ben.
Ik werk een grote kom chocopops naar binnen en drink een kop thee voor ik de deur uit ren.
Zodra ik op school aan kom, is het weer gewoon school. Er is niks bijzonders aan deze dag, het is net of ik nooit weg ben geweest. Het enige gekke, is dat er ineens andere mensen rondlopen die schijnbaar een jaar onder ons zitten. Dat is het enige waar ik aan moet wennen.
Voor de rest is alles hetzelfde, de helft van de lessen valt uit. Dus ik ben uren aan het wachten waarin ik druk op zoek ben naar een script en bladmuziek wat ik morgen moet hebben. Ik heb ondertussen 25 mailtjes gestuurd vanaf donderdag en ik heb geen enkele reactie gehad.... Ik voel me zwaar genegeerd en ontzettend gestrest. En om de traditie in stand te houden, haal ik natuurlijk een Vanille Latte bij de Coffee Company, die ik op kan drinken in de zon.
Na mijn laatste les, ga ik naar huis. Ik doe super goedkoop lekker studentikoos boodschappen bij de Lidl en terwijl mijn huisgenoot kookt, stel ik even een To Do-lijstje op.
Oh mijn god, het is nu al niet meer te overzien. 7 nummers instuderen, een presentatie voorbereiden, een tekst leren, 5 afspraken maken, een kostuum zoeken, een schema's doornemen en dan ondertussen de koopavond en het hele weekend werken en een voorstelling bezoeken en dat alles binnen een week. Kunnen jullie na deze zin nog ademen? Ik niet.

Dinsdag. Om half 10 's avonds zit ik in de metro naar huis. Mijn hele lijf doet zo'n ontzettende pijn. Nu al spierpijn all over, het is pas dag twee. Daarnaast ben ik zo wazig dat ik, zelfs toen ik onder het bord stond, niet kon lezen over hoeveel minuten mijn metro kwam.
Ik was van plan om 's ochtends een beetje eerder op school te zijn. Ik stond eerder op, besteedde weer geen tijd aan uiterlijk en zat toch in dezelfde metro als altijd. Hoe dan?!
Ik was vanmiddag zo moe, dat ik op de houten banken in de kantine een aflevering Friends heb liggen kijken. Dat was een heftige after-dinner dip. Maar echt een hele heftige. Resultaat: ik moet nu nog zeker de helft van mijn mega To Do-list af kunnen strepen. Dus dat wordt nog een avondje hard werken. Niks anders dan thuiskomen, thee drinken, werken en slapen. Geen vrije tijd om in te vullen met nutteloze dingen. En ik wil niet meer, ik ben zo moe. Dat is natuurlijk mijn eigen schuld. Ik moest per se gisteren nog een blog plaatsen. Waarom? Omdat er woorden door mijn hoofd spoken die er niet uit gaan voor ik ze op schrijf. En dus blijf ik tot laat 's nachts wakker om mijn blog op de goede manier te publiceren. Stupid addicted me.

Vanmiddag vroeg een eerstejaars me: 'Is er nou een groot verschil tussen het eerste en het tweede jaar?'.
Daar moest ik even over nadenken. Waarschijnlijk wel. Als ik nu terugkijk naar het begin van vorig jaar, heb ik zoveel geleerd. Maar voor nu is er totaal geen verschil. Ik werk nu door op de ontwikkeling die ik hiervoor gemaakt heb. Er is geen grote stap naar het volgende jaar. School is gewoon weer school. En ik ga weer door waar ik vorig jaar geëindigd ben. Met drukte en stress. En met hele leuke dingen, maar ook met nu al oververmoeidheid. Ik heb even tijd nodig voor adem. Hoe ga ik in godsnaam dit jaar volhouden?
En ik weet wel dat ik toch stiekem weer moet wennen en dat mijn lijf weer moet wennen. En ik weet dat het met de week weer makkelijker gaat worden en dat ik hoe dan ook toch wel door werk. Het is niet erg om het druk te hebben. Maar toch verlang ik naar mijn bed. Mijn heerlijke bed met goedkope matras die het allerlekkerste ligt van allemaal. Slaap, nu al verlang ik de hele dag naar slaap.
Zie je? Niks veranderd.


Wat ik leuk vond aan augustus 2014.

Hij is alweer wat vertraagd. Hij hoorde (eer)gisteren te komen, maar ik heb het nu alweer intens druk. Leuk, maar druk. Tja, dat heb je als het weer september is. Mijn huiswerk voor deze schoolweek is alweer bijna niet te overzien en ik heb pas 1 dag gehad. 
Maar daarover volgende maand meer. Want nu het september is, betekend dat het einde van de maand augustus. Het einde van de heerlijke vakantie die van mij toch ook veel langer had mogen duren. Hierbij mijn favoriete column:

Wat ik leuk vond aan augustus 2014.

1. 128 likes op mijn nieuwe Facebook profielfoto krijgen. Mensen, dat is bizar, zoveel ben ik niet waard.
2. Het niet kunnen laten om, iedere keer als ik www.justbrittblog.nl intyp even te glimlachen. Zo gelukkig!
3. Een super gezellig dagje Volendam + oudhollandse foto laten maken- dag met mijn beste vriendinnetje voor altijd. Ik houd van die meid.
4. 20.000 pageviews. BI-ZAR. Ik weet nog steeds niet wat ik moet zeggen. Bedankt.
5. Bikram Yoga.
6. Pannenkoeken-housewarming (ze woonden er al zeven maanden maar we vonden het gewoon gezellig)- party. Inclusief selfie stick en Mario Party.
7. Mamma op vakantie? Pappa op vakantie? Dan eten de zusjes sushi!
8. Laatste werkdag met afterparty met gratis drank :)
9. Een dagje koffie en shoppen met de lieve Romy. 
10. De perfecte zandkleurige, wannabe, Clarcks vinden, in de Sale.
11. Een weekendje weg met familie in Ermelo.
12. Klimmen in zo'n klimbos. Ik vond het doodeng, maar heb toch alles gedaan. En dan trots en doodmoe en vol blauwe plekken en schaafwonden een ijsje halen.
13. Een dag binnen naar de regen kijken, wentelteefjes bakken, pannenkoeken en meer potjes Boonanza spelen dan goed voor ons is.
14. Skydiven in Walibi. En dan vooral: op 50 meter hoogte hangen, weten dat ieder het touw ieder moment los gelaten wordt, maar niet weten wanneer. Ik heb nog nooit zo erg getrild in mijn leven, maar wat een toffe ervaring.
15. Lunch/koffie/cocktail/diner/warme choco-dates met leuke mensen.
16. Veronica Mars.
17. De eerste schooldag. GELUKKIG NIEUWJAAR!
18. De Ice Bucket Challenge.
19. Een fotoshoot voor da blog. Gewoon omdat het kon. Meer informatie volgt later.
20. Een avond met mijn zusje op de bank The Voice kijken. LOVE!
21. De Musical Sing-along. Een avondje musicalliedjes meezingen in Amsterdam. Ik in het publiek met mijn allerleukste MusicalCamp kinders, mijn huisgenootje en leukste DAPA-vriendjes op het podium. Trots en gelukkig.

Dagje Volendam.

Pannenkoeken en een selfie stick!

Lunchen bij het leukste tentje van Den Haag: Eat Company.
Klimbos in Ermelo. Doodsbang maar heel leuk!
ALS Ice Bucket Challenge, did it.

Musical Sing-along gekte.

Nu dus de drukte van de school weer in. Het was wel echt een heerlijke vakantie. En ik heb super veel zin in het komende schooljaar! Let's do it!