vrijdag 27 februari 2015

De Cacao Challenge.

Het begon heel onschuldig. Een foto op Facebook, gevolgd door een filmpje, gevolgd door een reactie filmpje. Voor we het wisten, zaten we aan tafel na te denken over hoe we de chocolade zouden neerleggen, zodat het goed in beeld zou komen. Ik had er al meteen spijt van. Het was geen goed idee. Dit zou mis gaan. Alleen al het feit dat ik dit met Syd deed, was een slecht idee.
Ik houd van chocola. Ik ben echt een chocolademonster. Ik kan veel weerstaan, maar chocola gewoon niet. Ik moet ook iedere dag chocola hebben. En dat is minder handig. 
Maar voor een wilde chocola challenge, duik ik dus niet weg. Dit kan ik aan, dacht ik.
Ik had het zo fout. Het was verschrikkelijk. Het vieste wat ik ooit gegeten heb. En het was 1 keer, en nooit, NOOOOOIT meer.
Maar aangezien veel van mijn Facebook vriendjes toch wel een beetje fan zijn van de publiekelijke discussies, wilde we deze hel ook publiekelijk maken. Ja, het is een vernedering, de chocola zit overal, maar we delen het toch.
We hopen dat jullie dit net zo grappig vinden als wij het ook vinden. Ik wil graag mijn liefdevolle partner Syd Horster bedanken, ook voor het editen. 
En voor de lieve lezers: Enjoy, kies wie gewonnen heeft en try this at home. En film het dan ook, kunnen wij ook lachen.

Zo, en dan is het nu echt tijd voor het filmpje: De Cacao Challenge!

woensdag 25 februari 2015

Ik neem mijn wc-rol mee en ga op de bank veel te veel chocola eten en huilen.

Terwijl ik deze blog schrijf, moet ik een beetje huilen. Ja, ik heb eindelijk die welverdiende vakantie waar ik zo naar uit keek. Maar toch gaat alles mis. Alles.
Ten eerste heb ik maandag huilend mijn Macbook bij de reparateurs achter gelaten. Ja, mijn steun en toeverlaat is overleden. Nou ja, niet compleet overleden. Maar hij was zo traag dat hij niet meer normaal functioneerde. Natuurlijk, terwijl de reparateur er achter probeerde te komen wat het probleem was en hoe lang het zou duren voor ik hem terug zou hebben, kreeg de Ziggo een storing en was het internet dus weg.
'Tja, dan moeten we hem innemen. We bellen wel als we meer informatie hebben.' Ben ik al gebeld? Nee, natuurlijk niet. En hier zit ik dus, in de vakantie, Macbook-loos. Mezelf een beetje te vermaken met de Apple apparaten van mijn moeder die allemaal duurder waren dan de mijne en toch niet kunnen tippen aan mijn eigen Macbook.
Daarbij heb ik vorige week donderdag eindelijk die trui besteld die ik zo super graag wilde.

Deze dus
En hoewel die gisteren of daarvoor binnen zou komen (ik hoopte natuurlijk op ervoor), is hij er nog steeds niet. En wacht ik dus in mijn pyjama thuis op die trui, zodat ik eindelijk de outfit aan kan die ik al dagen aan wil. Het is niet eerlijk dat hij er nog steeds niet is. Stomme Asos.
En natuurlijk ben ik daarnaast zo verkouden dat ik ieder uur een wc-rol leeg snuit. Jippie, life is soooo good. Ik kan dus niet normaal functioneren zonder die rol ook mee te nemen. En mensen kijken raar als je in de trein een wc-rol uit je tas haalt. Leave me alone! Ik ben zielig, ja!

Om het leven toch een beetje vrolijker te maken, ging ik gisteren een dagje uit met mijn zusjes. Ik propte me compleet vol tijdens een High Tea en gaf meer geld uit dan nodig. Maar het was leuk. En zelfs de kut-tekkel die mijn zusje voor haar verjaardag kreeg en die we op gingen halen van het vliegveld gisteren (uitleg: mijn zusje kreeg een zwerfhond die uit de auto gezet was in Spanje en dus naar Nederland kwam met het vliegtuig), vond ik toch ook best wel lief. Gelukkig ben ik zo verkouden dat ik haar niet kon ruiken, want ze schijnt wel enorm te stinken.
Omdat ik een leuke dag tegemoet ging, besloot ik die te vloggen. En, omdat ik natuurlijk nu niet op mijn eigen, liefste Macbook kan bewerken, probeerde ik de iMac van mijn moeder te gebruiken....
Helaas, daar stond niet eens iMovie op en nu ik hem probeer te downloaden, lukt niks. Het is alweer duidelijk dat deze vakantie me niet gegund wordt. Ik neem mijn wc-rol mee en ga op de bank veel te veel chocola eten en huilen. En die vlog houden jullie dan nog te goed. Als de apparatuur eindelijk eens mee werkt. Ik doe mijn best.

vrijdag 20 februari 2015

Onbewust zijn we onafscheidelijk geworden.



Terwijl ik heen en weer naar mijn kluisje ren, weet ik dat hij de lift voor me open houdt. Ik weet niet meer hoe het gekomen is dat ik nooit meer alleen de school uit loop. Zonder dat ik het merkte, wacht ik nu ook altijd op hem om samen het gebouw te verlaten. Zonder het te merken, weet ik al wat hij denkt voordat hij het gezegd heeft. Onbewust ga ik altijd naast hem zitten. Ik loop met hem mee naar de Albert Heijn, hij helpt mij een geurkaars uitzoeken bij de H&M Home. Zonder dat we het door hadden, zijn we onafscheidelijk geworden.
En terwijl ik naast hem zit in de Coffee Company, voor de honderdste keer deze week, denk ik aan hoe wij vrienden zijn geworden. Ik weet namelijk niet meer hoe dat gebeurd is. We waren het ineens. Vroeger koos ik mijn vrienden altijd uit. Dan keek ik, bij de eerste ontmoeting, de groep rond en dacht ik: 'Diegene lijkt me leuk of aardig of cool.' En met diegene ging ik dan praten en zo werden we vrienden. Met hem gebeurde het ineens. Ik heb nergens voor gekozen, ik heb nooit besloten dat ik hem aardig zou gaan vinden. We hadden gewoon ineens een klik die ik nog nooit met iemand zo gehad heb.
En daarom hoeven we nu niet meer te praten als we samen koffie gaan drinken. We zitten naast elkaar, zeggen niks en toch weten we allebei dat het goed is. We hoeven niks te zeggen.
En zo lees ik zijn gedachten en hij de mijne. En zo liggen we in een deuk om dezelfde grappen. En zo delen we alles, zonder het door te hebben. Er is geen enkele schaamte, want hij is precies zoals ik en hij weet hoe ik me voel.
Ik dacht dat ik nooit goed was in vriendschappen, ik heb er ook best wel veel verpest. Maar met hem is het zo natuurlijk, dat ik niet het gevoel heb dat ik iets fout kan doen. Toch kijk ik soms naast me, en denk ik: 'Hij is er nog steeds, hoe dan?'
En terwijl ik nog steeds denk dat ik zo'n vriendschap niet waard ben, vindt hij dat ik een beter mens ben dan ik denk dat ik kan zijn. En andersom precies hetzelfde. Ik zie wat hij allemaal kan voordat hij het zelf door heeft. Hij is er altijd voor mij, begrijpt mij volledig en ik kan alles bij hem kwijt. En hij bij mij.
Vroeger dacht ik dat je gelukkig was als je zo veel mogelijk vrienden zou hebben. Ik deed daarom ook heel erg mijn best om aardig gevonden te worden. Nu maakt het me niet meer uit wat mensen van me vinden of over me zeggen. Want ik weet dat er een iemand is die me steunt en die altijd voor me op zal komen of gewoon tegen mij alleen zal zeggen dat ik beter ben dan dat. En dat is voor mij genoeg. Ik hoef niet iedereen aardig te vinden, ik hoef geen super grote vriendengroep. Je hebt maar één iemand nodig die je een beter mens maakt.
En ik weet dat deze blog vast veel te sentimenteel voor hem is, voor mij is dat het stiekem ook een beetje. Maar hij weet ook wat een Dramaqueen ik ben. En eigenlijk is onze vriendschap ook helemaal niet sentimenteel. Hij is er gewoon. En ik ben er. En als we onze dag afsluiten met een 'JOE', weet ik dat wij er morgen weer voor elkaar zullen zijn. En dat is alles wat ik nodig heb.
En, om een blog toch weer even sentimenteel af te sluiten (anders is het geen echte blog), hij is die soulmate waar ik altijd zo naar zocht. Het is nog niet de liefde van mijn leven, maar nog steeds meer dan ik ooit hoopte te krijgen.

dinsdag 17 februari 2015

Lieve Y,

Lieve Y,

Ik wist van tevoren al dat ik te hard van stapel liep. Ja, ik had in mijn hoofd ons hele leven al uitgedacht. Samenwonen, trouwen, allebei een carrière opbouwen. Ik zag al voor me hoe wij ons leven samen zouden doorbrengen. Hoe we soulmates zouden worden. Meer een soort beste vriendin die het leven met elkaar willen delen, dan echt een klef stelletje. Ik bedacht me hoe gelukkig ik zou zijn als ik je eindelijk voor kon stellen aan mijn familie. Hoe we samen op vakantie zouden gaan, verre reizen, stedentrips. Alles had ik al bedacht op die even weg naar huis, nadat je mijn vriendschapsverzoek had geaccepteerd. En ja, ik weet dat dat gek is. Ik kende je niet eens. Ik had je 1 keer gezien. Spelend op je saxofoon, zingend. Je had geen geweldige techniek, maar ik viel voor je. Je maakte mijn weekend nog ietsje beter dan het al was. En ik zou nooit zo snel op een jongen af zijn gestapt. Maar nadat ik jou had gezien, dacht ik voor het eerst: 'Fuck it, wat heb ik te verliezen?'
Oké, ik stapte meer op jouw hele band af dan alleen op jou. Maar ik praatte even met jullie en kreeg jullie kaartje. Nog diezelfde avond speurde ik Facebook af, op zoek naar jou. (Ik zal niet het gênante verhaal vertellen over dat ik eerst de verkeerde aan sprak op Facebook. Oepsie.)
Maar toen vond ik jou en zodra ik je foto zag, was ik weer verliefd. Ik wilde zo graag dat dit eindelijk mijn kans was. Dat ik nu eindelijk eens iets zou krijgen. Dat dit mijn kans was.
Dus ik sprak je aan, via een privé-bericht op Facebook (we love Social Media). En ja, het was gênant en ik heb mezelf compleet voor lul gezet. Maar ik had ook helemaal niks te verliezen. En het werd toch echt tijd om stappen te ondernemen. Dus waarom niet?
En toen je mijn Facebook-verzoek accepteerde, kon ik alleen maar denken aan mijn kansen. Je accepteerde me, dat moest een goed teken zijn. En toen ging ik fantaseren over ons hele leven, samen.
Ik ging natuurlijk veel te snel, had mezelf al helemaal opgefokt. En toen ik jouw reactie op mijn bericht kreeg, was ik teleurgesteld. Niet omdat je gemeen was of helemaal niet de jongen die ik me voorgesteld had. Het was juist zo dat je zo lief was en me op zo'n aardige manier afwees, dat ik het nog rotter vond dat je niet koos voor mij. Natuurlijk, ik ben heel blij voor dat andere meisje waar je mee date en zij zal vast heel gelukkig met jou zijn. Maar toch bid ik stiekem dat het kapot gaat, of dat je met je gedachten blijft hangen bij dat bijzondere meisje dat je een Facebook berichtje stuurde.
Ik bid zo erg dat je ooit nog eens aan me denkt en me een berichtje stuurt. Want de jij die ik in mijn hoofd heb gecreëerd, is perfect voor mij.
En ja, natuurlijk heb ik mezelf weer veel te veel opgefokt. Ik ben niet verliefd op jou, maar op het beeld dat ik in mijn hoofd geschapen heb. En ja, ik ben veel te desperate. Ik weet het.
Maar denk je nog eens aan me? Snel?

Liefs, B.

dinsdag 10 februari 2015

Mijn negatieve dagboek.

Mijn vriend Jules moet een positief dagboek bij houden en dus iedere dag iets opschrijven wat hij positief vond. Om half 9, dood in de metro naar huis, bedachten we wat het positieve aan deze dag kon zijn. Dat inspireerde mij ontzettend voor deze blog. Alleen wil ik zijn positieve dagboek graag een beetje aanpassen. Al is het alleen maar om even heerlijk te zeuren.
Hier is mijn super fijne en fantastische negatieve dagboek.

Lief dagboek,

Vandaag moest ik opstaan. Dat was al punt nummer 1 wat verschrikkelijk was. Mijn bed was heerlijk warm en de kachel is nog steeds kapot, dus de rest van het huis was ijskoud. Ik heb het zooooo gehad met de winter.
Zodra ik mijn bed uit stapte, voelde ik dat mijn kuiten een zware dag zouden krijgen. Daar werd ik aan herinnert bij iedere traptree of iedere plië bij mijn twee danslessen vandaag. Super....
Ook zweette ik al na drie danspassen en stopte ik de rest van de les niet. Waardoor mijn haar de hele dag nat en vies was, terwijl ik het gisteren gewassen heb. Mijn lippen zijn schraal en ik had echt de meest irritante en oncomfortabele string ooit aan. Mijn rug doet pijn en ik kan die stomme Duitse tekst van het lied niet onthouden. De vrouw in de metro vanochtend was echt onaardig. Mijn geld is alweer op en ik moet nog tot zaterdag. En ik ben weer niet tegen de liefde van mijn leven aangelopen.
En mijn laptop is zooooo langzaam geworden dat ik hem meerdere keren heb willen slaan en een half uur heb gedaan over een foto openen en opslaan. WERK!
En nu zit ik op de bank, in mijn bezwete danskleding zonder enige intentie om me om te kleden. Ik moet eigenlijk nog drie nummers instuderen, maar ik kijk tv, schrijf een blog en eet een heel pak chocoladekoekjes leeg terwijl ik morgen weer Insanity ga doen en dus eigenlijk gezond zou moeten eten. Mijn energie level is 0 en mijn motivatie ook even. Ik heb gewoon even geen zin in niks.
En ja, ik zou ook kunnen denken aan hoe goed mijn zangles ging en dat ik vandaag gratis koffie kreeg, maar soms is het zoveel lekkerder om te zeiken tot je erbij neer valt. En dan de volgende dag weer met een schone lij te beginnen. Even lekker, heerlijk zeiken. Gewoon alleen maar zeiken en vooral alles overdrijven. En soms is er echt even niks lekkerder dan dat.

Nou dagboek, ik ga nu lekker door vreten, op de bank hangen, de hele slechte student uithangen en een heleboel series kijken. En dan zal ik morgen wel weer gezond en positief doen. Echt waar.

Wat vinden jullie van deze uber-depressieve foto? Ik houd ervan!

donderdag 5 februari 2015

De Liebster Award.



Oke, het is misschien nog geen Oscar. Maar toch ben ik heel erg blij met deze nominatie! Ik ben door de liefste Romy genomineerd voor een Liebster Award! Dat was ik eigenlijk al 3 weken geleden, maar ik had nog geen tijd. Oepsie.  Ik was in ieder geval super trots dat Romy genomineerd werd door iemand die ze niet kende! Zo cool!
De Liebster Award is in het leven geroepen voor wat onbekendere blogs. Als je genomineerd bent moet je vragen beantwoorden die je nominator (is dat een woord?) heeft gesteld, 11 blogs die minder dan 200 volgers hebben nomineren en daar weer 11 nieuwe vragen voor bedenken.
Romy heeft dus 11 vragen voor mij bedacht en die ga ik beantwoorden! SUPER LEUK!

1. ANYTHING, ANYWHERE, wat? (voel je vrij dit te interpreteren zoals je wilt: een tripje naar New York, een aflevering Scandal, etc.)
Een zondagochtend in mijn heerlijke King Size bed in New York met witte lakens, zonlicht dat door het raam komt en een super lekkere man naast me.

2. Wat is het beste dat je deze week gegeten hebt?
Ik heb gisteren de lekkerste macaron ooit gegeten. Van de Pattisier in de Markthal. Met Earl Grey smaak. Echt, goddelijk. Ik ben nog steeds sprakeloos.

3. Als je van plek kon ruilen met iedereen in de wereld, wij zou dat dan zijn?
Of Emma Watson. Omdat ze nu naast Harry Potter, nog meer fantastische films, een diploma van de Brown University nu ook nog Belle mag spelen in de speelfilm van Belle en het Beest en dus blijkbaar ook kan zingen. En dan is zo ook nog zooooooo'n mooie vrouw.
Of Obama. Dat lijkt me echt zo tof. De machtigste man ter wereld zijn. Ik houd van aandacht ;)

4. Een liedje voor altijd op repeat, welke?
Op dit moment Adem Uit van Wende Snijders. Zo mooi en klein en daar kan ik echt intens van genieten.
En dan dus toch niet Flight van Sutton Foster, dat vind ik het mooiste nummer ooit geschreven en dat vind ik heerlijk om te zingen, maar na vier keer achter elkaar luisteren ben ik het toch wel een beetje zat...

5. Wat staat er bovenaan je lijstje: 'plaatsen om naartoe te reizen'?
Hoewel Londen erg hoog staat en New York er ook zeker nog 100 keer op staat, heb ik sinds jongs af aan al de droom om ooit naar India te gaan. En gek genoeg was dat nu het eerste dat bij me naar boven kwam.

6. Welke blogger heeft jou geïnspireerd? 
Ja dat is dus een moeilijke vraag. Dat weet ik echt niet meer. Ik ben eigenlijk eerst gaan bloggen voordat ik echt anderen ging volgen. Ik ben vast door iemand geïnspireerd, maar ik kan echt niet bedenken wie.... Ik doe eigenlijk vooral lekker wat ik zelf leuk vind.

7. In de ideale wereld is er: 
Eerlijkheid. Eerlijk zijn is het belangrijkste wat er is, vind ik.

8. Kale nagels of nagellak?
Ik zou graag nagellak willen zeggen, maar het is denk ik kale nagels. Vooral door gebrek aan tijd. Oepsie....

9. Jouw blog in één woord?
Oprecht.

10. Het grootste wat je bereikt hebt?
Muziektheater!

11. Een blog die je moet lezen?
Mag ik er ook twee doen? Britta Maxime, een fantastische modeblog! En Youngique, altijd grappige, persoonlijke, inspirerende en hele eigen blogs.

Oke, en nu mag ik 11 bloggers nomineren. Dat zijn: A Cup of Medicine, hehwhat, Shared Minds, freelennse, musicalmeid, Naomi Felesita, Renee Raadsheer, Oh Yes Irene, It is Romane, My Lovely Daily Life en ANNA BEAU!

En de 11 vragen voor deze dames zijn:

1. Wie is je secret celebrity crush?
2. Als je een dier zou zijn, wat zou je dan zijn?
3. Zonder wat kun je echt niet overleven?
4. Wat is je grootste irritatie-factor?
5. Wat is een eigenschap van jou waar je het trotst op bent?
6. Als ik later groot ben, word ik....
7. Het boek dat je iedereen zou aanraden?
8. Wat inspireert je het meest om te blijven bloggen?
9. Wat zou je doen met een miljoen?
10. Wat vind je het gekste woord ooit?
11. Hoe zou jij je kinderen noemen?

Zo, dat zijn ze. Veel plezier en succes ermee. En ik blijf jullie sowieso volgen!