zondag 28 december 2014

Ik ben dit jaar nog niet gevallen.


Iedereen droomt van een witte kerst. Een gezellig kerstdiner met veel lachende mensen. Op de achtergrond kerstmuziek en door de ramen prachtige, witte, dwarrelende vlokjes die de wereld bedekken met een magische deken. Niemand hoeft ergens heen. Iedereen is gelukkig en het leven is goed. Tenminste, zo ziet het er in de reclames altijd uit. Een witte kerst is leuk. En dan bedoelen we een witte KERST en niet een witte week na kerst als iedereen weer gestrest boodschappen moet halen, de kerstkilo's eraf moet trainen of (zoals ik) alle kerstcadeautjes weer terug moet verdienen met werken.
En dan bedoelen we ook een WITTE kerst, zoals het er altijd op de foto's uit ziet. Wat kan ik dromen over de foto's van New York en Londen die bedekt zijn in een mooie laag sneeuw. Fairylights everywhere and the most perfect christmas ever (Mijn zus zit nu dus met haar dikke billen te chillen in Londen. Fuck you, Anouk). Met wit bedoel ik dus ook wit. (Wat wit is, moet wit blijven). Niet vieze bruine, of nog erger: zwarte drap dat opspat als er een auto voorbij rijdt en je mooie, witte schoenen vies maakt. Dan bedoel ik wit dat het blijft liggen, niet dat het half de gelegenheid krijgt om te smelten voordat het bevriest en de wereld verandert in een gratis, grote ijsbaan met moeilijkheidsgraad 1000 waar niemand om gevraagd heeft.

Ik kwam erachter dat deze foto gephotoshopt is. Ik heb besloten dat feit te negeren en te geloven in de magische witte Kerst uit New York.
Sneeuw is zeker leuk, echt. Voor als je binnen in bed ligt met een leuke serie en een grote kop warme chocomelk en naar buiten kijkt hoe de kinderen in de buurt vrolijk sleetje rijden en sneeuwengelen maken. Niet als je door de sneeuwstorm naar je werk moet, waardoor je EN langer onderweg bent dan normaal, EN je kin en je benen niet alleen gevoelloos en bevroren, maar ook nog eens vuurrood zijn (matcht rood bij een mantelpakje?) EN je mascara zich verspreid heeft over je hele gezicht. Sneeuw is verschrikkelijk als je vervolgens 's avonds, als het eenmaal gevroren heeft, na een lange werkdag, naar huis moet en je maar moet hopen dat je je fiets onder controle kan houden. Leuk dat er op de wegen gestrooid wordt, jammer dat de fietspaden niet meegenomen zijn....
Ik houd van sneeuw. Maar niet als ik er ook maar 1 stap in moet zetten.
ER IS OOK GOED NIEUWS. Ik durf het bijna niet te schrijven, want dit werpt natuurlijk een heleboel slechts op zich af. Maar, ik doe het toch:
Ik ben dit jaar nog niet gevallen. En ja, mensen, dat is een wereldrecord.


woensdag 24 december 2014

Blogmas #24: Ik wens jullie een hysterische kerst!


Kerstavond! De eerste dag van kerst, maar ook de laatste dag van Blogmas. Ja, dat is een beetje dubbel. Blogmas was echt een leuk experiment, maar ik ben ook wel blij dat ik nu niet meer iedere avond inspiratie moet hebben. Of het voor herhaling vatbaar is, mmm, I'm not sure yet. Ligt eraan hoe enthousiast ik volgend jaar ben ;). Ik ben in ieder geval heel blij en dankbaar voor alle reacties en berichtjes die jullie allemaal gestuurd hebben. En al heb je niks gestuurd, alleen het lezen van de blogs maakt me al een heel gelukkig mens. Bedankt voor het lezen!
Ennuh, wie heeft het volgehouden door alle 24 de blogs?

Kerst. We hebben er allemaal naartoe geleefd, hoop ik. Ik in elk geval wel. Ik ben al dagen niet uit mijn kerstoutfit te slaan. Vroeger was een kerstoutfit uitzoeken een van de leukste evenementen van het jaar. Little back dresses, glitterpanty's, lakschoentjes, diadeempjes, lange, zwarte handschoenen. Ja echt, alles erop en eraan. Het kon ons niet heftig genoeg.
Dit jaar pak ik het helemaal anders aan. Niks glitterpanty's, niks hoge hakken. Ik kies dit jaar voor comfy en stylish. Misschien een beetje over de top, maar daar houd ik wel van.



Wij hebben vanavond kerstavond gevierd, met een hysterisch aantal cadeautjes. Plus een hysterische boom met Disneyprinsessen erin. Samen met mijn hysterische familie wordt dat een hysterische kerst.

En dat wil ik jullie ook graag geven, een hele hysterische kerst gewenst! Dat je maar hele foute kersttruien mag dragen, veel en veel te veel mag eten en een heleboel hysterische mensen om je heen mag hebben. Oh, en ik wens je hele foute kerstfilms. Laten we het dit jaar vooral een beetje lekker gek doen ;).

FIJNE, HYSTERISCHE KERSTDAGEN!


Blogmas #23: De positieve tag.

Laatst moesten wij op school onze kernkwaliteiten opschrijven. Toen ik 'positiviteit' opschreef, was iedereen in shock. Ze zagen mij schijnbaar niet als positief persoon. Dat heeft me even dwarsgezeten. Ik wil graag overkomen als een positief persoon. Ik weet dat ik veel zeur en erg vaak sarcastisch ben, maar ik kom toch niet over als een negatief persoon?
Ja, ik houd van zeuren en dat doe ik graag en veel. Maar als er echt iets gebeurt, kan ik er een goede les uithalen en met opgeheven hoofd door gaan en dat vind ik een positieve uitstraling die niet iedereen heeft.
Ik weet dat mijn blogs ook niet altijd positief zijn, dus ik wil even bewijzen dat ik echt positief in het leven sta. Daarom heb ik voor jullie vandaag de positieve tag. Gepikt van de blog van Lenneke van Freelennse.

Wat is je favoriete quote en waarom?
Mmm, die verandert eigenlijk elke dag. Ik kan nooit zo goed kiezen wat ik nou echt de favoriet vind. Maar de eerste die me aansprak en waar ik nu aan moet denken is: 
'Sometimes I pretend to be normal, but it gets boring so I go back to being me.'

Welke droom zou je in je leven willen realiseren? Yes you can!
Wonen in New York, Elisabeth spelen op Broadway met Hunter Parrish als de dood, Aaron Tveit als Franz Joseph en Daniel Radcliffe als Rudolph, terwijl ik de hoofdrol speel in een serie, nadat ik Elphaba heb gespeeld in de film van Wicked met Emma Watson als Glinda en Zac Efron als Fiyero, met een prachtig appartement in New York met veel ramen, een grote vleugel, een Emmy en een Oscar, een grote inloopkast en Robert Pattinson aan mij zijde. Yes you can!

Wat betekent geluk voor jou?
Accepteren en dankbaar zijn. En eten. En slapen.

Wie kan jou ontzettend opvrolijken?
Impulsieve dingen doen. Ik was vroeger altijd heel erg van het plannen, dus dat ik nu onverwachte acties kan doen, maakt me heel gelukkig en trekt me uit de sleur. En zeuren. En koffie.

Voor wat mogen we je ‘s nachts wakker maken?
Moeilijk. Ik slaap namelijk nogal graag. Maar als Robert Pattinson in mijn kamer is, mag je me best wakker maken. En voor eten, zoet eten.

Waardoor kreeg je voor het laatst een lachbui?
Tijdens het opnemen van het filmpje met Romy van eergisteren. Heerlijke dag was dat.

Op welke prestatie ben je ontzettend trots?
Op dat ik ben wie ik wil zijn en dat het me niet meer uit maakt wat anderen van me vinden. Dat heeft nogal wat moeite gekost, maar het hele leven en al mijn vriendschappen zijn er veel oprechter een eerlijker door geworden.

Welke boodschap zou je graag aan anderen willen meegeven?
Wees jezelf. Wees gelukkig. En vooral, doe wat jij graag wilt doen. Misschien bereik je nooit wat je wilde bereiken, als de weg ernaartoe je maar super gelukkig maakte :)

Ik tag Romy, omdat jij een van de positiefste personen bent die ik ken. En ik tag Denise, omdat ik het leuk vind om jouw blog te lezen en je even wil noemen op die van mij ;).
Spread the positivity! Soms even glimlachen naar mensen is al genoeg. Wees dankbaar en wees gelukkig. Dat maakt het leven zoveel leuker ;)


maandag 22 december 2014

Blogmas #22: Er is NIKS mis met The Sound of Music.

Voor de tweede blog van vandaag heb ik mezelf op een vreemde bank genesteld. Ik ben aan het oppassen en na een heleboel gehuil en gepiep om mamma, liggen de kids op bed. Ik heb al 100 koppen thee op, want ze hebben een Cooker. Ik heb eindelijk het WiFi wachtwoord ontrafeld, heb mijn verbrande pizza op mijn witte sokken laten vallen en nu is het eindelijk tijd voor wat tv tijd. Ik heb al lang geen avond tv tijd meer gehad, dus dit is heerlijk.
En terwijl ik langs kanalen vol onzin zap, zie ik ineens een bekend gezicht. Fantastische Julie Andrews. Al snel herken ik ook de film, namelijk de beste film ooit die me altijd zo herinnert aan vroeger: The Sound of Music.
Harry Potter krijgt mij altijd echt in de kerst-mood, maar ook 'The Sound of Music' is een kerstklassieker. Ik weet eigenlijk niet of wij hem altijd keken met kerst, misschien hebben we dat wel een keer gedaan. Sowieso hebben we het de afgelopen jaren niet meer gedaan. Toch doet 'The Sound of Music' mij denken aan kerst. Mijn allerleukste kerst staat namelijk in het teken van The Sound of Music.
Ik kan me bijna niet voorstellen dat het alweer elf jaar geleden is. Ik heb er zulke levendige herinneringen aan, als een van de weinige dingen uit die tijd. Ik kan me niet meer herinneren hoe het was toen mijn ouders nog bij elkaar waren, maar dit kan ik me nog goed herinneren. Hoe onze kleedkamer eruit zag, het schema wat we afliepen voordat de voorstelling begon. Hoe ik keek terwijl de decors, toen nog met de hand, gewisseld werden. Hoe we klaarstonden in de coulisse voordat we opgingen en toi toi toi naar elkaar gebaarden.
Ik was negen jaar toen ik de ontzettende eer kreeg om Marta te spelen in The Sound of Music de Musical. Ik weet dat the Sound of Music nu een beetje afgekraakt is, maar voor mij is het nog steeds een dierbaar iets. Met negen jaar stond ik in het prachtige Circustheater, speelde en zong en danste ik voor 1900 man. Dat is niet alleen waar mijn passie voor het vak is begonnen, het is ook een van de mooiste dingen die ik ooit heb mogen doen in mijn leven. En ook al waren er tig Marta's in die tour + verlenging en is het niet super bijzonder dat je ooit gestart bent in The Sound of Music, dit is voor mij toch een heel bijzonder iets.


Elf jaar geleden speelde ik een voorstelling op eerste kerstdag. Mijn hele familie zat in de zaal. Voor de voorstelling zongen we, meerstemmig, Rudolph the Red Nosed Reindeer voor de cast en crew. Aangekleed als kerstboom met slingers en lichtjes om ons heen. Het applaus wat we kregen was oorverdovend. We kregen souvenirs van The Sound of Music als cadeautjes en na de voorstelling was er een groot kerstdiner met mijn hele familie. Deze periode in het jaar doet mij altijd weer denken aan die fijne tijd die ik daar beleefde. Een ervaring die misschien een beetje afgezaagd is, maar wel heel fijn om aan terug te denken.
Ik weet niet wat ik ervan vind dat The Sound of Music nu al voor de tweede keer in elf jaar terug is in Nederland. Ik snap dat dat The Sound niet echt populairder maakt. Ik snap dat veel mensen "Alweer?!" denken. Toch vind ik het fantastisch dat er schijnbaar nog steeds genoeg publiek voor is een om een hele tour te vullen.


Nu ik de film kijk, snap ik ook wel dat het misschien een beetje afgezaagd is. De liedjes zijn natuurlijk ook niet echt uitdagend. Er wordt totaal ge-overact en ook eigenlijk helemaal niet zo zuiver gezongen. Het maakt niet uit. Ik houd ervan. Hoe slecht er ook geacteerd en gezongen wordt. Ik kan er niet genoeg van krijgen.
Daarom zal mijn levensmotto voor altlijd zijn: Er is NIKS mis met The Sound of Music.
En of je er nou van houdt of helemaal niet, ik weet zeker dat iedere musicallover ooit The Sounds gezien heeft en er ooit van gehouden heeft. Of je het nu toe wilt geven of niet, het is een deel van ieders leven.
En in mijn leven een klein beetje extra.



Blogmas #21: Hoe maak je geen kerstschuimpjes?

Goedemiddag!
Ja, middag. De middag van 22 december en dus niet meer 21 december. Ik ben te laat....
De reden? Ik heb gisterenavond knallende ruzie gehad met iMovie en we konden het niet goed maken voor ik echt slaap nodig had. En daarom kon ik gisteren niks schrijven, omdat mijn filmpje nog niet klaar was. En daarna deed Youtube er vier uur over om mijn filmpje op Youtube te zetten, wat natuurlijk ook gewoon een redelijke wachttijd is....
Filmpje? Ja, filmpje. Romy en ik hebben gisteren hard gewerkt voor een leuk kersterig filmpje! En we hebben geprobeerd om daar iets heel leuks van te maken. Met de nadruk op geprobeerd, haha.
In ieder geval heb ik nu super veel respect voor alle vloggers die dagelijks Vlogmas doen. Editen duurt zo lang en is zo tijdrovend. Ik snap niet hoe zij dat iedere dag kunnen doen. Ik hoop niet dat zij ook iedere dag vijf uur bezig zijn met editen, want dat is echt niet vol te houden. En ik hoop dat hun Wifi beter is en dat zij niet drie uur hoeven te wachten op een upload, want dat is nogal crap.

Hoe dan ook, uiteindelijk (eindelijk eindelijk eindelijk) is het gelukt. Veel later dan zou moeten, maar goed. Met trots presenteer ik u: Hoe maak je geen kerstschuimpjes. Enjoy en laat even weten wat je ervan vindt. Dan weet ik of ik dit vaker moet doen of vooral helemaal niet!

zondag 21 december 2014

Blogmas #20: Verliefd is verliefd.

Het zat eraan te komen. Die Blogmas-dag dat ik gewoon echt niet weet waar ik in godsnaam over moet schrijven. Ik heb erg vaak inspiratie, maar helaas niet altijd. En vandaag is dus een even niet.
Natuurlijk zou ik jullie kunnen vervelen met het feit dat ik mijn eerste vakantiedag de hele dag moest werken en dat mijn voeten zo'n pijn doen en wat het stomste is aan in het theater werken, maar ik heb gewoon ook geen zin om te zeuren, zo vlak voor de kerst. Dus ga ik iets doen waar ik eigenlijk heel erg tegen ben: een blog recyclen.
Deze blog schreef ik ongeveer een half jaar geleden en heb hem toen, om persoonlijke redenen, niet geplaatst. Ondertussen is het verhaal iets minder vers en heftig, daardoor heb ik hem laatst op Meidenblog geplaatst. En nu dus ook nog een keer hier. Sorry sorry sorry sorry als je hem al gelezen hebt. Maar dit is gewoon een mening die ik graag wil delen met de wereld. Dus ik hoop dat er genoeg zijn die hem nog niet gelezen worden.
En heb je hem toch al gelezen? Nogmaals sorry. Maar ik heb morgen iets heel leuks gepland voor mijn blog, dus ik maak het echt meer dan goed. Beloofd.

Op mijn eerste brugklas-schoolfeest, kwam een van mijn toen beste vriendinnetjes naar me toe:
'Ik hoop dat je niet boos wordt, maar ik moet je iets vertellen: Ik heb een vriendin. Ik ben lesbisch.'
Ik was helemaal in shock dat ze dacht dat ik boos zou worden. Natuurlijk was ik niet boos. Ik was juist heel blij voor haar dat ze een relatie had. Of dat nou met een jongen of een meisje was, maakte me niet uit. Verliefd is verliefd, toch?
Ik ben opgegroeid met musical en dus met een heleboel homo's om me heen. Dus homoseksualiteit heb ik nooit raar gevonden. En de mensen om mij heen ook niet. Het werd onder ons musicalmensen gewoon geaccepteerd. Want ja, het grootste deel van de jongens in de musical is nou eenmaal homo. Niks mis mee. Ik heb dus eigenlijk nooit echt veel meegekregen rond het hele homo-taboe. Dat bestond voor mij eigenlijk niet. Pas later kwam ik erachter dat er ook veel mensen echt een hekel hebben aan homo's, gewoon omdat ze homo zijn. Gek vind ik dat, en shockerend. Verliefd is verliefd, toch?
Dus vier ik een klein feestje als het homohuwelijk weer in een Amerikaanse staat wordt geaccepteerd en huil ik vanbinnen als ik beelden uit Rusland en homohaat zie. En jullie weten niet hoe trots ik ben dat ik in Nederland woon, waar alles gewoon geaccepteerd wordt. En dat het steeds normaler wordt dat je de ware vindt in iemand van hetzelfde geslacht. Of iemand van een andere cultuur. Hoe vaak wordt het programma 'Grenzeloos verliefd' wel niet bekeken? Mensen verslinden de liefde tussen twee mensen uit een totaal andere leefomgeving. Zelfs liefde tussen twee mensen met een andere religie wordt steeds meer geaccepteerd.
Shakespeare begon er al heel vroeg mee. Romeo en Julia werd in 1591 geschreven (handige weetjes). En ik weet dat het afgezaagd is, maar het is mijn favoriete stuk aller tijde. Want het gaat over een onmogelijke, ware liefde. Twee mensen die zo van elkaar houden dat het ze niet uit maakt of het mag of niet. Die vechten voor hun recht op de liefde. Net zoals alle homoseksuelen dat doen, en alle mensen met een andere religie of afkomst. En ze hebben zo hard voor hun liefde gevochten, dat het geen taboe meer is.
Waarom is zoiets simpels als leeftijdsverschil dan nog wel een taboe?
Ik moet eerlijk toegeven, ik schrok wel heel even toen ik hoorde dat een goede vriend van mij van nog net geen 30 (haha) een relatie had met een zeventienjarig meisje. Heel even schrok ik van het leeftijdsverschil van 10 jaar.
En daarna zag ik hoe gelukkig mijn vriend was. Hoe geweldig zij samen zijn. Hoe zij aansluit bij zijn behoeften. Hoe hij nooit iemand van zijn leeftijd zou kunnen vinden die zo bij hem past als zij. Want hij is niet de meest volwassene persoon die ik ken (haha) en zij is meer volwassen dan ik ben. En ze zijn perfect voor elkaar.
Hoe dan ook hoorde ik snel hoe andere mensen op hun relatie reageerden. Mensen die misschien iets minder dichtbij ze staan. En het is te verschrikkelijk voor woorden door welke roddels dit koppel heeft moeten gaan. Het doet me steeds weer pijn om te horen wat mensen over ze zeggen en hoe er door de buitenwereld op gereageerd wordt. En ik heb nog nooit mensen zo horen reageren op homoseksualiteit. Waarom wordt leeftijdsverschil niet geaccepteerd? Zelfs niet als het echte liefde is?
Want daar geloof ik in. Niet in geslacht of ras of geloof of leeftijd. Ik geloof in ware liefde en dat dat alles kan doorstaan. Dat als je echt van iemand houdt, het niet uit maakt of diegene toevallig 11 jaar jonger is. Als je bij elkaar hoort, dan hoor je bij elkaar. En dan zal je ook bij elkaar blijven, hoe bizar de buitenwereld er ook op reageert. Want als ik naar hen kijk, zie ik geen leeftijdsverschil. Ik zie twee hele gelukkige mensen. Ik denk eerlijk gezegd dat ik hem nog nooit zo gelukkig heb gezien als nu. En hoewel ik het soms een klein beetje vervelend vind dat ik nooit meer iets over mezelf kan zeggen in onze gesprekken, ik hoop dat ik ooit een man vindt die zo veel en zo liefdevol over mij praat als hij over haar doet. Als ik naar hen kijk, zie ik ware liefde.
En ik vind het verschrikkelijk om te horen dat zij zoveel shit van de buitenwereld meekrijgen, dat ze niet optimaal kunnen genieten van hun liefde. Dat hoort niet. Je hoort te kunnen genieten van je liefde, zoals ieder 'normaal koppel' zonder leeftijdsverschil geniet van zijn liefde.
Want ware liefde is nou eenmaal ware liefde. En Romeo en Julia bewijzen dat ware liefde hoe dan ook overwint. En dat alleen de afgunst van de buitenwereld je kan verwoesten.
Dus strijd ik met deze blog voor acceptatie van ware liefde. Laten we de liefde accepteren zoals zij is. En genieten van het feit dat het leven om de liefde draait. Want zonder liefde kan je toch niet gelukkig zijn?

zaterdag 20 december 2014

Blogmas #19: Wachten, wachten, wachten, wachten.

De fantastische lokatie van vandaag.
Optreden is iets magisch. En het leven van een artiest lijkt dat dus ook. Met de nadruk op lijkt.
Soms denk ik erover na hoe magisch het vroeger voor mij was. Alles wat er op het podium gebeurt en je dan indenken hoe een chaos het achter moet zijn. Al die haast-verkledingen voordat het licht weer aan gaat en je in je nieuwe pakje in de spotlight moet staan. Maar vooral dat er toch wel altijd iets gebeurt op het toneel en je je dus geen moment kan vervelen.
Nu merk ik dat ik dat al minder goed kan. Nu denk ik al snel: 'Jeetje, je zou hier maar vrouwenensemble zijn, dan heb je ook niks te doen.'
Ondertussen weet ik namelijk een beetje hoe het bestaan van een ensemble-lid eruit ziet. Natuurlijk is er iemand die van scène naar scène gaat en daartussendoor haast-verkledingen heeft van maar 30 seconden. Dat is vaak degene die de show draagt, waar het allemaal om gaat, de hoofdrol. In elke productie is dat er maar één, heel misschien twee. Voor de rest van de mensen gaat optreden helemaal niet zo.
Optreden is vaak maar één ding: wachten. Heel lang wachten. De hele dag staan en overgangen zetten, wachten tot de licht- en geluidsmannen hun instellingen hebben aangepast op ons toneelbeeld. Een lange en slopende bezigheid waarin je moet staan op je positie, niet mag bewegen en niet mag praten. Alvast aanwezig moeten zijn in de zaal voor nummers waar je niet in zit, voor het geval dat je toch nodig bent. Af en toe nog even de laatste paar nummer of pasjes repeteren. Een heleboel notes (=last minute aanpassingen) die je maar moet onthouden. Binnen een uur moeten opmaken, omkleden en eten, om vervolgens nog twee uur te wachten voordat je eindelijk op mag.
Ja, het leven van een artiest is vaak alles behalve glamorous. Één grote kleedkamer met veel te veel spullen die overal slingeren en te weinig spiegels. En dus dat wachten. Wachten, wachten, wachten, wachten.
Vandaag mocht muziektheater, samen met dans en circus een dinnershow verzorgen voor de gemeente Rotterdam. Muziektheater had over het algemeen erg veel te doen, maar ik zat alleen in de laatste twee nummers. Om vijf uur waren we klaar met repeteren en pas om tien uur was het mijn beurt om op te gaan.

Ja, heel veel wachten dus.
Wat ik tussendoor heb gedaan? Een heleboel foto's gemaakt, stomme spelletjes gespeeld, gênante gesprekken gevoerd, geslapen op de grond midden in de kleedkamer, andermans overhemd gestreken en vooral heel veel gewacht. Tja, dat is dus echt het leven van een artiest. Urenlang wachten en uiteindelijk vijf minuten in die magie mogen staan wat de gasten al de hele avond beleven. En een mega applaus in ontvangst nemen (ik heb nog nooit zo'n lang en uitbundig applaus gehad) waar ik zo weinig voor heb hoeven doen.
Het was niet glamorous hoe ik, met messy bun, hysterische Frozen kersttrui, totaal opgemaakt hoofd en Parijssokken de kleedkamer rondslofte. Of hoe ik, na het optreden, totaal oncharmant met veel te veel spullen de lokatie verliet. Het is wel de realiteit van het optreden. En hoe erg ik me ook verveeld heb en hoe saai ik de eerste uren ook vond, ik heb weer genoten van mijn avond en ik zou het ook weer zo over doen. Want er is niks mooiers dan de magie van die paar minuten on stage. En daar heb ik alles voor over.
En, nog veel leuker nieuws, het is KERSTVAKANTIE! WIEHOOOEEE!!

Verveling levert wel hele lieve foto's op.

donderdag 18 december 2014

Blogmas #18: Ik kan echt huilen omdat ik dit zo mooi vind.

Al de hele week zit ik met twee nummers in mijn hoofd. Morgen hebben we een optreden voor de burgemeester in het Stadhuis van Rotterdam en daar hebben we de hele week lang voor gerepeteerd. En hoewel het repetitieproces traag en heel veel wachten was, vind ik ook dat we echt iets heel moois gemaakt hebben! Het is een samenwerking tussen muziektheater, dans en circus. Dus we zingen, terwijl wij bewegen en de dansers dansen, terwijl wij elkaar en de dansers en de slangenmensen liften. Het klinkt net zo ingewikkeld als het is, maar het is ook prachtig geworden.
Maar ja, sinds maandag gaan de nummers die we gaan doen dus niet meer uit mijn hoofd. En omdat mijn week ook uit een heleboel wachten bestond, is dat niet de meest ideale situatie.
En wat kan ik anders dan die nummers met jullie te delen? Niks toch?



Ik kan echt huilen omdat ik dit zo mooi vind. En de choreografie die wij erbij hebben is ook zo ontzettend mooi, ik wou dat ik dat kon dansen. Jammer dat ik, doordat ik zelf zing, niet goed hoor hoe we klinken. Het kan nooit zo mooi zijn als Pentatonix themselves, maar volgens mij doen we een moedige poging.



Ja, dit klinkt nu heel mechanisch. Ik kon ook echt even geen goede versie vinden waar ik tevreden mee was. Maar god, was is het leuk om dit te zingen. Dit is gewoon een en al feest. En ja, echt allemaal a capella. Althans, dat is de bedoeling ;)

Goed, morgen is het dan echt tijd om te shinen. Het was een lange, zware week, maar ik heb er echt zin in! Let's do it!

woensdag 17 december 2014

Blogmas #17: Thee, versgelakte nageltjes en inspiratie.

Na 16 chaotische en vaak veel te late blogs over hoe druk mijn leven wel niet is, is het vandaag eindelijk tijd voor een beetje rust. Want na een rustige dag met weinig plannen heb ik maar 1 keer hoeven haasten. Wat nou, je kan nooit binnen 25 minuten koken, eten, omkleden en weer onderweg zijn? Ik kan dat.
Maar voor de rest heb ik eindelijk tijd gehad om al mijn shit uit te zoeken. Ik heb nu bijna alles gedaan wat ik echt moet doen. Erg verdiend heb ik mezelf op de bank geplant met een heerlijke kop thee, versgelakte nageltjes en een heleboel bloginspiratie (ik had 358 ongelezen blogs op Bloglovin', oeps).
En er is geen leukere inspiratie dan quotes. Ik houd van quotes.
En omdat ik jullie de afgelopen halve maand heb besmet met mijn chaos, zal ik nu ook mijn inspiratie met jullie delen.





Kan jij net zo genieten van quotes als ik? Ik heb er een heleboel verzameld op mijn Tumblr pagina. Af en toe komt er nog wat bij, als ik tijd heb. Maar via deze link kun je in ieder geval alle quotes lezen die ik inspirerend vind. 

We zijn trouwens al over de helft van Blogmas! Het is al bijna kerst! 
Dus ik ben wel benieuwd, na 17 chaotische blogs, who's still with me? 

dinsdag 16 december 2014

Blogmas #16: Nogal chaos in mijn hoofd.

16 december. Om iets voor half zeven wil ik heel zelfverzekerd in de bus stappen. Ik ben al langs de Starbucks geweest, maar ben, na het checken van mijn bankrekening, toch maar weer weggelopen. En nu moet ik nog een beetje haasten ook. Snel check ik hoe laat de bus gaat.
Wacht, als ik deze bus neem ben ik er om 18.34? Hoezo 18? Mijn les begint om 19.30u. Oh fuck….
Ja, het is nogal chaos in mijn hoofd. Repeteren, repeteren voor iets anders, ergens tussendoor nog eten, nog meer repeteren, teksten zoeken, scenes zoeken, repeteren. En alles is in mijn hoofd door elkaar gegaan dat ik nu een uur te vroeg in de bus wil stappen. Well, awesome…
Dus nu zit ik toch maar in de Starbucks. Het maakt me niet uit dat mijn laatste geld op gaat. Ik heb het zo druk nog deze week dat het hele leven me niet meer uit maakt. Ik kan echt niet meer…
Ik had deze tijd ook zo goed kunnen besteden. Ik moet namelijk echt nog naar de bibliotheek en dat had ik dan mooi nu kunnen doen. Maar daar zit ik dan. In een Starbucks op Utrecht Centraal, zonder WiFi en helemaal alleen, luisterend naar kerstmuziek. Super handig.
‘Waarom ga jij op dinsdagavond zo laat nog naar Utrecht, Britt?’ Vragen jullie je waarschijnlijk af. Nou, al twaalf weken volg ik extra lessen in fysiek acteren. Dat is om mijn spelherkansing te halen die ik op 11 maart moet doen om mijn Propedeuse te halen. Twaalf weken klinkt niet zo lang, maar dat is al vanaf 30 september. En om dan iedere dinsdagavond een uur heen en terug naar Utrecht te reizen is nogal tijdrovend en vermoeiend.
En nee, natuurlijk. Dat heb ik niet voor niks gedaan. Ik heb twaalf (oké, negen. Ik heb er stiekem drie gemist) lessen in fysiek acteren gehad. Ik heb mijn lichaam en een andere manier van spelen onderzocht. Ik heb superveel extra persoonlijke aandacht gehad van een leraar die niet alleen heel goed in zijn vak is, maar waar ik het ook nog eens super goed mee kan vinden. En daarnaast heb ik mijn vier klasgenoten zien groeien. Het is leuk om bij amateurs te zien hoe snel ze leren en hoe snel ze groeien. En dat wakkert bij mij weer iets aan.
Bij ons is iedere dag leren en hard werken en stappen zetten en grenzen over gaan zo normaal. Wij moeten wel. Wij zijn acteurs. Bij deze mensen is dat totaal niet normaal. En het is zo mooi als je iemand emotioneel ziet worden, omdat hij iets voelde tijdens een oefening wat nieuw was. Of om iemand uit zijn schulp te zien kruipen. Het is zo mooi om te horen dat deze mensen in het dagelijks leven veranderen door deze lessen. Daar ben ik helemaal niet mee bezig. Voor mij is dit weer een ander ding wat ik moet doen. Maar voor deze mensen is het iets wat ze zo graag zouden willen. En dat heeft mij mijn talent en mijn kunnen en doen zo leren waarderen.
En vanavond is de laatste les. Mag iedereen een monoloog doen en ik mag een lied zingen. Maandenlang heb ik geen zin gehad, maar vanavond kan ik (schijnbaar) niet wachten.
19.00u. Ik ben al bijna een half uur non-stop aan het typen. Dit is zeker weten heel tijddodend. Gelukkig maar. Ik haat wachten.
Oh, willen jullie iets leuks horen? Ik heb mijn zangtentamen gehaald! Ik weet niet met welk cijfer, mijn klassiek zal wel matig zijn, maar ik heb het in elk geval gehaald! JOEHOOEE!!
En verder hebben we onszelf vanmiddag een beetje laten gaan met maskers en Photobooth. Hieronder het resultaat.

Zo, 19.10u. Mijn batterij is leeg en het is bijna tijd om me naar mijn les te gaan verplaatsen. Zo, dit uurtje heb ik ook weer overleefd.

Gewoon een normale schooldag bij muziektheater.

Aliens

En de leukste: Eekhoorns!!!

Blogmas #15: Luchtloos of je leven.

Zangtentamens. Er is niks verschrikkelijkers binnen deze opleiding dan zangtentamens. En al zit ik nu in het tweede jaar en hangt er weinig vanaf (ja, een herkansing), het blijft gewoon niet chill om in een lokaaltje voor een commissie die alleen maar kijken en schrijven je hart eruit te zingen. Ook vandaag was het weer tijd voor het verschrikkelijke moment. Awesome...
Zangtentamens is eigenlijk net zoals auditie doen. Alleen zou een tentamen dan chiller moeten zijn, omdat je je commissie kent en zij jou kennen en dus weten dat je het wel kan. Maar toch kan ik dat niet in mijn hoofd krijgen. Audities vind ik altijd leuk om te doen, daar kan ik heel goed de mindset vinden om mezelf te laten zien en te genieten van audities. Bij tentamens kan ik alleen maar denken: ik moet dit goed doen, ik moet dit goed doen, ik moet dit goed doen.
Zeker omdat mijn zangtentamen van dit jaar: 'luchtloos of je leven' was. Oftewel: of ik moest zingen met meer stembandsluiting (sorry als je hier niks van begrijpt, ik ben te moe om het uit te leggen) en precies de goede instelling, iets wat ik nog niet heel goed kan vinden en kan reproduceren, of ik krijg een onvoldoende. Awesome...
En terwijl ik het hele weekend druk geoefend heb en het echt beter ging, kan ik me er in het laatste uur niet meer toe zetten om echt goed te oefenen. Ik ben zoooo toe aan vakantie. Ik heb gewoon geen zin meer.
Het zangtentamen zelf ging wel prima denk ik. Klassiek is echt een twijfel gevalletje. Ik weet echt niet of ik dat gehaald heb. Het is of net wel, of net niet. Mijn speech/belt nummer (soort van poppie, zeg maar alles behalve klassiek) ging echt goed. En dan is het soms even zo fijn om weer even echt lekker te kunnen zingen.
Zo, we hebben het weer overleefd. Of niet. Maar ja, dan kunnen we het ook niet meer veranderen. Om te vieren dat we er helemaal klaar mee zijn, drinken we wijn en eten we hamburgers. Niks is beter dan dat.
En terwijl mijn tentamens nu echt over zijn, mag ik nog een weekje researchen (is dat een woord?) en repeteren voordat ik vakantie heb. Nog heel eventjes. Tellen jullie mee af?

zondag 14 december 2014

Blogmas #14: Het ultieme kerstgevoel.

De eerste blog die echt kerstgerelateerd is. Speciaal voor jullie:
10 dingen die me opwarmen voor kerstmis.

1. Fairylights.
Ja, het heet gewoon kerstlichtjes, maar fairylights klinkt leuker. Oh, en kerstkaarsjes. En kerstbomen natuurlijk.

2. Kersttruien.
Het liefst zo overdreven mogelijk. Lichtjes, rendieren, belletjes, alles erop en eraan. Heerlijk.

3. Het kerstverhaal van Haasje en Rammelaar.
Ik kan hier geen opname meer van vinden. Maar ik heb echt jarenlang de kerstcd van Haasje en Rammelaar kapot gedraaid. En ik zou echt veel doen om hem weer eens opnieuw te horen.

4. Harry Potter.
Ik heb nog geen kerstmis doorgebracht zonder Harry Potter. Na jaren naar de bioscoop kijk ik nog steeds trouw thuis.

5. Kerstkransjes uit de boom halen bij oma.
Zolang ik me kan herinneren, mochten we een kransje uit de boom halen als we bij oma waren. Er waren er altijd genoeg voor het aantal kleinkinderen. En het waren nooit mijn favoriete kerstkransjes en ik vond ze nooit super lekker, maar het gaf me zeker altijd het kerstgevoel. (Maar niet voor mij aanpassen hoor oma, deze zijn precies goed.)

6. Kaartjes.
Ik houd van kaartjes. Verjaardagskaartjes, bedank-kaartjes, word snel beter-kaartjes, geen reden-kaartjes en vooral kerstkaartjes. Altijd lekker om sentimenteel te doen. En het allerleukste is om ze voor iedereen persoonlijk uit te zoeken.

7. Dineren.
Elke kerst hadden wij een groot diner met de hele familie. Het is dus heel verwarrend om op 14 december al met de familie te gaan kaasfonduen, terwijl er een kerstboom aan staat met cadeautjes eronder die we nog niet open mogen maken...

8. Ragout.
HET eten tijdens het kerstdiner. Een voorgerecht dat nooit meer mag veranderen.

9. Warme chocomelk.
Ik drink het hele jaar door koffie en thee, maar ik drink alleen met kerst warme chocomelk. Mét slagroom en marshmallows.

10. De Coca Cola reclame.
Stiekem had ik hem al op Youtube gezien, maar vandaag was de eerste keer dat ik hem op de tv zag: De Coca Cola reclame. Wisten jullie dat Coca Cola de Kerstman ontworpen heeft zoals ie nu is? Cool! In ieder geval: Dat is voor mij het ultieme kerstgevoel. De Coca Cola reclame :)

Nog heel even door bikkelen. Nog een weekje drukte en stress en chaos voordat het twee weken lang vakantie en kerstmis is. Ik kan niet wachten.
Wat is voor jullie het ultieme kerstgevoel?


Blogmas #13: Billy Elliot

Al sinds ik zelf geweest ben op 5 november, wil ik een stukje schrijven over Billy Elliot. Het kwam er alleen steeds niet van. En NU, tijdens blogmas en na een werkdag van tien uur, is het moment.
Al sinds april vorig jaar werk ik in het AFAS Circustheater. Sister Act was een leuke show om te werken en het was een hele grote vooruitgang op mijn vorige werk. Terwijl ik, in het warenhuis waar ik eerst werkte, alleen maar probeerde mensen tevreden te houden, was iedereen in het theater toch al blij en enthousiast. Ik hoefde niet iets extra's te doen om mensen blij te maken. Ik hoefde alleen maar te glimlachen en mijn werk te doen en mensen waren gelukkig. Wat een fijne verandering was dat. En hoe groot is het verschil in werkplezier als je geen boze mensen op je dak krijgt.
Over het algemeen gaan mensen voor hun plezier een dagje uit en ze gaan echt niet voor hun plezier voor hun kinderen shoppen.
Sister Act was een leuke show en ik ben ook nog steeds heel trots dat ik deel mocht zijn van de theaterervaring van Sister Act. Maar helaas ging het theater in augustus dicht om ons voor te bereiden op de musical Billy Elliot.
Toen voor het eerst bekend werd gemaakt dat ze in Nederland Billy Elliot gingen doen, had ik grote twijfels. Net iets te hard heb ik geschreeuwd dat er nooit genoeg goede jongetjes zouden zijn. In New York heb je maar één Billy nodig. Daar mogen kinderen iedere avond spelen en is er niet zoiets als leerplicht of kinderarbeid. De Billy's in het buitenland zijn fantastisch, omdat ze er maar één nodig hebben en dus de aller aller aller beste kunnen kiezen.
In Nederland zit dat iets moeilijker. Wij hebben wel wetten tegen kinderarbeid. En dus moet je, voor een productie van anderhalf jaar, minstens veertien jongetjes hebben voor dezelfde rol. En dat is moeilijk. Want dan moeten al die jongetjes dus alles kunnen wat dat ene jongetje in New York kan. En dat is al een moeilijkere zoektocht.
Ik dacht echt dat het niet kon. Ik dacht echt dat er niet genoeg talent was in Nederland. En ja, ik vind musicals altijd wel leuk en ik zou het zeker kunnen verkopen. Maar ik zag toch een beetje op tegen Billy Elliot.
Toch wisten ze me bij de eerste previews op tv te pakken. Oké, misschien neem ik een paar dingen terug. Ze kunnen allemaal echt wel heel goed dansen. Ze kunnen gewoon allemaal beter dansen dan ik, terwijl sommigen van hen dat van tevoren nog nooit gedaan hadden. Dat is toch wel een kwestie van heel veel talent dan.
5 november was het zo ver en mocht ik aanwezig zijn bij de allereerste Dress Rehearsal van Billy Elliot. Met in de hoofdrol Stijn van der Plas. En, nadat ik huilend de zaal uit gelopen was, nam ik alles terug wat ik ooit gezegd had. Wat was ik overdonderd door het talent. Er was zoveel talent dat ik me een beetje een nietsnut begon te vinden. Zo goed gespeeld, zo goed gezongen en zoooo goed gedanst. Niet normaal hoe fantastisch deze musical was.
En toen ging ik terug denken. Er is in de afgelopen jaren weinig geweest dat me echt ontroerd heeft. Ja, ik ben een stuk kritischer geworden, maar ik heb ook een stuk meer gezien. Maar, zeker na New York, viel de Nederlandse musical me ineens intens tegen. Weinig waar ik echt altijd goede zang heb gehoord. Heel vaak bijrollen (of zelfs hoofdrollen) met een hele bekende kop die eigenlijk meer in de weg stonden dan echt aan vulden. Meestal mensen die ook niet altijd zuiver zongen. En wat ik vooral vervelend vond, dat er altijd zo slecht gespeeld werd. Het gaat de laatste tijd in Nederland alleen maar over zang en niet meer over hoe het verhaal verteld wordt. Dat vind ik erg jammer.
En Billy Elliot is de eerste Nederlandse musical in tijden die mij weer echt zo raakte. Het verhaal kwam aan, en hoe. En naast fantastische dans (maar echt, oh mijn god. Ik ben steeds weer in shock), wordt er ook gewoon goed gespeeld door acteurs die toevallig ook kunnen zingen. En echt, ik neem alles terug wat ik ooit zei, want alle zes de Billy's die nu spelen zijn fantastisch. Stuk voor stuk.
En na Mary Poppins, Wicked en Sister Act is Billy Elliot een welkome afwisseling. Het is niet groots en spectaculair. Het is juist ingetogen, terwijl het eigenlijk toch best grootst en spectaculair is.
En god, wat ben ik blij dat ik toch een soort deel ben van deze productie. Al ben ik alleen degene die de gasten ontvangt, ik ben ook degene die de verhalen hoort van mensen die naar buiten komen. Hoe fantastisch ze het vonden en hoeveel het ze raakte. Dat vind ik zo'n mooi en fijn gevoel.
En ik ben mega trots dat ik hier deel van ben.
En omdat ik eigenlijk niet zo goed onder woorden kan brengen wat ik kwijt wil, zeg ik alleen nog maar: GAAT HET ZIEN!
Als je op zaterdag komt, heb je ook nog eens kans dat je kaartje gecontroleerd wordt door een hele leuke meid. Ene Britt. Vraag naar haar. En geniet van de show natuurlijk!

PS. Afgelopen week bereikte ik 30000 pageviews. Allemaal weer bedankt voor het lezen! Dit is weer een mijlpaal die me super gelukkig maakt!! LIEF LIEF LIEF!


zaterdag 13 december 2014

Blogmas #12: Het is moeilijker het huis warm te houden in je eentje.

Al een half jaar is het net of ik alleen woon. Als ik 's avonds thuis kom, zijn de boodschappen en de afwas gedaan (is er alleen maar meer vaat en minder eten) en is het huis nog warm van de middag. De hele dag hebben ons huis en onze olifant Goudvis gezelschap gehad, maar als ik thuis kom, ben ik alleen.
Al een half jaar lang geniet ik van de avondjes alleen. Series kijken op de bank en geen rekening hoeven houden met of hij het wel leuk vindt. Veel te vroeg naar bed of in slaap vallen op de bank. Chocoladerepen die ik niet hoef te delen. Soms 's avonds nog even keihard zingen zonder dat ik bang hoef te zijn dat hij wakker wordt.
Maar al een half jaar ben ik ook wel een beetje eenzaam. Niemand die vraagt hoe mijn dag was. Niemand om mee te koken of de afwas te doen. Niemand om mee aan tafel te eten. Niemand om mee in gesprek te blijven terwijl we eigenlijk allang moeten slapen. Niemand die me motiveert te doen wat ik al uren uitstel. Niemand die de thee alvast voor me aan zet als ik nog onderweg ben.
Ja, een huisgenoot die stage loopt is een eenzaam bestaan. Terwijl hij overdag vrij is, ben ik 's avonds degene die alleen op de bank zit. Het is moeilijker het huis warm te houden in je eentje.
En na een half jaar en 65 shows, was het vandaag eindelijk zo ver. Al een half jaar vraag ik me af wat dat Schaap nu eigenlijk aan het uitspoken is en nu weet ik het eindelijk. Vanavond was eindelijk het moment dat ik mijn liefste huisgenoot Maarten ging bewonderen in de musical De Jantjes, waar hij stage loopt.
De Jantjes, een productie waar ik normaal nooit naar toe zou gaan. Ja, het is een musical. Maar ook een hele andere vorm van theater wat een heel ander publiek aan trekt. Mensen die luidkeels meezingen, die de grappen al kennen en voorzeggen is niet het publiek wat ik normaal bij de Nederlandse musical tref. Dat was weer een ervaring apart.
Maar ja, hoe leuk de ervaring ook was en wat voor goede acteurs er ook speelden, ik kwam natuurlijk maar voor 1 ding. Die ster die daar in het ensemble stond te shinen. Ik heb geen foute danspas ontdekt (en ik ben nog steeds in shock) en heb geglunderd van trots bij alle zangsolo's. Wat een leuke productie lijkt het me om te doen. Het is niet mijn genre om naar te kijken, maar het is wel iedere avond 1 groot feest.
En ja, ik heb nogal lang op me laten wachten. Pas je 66ste show kwam ik je bewonderen. Je hoeft er nu nog maar 9, dus ik ben een beetje laat. Maar ik ben wel kei trots! Ik heb niet voor niks het afgelopen half jaar alleen thuis gezeten!
Maar ik ben ook wel weer blij dat je er in januari weer bent 's avonds. Want ik heb onze avondjes zappen ook wel gemist!


vrijdag 12 december 2014

Blogmas #11: Als ik er kom, zal het uitzicht extra mooi zijn.

Je bent nooit te oud om te leren. Dat bewees mijn moeder vandaag maar weer. Met op de achtergrond de zin: 'Dit moment wordt mede mogelijk gemaakt door jezelf.' werd zij vandaag Master Leren & Innoveren. Ik had niet trotser kunnen zijn.
In de speech, die een leuke docent haar geeft, wordt omschreven dat mijn moeder een moeilijke en zware weg afgelegd heeft. Dat klopt. Terwijl sommige medestudenten in juni al klaar waren met alle opdrachten, werd de scriptie van mijn moeder vorige week eindelijk pas goedgekeurd. Na misschien wel honderd verschillende versies. Het was voor haar hard werken en het leek bijna even niet te lukken, maar ze heeft het toch gehaald.
En wat kan het mij schelen dat er dan van die saaie kale koppen zijn die Cum Laude afstuderen. Mijn moeder had naast haar studie, ook nog tijd voor meerdere klassen vol probleemkinderen en was ze ook nog een fantastische moeder en vriendin. Zij heeft haar eigen zware weg bewandeld. Maar hoe zwaarder de reis, hoe fijner de top voelt.
En dat inspireert mij dat je nooit te oud bent om te leren en hard te werken. Het leren stopt nooit, er is altijd meer en dat is iets wat mij heel blij maakt.


'Ik hoop dat ik een keer de beste kan zijn.' dacht ik nog voor mijn Personage Onderzoek dinsdag. 'Ik ben zelf altijd zo tevreden, maar ik ben nooit degene die er echt uit sprong. Ik ben altijd wel een 'goed gedaan', maar meer niet. Ik wil ook wel een keer de beste zijn.'
Na mijn evaluatie vandaag neem ik dat compleet terug. Ja, waarschijnlijk was ik iets te enthousiast. Niet alleen over, maar ook tijdens mijn performance. En ja, waarschijnlijk ben ik daardoor een tikkie uit de bocht gevlogen. En ja, waarschijnlijk moet ik leren om 1. mezelf in bedwang te houden en niet te veel het verhaal over te willen brengen en 2. niet altijd zo super enthousiast te zijn over mijn eigen optreden, omdat mijn cijfer laat zien dat ik kritischer mag zijn. En nee, een voldoende voor mijn presentatie is bij lange na niet het beste van de hele klas. Ik was weer niet de uitblinker.
Maar ineens vind ik dat niet erg meer.
Ik ben een harde werker. Dat ben ik altijd geweest. De middenmode. Soms misschien zelfs de ondermode. Degene die minder talent heeft dan anderen. Achteraan, altijd boom 4 of koor 6 of zeester 2. Nooit de hoofdrol. Maar stiekem keihard werkend om ooit die hoofdrol te krijgen. Een makkelijke leerling. Een spons die alle kennis opzuigt en daar alles mee wil doen. Stil, maar oplettend.
Van verlegen, grijs muisje ben ik steeds meer gegroeid naar sterke, zelfverzekerde vrouw. En steeds ben ik meer dingen gaan bereiken door keihard te werken. Nee, waarschijnlijk heb ik niet zoveel talent als anderen in mijn klas. Maar ik werk hard genoeg om met ze mee te gaan qua niveau. Ik heb altijd geleerd om dat te doen en dat blijf ik ook doen. Ik blijf me ontwikkelen en ik blijf leren, want ik heb uit mijn eigen ervaring geleerd dat dat resultaat biedt.
En ja, natuurlijk wens ik vaak genoeg dat ik iets meer talent had. Dat het allemaal iets makkelijker zou gaan en dat ik me geen zorgen zou hoeven maken of ik mijn klassieke tentamen wel zou halen. Maar ik weet ook dat ik ooit met hard werk kan bereiken wat anderen met talent doen. En ik vertrouw er op dat ik, als ik deze stabiele lijn blijf maken qua ontwikkeling, ik ooit op de top zal komen. En dan was het een zware klim, met veel sneeuwstormen en vallende stenen. Maar als ik er kom, zal het uitzicht extra mooi zijn.
Hoe kan ik dan zeuren over een Voldoende voor mijn presentatie, als ik voor mijn proces van mijn integratie- en zangleraar een Goed heb gekregen (en waarschijnlijk van de pianist een Voldoende, daarom samen een Ruim Voldoende)? Wat maakt het mij nou uit dat mijn presentatie misschien niet is wat het had kunnen zijn, als mijn proces zo goed is gegaan? Ja, natuurlijk is het belangrijk dat je presteert. Maar dit project was een onderzoek en dat onderzoek was nog niet perfect. Misschien heb ik tijdens mijn tentamen onder mijn kunnen gepresteerd. Maar ik kies liever voor een goed proces, dan voor een goede presentatie. Veel leren, hard werken, je open stellen, werkbaar zijn, feedback oppikken en meenemen. Als je fijn bent om mee te werken, wordt er vaker met je gewerkt.
'Ik vond het altijd jammer als het half uur met jou werken alweer voorbij was.' Aldus mijn integratie-docent. Een groter compliment kan je mij niet geven.
Of, nou ja, misschien... Een van de evaluatie-vragen was: 'Noem een moment van een medestudent die jou het meest inspireerde.' Van de zeven mensen in mijn klas, hebben vier mensen mij genoemd als inspirerend. Met verschillende momenten.
Blijer en trotser kan je mij, het hardwerkende, doorzettende meisje, niet maken. Dit is wat ik wil. Vechten en knokken en werken en vallen en opstaan en doorgaan tot er niks meer te leren valt.
Met mijn Ruim Voldoende val ik weer onder de middenmode. Ik ben nog lang niet bij de top. Maar ik ben onderweg. Ik volg mijn moeder en ik ga daar komen. Hoe lang het ook mag duren en hoe zwaar het ook mag worden. Ooit bereik ik die top. Om daar te merken dat er nog een ladder naar boven is die nog zoveel meer moois brengt.
En dan zal ik misschien nooit de beste en de uitblinker worden in een groep. Maar boven mezelf uit blijven komen is waar ik alleen maar op kan hopen. Beter worden dan ik dacht dat ik kon zijn.


donderdag 11 december 2014

Blogmas #10: Hoe goed kennen wij elkaar nou echt?

Hoe open ben ik als je alles mag vragen en iedereen eerlijk moet antwoorden?
En hoe gênant is het nog als iedereen dezelfde vraag eerlijk beantwoord?
Hoe gelukkig ben ik nou echt?
Hoe kom ik over op anderen?
Hoe goed kennen wij elkaar nou echt?
Vind ik het erg dat er twee mensen vinden dat ik later in de Albert Heijn ga werken?
Wat zou ik nou echt van iedereen willen weten?
Wat is het verschil tussen zelfvertrouwen en zelfkennis?
Ken ik mezelf goed genoeg om zo open te zijn?
Hoeveel doen meningen van anderen mij?
Hoeveel geloof heb ik in mezelf?
Hoe goed ken ik mezelf?
Ken ik mezelf?
Geloof ik in mezelf?
Ja.


woensdag 10 december 2014

Blogmas #9: Ademen.


9 december.
In mijn eentje zit ik te wachten in onze kleedkamer. Dit was zo geen goed idee. Mezelf even terugtrekken en focussen heeft geleid tot zoveel zenuwen dat ik helemaal chaos ben.
Omdat je zenuwen niet moet ontkennen, probeer ik te beschrijven hoe het voelt. Het voelt alsof je ziek bent, koorts hebt en dan heel bibberig bent door je hele lijf. Het voelt alsof je ingewanden -30º, maar ook kokend tegelijk zijn. Het voelt alsof je heel graag wil liggen en slapen, maar ook de hele tijd alleen maar wil doen.
Om mezelf af te leiden, focus ik me op mijn vriendjes die 'The Phantom of the Opera' staan te zingen. Wat vind ik het jammer dat ik dit niet kan zien. Wat had ik hier graag mentale steun geweest. Gewoon iemand die in de zaal zit en die sowieso trots is, hoe dan ook. Zo iemand wilde ik bij deze act graag zijn. Maar ik ben hierna, dus ik moet niet in de zaal gaan zitten. Oké, focus. Wat ga je doen?
Rose Fenny. Dogfight. Een lelijk meisje die, voor het eerst, mee wordt gevraagd op date. Op het feest waar ze naartoe is meegevraagd door de marinier Eddie, komt ze erachter dat ze op een Dogfight is: een feest waar de militairen de lelijkste date mee moeten nemen om een geldbedrag te winnen. Dat ga ik straks spelen. Nog een keer ga ik alle aanwijzingen na in mijn hoofd. Oh ja, en ik moet ook nog genieten.
Vandaag was echt zo'n vreselijke dag. Normaal vind ik voorstellingsdagen wel leuk. De hele dag wachten in het thema van de voorstelling die je die avond gaat doen. Vandaag was het hel. Ik wilde een marathon rennen terwijl ik wilde slapen en ik wist gewoon niet wat ik moest met mezelf. En de tijd is nog nooit zo traag gegaan.
Al heb ik me wel vermaakt door niet alleen Christine's haar te maken, maar ook het verminkte hoofd van 'The Phantom' te schminken. Allebei erg succesvol, al zeg ik het zelf.


Ik hoor de laatste paar noten van de act voor me. Zachtjes ga ik achter het doek in het theater zitten. Straks ben ik. Straks ben ik. Straks ben ik. Straks ben ik.
Applaus, het licht gaat niet aan, nog meer applaus. Ik sta op. Zet mijn decor neer. En ga met mijn rug naar het publiek staan.
Wacht, nu heb ik niet gefocust. Nu heb ik me niet meer voorbereid op wat ik ging doen. Gewoon maar doen dan.
Nummer 1. Niet de beste start. Dit heb ik vanmiddag beter gespeeld, en gezongen. Het is nog steeds niet slecht, maar ik weet dat ik dit beter kan. En ik ben tijdens het nummer bezig met dat ik dit beter kan... Dat is al een teken dat het niet super gaat. Balen... Het nummer loopt af, black out.
Af. Omkleding. Gestrest hijs ik me in mijn veel te strakke jurk. Gelukkig is daar de engel (een klasgenoot) die achter staat en me gebaart dat ik even een paar keer rustig adem moet halen. Oh ja, ademen. Dat is ook wel handig. Leef je in. Je bent net gedumpt. Je bent als grap meegevraagd. Hij was niet echt verliefd op je, hij deed alsof. Ik stap het podium op.
De eerste noten van nummer 2 klinken. Ben ik nou emotioneel? Hoe kan ik nou emotioneel zijn? Ik ben nog nooit echt zo emotioneel geweest door dit nummer? En daarbij, ik moet nog een heel nummer zingen, dus het is niet handig als ik nu al moet huilen. Dan is er geen opbouw meer aan.
Ik zeg de woorden, en het is net alsof ik ze voor het eerst hoor. Alsof ik dit nog nooit eerder gezongen heb. En, ja hoor, aan het einde word ik weer emotioneel. Jeetje. Dit is precies wat ik wilde bereiken met dit nummer en het is nog nooit gelukt. Nu wel.
Black out. Decorwissel. Weer even met beide benen op de grond. Bed moet af, bankje moet op. Ik moet me weer omkleden. Is mijn tegenspeler er wel? Oké, licht aan. Beginnen. Focus. Je gaat lekker. Je kan dit. Maak het alsjeblieft goed af.
Deze subtekst ken ik goed. Die heb ik vanmiddag als monoloog gedaan en dat ging, nou ja, indrukwekkend goed al zeg ik het zelf. Kaak ontspannen. Eerste refrein. Mijn mix-register is niet meer wat het ooit in de zangles was, maar who cares? Lied opbouwen. Nu komt het stuk, hier kan ik uitpakken. Tweede refrein, beltend op een bankje. Uitpakken. Gelach vanuit het publiek. Het gaat super. Afmaken. Doorspelen, nu niet inzakken. Kat in het bakkie. Laatste zoen, de laatste noten.
Black out. Applaus. Buigen. Opruimen.
Ademen.
Ik ben er vanaf.... Een half jaar Rose Fenny uit Dogfight gespeeld en nu ben ik er vanaf. Ik kan nu om alles huilen en ik ben ook zo blij dat het zo goed ging. Wat mijn beoordeling ook is, ik heb voor mezelf vandaag een nieuwe stap gezet en dat is wat ik zelf graag wilde. Meer had ik niet kunnen wensen.
En lieve Rose, bedankt voor het afgelopen half jaar. Hoe erg ik je soms ook vervloekt heb, ik ga je toch heel erg missen.


maandag 8 december 2014

Blogmas #8: We hebben met z'n allen gevlogen.

8 december. Duimend sta ik achter het doek terwijl mijn klasgenootje haar noten, die nooit lukten, eruit belt en haar applaus in ontvangst neemt. Wauw, wat een bijzondere avond. Na een dag lang doorlopen en dus niks doen, terwijl je toch al je tijd kwijt bent, last minute aanpassingen, nog steeds niet mogen zingen en hele erge hoofdpijn hebben we nu weer even dit geflikt met de klas. 
Door de adrenaline voel ik niks van het feit dat ik vandaag weer zieker was dan dit weekend. Mijn stem doet het gelukkig, maar ik heb de hele dag al knallende koppijn. Maar de afgelopen drie uur heb ik daar niks meer van gevoeld. Ik voel me nu fantastisch.
Trots kijk ik mijn klas rond, naar alle stralende gezichten. Wat ben ik blij dat ik hier deel van ben. Ik weet, ik zeg het veel te vaak, maar dit was weer een avond wat het bevestigde. 
Je hebt een project waar je eigenlijk in de zomer al mee begint. Onderzoek doen, zoeken, heel veel kijken, heel veel luisteren, heel veel lezen. Dagenlang kijken, luisteren en lezen. Tot je dat ene personage vindt waarvan je denkt: die is het. 
Vervolgens ga je daar een half jaar aan werken. Eerst spelmatig via scenes, muzikaal, gewoon aan de piano met bladmuziek en zangtechnisch. Pas later is het de bedoeling dat je al die disciplines bij elkaar voegt. Een half jaar lang. We zijn ons personage gaan ontwerpen, gaan herkennen, we zijn er van gaan houden en het intens gaan haten. We kennen ons personage van binnen en buiten en nu is het de tijd om dat te laten zien aan het publiek. 
Als we eerlijk zijn hadden we er nog wel een half jaar aan kunnen werken, dan hadden we het perfect kunnen maken, maar we moeten het nu al presenteren. Het is niet erg dat het niet perfect is, het is een proces. We zijn pas tweedejaars. Maar toch, je wilt het beste laten van jouw personage.
En dat is vanavond gebeurd. De toon is gezet, mensen stegen boven zichzelf uit en kregen mega vleugels. Ik heb meegeleefd met iedereen en ik ben zelf nog niet eens geweest. Wat is het bijzonder dat iedereen een eigen personage heeft en dus een eigen "solo" act (met een beetje hulp van anderen) en dat ik toch zo het gevoel heb dat we het samen hebben gedaan. De helft van de acts deed ik niet mee en kon ik in de zaal zitten, maar zelfs bij die performances was mijn hart bij degene op het toneel.
En we hebben met z'n allen gevlogen. En op zulke avonden is dit vak het mooiste wat er is. Ja, het is stressvol. En het breekt je compleet af. En je kan op een normale doordeweekse dag alles in je vervloeken omdat het niet lukt en dat zo persoonlijk is dat het eng is om dat te veranderen. En ook alles om je heen vervloeken dat het niet lukt. Ja, op de meeste dagen dreig ik van het balkon te springen omdat het echt niet meer gaat en ik het echt niet kan en ik echt niet meer wil (says the dramaqueen in me). Maar op avonden zoals deze weet ik weer waarom ik dit doe. Omdat er niks mooier is dan de magie op het podium die het beste en mooiste en puurste in mensen naar boven haalt. En dat vind je nergens anders dan hier.

Ondertussen is de adrenaline uitgewerkt en stort ik in. Dus ik zoek snel mijn warme bed op met twee paracetamol. Want hoe geweldig het vanavond ook was en hoe trots ik ook ben, ik moet morgen nog....

zondag 7 december 2014

Blogmas #7: Ik ben niet zo goed in lootjes.

7 december. Tijd voor Sinterklaas met de familie. Wij trekken altijd lootjes. En ik ben daar niet zo goed in.
Cadeautjes kopen vind ik altijd wel leuk, echt iets uitzoeken voor iemand. Maar ik word altijd verleid door dingen voor mezelf en dat is toch minder handig.
Surprises is niet verplicht en daar ben ik ook niet zo'n fan van. Ik heb geen tijd en ik kan het ook echt niet. Ik haat gepriegel en surprises maken op de basisschool zorgden bij mij altijd voor veel frustratie. Daarbij kreeg ik zelf toch ieder jaar een podium en dan is de lol er wel vanaf.
Wel houd ik ervan om gedichten te schrijven. Wij zijn de familie van de sentimentele gedichten waar we allemaal (oké, alleen ik en mijn zus) onze tranen in moeten houden en waar we allemaal verborgen boodschappen in stoppen. Dus eigenlijk gewoon blogs voor iemand anders op rijm. Dat kan ik. Heerlijk vind ik het om naar de juiste woorden te zoeken en een zo lang en samenhangend mogelijk verhaal te maken. Inclusief variërende rijmschema's.
Nee, dat gaat allemaal wel prima. Het moeilijkste aan lootjes trekken is dat het de bedoeling is dat je dat geheim houdt. En ik ben niet zo goed in geheimen bewaren. Dat weet ik zelf gelukkig en ook bij anderen is dat algemeen bekend. Er worden mij ook geen geheimen verteld, en dat is prima. Ik kan geheimen gewoon minder goed aan. En dat is oké, zolang ik daar maar niet mee hoef te dealen. En met lootjes moet ik dat wel. Zeker als ik iemand binnen mijn familie trek, word ik helemaal gek. (He, dat rijmt. Het is net een gedicht.) Gewoon het idee dat ik het diegene dan wekenlang niet mag vertellen maakt me helemaal gestoord.
Ook dit jaar versprak ik me vorige week al. Mijn vader wist dus al een week voor wie ik een cadeautje ging kopen.
Vandaag was het dan eindelijk zo ver en mocht ik aan iedereen bekend maken welk geheim ik al voor me hield voor dagen lang. Wat een opluchting en wat een leuke middag. En ja, ik ben natuurlijk weer verwend. Verwend in gezelligheid en verwend in cadeautjes en verwend in lekker eten.
En nu is Sinterklaas echt voorbij. De kerstperiode kan bijna beginnen, maar eerst nog even twee weken tentamens.
En daarom ben ik nu al terug in Rotterdam. Iets wat ik normaal nooit doe op een zondagavond. Maar dan kan ik morgen op tijd op school zijn voor mijn danstentamen zonder dat ik echt vroeg vroeg vroeg op moet. Dus ik kan lekker iets langer slapen morgen. HEERLIJK.

zaterdag 6 december 2014

Blogmas #6: On mute.

6 december. Stemrust? Stemrust.
Dat is bij ons van Muziektheater een veel voorkomend ding. Meerdere keren per jaar zijn er een paar mensen die te veel hebben gedaan met hun stem of ziek zijn voor een tentamen en die dan een paar dagen hun mond moeten houden. Het is voor ons niet gek meer en we zijn ook heel goed geworden in raden wat iemand uitbeeldt. Ook is de Google Translate app heel handig als vervanging en ook heel grappig. Ik ben ontzettend goed geworden in voor anderen praten, maar heb nog nooit zelf stemrust moeten nemen.
Stemrust is dus helemaal niet praten. Voor een dag of een paar dagen. Soms omdat er echt iets serieus mis is met je stembanden, als er bijvoorbeeld verdikkingen op zitten en je stem echt even tijd nodig heeft om te herstellen. Soms omdat je wil dat je stem sneller beter is door een virusje of vermoeidheid. Ik weet dat mensen zeggen dat stemrust een fabeltje is. Het is ook niet altijd goed om altijd stil te zijn, op een goede manier praten helpt ook. Maar als je wil dat je stem snel geneest, is rust toch het beste.
Vandaag heb ik mezelf een dag stemrust opgelegd. Dat betekent dus geen werk voor mij vandaag. En hoewel ik gewend ben om geen of weinig vragen te stellen aan mensen met stemrust, kon mijn familie er nog niet zo aan wennen en probeerden ze hele gesprekken te voeren tijdens het eten. God wat is het dan lastig om niet te antwoordden. En eerlijk gezegd heb ik ook de hele tijd vragen die ik niet uit kan beelden.
Maar ook al lag ik de rest van de dag alleen in bed. Niet praten is moeilijk. Ik praat altijd tegen mezelf en dat merkte ik pas toen het niet meer kon. Wat is het stil als je geen gesprekken met jezelf of met voorwerpen kan hebben... Ik betrapte mezelf erop dat ik soms per ongeluk een woordje zei of ineens een liedje zat te neuriën als ik weer even vergeten was dat dat niet mocht. Oepsie. Ik ben niet echt goed in mijn mond houden.
Oh, en verder zijn de vitamine bruistabletten van de Etos niet lekker.
Hoe dan ook heb ik wel het gevoel dat het beter gaat. Morgenochtend ga ik mijn stemmetje eens goed opwarmen en dan proberen voorzichtig te zingen. I'll be fine. I hope.
En anders ben ik niet de enige die de klos is. Al weet ik nog niet of ik dat nog erger vind dan alleen ik of wel fijn omdat ik dan niet de enige ben.
Nog een dagje weekend en dan gaan we beginnen met de tentamens. Ik ben nerveus, maar aangezien ik niks kan doen maakt dat me ook wel rustig. We zien wel hoe het straks gaat. Ik heb er zin in.
En voor nu, welterusten maar weer lieve lezers en lezeressen. Bedankt dat jullie nog steeds trouw deze dagelijkse onzin lezen ;).


vrijdag 5 december 2014

Blogmas #5: Sick birdy met heerlijke Sinterklaassjaal.

Sick birdy met heerlijke Sinterklaassjaal.

5 december! Pakjesavond.
's Ochtends kom ik uit bed met dezelfde verkoudheid als de dag ervoor. Naarmate de dag vordert wordt dat aangevuld met een hoofdpijn waarbij je jezelf het liefst aan het koude raam vastplakt en een middagdutje op de bank die niet echt helpt. Great.
Een keer eerder was ik ziek tijdens Sinterklaas. Ik weet nog dat ik mezelf het ene moment zielig aan het vinden was op de bank en dat er het volgende moment twee pieten in de woonkamer stonden (mijn buurjongen en meisje) die me nog een cadeautje kwamen brengen. Wat voelde ik me toen speciaal en wat was het toen bijzonder.
Dit jaar was het weer heel bijzonder. Super, lieve en goedgeschreven gedichten (gelukkig dit keer zonder tranen). Leuke spulletjes voor in huis, boeken van John Green (helaas wel twee dezelfde), sokken (dat krijgen we elk jaar) en toevallig ook een hele dikke wintersjaal die nu zeker goed van pas komt.
En nu, snel mijn bedje in. Met een grote dosis neusspray en paracetemol. Hopelijk op weg naar weer een goede nachtrust en morgen een betere dag. Ik hoop stiekem dat ik lekker naar mijn werk kan morgen.

Pakjesavond met de familie.

Oh, en mijn zus heeft tot nu toe alles gelezen. Wie nog meer?