zondag 30 november 2014

Wat ik leuk vond aan november 2014.

Huh, november is alweer voorbij? Jeetje... December breekt aan. De laatste maand van 2014 (say what?). Nog 25 dagen tot Kerst (say what?). Nog 2 weken tot de tentamens en nog 3 weken tot de vakantie (SAY WHAT?!). Echt, de weken gaan zo intens snel voorbij, dat ik er een beetje bang van word. En stress van krijg, dat is ook heel erg.
Maar omdat we toch van het leven blijven genieten, moeten we ook in zien hoe leuk de afgelopen maand was. En dit is wat ik het allerleukste vond:

1. Kaarten voor Miranda Sings in Amsterdam!!! WOOHOO!!!
2. Zo'n super goede les hebben dat je weer even zin krijgt in het leven.
3. Billy Elliot. Een van de beste musicals die ik de afgelopen tijd in Nederland gezien heb. Echt bizar goed en ontroerend!
4. Werken bij Billy Elliot. Want het blijft gewoon het allerchillste baantje ooit.
5. Mijn lieve, lieve opa.
6. Ligplekken voor Musicals in Concert, namelijk thuis voor de tv.
7. Stuntval-les. Hilarisch en super leuk om te leren. (De spierpijn achteraf was iets minder grappig).
8. Een fruitmandje gevuld met chocola even snel langs brengen mijn lieve zwerrie die een scooter-ongeluk heeft gehad (wat doe jij?!) en vervolgens per ongeluk drie uur blijven hangen.
9. Maestro!
10. Om 7 uur op de bank ik slaap vallen en eigelijk al naar bed willen.
11. Harry Potter.
12. Zo gelukkig zijn dat ik niet weet wat ik moet vragen voor Sinterklaas. (Behalve geld natuurlijk).
13. 20 minuten doen over een zachtgekookt ei maken, dat kan alleen mij overkomen....
14. De trein in stappen, in slaap vallen nog voor we het station uit zijn en de volgende 40 minuten met mijn mond open in de trein slapen tot ik de bestemming bereikt heb.
15. Vapiano, cocktails en goede gesprekken met lieve Merel.
16. Mockingjay part 1!
17. Van de ene voorstelling door naar de andere voorstelling :)
18. Onze nieuwe bank!
19. Feestdagen!
20. Oude kinderfoto's!
21. De afterparty van de Billy Elliot Premiere. (Oké, die is eigenlijk vanavond pas. Shhht.)

Look how cute!

De quote van de maand.
Een heerlijke 'Sex on the Beach'.
En nu, richting tentamens (GOD STRESS). En dan een welverdiende en zeer nodige vakantie! Waarin ik hopelijk ook weer tijd heb om vrienden te zien en leuke dingen te doen. En weer wat bloggen in te halen natuurlijk :)

maandag 24 november 2014

Ik weet dat ik best kan leven zonder een nieuwe geurkaars.

Vol spanning stap ik de slinternieuwe, megagrote Primark achter mijn huis in. Ik weet dat ik dit niet moet doen. Ik ben te zwak voor dit soort dingen. Ik heb te veel cravings naar nieuwe dingen en kan het niet aan om niet te kopen. Ik wil namelijk super graag een nieuwe oversized blazer, een coltrui, een lang vest, nieuwe laarsjes, jurkjes, t-shirts. Ik zou zoveel dingen nog zo graag willen hebben. En ik mag niet toegeven aan de verleiding.
Ik kom alleen voor een pyjamabroek, een geurkaars, een muts en handschoenen. Dat zijn de hoognodige 'ik kan niet leven zonder'-dingen en dus het enige wat ik mag kopen. 20 euro uitgeven en geen cent meer. Want ik moet, naast deze maand gewoon eten en leven, ook nog eens cadeautjes kopen voor Sinterklaas en kerst. Ik heb weer wilde plannen, maar veel te weinig geld. Het was heerlijk, zo'n feestmaand met mijn vakantie naar New York. Maar ik kom wel terug met schulden en zonder salaris omdat ik gewoon een maand niet gewerkt heb.... Oepsie....
En ik weet dat ik best kan leven zonder een nieuwe geurkaars. Maar ik moet iets doen om de heftige verleidingen en de drang om te shoppen te weerstaan en een geurkaars is maar 1 euro. Dan kom ik toch thuis met dat euforische gevoel dat ik iets gekocht heb en is het niet zo'n inslag op mijn portemonnee.
Terwijl ik langs de etalage loop, zie ik de Frozen collectie voorbij komen. FROZEN!!! Als ze een Swen Onsie hebben kan ik die echt niet laten liggen, dat weet ik nu al.
De eerste sectie in de winkel, zijn de truien en de vesten. In plaats van er straal voorbij te lopen, word ik verleid door de mooie ontwerpen. Ik zou ze allemaal wel mee kunnen nemen. Naast me zie ik het vest van mijn dromen hangen. Lang, wol, zwart, heerlijk. En maar 15 euro. 15 euro voor een vest, dat is toch niks? Twijfelend sta ik ermee in mijn hand. Ik kan toch best 15 euro missen? Dan eet ik gewoon 1 dag niet, geen probleem. Nee, dat slaat nergens op Britt, laat het vest hangen. Vastberaden loop ik door. Zie je, ik kan het wel.
Mijn oog valt op de shirts met print. Ik draag nooit shirts met print. Mijn voorkeur is wit, zwart, grijs en af en toe wat bruin. Kleur vind je niet in mijn kast. Maar nu zie ik me toch een paar leuke shirts hangen. En ik had eigenlijk best nog een shirt nodig om in te dansen. 
Even twijfel ik of ik het shirt zal kopen met de overdreven grote Harry Potter erop. Gewoon het hoofd van Daniel Radcliffe op je borst voor maar 3 euro. Toch pak ik het duurdere shirt van 8 euro. Shirts zijn altijd handig.
Oke, dit was het enige moment van zwakte. Nu alleen nog maar het broodnodige.
Ik maak een heel rondje door de winkel zonder me echt te laten gaan en iets aan te raken dat ik niet nodig heb, voordat ik de winteraccessoires bereik. Al snel besluit ik deze winter voor bordeauxrood te gaan. En pak een paar wanten voor 1,50 en een muts voor 2,50. Niet normaal deze prijzen. Ja, daar worden mensen voor afgebeuld in Afrika, maar eigenlijk houdt dat me niet tegen. Ik ben blij met deze prijzen. 
Ik haast mezelf naar boven. Ruik aan iedere geurkaars omdat mijn favoriete vanillegeur vervangen is door cocos met vanille en dat is me echt te zoet. Ik denk dat ik ze allemaal wel tien keer geroken heb voordat ik dan toch maar voor de wintergeur ging. Drie keer raden, je ruikt hem helemaal niet, maar daar kwam ik thuis pas achter. Top....
Dan nog een pyjamabroek. Er is keus uit een stuk of duizend, maar de Frozen broeken die ik dacht dat ze hadden, zijn er toch niet. En van mijn tweede, derde, vierde en vijfde keus is er natuurlijk geen maat L. Snel gris ik een broek met herten van het rek (toch wel schattig en kerstig) voordat ik in de veel te lange rij ga staan. 
Met een kleine tas en veel opluchting verlaat ik een half uur later de winkel. Ik was weer sterk genoeg en heb precies 20 euro uitgegeven. Nu nog sterk genoeg zijn om er voorlopig niet meer terug te komen.
Tja, als ik nou gewoon een hele rijke man vind, is dit probleem in een keer voorbij. Nu moet ik het nog even volhouden als arme student en alle verleidingen weerstaan. 
I'm getting stronger. 

En in deze zware, blutte tijd zijn al die blogs en Tumblr natuurlijk ook helemaal niet goed voor me. Ik wil alles hebben:








zondag 23 november 2014

Het bewijs dat je niet debiel bent als je van Twilight houdt.

Het is 19 november 2009. Huilend zitten we in de bioscoop. Het is ongeveer een jaar nadat mijn, ik mag nu al zeggen, verslaving begon. Zij introduceerde de boeken en de trailer van de film aan mij. Het jaar erna had ik de drie boeken die toen uit waren meerdere keren gelezen en had ik de eerste film zo vaak gezien dat ik hem mee kon praten.
En nu zaten we daar, samen. Bij 'The Twilight Saga: New Moon'. Ja, wij zijn Twihards. Maar zo willen we onszelf liever niet noemen want dat klinkt natuurlijk helemaal nergens naar.
Ik weet dat dat nu misschien wat gênant is. Het is ondertussen al vijf jaar geleden en ik was een hele naieve, snel mee te slepen tiener. Nu is mijn verslaving zeker niet zo erg als het was. Maar het liep aardig uit de hand. Ik geef toe dat een kamer vol posters, een actionpop, dekbedovertrek, een bordspel en een drinkbeker een beetje lichtelijk uit de hand loopt. Maar ik ga me er niet meer voor schamen. Dat deed ik toen niet en dat doe ik nu niet. Want de tijd die ik besteedde aan Twilight (en dat was veel tijd) was een gelukkige tijd. En je hoeft je nooit te schamen voor het feit dat je gelukkig bent.
En hoewel mijn klasgenoten alleen een crazy-obsessed meisje zagen die zeker weet dat ze later met Robert Pattinson gaat trouwen (still hoping), zag ik een hele sterke vriendschap. Een vriendschap die er nooit was geweest zonder deze serie. Want na 5 Twilight boeken en 5 Twilight films, volgden de Hunger Games Trilogie, de Divergent Trilogie, meerdere John Green boeken en hopelijk nog zoveel meer. We delen goede boeken, goede films, goede series. Zij zorgt ervoor dat ik steeds weer iets heb om te lezen en we bespreken altijd samen wat we van de boeken vonden. We komen altijd samen om alle films te zien. Dat is al een tijdje niet meer op de premiere-dag, maar altijd in de week dat ie uit komt. Dan bespreken we hoe het met ons gaat en hoe onze levens nu gaan. Want terwijl ik onze droom aan het najagen ben, volgt zij haar hersens op weg naar een fantastische carriere. We bespreken het liefdesleven, alle gênante dingen van onze opleiding, het studentenleven. We hebben elkaar altijd weer iets te vertellen en het zijn een van de weinige avonden dat ik niet even op mijn mobiel kijk of ik Facebooknotificaties heb.
En terwijl we dachten dat onze filmptripjes afgelopen zouden zijn na Breaking Dawn part 2 (veel traantjes), houden we het toch al vijf jaar met elkaar uit. Na Twilight, kwam de Hunger Games, kwam Divergent, kwamen de John Green films. En vandaag, vijf jaar en een paar dagen later, zaten we bij Mockingjay Part 1. We zijn kritischer geworden. Ik ergerde me 2 uur lang aan die lelijke pruik en ik zie toch niet wat er nou zo fantastisch is aan Liam Hemsworth. Maar we zijn toch altijd nog steeds even enthousiast. En, belangrijker, we zijn nog steeds samen. We hebben allebei ons eigen leven, zijn iedereen die toen in onze vriendengroep zat uit het oog verloren, maar wij komen nog steeds bij elkaar om voor het eerst de films te zien. En dat alles heb ik toch maar over gehouden aan een hysterische verslaving. Plus een hele goede smaak voor boeken, films, series en acteurs ;)

Lieve Merel, bedankt dat je er nog steeds bent. We hebben hele vreemde tijden meegemaakt die we maar niet met heel de wereld delen, maar zelf voor altijd onthouden. En ik ben zo trots naar hoe jij je ontwikkeld hebt naar een jonge, mooie vrouw. Het bewijs dat je niet debiel bent als je van Twilight houdt. Ik vond het weer geweldig met jou en ik zie je bij de volgende film.

Oke, dit is de enige gênante foto die jullie mogen zien.

woensdag 19 november 2014

10 reasons to love me.

In de afgelopen jaren is er veel gebeurd waardoor ik mezelf heb leren kennen. Ik heb aan mezelf geschaafd en ben geworden wie ik altijd wilde zijn. En nog steeds verander ik mee met mijn omgeving en de mensen om me heen. Maar er zijn weinig dingen aan mezelf die ik niet leuk meer vindt. Ik ben oprecht tevreden en trots op mezelf.
En natuurlijk zijn mijn voeten en mijn borsten te groot, mijn ogen te klein en moet ik nog steeds een paar kilo's vet kwijt. Maar ik vind dat het ook de moeite waard is om eens op te schrijven wat nou de dingen zijn die ik zo leuk vind aan mezelf.
En toen zag ik een blog van mijn liefste blogvriendinnetje Romy (moet ik jullie nog doorlinken? Jullie volgen haar allemaal toch allang ;)) Zij schreef tien dingen op die zij leuk vind aan zichzelf. Dat zijn natuurlijk de dingen die ik ook het allerleukste aan haar vind, maar dat is makkelijker om over iemand anders te zeggen dan over jezelf. En omdat ik het zo'n goed idee vond, heb ik haar een klein beetje heel erg beloofd dat ik ook zo'n lijst zou maken.
Dus nu moet ik er echt aan geloven: 10 redenen waarom ik de moeite waard ben om van te houden.

1. Met mijn passie en doorzettingsvermogen kan ik alles bereiken.
2. Ik heb mooie, lange modellenbenen.
3. Ik lach veel en graag, ben enthousiast over dingen en ben (bijna) nooit boos.
4. Ik ben getalenteerd in dingen die ik heel graag doe.
5. Ik kan goed luisteren en goed advies geven.
6. Ik heb het voor elkaar gekregen om elke dag te doen wat ik het allerleukste vind.
7. Ik sta open voor andere mensen, meningen en kanten van het verhaal.
8. Ik ben dankbaar voor alles in het leven.
9. Ik heb humor (althans, ik vind mezelf altijd hilarisch).
10. Ik ben altijd eerlijk, want ik zie het nut van liegen gewoon niet.

Het is een kort lijstje en ik had echt niet gedacht dat ik het zo moeilijk zou vinden om tien punten te bedenken. En ik vind het ook een goed iets om eens te bedenken. Als ik tien negatieve punten over mezelf had moeten opschrijven, had ik dat zonder twijfel achter elkaar gedaan en had ik er zeker meer dan tien punten gehad. Maar het is ook goed te weten wat het nou is wat je leuk vind aan jezelf. En als je dan even iets minder lekker in je vel zit, kan je altijd even naar je lijstje kijken en hopelijk nog wat punten erbij bedenken.


zondag 16 november 2014

Dit jaar is Sinterklaas geen kinderfeest, het is een mini burgeroorlog.

ZIE GINDS KOMT DE STOOMBOOT UIT SPANJE WEER AAN. HIJ BRENGT ONS SINT NIKOLAAS, IK ZIE HEM AL STAAN. HOE HUPPELT ZIJN PAARDJE HET DEK OP EN NEER? HOE WAAIEN DE WIMPELS AL HEEN EN AL WEER?
(Mmmm, nu ik het opschrijf vind ik de tekst toch gek.)

Sinterklaas is er weer!!! Yes, we mogen nu legaal kruidnoten eten (want dat hebben we natuurlijk nog niet gedaan.... Echt niet...) En voor mij is de dag dat Sinterklaas in het land komt ook weer de tijd dat de feestdagen echt gaan beginnen. En ik doe altijd alsof ik niks met kerst enzo heb, stiekem vind ik het super gezellig. Ik weet nog niet hoe ik alle cadeautjes ga betalen na nog steeds een schuld uit New York en gewoon niet gewerkt te hebben vorige maand, maar we gaan het toch gewoon doen.
En terwijl ik foto's van de stoomboot voorbij zie komen, heb ik al zin om een overdreven roze nep-kerstboom te kopen en hem vol te hangen met Disneyfiguren terwijl ik meezing met Frozen.
Maar terwijl ik nog steeds net zo enthousiast ben over onze oude lieve vriend die weer in het land is, zit er een nare ondertoon aan dit Sinterklaasfeest. Want overal zie ik Facebook-posts over hoe afschuwelijk de Witte Pieten zijn. Of over de Pieten met verschillende kleuren lippen. Of over dat er ook politiemannen meelopen, verkleed als Piet. En hoewel normaal de vraag van het jaar normaal was: wat zou het probleem van het Sinterklaasjournaal dit jaar zijn? Is de grote vraag dit jaar: Welke kleur hebben onze Pieten?
Ik zal eerlijk zijn. Het maakt mij geen reet uit of de pieten zwart of bruin of wit of pimpelpaars zijn. Waarom zouden we ons daar druk over maken? De wereld stort in, iedereen sterft aan Ebola, er is oorlog waar kinderen in moeten vechten, er worden vliegtuigen neergeschoten en wij maken ons druk over welke kleur de Zwarte Pieten nu zijn?
Dit is een kinderfeest. En dat is niet een geldige reden om te zeggen dat de pieten zwart moeten blijven. Als je tegen de kinderen zegt dat de pieten gepoetst hebben met de verkeerde tandpasta en daardoor van kleur zijn veranderd, geloven ze het en vinden ze het nog net zo leuk als ervoor. Geen kind die zich daar zorgen over maakt, als ze maar hun schoen mogen zetten, pepernoten mogen eten en cadeautjes krijgen. Kinderen zijn niet racistisch, maar ook hen maakt het niks uit welke kleur de Pieten hebben. Dus waarom doen wij moeilijk?
Wij doen moeilijk omdat dit niet alleen een kinderfeest is. Het is een feest waar wij allemaal zijn opgegroeid. Omdat dit een traditie is in ons land. En als wij ruimte maken in ons land voor andere culturen, is het dan eerlijk dat wij, voor die andere culturen, onze cultuur aan moeten passen?
Maar Britt, vind je dit dan geen racisme? Ja, dat weet ik gewoon niet zo goed. Ik weet niet hoe het voelt om gediscrimineerd te worden of het gevoel te hebben dat je door een heel volk belachelijk wordt gemaakt. Ik weet niet hoe gevoelig de hele slavernij kan liggen. Ik weet niet hoe mensen zich voelen. Wat ik wel weet is, dat andere 'bruine' mensen die niks met de hele Zwarte Pieten-discussie te maken hebben, zich op dit moment heel bekeken voelen. Want stel, er loopt een Zwarte Piet langs, hoe voelt dat bruine meisje zich dan? Mijn beste vriendin werd overgeslagen terwijl Zwarte Pieten langs gingen bij alle winkels, omdat zij toevallig met een andere donkere jongen aan het werk was. Is dit dan nu de bedoeling van het hele Sinterklaasfestijn? Oh, zij zijn donker dus ze vinden het vast niet goed dat wij Zwarte Pieten zijn...?
Dit jaar is Sinterklaas geen kinderfeest, het is een mini burgeroorlog. En als het hele onderwerp: rasisme nooit naar boven was gebracht, was er niks gebeurd.
Wat mijn vraag is, is er een oplossing? Als ze pieten zwart blijven, voelen mensen zich gediscrimineerd, als de pieten een andere kleur zijn, hebben anderen het gevoel dat hun cultuur niet serieus genomen wordt. Er is geen compromis.
Maar laten we het nou alsjeblieft weer een kinderfeest maken. Laten we allemaal gelukkig zijn, ons geen zorgen maken en doen waarvoor dit feest bedoeld is: tijd met elkaar door brengen. Want dan wordt het voor iedereen weer een stuk leuker. En dan kunnen we allemaal weer genieten van ons mooie Nederland. Zoals het hoort.
En als mensen nou vragen: 'Britt, wat vind jij nou van de hele Zwarte Pieter-discussie?' Nou, dit dus. En nu houden we er weer over op.
JOE.

Sinterklaar is ook gewoon lekker bruin.

zondag 9 november 2014

De prins en het witte paard tegelijk.

Lieve opa,

Verdwaasd kijk ik naar Expeditie Robinson. De zin waar ik me al de hele week op aan het voorbereiden ben, is net uitgesproken. En ik voel niks. Ik voel me leeg. De hele week bedenk ik me al hoe ik me op dit moment zou voelen en dat voel ik allemaal niet.
Ergens voel ik een soort van opluchting. Ben ik blij dat het over is. Niet voor ons, maar voor u. Het is goed zo.
En dan denk ik terug aan alle herinneringen. Alle dinsdagen dat u me op kwam halen van school. Hoe ik dan hardop zingend voorop de fiets naar huis zat, waar we samen beschuitjes met suiker aten en vervolgens de hele middag Sneeuwwitje speelden. Ik was Sneeuwbrittje, oma was de heks die iedere keer weer een nieuwe appel bracht en u was de prins en het witte paard tegelijk. En als ik een hapje nam, viel en de appel uit mijn hand liet rollen zoals in de film, kwam u mij redden. Ik kreeg een heerlijke natte wakkerkus zoen en dan ging ik op de rug van het paard. Dat uw knieën dat eigenlijk niet meer aankonden, maakte mij niet uit, ik ging hoe dan ook op uw rug. Daarna aten we soep met de balletjes die ik samen met oma gerold had terwijl u uw middagdutje deed. Of, nou ja, we aten soep met kerstboompjes want ik kon nog geen balletjes maken.
Of aan de zondagen dat ik mee ging met u en pappa naar de voetbal (WESTLANDIA, WESTLANDIA). Ik ging alleen mee voor het zakje snoep wat ik altijd kreeg en miste alle doelpunten omdat ik op de schommel zat, maar u was altijd de enthousiaste supporter en miste geen wedstrijd.
Ik denk aan alle kaartavonden waarin ik u tevergeefs probeerde te verslaan. En aan de familiediners, de sinterklaasvieringen, de verjaardagen met taart in de tuin, ijsjes halen uit de vriezer in de schuur.
En ik denk vooral aan die eeuwige glimlach op uw gezicht. Hoe u altijd genoot van alles om u heen. En hoe snel het leven ook aan u voorbij ging, hoe ouder u ook werd en hoe minder u kon, nog steeds bleef die glimlach staan. Ik weet nog dat ik zo trots was dat mijn opa en oma ruzie hadden om wie het lekkerst had gegeten. Want als dat hetgeen is waar je ruzie over kan maken, dan ben je gelukkig in het leven.
Na een kwartier komen de tranen pas. Want wat ga ik dit allemaal missen. Wat ga ik uw eeuwige glimlach missen tussen de rest van de gezichten. En die twinkelende oogjes die ik geërfd heb.
Maar hoeveel ik dit alles ook ga missen, het was er al niet meer. Want langzaam ging de kwaliteit van uw leven achteruit en na een tijdje is het dan gewoon goed. U hebt een prachtig leven gehad en u was klaar.
En tussen mijn verdriet door, voel ik geluk. Laten we genieten van het leven en ernaar streven dat we allemaal zo mogen gaan. 83, geliefd en gelukkig. Ik ben al op de goede weg.
En, zoals uw laatste woorden zeiden, het is goed.

Dag lieve opa. Bedankt voor alles.

maandag 3 november 2014

Gewoon, omdat dit gedeeld moet worden #9: Mijn sadistische liefde voor leedvermaak.

Het is alweer lang geleden dat ik iets met jullie gedeeld heb. En hoewel ik afgelopen week ontzettend geïnspireerd ben en ik daar ook zeker nog over wil schrijven, is deze post misschien toch iets minder inspirerend.
Ik heb namelijk nogal sadistische humor. Ik lach als bejaarden van de trap vallen. Of als kinderen van hun stoel donderen. Of als er wat dan ook mis gaat, ik lach. En hard ook, echt heel hard. Genant hard. En omdat dat in het openbaar niet echt gewaardeerd wordt, lach ik vooral om leedvermaak filmpjes.
En vandaag deel ik de allerleukste. Geniet:




















En dan nog even de allergrappigste foto ooit:


En ik weet dat er mensen zijn die dit helemaal niks vinden, ik houd ervan.

Gewoon, omdat dit gedeeld moet worden.

zaterdag 1 november 2014

Wat ik leuk vond aan oktober 2014.

Wacht, is het alweer november? Hè, hoe dan? Ik maar denken wat voor blog ik zou kunnen schrijven dit weekend en wanneer ik daar tijd voor had, terwijl het eigenlijk allang weer tijd was voor mijn maandelijkse favorietjes. En mijn maandelijkse favoriete blog!

1. Nutella pizza, bierviltjes wedstrijden en huilen van het lachen met mijn liefste vriendjes.
2. Mezelf een dag vrij geven om in bed te liggen en niks te doen.
3. Mijn vaste column bij www.meiden.blog.nl. Elke zondag een nieuwe blog van mij!
4. Een avondje op de bank met kaarsjes om echt in het herfst/wintergevoel te komen.
5. De leraren een keer helemaal los zien gaan, fantastisch.
6. Onze eerste spelpresentatie voor de rest van de school!
7. Nieuwe afleveringen van Grey's Anatomy.
8. 's Ochtends voor school nog even een lesje Bikram Yoga, lekkerste les ooit!
9. Fajitas + ijs + veel te veel snacks + heel veel lol.
10. NEW YORK. (Ik zal niet alles weer herhalen maar het was geweldig.)
11. Een heleboel inspiratie.
12. Eindelijk weer een keer niet technisch zingen, maar vanuit mijn hart.
13. De eerstejaars die een fantastisch welkomstconcert geven. ZO TROTS.
14. Een hele week een workshop krijgen die een openbaring is voor mijn hele leven. Het is alsof ik nu pas snap waar acteren over gaat.
15. Super super super super lekker eten bij een leraar thuis die zich al de hele dag aan het uitsloven was voor ons.
16. Bacon in een pan, drijfzand, een sterretje en een golfslagbad spelen. Nooit gedacht dat ik dat leuk zou vinden.
17. In de eersteklascoupe mogen zitten van de conducteur, wat een beenruimte!
18. Expeditie Robinson kijken en dan ondertussen chocolademousse eten, terwijl ze daar uithongeren.
19. Een super lieve blog van mijn liefste vriendinnetje Romy over mij! - http://lifewithconfetti.blogspot.nl/2014/10/another-people-appriciation-post.html
(SNOTTERIGE HUILENDE HELE LIEFDEVOLLE BEDANKKNUFFELS EN LIKKEN.)


Liefste zwerries van me.

Freaking Nutella Pizza!!!

Gezellige kaarsjes.

Een dagje niks doen in mijn Onesie.

Mijn prachtige kostuum op school, ik ben zo modebewust!

American Breakfast.

Toch nog een klein beetje New York dan.

UNICORN COOKIES!!!!

Het is niet zo'n heel lang lijstje. Het had een lijst van 100 punten kunnen worden, maar ik laat New York er toch maar even uit, anders houdt deze blog nooit meer op. En nu is het alweer november: tijd voor Sinterklaas en winter en warme kleding en kaarsjes en nog meer gezelligheid. Ik heb twee hele inspirerende weken achter de rug en heb veel zin om me komende maand nog meer te laten inspireren! Waar kijken jullie naar uit in november?