zaterdag 25 oktober 2014

New York City Day #8: Ik liet mijn hart achter in New York City.

Met alle macht probeer ik de laatste dingen in mijn tas te proppen. Het was niet de bedoeling dat ik last minute nog zulke grote aankopen zou doen. Maar er waren twee dingen die ik echt wilde kopen in New York: Sneakers en een Herschel tas. Vanochtend pakte ik mijn koffer vol nieuwe spullen, maar er ontbraken nog sneakers en een Herschel tas. Ik had ook echt niet meer de intentie om die nog te kopen. Het geld wat ik uit kon geven was best wel een beetje op.
Nadat we geluncht hadden bij een soort cafe/vreetschuur met de allerlekkerste hamburgers ooit, liepen we toch nog over langs wat winkeltjes. Toch nog maar even naar binnen dan. En naar buiten met, drie keer raden, sneakers en een Herschel tas. In mijn laatste uur New York heb ik toch nog gevonden waar ik de hele week naar zocht. En ben ik zo arm dat ik de rest van de maand niet meer kan eten. Dat is op zich niet erg, ik moet toch minstens tien kilo afvallen na een hele week pizza's, hotdogs, french toast, coke en burgers met friet.
Om zes uur zie ik New York achter me verdwijnen. We zitten in het busje naar het vliegveld. Terwijl iedereen nog vrolijk foto's maakt van de zonsondergang kan ik wel janken. Terug naar Nederland.... Het is niet dat ik het verschrikkelijk vind, Nederland is best prima. Maar ik voel me gewoon zo thuis in New York dat ik al de hele dag een beetje misselijk ben dat ik weer weg moet. I'll be back, maar het liefst zou ik er gewoon blijven. En ik ga het echt weer missen. En terwijl we wegrijden, laat ik mijn hart achter in New York City.
's Nachts vliegen, ik houd er niet van. Ik denk altijd dat ik overal wel kan slapen, maar zittend slapen is toch echt niet mijn ding. Zeker als ik mijn benen niet kwijt kan. Het was dus een korte nacht met af en toe een kwartiertje/twintig minuten slaap voor ik weer zit te woelen.
En na een heftige terugreis waarin de HTM weer faalde met een tram die gewoon niet meer reed, het reisadvies wat zes keer overstappen was en de bus die we uiteindelijk moesten nemen minder reed wegens herfstvakantie (HTM, er is een uitgebreide klachtenbrief onderweg als ik meer energie heb om me boos te maken), ploffen we allemaal uitgeput op de bank. Ik ben echt blut blut blut, maar wel heel fashionable. Ik wil alles binnen mijn bereik eten, alleen maar slapen, tien kilo afvallen in een dag en op de bank liggen zonder me te bewegen. Ik ben tijdens het schrijven van deze blog al twee keer in slaap gevallen. En ik pak bijna met tegenzin mijn laptop er steeds weer bij.
Maar, I DID IT. Ik had zelf oprecht niet verwacht dat ik het voor elkaar zou krijgen om iedere dag een blog te schrijven. Maar ik heb echt met heel veel plezier, soms tot 2 uur 's nachts, foto's en filmpjes uitgezocht en de goede woorden proberen te vinden. En ik wil jullie bedanken voor alle lieve reacties, ik vond het super om te lezen hoe jullie met me mee leefden. Maar ook alle stille lezers, bedankt dat jullie er nog steeds zijn. Ik vergeet altijd dat er zo veel mensen zijn die zich misschien niet geroepen voelen om te reageren, maar die wel alles trouw lezen. Het is vaak moeilijk te beseffen dat dat nummer statistieken ook echt daadwerkelijk mensen zijn die alles lezen wat is schrijf. En om gisteren weer te horen dat een meisje die ik al jaren niet gezien had en waar ik altijd een beetje tegenop heb gekeken een fan is van mijn blog, is zo bijzonder. Dus bedankt allemaal!
En dan nu: Terug in Nederland deel #1. It feels like this:





vrijdag 24 oktober 2014

New York City Day #7: When I grow up.


Alweer kijk ik naar mijn voeten terwijl ik over straat loop, maar dit keer niet omdat ik bang ben dat ik val. Ik ben bang dat mijn been eraf brand of dat de grond onder mijn voeten verdwijnt: alles behalve wit is lava en je mag niet op de strepen staan. Mocht je niet anders kunnen, er is bijvoorbeeld niet genoeg wit om over te steken, roep je 'BIDOBIDO' (zoals de Minions) en dat red je van de ondergang. Hard 'BIDOBIDO' roepend steek ik over. Mensen kijken me raar aan, maar het maakt me niet uit.
Even vergeet ik dat vandaag de laatste volle dag was (laatste dag? Wacht, wat? Maar... waarom? Nee!). Even vergeet ik dat ik niet alleen 80 dollar aan een broek maar ook nog eens aan eens shirt uitgegeven heb. Even vergeet ik dacht ik *(#%NPO$#{OI%# 10 dollar betaald heb voor een (#$(*()*$()%$KJF**$%# KLEINE appelsap. Even vergeet ik dat het de hele dag geregend en gestormd heeft.
Als ik later groot ben, word ik niet volwassen. Als ik later groot ben, blijf ik altijd kind.
Opgroeien, ik was er altijd heel bang voor, nog steeds hoop ik dat ik niet meer groter wordt (letterlijk), maar ook niet meer ouder of volwassener. Volwassen is maar saai.
Soms vraag ik me af of er mensen zijn die mijn blog lezen en niet van musicals houden, dan is deze week waarschijnlijk nogal zwaar geweest. And it's not done yet, sorry!
Want ik heb niet alleen veel geld uitgeven aan kleding en eten, ik heb heel veel geld uitgeven aan musicals. Ook vanavond weer heb ik zitten genieten van Matilda. Wat een ontzettend strakke en ijzersterke voorstelling is dat. Het enige nadeel was dat het zo strak en snel was, dat ik niet alles kon verstaan maar dat komt ook omdat ik helaas geen Amerikaan ben. Verder was er niks op aan te merken. Het decor was goed en werkte met alles wat ze deden perfect, de choreografie was strak, de zang was zuiver. Echt top.
En dan vooral die kinderen... Broadway kinderen zijn nog getalenteerder en irritanter dan Nederlandse musicalkinderen. Ze dansten en zongen allemaal echt perfect. Gelukkig zongen ze niet alles live, anders had ik het leven helemaal opgegeven. Ik zal nooit zo goed worden als die kinderen die ik vanavond zag. Ze zijn BI-ZAR.
Als ik later groot ben wil ik net zo goed worden als kinderen van max. dertien, great.


En kunnen we het nog even hebben over de vreemde musical cultuur hier? Hoe de deuren van het theater pas twintig minuten voor aanvang open gaan. Hoe je, naast souvenirs, ook alcoholische mixdranken en allerlei snoep en chips dingen kan kopen en ze je vragen of je die voor de show alvast open wilt maken. Hoe je dus ook bizarre prijzen (10 dollar voor een appelsap omdat je er een 'gratis' Matilda beker bij krijgt) betaald. Hoe prachtig ingericht en hoe intens klein de theaters zijn. Hoe onaardig het personeel tegen de bezoekers is en hoe ze met z'n allen gaan staan kletsen als ze even niks te doen hebben. Hoe er, de hele show lang, nageplaatst mag worden en hoe je dus altijd gestoord wordt. Hoe hard de ouverture nodig is, omdat mensen gewoon rustig hun telefoongesprek afmaken terwijl de show al begonnen is. Hoe kort de pauze is en hoeveel mensen er blijven zitten. Hoe de medewerkers met lichten in het gezicht van mensen die met hun mobiel zitten schijnen. En hoe, na de show, de branddeuren open gaan en je vanuit de zaal zo naar buiten stapt. Dat is allemaal ook te bizar voor woorden, vind ik. Wel heel efficiënt en goedkoper dan de service die wij moeten verlenen in Nederland.
Dit was echt de laatste volle dag. Morgen zit ik rond deze tijd in het vliegtuig. NEE IK WIL NIET NAAR HUIS! *Huilt zichzelf in slaap*

We moesten nogal lang wachten op onze lunch.

Vintage winkeltjes in Williamsburg!

Mijn zusjes Broadway-ontgroening!!

MATILDA!

donderdag 23 oktober 2014

New York City Day #6: Dit is zonder twijfel het meest impulsieve en bizarre dat ik ooit gedaan heb.

Verbijsterd sta ik met mijn kaartje in mijn handen. Dit is zonder twijfel het meest impulsieve en bizarre dat ik ooit gedaan heb. Een kwartier geleden zat ik nog in die verdomde bus. We waren naar het Woodbury Outlet Centrum. Een soort wijkje met een heleboel ongezellige designerwinkels, maar dan dus voor minder geld. Er zijn genoeg winkels om een hele dag mee zoet te zijn. Winkels als Levi's en Nike waar ik me compleet heb laten gaan. Ook winkels als Balenciaga, Celine, Jimmy Choo en Micheal Kors waar ik me heel graag had willen laten gaan, al staat mijn portemonnee dat niet toe. Maar we hebben ons een dag lang vermaakt met naar dingen kijken die we niet konden betalen En dat hadden we zo gepland, want het weer hier verschilt niet veel met dat in Nederland. Alhoewel, bij jullie stormt het al een week en wij hebben heerlijke zonnige dagen gehad. Koud, maar zonnig. En vandaag was de eerste en hopelijk enige dag met stortregen.
's Ochtends is het metrostation niet alleen schoongespoeld met water en overladen met mensen, het is ook nog eens de enige droge en warme plek. Als het in Nederland regent, moeten de tram bij iedere halte minstens tien minuten wachten omdat iedereen zich in het voertuig probeert te proppen en dat nou eenmaal niet past. Hier in New York gooien de conducteurs gewoon de deuren dicht als zij vinden dat het vol is. Erg efficiënt, minder jammer dat dat moment precies in het midden van onze groep was. Het was wel grappig als dat moment midden in een persoon was en dat diegene dan wanhopig aan zijn tas trok voordat de metro ging rijden en de tas nog buiten de deur bleef hangen.
En met regen gaan er niet alleen meer mensen met de metro, maar ook met de auto. Dat zorgde ervoor dat wij van Woodbury Centre naar huis in de file stonden. Een file van meer dan een uur toegevoegd aan een busreis die sowieso al een uur duurde is een hele lange busreis.
Ik vind dat ik het deze week best goed uit houd zonder ieder moment wanhopig op zoek te zijn naar WiFi. Ik ben toch niet zo internetverslaafd als ik dacht en kan best een dagje zonder. 's Avonds werk ik weer bij wat ik gemist heb en dat is eigenlijk best wel fijn. Maar, oh god, wat had ik die busreis graag internet gehad. Kruiswoordpuzzels gaan ook vervelen, geloof mij.
En na zo'n lange, saaie reis was iedereen kapot. Ik wilde niets liever dan pizza op de bank in mijn nieuwe Nike trainingsbroek. En dan lekker vroeg slapen.
Terwijl ik mijn metro kaartje door het apparaat haal, ga ik ineens twijfelen. Al de hele week wil ik eigenlijk heel graag naar de show: 'If/Then'. Vanavond is mijn laatste kans om die te zien. En hoewel ik mezelf ervan had overtuigd dat dat, naast te veel moeite, ook teveel geld koste, ga ik nu twijfelen. Natuurlijk is thuis op de bank zitten heerlijk en goedkoop, maar dit is wel echt mijn laatste kans. Waarom zou ik nog een avond verspillen met thuis zitten?
Daar sta ik dan, met mijn ticket voor If/Then in mijn handen. Ik heb mijn familie met mijn spullen de metro in laten stappen en ben zelf naar het Ticket Centre gerend. Het is tien over half zeven, de show begint om zeven uur. Oké, iets te eten. Snel koop ik een totaal niet vullende hotdog bij een kraampje op de hoek van de straat en ren naar het theater.
Tien voor zeven. Ik zit in het midden op rij tien. Idina Menzel speelt en ik kan alleen maar grijnzen. Ja, mensen, ik heb dit kaartje tien minuten geleden gekocht en nu zit ik hier. Hoe bizar. Ik kan gewoon niet geloven dat ik dat echt gedaan heb...
Tien over elf. Uiteindelijk beland ik toch in mijn nieuwe Nike trainingsbroek op de bank. Met een kop thee en een boterham met pindakaas in plaats van een stuk pizza, it will do. Ik ben zo blij dat ik dit gedaan heb. De show was niet te vergelijken met 'Phantom', ik weet nog niet wat ik van het verhaal vond behalve dat het te snel ging, maar wat was de cast fantastisch. Niet alleen Idina Menzel (mensen, jullie kunnen veel zeggen maar deze vrouw is de hele show op en zingt alles loepzuiver en speelt intens goed en dat zie ik in Nederland weinig gebeuren), maar ook de rest van de cast en het ensemble was steengoed. De sfeer was goed, het decor was prachtig en ik heb het gewoon gezien.
Ja, dit was het meest impulsieve en bizarre wat ik ooit gedaan heb, maar laat me alsjeblieft meer impulsieve en bizarre dingen doen.

Sorry voor de slechte iPhone-kwaliteit foto's!

Prachtig decor bewonderen vanaf rij 10!

En ook weer zo'n prachtig theater.

If'/Then Selfie, maar de If paste niet.

woensdag 22 oktober 2014

New York City Day #5: Tijd voor actie.

Ik betrap mezelf erop dat ik naar mijn voeten kijk. Dat is niet heel raar, ik kijk altijd naar mijn voeten als ik loop want ik ben bang dat ik anders val. Maar de eerste dag dat ik hier was keek ik nog met open mond om me heen, betoverd door alles wat er te zien was. Vandaag keek ik, op weg naar de metro, weer naar mijn voeten. Ik ben alweer aan het uitzicht gewend. En ik weet nog niet of ik dat erg vind of niet. Ik wil het allemaal niet voor lief nemen, ik wil me bewust zijn van dat ik hier mag zijn. Maar ik wil me hier ook op mijn gemak voelen en me gedragen zoals ik me normaal gedraag. Dus wissel ik mijn blik af van mijn schoenen naar de dingen om me heen. Ik zie steeds weer nieuwe plekken, maar voel me ook vertrouwd als ik naar mijn eigen schoenveters staar.
'Ik vind het eerlijk gezegd makkelijker om hier aan werk te komen.' hoor ik haar zeggen nadat ik haar al mijn wildste dromen heb verteld. 'Als je nu al weet dat je dit wilt, moet je nu gewoon gaan sparen, netwerken en lessen gaan volgen.'
Dit is weer een kwartje die valt. Ik heb de vreemde gewoonte heel graag dingen te willen, daar heel hard en lang en groots over te dromen en dan verder geen actie over te ondernemen. Ik weet al zeker zes jaar dat ik later naar New York wil verhuizen en ik heb nooit maar een cent gespaard om dat ook echt te gaan doen. Ik heb nog niet gekeken naar wat ik dan zou willen en hoe ik dat dan zou willen. Ik heb altijd alleen maar geweten dat ik het wil en me vooral heel erg laten tegenhouden door het feit dat dat een te wilde droom is. Het is ook een wilde droom, maar het is niet zo onmogelijk als ik altijd dacht. Deze week drink ik koffie met twee vriendinnen/mensen die ik ken/mensen die ik vroeger kende die nu gewoon in New York werken en wonen. Mensen waarmee ik vroeger in de klas zat, die de opleiding hebben gedaan die ik nu doe. Die doen nu waar ik al jaren van droom.
Dus, tijd voor actie. Tijd om nu eens echt mijn toekomst te gaan plannen. Ik kan er nog jarenlang voor weglopen en altijd blijven denken dat ik dat toch niet kan en blijven wachten tot mijn dromen uitkomen maar dan gebeurt er vrij weinig. Mijn wilde droom is zo wild nog niet, ik weet dat ik dit kan bereiken, maar ik moet er wel iets voor doen. En dat ga ik ook doen.
Niet veel later loop ik in mijn eentje over Times Square. Voor het eerst deze week dat ik even alleen ben. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het heerlijk om met mijn zus door musea en stoffenwinkels te slenteren of om de hand van mijn zusje vast te houden bij het oversteken of om mijn moeder 's avonds alles te laten zien wat ik niet gekocht heb, maar ik houd ook heel erg van wat mij-tijd. Ik kijk naar alle grote schermen boven me. Stel dat ik mezelf daar ooit zie hangen. Dat zou naast bizar en waarschijnlijk heel confronterend toch ook fantastisch zijn?
Aan het einde van de middag, of eigenlijk al het begin van de avond, strompel ik naar huis. Ik snap waarom al die mensen hier hardloopschoenen dragen. Mijn voeten zijn overleden. Ik ben elke winkel afgestruind voor dat ene paar New Balance schoenen wat niet meer in mijn maat was. Bij geen enkele andere winkel zijn ze überhaupt te vinden. Terwijl ik met moeite mijn voeten toch steeds weer op de grond zet, loop ik gelukkig naar huis. Wat kan een klein beetje tijd voor mezelf mij goed doen. Even tijd om na te denken, alles op een rijtje te zetten en weer even helemaal tot mezelf te komen. Geen rekening hoeven houden met iemand anders dan mezelf.
En ik kon ook even testen hoe het was om alleen te zijn in New York. Of ik me onveilig voel, of ik de weg weet te vinden, of ik het nog wel leuk vind alleen, of ik hier echt kan horen. Qua kledingstijl pas ik nog lang niet in het New York-plaatje, maar ik voel me hier zeker nog steeds thuis. Het liefste zou ik nooit meer terug naar Nederland gaan. Mijn hoofd loopt over van alle dingen die ik hier zou willen doen. Ik heb waarschijnlijk nu genoeg geld over om het hier maar liefst drie dagen uit te houden, dus als ik snel een knappe, rijke man aan de haak sla, moet het lukken. Misschien kom ik dan gewoon wel nooit meer terug.

dinsdag 21 oktober 2014

New York City Day #4: Al ben ik derde boom van rechts.



Stuiterend staan we om 11 uur 's ochtends in de rij. Drie seconden geleden verscheen 'The Phantom of the Opera' op het bord en nu weten we zeker dat we kaartjes hebben voor vanavond.
Ik houd normaal van de iets moderne musical. Musical met niet te veel en overdreven drama, maar met een goed verhaal. Musicals die niet alleen goed gezongen, maar ook heel goed gespeeld worden. Musicals die niet om het bombastische effect gaan, maar om het verhaal.
Vroeger hadden we een musical-cd die we altijd in de auto draaiden. Ik kende eigenlijk maar een paar liedjes, waarschijnlijk 'Annie' en 'the Sound of Music'. Bij de rest van de nummers bedacht ik dan zelf een verhaal en zo kwam al die nummers in mijn hoofd bij elkaar als één musical. Ik weet nog goed hoe ik uit het raam keek en een hele eigen betekenis gaf aan 'Without You/Als jij gaat'. Over een kindje wat weg wilde lopen, maar door zijn ouders tegengehouden werd. Pas later leerde ik 'Rent' en 'de Jantjes' en 'Passion' kennen en kon ik de nummers in het echte verhaal plaatsen.
Wat ook op die cd stond, was 'the Phantom of the Opera'. Iets waar ik natuurlijk alle nummers al wel eens uit gehoord had, maar waarvan ik het verhaal eigenlijk niet kende. Iets met een spook en een dode vader in de opera. Het sprak me ook gewoon niet aan om daar naartoe te gaan, het leek me eigenlijk helemaal niks.
En toen kwam mijn beste vriend als mega intense Phantom fan in mijn leven. En toen was het een schande dat ik dat niet kende. Ongeveer twee maanden geleden had ik mijn Phantom-vuurdoop met het concert in 'The Royal Albert Hall' en ik was verkocht. Die veel te uitgekauwde liedjes werden nu eindelijk geplaatst in een veel te dramatisch en bombastisch verhaal. Het gaat eigenlijk helemaal nergens over en heeft niks waar ik normaal gesproken van zou houden en toch werd ik smoorverliefd op 'The Phantom'. Geen idee waarom, maar het is gewoon zo.
Daarom stond ik vandaag te stuiteren in het Ticket Centre. Eindelijk naar de echte show. Als je het ergens wilt zien, dan op Broadway. Al vind ik het verschrikkelijk dat de fantastische Sierra Boggess niet meer speelt, ik moet en zal die show zien.
'I would like two tickets for 'The Phantom of the Opera' please'.
'Yes, that would be $138 than.'
Even twijfel ik of ik het wel goed verstaan heb. Ik heb toch kaartjes met 40% korting nu? Het kan toch nooit zo intens duur zijn.
'Can I pay with my card?' Vraagt mijn zus voor ik actie kan ondernemen of nog verder na kan denken of dit wel echt goed is. Mijn zus is zo vastberaden om die kaartjes, het zal wel goed zijn.
Nog stuiterender komen we het Ticket Centre weer uit. WIJ HEBBEN KAARTJES VOOR THE PHANTOM. Pas als we even later de tickets controleren, komen we terug bij de realiteit. Mijn zus had het dus inderdaad niet goed verstaan en ik ook niet. We hebben $183 dollar betaald voor twee kaartjes. Dit was nogal een impuls aankoop. En misschien ook niet zo'n hele slimme.
Een beetje verslagen banen we ons een weg naar de Urban Outfitters. Nou ja, we hebben die kaartjes nou toch al en we hebben er hard voor gewerkt en een heel jaar gespaard. Het is veel geld, maar in Nederland zouden we ook veel geld uitgeven aan kaartjes. En we gaan gewoon een hele toffe avond tegemoet.
Daarbij maakt niks mij blijer dan de Urban Outfitters. Ik heb de hele zomer in een warenhuis gestaan om nu al mijn geld hier uit te kunnen geven. Ik heb nog geen stap gezet, of ik heb al drie items in mijn handen. Uiteindelijk stap ik met een volle tas en een lamme arm de paskamer in. Ik heb nooit geld voor alles, dus ik mag kieskeurig zijn. Oké, dit staat voor geen meter. Dit ook niet. Gatver, wat is dit? Heb ik dit überhaupt gepakt? Dit is echt helemaal niks. Hierin voel ik me net een aardappel. Nee. Nope. NOOOO. Omg nee. Nooit.
Met hele lege handen en een hele volle portemonnee stap ik de winkel weer uit. Het is dag 4. We hebben al meerdere dagen geshopt, zijn al bij al mijn favoriete winkels geweest, mijn zus is al bijna blut en ik heb nog geen enkel kledingstuk gekocht. Wat is er mis met mij?
Een beetje wanhopig stap ik de metro in. Ik kan er gewoon niet bij dat ik geen leuke kleding kan vinden. Ik vind het niet eens leuk meer om te shoppen. Ik heb zo hard gewerkt en zo lang gespaard en niet geshopt om dat allemaal hier te doen en nu faal ik gewoon mega erg. En ik heb meer dan genoeg geld voor die kaarten van the Phantom, maar dat wil ik niet. Ik wil al mijn geld al uitgegeven hebben en met mijn handen in het haar zitten. En dan ben ik ook nog eens op weg naar een museum, het Guggenheim. Ik hou niet zo van musea. Ik snap niet wat voor verhaal ik uit een stil leven of een portet of een weiland met koeien moet halen. Ik vind dat vooral gewoon dodelijk saai. Ik ga omdat mijn zus wil gaan en ik het niet aan kan om te zeggen dat ik het niet leuk vind. Maar ik zie er echt tegenop.
Ja, het was een dramatische metrorit. Voor niks. Het Guggenheim was fantastisch. Het waren geen portretten en ook geen koeien, maar ik heb uren naar een rood vlak staan staren. Het was niks meer dan een rood vlak, maar er zaten zoveel kleuren rood in dat ik er alles uit kon halen en het toch geen betekenis had. Er waren schilderijen die met schaduwen werkten, met licht, met beweging, met kleuren. En ik vond het echt zo fantastisch dat ik euforisch weer naar buiten kwam. Nooit gedacht dat een museum me zo op zou vrolijken.
Toen hadden we de rest van de dag nog vrij om te shoppen. Ik heb eindelijk wat kleding gekocht! Mijn zus heeft nog veel meer gekocht, echt veel meer. En uiteindelijk moesten we nog bijna haasten naar het theater.
En daar zaten we dan. Vooraan in het midden, dachten we. Dat bleek niet helemaal zo te zijn. De onwijs vriendelijke dame die ontzettend van haar werk hield (NOT), wees ons erop dat we verkeerd waren gaan zitten. Goed, vooraan aan de zijkant dan, kan ik nog steeds mee leven.
De show begint. Zodra de Chandelier omhoog gaat en de eerste keer de 'tune' klinkt, is de glimlach niet meer van mijn gezicht te krijgen. Zelfs al speelt Sierra Boggess niet meer, maar hebben we Mary Micheal Patterson (die trouwens beeldschoon en misschien ook wel beter dan Sierra is, sorry Yosh). Zelfs al speelt Norm Lewis (de eerste zwarte Phantom) niet, maar hebben we zijn vaste vervanger die niet alleen vaak onzuiver maar ook nog eens niet bepaald knap is. Ook al is er qua vormgeving niet aan de mensen vooraan aan de zijkant gedacht en zit ik de helft van de show naar te hoge kandelaars te kijken. Het maakt allemaal niet uit. Ik word betoverd door dit verhaal en deze cast en deze show en deze stemmen en deze muziek. Er is genoeg waar ik over kan klagen, er was genoeg wat ik niet goed vond, maar het maakt niet uit.
En terwijl ik, op drie meter afstand, met open mond, naar Mary Micheal Patterson kijk die de laatste noten 'Wishing You Were Somehow Here Again' zingt, kan ik maar aan één ding denken. Dit wil ik ook. Dit is wat ik al die jaren lang gedroomd heb. Ik weet dat het onmogelijk is, ik weet dat je echt fantastisch moet zijn om dit te mogen doen, ik weet dat ik nooit gecast zal worden als Christine en ik weet dat ik het niet kan zingen. Maar ik wil het. Ik wil er in ieder geval alles aan doen om ooit zo goed te worden en op Broadway te staan. Al ben ik derde boom van rechts, het maakt me niet uit.
Want terwijl ik op drie meter afstand kijk, zie ik dat niet alles perfect is. Ik zie de vele kostuumdingen die fout gaan, ik hoor de slecht geïntoneerde noten en ik zie de bezwete gezichten. Ik zie dat het echte mensen zijn die gewoon hun werk aan het doen zijn. Echte mensen zoals ik.
En dat is alles wat ik nodig heb om nog harder te werken. Ik wil nooit settelen voor minder dan dit. Waarschijnlijk moet ik wel, maar ik wil het niet.
En al heb ik ongelofelijk veel geld betaald, ik zou het zo weer doen. Neem mijn kaart, neem alles wat ik heb. Ik had deze magie voor geen goud willen missen.

Het Guggenheim Museum

Een van mijn lievelingswinkels Brandy Melville.

Eindelijk iets gekocht!

Even een tussenstop bij Buddy's Cake Boss Cafe.

He's there, the Phantom of the Opera!

Vooraan aan de zijkant dus.

maandag 20 oktober 2014

New York City Day #3: Wat is er Nederlandser dan fietsen?



Ik erger me eraan dat ik op straat wordt aangesproken alsof ik een toerist ben. Ik ben wel een toerist, maar zo wil ik er niet uit zien. Ik wil er niet uit zien alsof ik een Nederlander ben.
Maar goed, ik ben wel een Nederlander, dus laat ik me ook maar zo gedragen. En wat is er Nederlandser dan fietsen?
Dus daar gingen we, eerst met de taxi naar het fietsverhuurbedrijf wat Belgische, Canadese, Poolse en gelukkig ook Nederlandse fietsen verhuurde. Geen Amerikaanse fietsen, want Amerikanen fietsen niet. Fietsen is een sport, geen vervoersmiddel. En voor een sport is een seizoen en dat seizoen is niet herfst. Dus gingen we daar, langs de Hudson rivier in een fietsslinger. We reden netjes op het fietspad, maar moesten toch steeds alle hardlopers ontwijken. Het fietspad is namelijk toch meer het hardlooppad hier in New York aangezien er normaal gesproken toch niet op gefietst wordt. En ja, het was koud, echt ijs ijs ijs koud. En ik had natuurlijk geen sokken aan en ik was te lui om mijn sjaal om te doen. Dus we moesten hard fietsen om het warm te krijgen.
Maar de kou was het zo waard. Terwijl we langs de Hudson rivier fietsen, duiken er steeds meer hoge gebouwen op naast ons. We fietsen langs de Vrijheidstoren en het VN gebouw, we komen langs een witte limousine maar we mogen niet blijven staan en kijken wie erin zit. We fietsen richting Empire State terwijl er steeds meer lege loodsen naast ons komen. We eindigen in Brooklyn, waar we 'even' lunchen bij Grimaldi's. Dat schijnt de lekkerste pizzeria van New York/de wereld te zijn, eentje waar je normaal zeker een uur voor moet wachten. Wij hebben geluk, mogen gelijk naar binnen, maar de pizza's vallen toch tegen. Voor ons verwende Europeanen is dit zeker niet lekkerder dan de echte Italiaanse pizza, maar het was een fijne ervaring en een goede lunch.
Nog steeds bevroren waagde we ons toch een weg terug naar Manhatten, over de Brooklyn Bridge. Het sfeervolle en rustige Brooklyn achter ons latend en op weg naar het drukke en bruisende Manhatten. Het verschil tussen de twee plekken is bizar en de plek ertussen in (op de Brooklyn Bridge) is magisch.
Eenmaal in Manhatten maakte we een (vrij lange) omweg naar Central Park. Stoppend voor zo ongeveer ieder stoplicht. Terwijl ik mezelf tussen twee taxi's door wurm, snap ik waarom New Yorkers niet fietsen. Het is echt levensgevaarlijk, zelfs voor de Nederlanders die goed kunnen fietsen. Maar het is waarschijnlijk vooral levensgevaarlijk omdat ik mezelf niet kan dwingen om op de weg te letten, ik word steeds afgeleid door de gebouwen die hoger en hoger lijken te worden hoe meer richting het noorden we komen. Uiteindelijk komen we toch, bijna aan een stuk, aan in Central Park. Mijn moeder heeft namelijk een (hele grappige, sorry mam) smakker gemaakt en heeft geschaafde handen, verder heeft iedereen het overleefd. We drinken een welverdiend drankje bij The Boat House (bekend van 27 Dresses en Enchanted). Ook het drinken is niet zo lekker als normaal. Alles smaakt zo anders in New York (waarom ben ik steeds zo aan het zeuren?). Gelukkig speelde er een fantastische pianist (echt fantastisch) en die werd later ook nog ondersteund door een van de beste zangers die ik ooit gehoord heb. Heerlijk om een zondagmiddag door te brengen.
Veel te laat stappen we weer op de fiets naar huis. We zijn moe, hebben het koud, hebben zadel/stuur/spierpijn en, het ergste van alles, hebben geen lichten op de fiets. En als er iets is wat je niet wilt, is in het donker zonder licht door New York fietsen. Overdag word je al bijna niet gezien, laat staan 's avonds.
Aan het einde van de middag leveren we onze mooie Hollandse fietsen weer in en vertrekken zo snel mogelijk naar huis (ja, in een yellow cab). Aan het einde van de dag op de bank ploffen met veel te veel eten (Oreo, Chocolate Chips Cookies, Kitkat, Chips), warme sokken en Thai's eten is dan eigenlijk ook wel heel erg lekker.





zondag 19 oktober 2014

New York City Day #2: Je mag niet eens even een foto maken.



Verslagen staar ik voor me uit.
'Please keep walking. Let's keep the sidewalk clear.' wordt er naar me geroepen.
Terwijl ik weggeduwd word vang ik nog net een glimp op van het doorschijnende 'no bra'-blousje van Monica.
Tot vandaag is het kleine 'Central Perk' open. Hét café van Friends. Ik was, als groot fan van Friends, zo gelukkig dat ik net vandaag nog in New York was. Een jaar lang heb ik ieder vrij moment besteedt aan alle tien de seizoenen van Friends. Tijdens het koken, tijdens het eten, tijdens het aankleden keek ik een aflevering. Maar ook gewoon dagenlang in bed heb ik aflevering na aflevering verslonden. Monica, Rachel, Phoebe, Joey, Chandler en Ross zijn in die tijd mijn vrienden geworden en ik lach nog steeds hardop om de aflevering. En natuurlijk was ik ervan op de hoogte dat hun koffiezaakje nu nagebouwd was op Lafayette Av. Nu blijkt het al vanaf 11 uur vanochtend uitverkocht te zijn. Ik had me natuurlijk niet goed voorbereid en wist niet eens dat je kaartjes moest hebben. Dus geen Friends voor mij :'(.... En ook geen gezellige sfeer. Je mag niet eens even naar binnen kijken of een foto maken, maar je wordt gedwongen door te lopen.
Met een schuldgevoel loop ik terug. Ik heb mijn zussen, die niks met Friends hebben, mee gesleept naar de middle of nowhere. En nu hebben we geen idee wat we nu moeten doen. Ik betrap mezelf er ook op dat ik gewoon maar aan het lopen ben en niet eens meer om me heen kijk. Vanochtend liep ik nog met mijn mond open naar de schoonheid te staren. Nu probeer ik me, zonder te kijken door de drukte heen te wanen.
Toch herpak ik me al snel. Oké, het was vrij kut dat ik er niet in kon want ik had me er echt op verheugd. Maar ik laat niet mijn leuke dag verpesten. We hebben de hele ochtend op een fantastisch vintage marktje lopen struinen en hebben daarna Times Square weer eens goed onderzocht. Daarnaast is het 'zonder jas naar buiten'-weer.
We duiken de eerste Dunkin Donuts in (waarvan er serieus nog meer zijn dan Starbucks). Terwijl ik 3 donuts probeer af te rekenen, maakt de verkoper mij erop attent dat 3 donuts 4 dollar zijn en 6 donuts 4 dollar. Well, that escalated quickly....
En ook donuts maken veel goed. Tevreden stap ik de metro in. Ik merk dat ik het internet mis. Steeds wil ik mijn mobiel pakken of ik iets gemist heb, maar dat kan natuurlijk niet. Erg dat ik daar zo afhankelijk van ben. Aan de andere kant vind ik dat ik het best goed uit houdt zonder mijn verschrikkelijke internet verslaving. Ik heb nu eindelijk tijd om echt mensen te kijken. Bijzonder wat voor verschillende mensen hier rondlopen. Veel mensen in hardloopkleding die niet aan het hardlopen, maar aan het shoppen zijn. Veel onverzorgde mensen in slobberbroeken, fleecetruien en Crocks. Maar ook heel veel mensen die of helemaal op en top hipster zijn, of super high fashion Gossip Girl-achtig gekleed. Altijd met in de ene had een koffie en in de andere hand hun mobiel. Bizar hoe het straatbeeld hier verschilt met Nederland.
Uiteindelijk ploffen we, uitgeput, neer op bed. We mogen nog niet slapen, iets met een jetlag. Maar god, wat ben ik moe. Wel blijf ik dit avondje lekker binnen. Joggingsbroek, messy bun, veel te vette pizzapunten, de geluiden van New York op de achtergrond. Misschien ga ik straks wel lekker een filmpje kijken in bed. Ja, ik ben in New York, maar ik heb geen zin in verplichtingen. Ik heb zin in een avondje in bed, dus blijf ik een avondje in bed. Nou ja, een hele film. Waarschijnlijk ben ik knock out voor ik aan de film toe kom.
En dan is er morgen nog genoeg tijd voor de avonturen in New York. Goodnight!

Vintage Market.

Vintage Market

Vintage Market

Blog schrijven.

zaterdag 18 oktober 2014

New York City Day #1: 110 euro lichter.

Het is kwart voor negen, Nederlandse tijd. We komen over drie kwartier aan op de plaats van bestemming en ik heb mijn laptop er maar bij gepakt, bij gebrek aan mijn televisiescherm. Karma strikes again, mijn scherm is natuurlijk vastgelopen bij dat ene potje Tetris wat ik probeerde te spelen. Het is waarschijnlijk mijn straf voor het aantal films en series dat ik heb gekeken. Friends en New Girl en Glee en Gooische vrouwen en Hartenstraat en Anastasia. Aan Divergent, Kenau, Bridesmaids, Notting Hill en The Fault in our Stars ben ik nooit meer toegekomen. De vrouw schuin voor me heeft die laatste wel zitten kijken en was aan het huilen toen de sterwardessen het eten kwamen brengen, awkward.
Hoe dan ook, al die films hebben deze vlucht zeer aangenaam gemaakt. Het voelt eigenlijk alsof ik gewoon een hele dag in bed heb gelegen. Alleen werd het eten dan gebracht in plaats van dat ik het zelf moest halen. Joggingsbroek, slobbervest, heerlijke sjaal, dekentje, kussentje, gratis eten. Niks te klagen.
Maar ik heb niet de hele dag in bed gelegen. Ik zit pas zes uur in dit vliegtuig. Vanmiddag heb ik nog al mijn geld uitgegeven op Schiphol.
Wanhopig staarde ik vanmiddag naar de wand vol parfum. Ik was verliefd geworden op de tester van Chanel Mademoiselle, maar toen ik de echte geur op spoot was het ineens toch niet meer wat ik zocht. En toen stond ik daar, voor een grote muur vol met allemaal verschillende potjes en flesjes en ik had echt geen idee. Ik ben een ramp met parfums. Ik heb geen idee wat ik lekker vind en draag al jaren de parfum van mijn moeder. Nog maar eentje testen dan? Ik had ieder plekje van mijn arm al bijna verbruikt en draag zeker zes parfums door elkaar. 
‘Laat maar, ik koop wel gewoon geen parfum. Ik moet niet zoveel geld uitgeven aan iets wat ik eigenlijk niet echt wil. Zeker omdat ik nog maar op Schiphol en nog niet eens in de buurt van New York ben.’ Dus snuffelde ik nog wat rond terwijl mijn zus probeerde te beslissen of ze de ene of de andere Marc Jacobs Daisy wilde. Terwijl ze voorbij liep, bespoot ik haar met het dichtstbijzijnde flesje wat ik kon vinden.
‘Oh, deze is echt super lekker, joh.’ Merkte ze op. En voor ik het wist scande de mevrouw achter de kassa mijn Boarding Pass en rekende ik 60 euro af. Tresor in love van L’Ancome was mijn eerste aankoop. En niet de enige van de dag. Want pas twee uur later was ik onderweg naar de gate, met een opgemaakt gezicht en een tas vol Mac make-up. 110 euro lichter voor ik überhaupt in het vliegtuig zat. Oeps….
Niet dat het echt een probleem is. Ik heb er hard voor gewerkt en verdien het om mezelf eens even lekker te verwennen, al zeg ik het zelf. En eerlijk, ik heb nu al zin om mezelf morgen eens helemaal mooi op te maken. Zijn we er nou al bijna?
Ik zit ver van het raam, naast een stel vreemden. Ik heb dus geen idee hoe het erbuiten uit ziet en het vliegtuig heb ik nou wel gezien. Hoe zou het uitzicht eruit zien als je tegen de tijd in vliegt?
Voor me zit een ongelofelijk mooi en dun meisje. Ze draagt een zwarte, veel te grote trui en ze ziet eruit alsof ze vaak reist dus ik heb ingevuld dat ze model is. Wel een leventje lijkt me dat. Even naar New York om een fotoshoot te doen, om vervolgens door te vliegen naar Milaan voor een show. En dat je gewoon voor je werk een keer in de maand naar New York gaat. Dat dit tripje gewoon een van de zovele is. Dat wil ik ook ooit. Heen en weer vliegen tussen mijn familie in Nederland en mijn werk in New York.
‘Het is prachtig weer hier, op dit moment 22 graden.’ Roept de piloot om. Ach, zomerweer. Ik kan niet wachten tot we landen en de eerste indrukken van New York op snuif voor we met zo’n gele taxi naar ons Bed & Breakfast worden gebracht. Al drie jaar verblijven we op dezelfde plek. Een groot huis in de Lower East Side met kamers met allemaal thema’s. Per verdieping deel je een keuken, een badkamer en een woonkamer. Je eten moet je zelf verzorgen en dat maakt de sfeer van ‘Ik woon hier voor een week’ extra groot. Living The New York Life, al is het maar voor een weekje.
Nog maar 24 minuten. Als we landen is het half vier New Yorkse tijd. Nog en halve dag voor ons dus, al hebben we al avondeten gehad en ben ik toe aan slaap. Hallo Jetlag, I haven’t missed you.
Oja, en ik heb toch besloten de naam van de blogs te veranderen. Daarom heet deze blog: New York City Day #1. Lekker makkelijk en begrijpelijk.

Ah, we gaan eindelijk landen. Vanuit een raam die eigenlijk te ver weg is gluur ik mee. De skyline breekt door de mist in de verte heen. Wauw. Het is toch altijd magischer en mooier dan ik me kan herinner. Zodra de wielen van mijn voertuig te grond raken, begint een medereiziger opgelucht te klappen. Die is blij dat we weer veilig op de grond zijn. De glimlach is ook niet meer van mijn gezicht af te krijgen, als de piloot zegt: ‘Dames en heren, welkom in New York.’

vrijdag 17 oktober 2014

An Experience a Day #1: Biddend dat ik alles heb.

Tevreden verbind ik mijn laptop met: Wifi in de Trein. Het is alles behalve snelle verbinding, maar het is internet. En dit is de enige tijd die ik heb om even snel een blogje te schrijven.
Wat een week weer. Wat een drukte. Gezellige drukte, maar hoe dan ook drukte. Zoveel dingen te doen en eigenlijk nergens echt tijd voor. Toe aan vakantie.
Zo maakte ik dinsdag in de trein een koffer-paklijst. Had ik nou toch zestien dagen geleden mijn koffer maar alvast gepakt, want nu is het complete chaos. Biddend dat ik alles mee heb, zit ik in de trein om eerst naar mijn vader en dan naar mijn moeder te gaan, na een schooldag van 11 uur. Pas om tien uur liep ik het gebouw uit, na presentaties die ik stiekem wel kon maar niet wilde missen. Nu moet ik dus, als ik over een uur thuis ben, nog helemaal mijn koffer pakken en morgen moet ik om 7 uur op.
Oké, nee, ik mag niet klagen of zeuren. Dat is niet eerlijk. Want ik moet pakken voor mijn vakantie naar New York en ik wil nooit in mijn leven over New York klagen.
New York.... Het is er gewoon nu al. Na een jaar lang wachten, deze week afwachten die zo ontzettend traag ging, ben ik er morgen rond deze tijd gewoon al. Hoe dan? Het is zo bizar als je je ergens zo lang op verheugd, dat het dan bijna niet echt waar lijkt te zijn. Hoe veel ik er ook nu al over droom, het blijft nog heel even bij dromen.
En omdat ik iedereen al zo lang ik wacht, jaloers aan het maken ben, kan ik het niet maken om jullie ook een beetje mee te nemen. Een klein beetje.
Ik ben nogal fan van de Facebookpagina 'Humans in New York'. Die plaatst elke dag een foto van een New Yorker en stelt dan een vraag: 'Wat was het verdrietigste moment in je leven?', 'Wat is je levensdoel?' en meer van dat soort dingen. Lang heb ik gedacht over wat ik wilde doen op mijn blog tijdens mijn reis in New York. Vloggen viel af wegens het ontbreken van een goede camera en ik houd ook niet zo van de: 'en toen deed ik dit en toen deed ik dat'-blogs. Ik wil echt iets te melden hebben.
Dus ik heb bedacht: 'An Experience a Day.' (Over die naam ben ik nog niet helemaal zeker.) Ik wil, maar beloof niks, iedere dag een ervaring delen op mijn blog. Iedere dag iets vertellen over iets wat ik gezien heb, een gesprek dat ik gevoerd heb, iets wat ik heb gegeten. Alles om jullie een beetje mee te nemen in mijn droomreis.
Leuk idee, elke dag een blog, ondersteund door foto's van mijn zus (omdat zij beschikt over het fotografie-talent dat ik mis en ik er meer van houd om op de foto te gaan). Of ik het vol houdt, kan ik niet beloven. Ik ben niet zo van de verplichtingen, zeker niet als het om mijn blog gaat. Maar ik ga het echt, oprecht proberen. Wegens het tijdsverschil zal ik die blogs waarschijnlijk voor jullie 's nachts plaatsen, dus houdt het in de gaten als je het leuk vindt. Mocht je er te jaloers van worden, begrijpelijk ;).
Zo, nu ga ik snel verder. Koffer inpakken, zorgen dat ik echt alles heb, dat alles opgeladen is en alles werkt. Zodat ik morgen zorgeloos op reis kan.
Tot in New York!


zaterdag 11 oktober 2014

Vind ik stom #3: Irritatie in het verkeer.

Ik ben geen briljante chauffeur. En dat is zacht uitgedrukt. Ik heb mijn rijbewijs in één keer gehaald, iets waar ik heel trots op ben. Maar toch kan ik het gewoon niet zo heel goed. Eigenlijk ben ik in dat opzicht een typische vrouw. Ik ben zo slecht in parkeren dat ik liever 5 minuten langer loop dan dat ik op dat ene veel te kleine plekje moet parkeren. Als ik dan geen andere keus heb dan dat ene kleine plekje, sta ik altijd zo scheef dat ik nog maar net in het vak pas. Ik heb een keer zo lang gedaan over inparkeren en ik was zo onhandig dat iemand minstens vijf minuten moest wachten voor ie er langs kon en hij niet eens meer boos was, alleen maar kon lachen. En ik heb een keer achteruit een slagboom eraf gereden. Vraag me alsjeblieft niet hoe, it just happend. En het was alleen maar nog genanter dat er mensen met me mee reden die ik net overtuigd had dat ik super goed kon rijden. Niet dus....
Ik weet dus ook heel goed hoe het is als je soms fouten maakt in het verkeer. En ik weet ook hoe verschrikkelijk het is als mensen dat je dan gelijk heel erg kwalijk nemen. Het liefst wil ik dan stoppen, uitstappen en duizend keer mijn excuses aanbieden. Maar aangezien dat niet kan, voel ik me dan vaak de hele rit schuldig en dat is nogal rot. Ik weet ook hoe het is als je weer eens vergeet in te voegen en dat op het laatste moment moet doen, wat over het algemeen al heel stressvol is, en dat mensen je er dan niet tussen laten. Op dat soort momenten kan ik soms wel huilen. Want af en toe ben ik doodsbang in het verkeer.
Daardoor rijd ik alleen als het echt moet. Liever laat ik mijn zus rijden. Die heeft iets langer gedaan om haar rijbewijs te halen, maar ze kan ook een stuk beter rijden. En dus zit ik liever te chillen op de bijrijdersstoel. Want dan ben ik een stuk zekerder van mijn leven dan als ik zelf rijd. Het enige waar ik me aan stoor, is dat mijn zus nogal een geïrriteerde chauffeur is. Zo iemand die boos wordt van mensen die iets te zacht rijden, op het laatste moment invoegen of fouten maken in het verkeer. Aangezien ik degene ben die soms iets te zacht rijdt, fouten maakt in het verkeer en te laat invoegt, vind ik dat stom.
En het is alweer veel te lang geleden dat ik een vind ik stom schreef. Dus bij deze:
Ik vind het stom dat mensen zo geïrriteerd zijn in het verkeer.

Ja, soms kom je te laat. Dat is minder fijn. En ja, je staat in de zoveelste file. Maar als je met de trein vertraging hebt, kan je ook niet gaan stressen en zorgen dat de trein sneller gaat rijden. Als je met het openbaar vervoer gaat, is het niet jouw schuld als je vertraging hebt en dan kan je ook niet gaan schelden tegen je medereizigers. Waarom zou je dat dan wel doen in de auto?
Waarom zijn mensen die te hard rijden altijd gelijk asociaal? Is het niet veel fijner om een goede reden te vinden waarom mensen te hard rijden? Ik ben er altijd van overtuigd dat die mensen bijvoorbeeld snel naar het ziekenhuis moeten, omdat iemand moet bevallen. Dat is een goede reden om snel te rijden en niemand kan boos worden op iemand die aan het bevallen is. En dat maakt het leven beter. En lijkt het jullie niet veel fijner om rustig en niet gestrest aan te komen op de bestemming? Mij wel. Mij lijkt het ook wel heel fijn om een keer aan te komen zonder dat iemand zijn middelvinger naar me op heeft gestoken of naar me heeft getoeterd (oké, dat gebeurt niet zo heel vaak, maar toch). En wie weet kunnen we een beetje wereldvrede creëren door wat aardiger te zijn in het verkeer.

Oh, en nog een klein weetje, mensen die langs de kant van de weg staan met autopech hebben eigenlijk allemaal een hartaanval, want dat maakt je rit weer wat spannender.


zondag 5 oktober 2014

Een wekelijkse vaste column.

Een lange tijd wilde ik alleen bloggen wanneer ik zin en inspiratie had. Ik wilde geen full-time blogger worden, bloggen was iets voor erbij. Wat ik deed naast mijn drukke leventje, omdat ik dat leuk vond. Ik deed het ook voor mezelf.
Zo, dit is wel heel veel deed. No stress! Ik blijf bloggen en al die deed's zijn eigenlijk een grote doe. Maar er is wel iets veranderd. Want naast dat ik heel erg blog voor mezelf, word ik wel heel blij van alle lieve reacties en van de vele pageviews. En dat is verslavend en toen wilde ik meer. Groter groeien, meer lezers, meer reacties. Meer mensen die ik kon helpen of vermaken door een uurtje achter mijn laptop te gaan zitten.
Dus ging ik meer reclame maken, kocht ik mijn eigen domeinnaam. En dat alles maakte mij eigenlijk ook alleen maar blijer en trotser.
En nu heb ik weer iets leuks om heel trots op te zijn. Ik heb namelijk wel een vast iets in de wacht gesleept. Door iemand die ik ken (dankje Donna) kwam ik terecht bij een website die bloggers zocht! Nou, toevallig, ik ben blogger! Van het een kwam het ander en tada:
Vanaf vandaag schrijf ik iedere zondag een column over van alles en nog wat (wat ik hier ook doe) op www.meiden.blog.nl. Een website voor jonge meiden met allemaal nieuws en tips. En daar heb ik nu dus een vaste column. Hoe super, intens, mega, cool is dat?
En zo heb ik mezelf dus een beetje een deadline gegeven. Want er moet nu natuurlijk ook wel echt iedere week een blog zijn. En dat vind ik eerlijk gezegd best spannend. Maar wat is nou 1 keer in de week? Ik kan iedere week vast wel een gaatje vinden om even een blog te schrijven.

Vandaag is de eerste online gegaan. Een soort voorstel-verhaaltje met dingen over mij die jullie allemaal vast allang al weten. Maar als je zin en tijd hebt, neem dan even een kijkje. En laat daar, of hier een reactie achter met wat je ervan vindt, want daar ben ik super benieuwd naar.
En geen angst. Ook al plaats ik daar nu iedere week een aparte blog, hier blijf ik ook zeker actief. Zo actief als ik nu ben. Dus je hoeft me niet te missen.

Door Syd Horster.


donderdag 2 oktober 2014

Wat ik leuk vond aan september 2014.

Pas toen ik merkte dat mijn bankrekening weer ge-upgrade was en ik weer gewoon kon pinnen, merkte ik dat het alweer 1 oktober is (oké ondertussen midden in de nacht dus 2 oktober). En ik was zomaar mijn maandelijkse favorieten vergeten. Oeps.
Nou ja, jullie zijn toch wel gewend dat hij standaard te laat is. Dus hier alsnog: wat ik leuk vond aan september 2014:

1. Terug gaan naar school. Dat is misschien heel gek, maar ik had er echt zin in na heel veel hele lange werkdagen. En ik had natuurlijk mijn liefste klasgenoten gemist.
2. Alleen maar bezig zijn met allemaal dingen die ik leuk vind.
3. Na een lange week school naar huis fietsen met het idee dat ik alleen moet eten, langs mijn oude school fietsen en letterlijk van mijn fiets getrokken worden door mijn leukste oude schoolgenootjes: 'Jij gaat mee eten bij de VIP.' En dat werd natuurlijk een super gezellige avond.
4. Mijn nieuwe bannerfoto's!
5. Een schnabbel om half 9 's ochtends, om vervolgens gewoon naar de les te gaan. The glamorous life.
6. Mijn lieve huisgenootje die stage loopt bij de Jantjes en van de week zijn allereerste voorstelling had. Ik ben zo mega intens super trots!
7. Shoppen.
8. Medium vanille latte :)
9. De Studentenbox, wat een uitvinding.
10. Een avondje koken (uiteindelijk heb ik denk ik drie keer in de pan geroerd), veel te veel eten en the Phantom of the Opera kijken bij mij thuis. Sierra Boggess is zooooo goed. Bi-Zar.
11. Blote benen weer.
12. Little miss always in black (ik) droeg een rood rokje. Proud of myself.
13. Tappen.
14. Naar 'the Normal Heart', ik vond het stuk niet zo goed, maar die acteurs, GOSH!
15. Betaald naar de show van Nadjim Ahmali kijken. Ik heb dat baantje zooo gemist.
16. Gratis bitterballen, wijn en andere drankjes bij de premiere van Kinderen geen Bezwaar.
17. Zaandam. Wisten jullie dat dat een soort Carnaval Festival in het groot is? Super schattig.
18. Spontaan mensen tegenkomen in de trein.
19. Expeditie Robinson.
20. Dat de kruidnoten er alweer zijn, lekker lekker lekker lekker.
21. Een heleboel selfies.
22. Mama's trui.

Avondje Very Important Pizza!
De to-do list na dag 1. Dit wordt een heftig jaar.
Mamma's trui zit het lekkerst.

Koffietijd. 

Repeteren op school tot 8 uur.
Ik heb nu alweer zo'n leuke avond gehad dat ik zeker weet dat mijn volgende favorieten weer een leuke blog wordt. Tijd voor oktober. Officieel herfst... Maar ook eindelijk naar New York. En nog iets anders heel erg leuks wat ik nog niet ga verklappen, omdat ik het zelf nog te spannend vind.
I'm excited!