zondag 29 maart 2015

5 nadelen aan op jezelf wonen.

Na een fantastische, maar enorm zware, vermoeiende week lig ik in mijn bed in Rotterdam. Dit bed ligt toch lekkerder dan die bij mijn ouders en ik zie geen reden om er ooit nog uit te komen. Uitslapen. Heerlijk. Dat doe ik echt te weinig deze dagen.
De klok is een uur vooruit gegaan en dus heb ik een uur minder slaap, maar daar heb ik geen last van. Ik blijf gewoon wel een uurtje langer liggen. Dit weer schreeuwt er ook om om in bed te blijven. Dus ik verroer me vandaag niet.
Twee uur later, na een aflevering Grey's Anatomy en een ontbijtje op bed van mijn allerliefste huisgenoot, sleep ik mezelf toch uit bed. Ja, helaas moet ik toch echt nog wat doen vandaag. Ik zou graag de hele dag blijven liggen, maar ik stink en mijn kamer stinkt en ligt vol met dikke lagen stof. Tijd om daar eindelijk iets aan te doen.
Nadat ik uren heb gedaan over het schoonmaken van zo veel mogelijk kamers in mijn huis en na bijna anderhalf jaar op mezelf wonen, vind ik dat ik recht heb op het schrijven van deze blog:

5 nadelen aan het wonen op jezelf:

1. Je moet zelf boodschappen doen:
Wat er niet alleen toe leidt dat je iedere avond moet beslissen wat je gaat eten, wat dus niet altijd heel leuk is aangezien mijn kookinspiratie niet verder gaat dan Spaghetti Bolognese of Buritto's, maar wat er dus ook voor zorgt dat je soms niks in huis hebt. Na een hele heftige week, met lange dagen, hebben mijn huisgenoot en ik allebei geen tijd gehad om boodschappen te doen. Twee dagen hebben we geleefd op de kantine (VEEL TE DUUR) en gisteren moest ik noodgedwongen mijn boodschappen halen bij de AH to go (ook veel te duur). En helaas is het brood nu alweer op....

2. Je moet zelf koken:
Ik kan niet koken. Ik haat koken. Ik snap niet hoe mensen koken leuk kunnen vinden. Als ik tot 7/8 uur les heb, word ik er echt niet meer gelukkig van dat ik nog boven een pan eten moet staan met HONGER. Ik kan niet wachten tot mijn eten helemaal klaar is, voor ik al een zak drop of een pak koekjes leeg gegeten heb. En dan is het eten waar ik uiteindelijk toch zo hard mijn best op gedaan heb vaak ook helemaal niet zo lekker als ik het in mijn hoofd had. Ik snap gewoon hoe je moet koken. Ik begrijp het gewoon niet.

3. Je moet zelf schoonmaken:
Ja, het spreekt allemaal natuurlijk heel erg voor zichzelf dat je moeder er niet meer is om je kamer schoon te maken. Dat op zich is niet zo erg. Ik vind het niet vervelend om schoon te maken. Filmpje op en lekker boenen, ik heb er geen problemen mee. Wat wel echt een probleem is, is de tijd. Als ik, na een schooldag tot acht uur, boodschappen heb gedaan, heb gekookt en mijn niet lekkere eten naar binnen heb gewerkt, heb ik echt geen zin meer om ook nog de afwas te doen en al helemaal niet om de stofhopen in mijn kamer weg te halen of de haren uit het doucheputje te vissen. Het is zo jammer dat de afwas en de stofwalmen dan alleen maar ophopen en niet uit zichzelf weg gaan.

4. Je moet zelf je financiën regelen:
Hoewel ik verheugd was dat mijn studiefinanciering omhoog ging, blijf ik het moeilijk vinden om goed met mijn geld om te gaan. Boodschappen zijn zoveel duurder dan ik altijd denk. En aan het begin van de maand inschatten hoeveel geld ik nodig heb om de hele maand door te komen kan in nog steeds niet. Dus aan het begin van de maand is het altijd: 'Ik ben rijk, spend all the money!', terwijl ik aan het eind van de maand bijna moet bedelen. Ik houd helaas nooit iets over. Het blijft moeilijk om geen gat in mijn hand te hebben en niet iedere dag koffie te halen.

5. Je moet zelfstandig zijn:
Natuurlijk is dit ook een voordeel aan op jezelf wonen: Je leert zelfstandig te zijn. Toch blijft dit ook nogal een puntje. Wat ben ik blij dat ik een huisgenoot heb die dagelijks de verhuurder kan bellen, omdat onze kachel al de hele winter kapot is en er een gat in het plafond van de wc zit door lekkage. Wat ben ik blij dat ik een klasgenoot heb die heel Rotterdam door fietst om onze WiFi verbinding te maken, omdat diezelfde fantastische huisgenoot nog minder technisch is dan ik en die een telefoon kabel in de router geduwd heeft. Soms ben ik zo blij dat ik anderen om me heen heb, want ik heb geen idee over welke belastingen we wel of niet moeten betalen....

En natuurlijk zijn er ook 100 voordelen. Gewoon alleen al het zelf beslissingen kunnen maken over wanneer je eet en bij wie, hoe laat je naar bed gaat en wanneer je de afwas doet, maakt al een heleboel goed. Dat ik bij mijn huis ook een geweldige huisgenoot kreeg, waarmee ik vandaag samen ons huisje weer helemaal schoon gemaakt heb, maakt het alleen maar beter. En een uur langer slapen en minder reizen is altijd nog het meest aantrekkelijk.
Het meeste aan op jezelf wonen is echt wel leuk. Maar god, ik houd ook zo van zeuren!

Wat zijn jullie voor en nadelen aan op jezelf wonen?


zondag 22 maart 2015

In het felle licht met een camera op mijn smoel.

Het is nooit mijn ambitie geweest om popzangeres te zijn. Ik kan geen popnummers zingen en ik wil geen popnummers zingen. Maar ergens blijft het kriebelen om misschien toch maar eens auditie te doen voor The Voice of de nieuwe K3. Gewoon doordat ik toch wel zou genieten van die spotlights. Vandaag werd een klein deeltje van die droom werkelijkheid. Ik heb vandaag een echte videoclip opgenomen. Say what?
Het begon allemaal super onschuldig. Ik deed mee aan een voorstelling als solist en drong aan om het nummer Flight in het programma op te nemen.  Samen met Solveig van Wijngaarden mocht ik dit nummer vertolken. Dolblij waren we en we deden er alles aan om het het beste nummer van de show te maken. Met extra repetities en speciaal voor ons gemaakte jurken, lukte ons dat. Naast dat we zelf intens genoten, genoot het publiek met ons mee. Wat een magisch moment was dat.
Toen al ontstond het idee om het nummer eens op te nemen in een studio. Dit was iets om met iedereen te delen. Pas meer een jaar later ondernamen we actie en stonden we uiteindelijk toch in het studiotje van Gijs van Winkelhof, de meest fantastische pianist ooit. Hij had snel een piano-partijtje opgenomen en wij moesten één voor één het nummer opnemen achter een microfoon. Ik had wel eens iets opgenomen. Maar een duet opnemen in je eentje was moeilijker dan ik dacht. En kaal ook. Er waren alleen twee stemmen en een kale pianopartij. Nog niks magisch.
Een week later zat mijn huisgenoot huilend op de bank. Wauw. Dat kale, makkelijke opnametje, was omgetoverd tot een prachtig nummer waar ik zo trots op was dat ik het gelijk aan de hele wereld wilde laten horen.
En toen stond ik vandaag in de theaterzaal bij mij op school. In het felle licht met een camera op mijn smoel. Allemaal mensen om me heen waren met van alles bezig en ik hoefde alleen maar te staan en te genieten. We hadden drie fantastische mannen: Kevin Jeukens en Kevin Hellebrand van Studio Hellebrand voor het fantastische camera en rookmachine-werk en Ramses Guurink die precies wist hoe onze lichttafel in elkaar zat en door welke spot ik er het best uit zou zien. Zij gingen hun gang, terwijl ik er soms wat verloren bij stond. Ik had geen idee hoe een videoclip gemaakt werd en wat er allemaal bij kwam kijken. Wat was ik blij dat er allemaal kenners om me heen stonden. 
En toen we nog maar een uurtje hadden voor de shots van de danseres die we erbij bedacht hadden om het verhaaltje compleet te maken, rockte Joy von Winckelman echt zo erg. En wat zag alles er goed uit.
En terwijl ik niet wist wat en hoe ik me moest gedragen, heb ik ongegeneerd staan lachen en mezelf compleet belachelijk gemaakt met plakjes kaas, Miranda Sings en liedjes van Chipz. 
Ja, dit was bizar fantastisch amazing. Ik ben nog steeds in shock en kan iedereen niet genoeg bedanken. Bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt bedankt voor vandaag lieve mensen. 

En ik kon deze dag natuurlijk niet beleven zonder jullie ook mee te laten genieten. En, de videoclip zelf komt zo snel mogelijk. Word vervolgd!


zondag 15 maart 2015

Mijn leven in New York.


9 uur. Ik haal sushi bij een take away zaakje waar ik iedere dag langs loop. Af en toe kook ik, maar vandaag had ik tot zo laat repetities dat ik daar geen zin meer in heb. Ik heb de subway naar huis genomen, zoals iedere dag, en moet nu nog twee blokken lopen totdat ik aankom bij mijn eigen studiootje. Wat ben ik gelukkig en blij dat ik mezelf dit kan veroorloven. Een eigen studio in New York, ingericht zoals ik dat helemaal zelf wil. Het is heerlijk om na zo'n lange, drukke dag thuis te komen en even helemaal alleen te zijn. Met mijn laptop op schoot settle ik me op de bank. Ik eet sushi, terwijl ik mijn blog bijwerk, die ik nog steeds heb. Op tv zijn alle series die ik normaal illegaal moest kijken, dus ik heb een ontspannen avondje. Morgen heb ik weer een lange dag voor de boeg. 
Lessen van de grote sterren uit het musicalvak, waarschijnlijk lunchen bij Dean & DeLuca en daar Skypen met mijn beste vriend, die ik alweer een half jaar niet gezien heb, repetities voor het concert wat we binnenkort gaan doen. Dat betekend waarschijnlijk school van 8 tot 8. Dat zijn heftige dagen, maar ik ben het wel gewend na 4 jaar conservatorium. En ik weet hoe hard ik moet werken om mijn droom te bereiken.

Wat, is dit echt? Nee, helaas, nog niet. Nog niet. Is het awkward dat ik mijn grootste fantasieën net opgeschreven heb. Ja. Moeilijk ook. Ik krijg het niet op papier zoals ik het voor me zie. Ik elk geval fantaseren ik de afgelopen weken veel en zie ik veel scenario's voor me. 
Dit is hoe ik mijn toekomst voor me zie. Over vijf jaar woon ik in New York en zit ik op de New York Film Academy, op de eenjarige opleiding Musical Theatre. Een paar weken geleden ben ik naar de open avond geweest van de New York Film Academy in Utrecht en ik ben compleet verkocht. Dit is wat ik zo graag wil later. Je krijgt ontzettend veel goede lessen, je leraren spelen op Broadway en je wordt voorbereid op een carrière op Broadway. Het is natuurlijk, zoals alle opleiding, geen garantie, maar toch klinkt het voor mij als de hemel. Les krijgen in de stad van mijn dromen over het vak van mijn dromen door mensen die bereikt hebben wat ik wil bereiken. Ik wil het zooooo graag.
Dus ik heb besloten dat ik het gewoon ga doen. Ja, het is onbetaalbaar en ja, het is ver weg. Hoe ik het ga betalen om daar te overleven, weet ik echt nog niet. Stiekem hoop ik op een studiebeurs van 5000 dollar per maand, zodat ik gewoon kan overleven zonder er veel voor te doen. Ik weet dat dat onnatuurlijk is, maar ik kan nu nog dromen. 
Hoe dan ook ga ik alles op alles zetten om daar terecht te komen na mijn studie. Ik heb mijn hele toekomst al gepland en ik zie het echt helemaal voor me. Ik word zo gelukkig als ik erover fantaseer. Stel dat dit me gewoon lukt? Dat zou echt onbeschrijfelijk geweldig zijn.

De New York Film Academy heeft niet alleen een Musical Theatre opleiding in New York, maar ook Film Acting, Producer, Gaming, Photography, Animation en Summer Courses in LA, Florida, Abu Dhabi en Sydney. Ik vind het een fantastische school en ze reizen dus de hele wereld over. Niet alleen om informatie avonden te organiseren, ook voor open audities voor een Scholarship. Ze denken met je mee over alle praktische zaken die je moet regelen en vooral hoe je geld bij elkaar kan krijgen om je opleiding te financieren. Ja, het is nogal onbetaalbaar om daar te studeren, maar ze zullen zeker je helpen ervoor te zorgen dat je het geld bij elkaar krijgt. Ze kwamen bij mijn over als een hele professionele opleiding, maar ook een hele open en sociale opleiding. En ik wil iedereen die dromen heeft over een Arts Studie in het buitenland aanraden om ik elk geval even op de website te kijken. Ik snap dat het een grote stap is, maar waarom zou je die stap niet wagen.

Ik ben dus super enthousiast en al te overdreven aan het dromen over waar ik over 5 jaar zou kunnen zijn. Het blijft ongelofelijk klinken, maar ik ken ook mensen die nu doen wat ik zo graag wil, dus ik weet dat het mogelijk is. En dus droom ik groots. Omdat ik denk dat alle dromen mogelijk zijn. 
Dus ik ga naar New York, ooit. En tot die tijd fantaseer ik, vandaag dus even hardop, over hoe mijn leven eruit zal gaan zien als ik daar ben. En ik kom er, hoe dan ook. 

donderdag 12 maart 2015

Omdat ik gewoon zo gelukkig ben.

10 maart, zeven over 11 's avonds. Ik heb mezelf eindelijk in bed geïnstalleerd, na een lange dag op school, boodschappen, nog wat huiswerk en de afwas die ik eigenlijk niet zou doen. Ik ben KAPOT, alweer. Maar toch heb ik niet het gevoel dat ik het recht heb om naar bed te gaan. Niks is af. Ik moet nog honderd duizend dingen doen, maar ik heb er gewoon de energie en de tijd niet meer voor.
Morgen is de dag waar ik al het hele jaar naar uit/tegenop zie. De dag dat ik hopelijk eindelijk ook mijn Propedeuse ga halen. Vorig jaar was ik een van de velen met een herkansing, intussen ben ik de laatste die hem nog niet heeft. Spuit elf gaat ook nog even haar P halen, hoor. Althans, dat hoop ik dan....
Want er kan zoveel gebeuren. Wat nou als ik het allemaal ineens niet meer kan? Wat nou als ik mijn tekst vergeet? Wat nou als ik het gewoon eigenlijk al die tijd helemaal verkeerd gedaan heb? Wat nou als ik gewoon niet goed genoeg ben? Wat nou als ze me al die tijd al weg wilden hebben en ze nu hun kans grijpen? Wat nou als ze me echt nu nog weg gaan sturen?
En ja, ik weet dat het niet helpt als ik mezelf zo op fok. Ik weet dat ik mezelf alleen maar nerveus maak, terwijl dat niet hoeft. Ik weet dat ik me waarschijnlijk helemaal geen zorgen moet maken. Maar ergens is er zo'n stemmetje in mijn hoofd die twijfelt. Je weet niks zeker, tot het echt zo is. Ik weet niet zeker of ik mag blijven op deze opleiding, tot ik eindelijk dat papiertje heb. 
En terwijl ik aan de ene kant al vooruit aan het plannen ben voor volgend jaar en de Prosecco voor morgen al koud heb gezet om het te vieren, ben ik onbewust aan de andere kant aan het genieten van mijn laatste week. Extra aan het genieten van de mensen om me heen en de plek waar ik ben. Onbewust stond ik afgelopen week steeds vaker stil bij het feit dat ik deze kans gekregen heb. Want wie weet, heb ik dit alles aan het eind van de week niet meer. Ben ik hier weg en kan ik niet meer genieten van dit alles wat ik nu heb. 
En nee, het helpt niet dat iedereen vraagt of ik goed voorbereid en nerveus ben. Nee, ik ben niet goed voorbereid en ja, ik ben nerveus. Maar ik kan er eigenlijk niet zo veel meer aan doen. Dus ga ik maar gewoon slapen en zie ik wel wat er gebeurt. Als het niet goed genoeg is, was het al die tijd niet goed genoeg en kan ik er nu toch niks meer aan veranderen.

Ondertussen al 12 maart, 00.38u.
Net iets te dronken en net iets te laat stap ik in bed. Nog niet zolang geleden verliet ik het net gerenoveerde Cafe Engels, omdat ze toch echt gingen sluiten. Tot vijf voor tien zijn we bezig geweest op school, en toen het gebouw dicht ging om tien uur, hebben we op de stoep Prosecco gedronken uit roze glazen. Want er was reden voor feest, ik heb EINDELIJK mijn Propedeuse gehaald!!
En terwijl mijn telefoon blijft gaan met whatsappjes van lieve mensen die me feliciteren, kan ik alleen maar denken aan slaap. Morgen moet ik gewoon weer om negen uur in de dansles staan. Nu gaat het leven officieel weer gewoon door. En gelukkig maar.
En naast alle opluchting en Mojito's, kijk ik weer even om me heen en ben ik weer even intens dankbaar voor wat ik allemaal heb. Ik weet dat ik het vaak op mijn blog voorbij laat komen, maar ik laat ook wel vaak voorbij komen dat mijn leven oh zo zwaar is. En ik ben ook gewoon dankbaar en gelukkig met wat ik heb. Er was ergens een kans dat ik dit alles wat ik nu heb, op zou moeten geven. Ik weet niet of ik dat zomaar gekund had. Ik ben een gezegend mens met alles wat ik heb en mag doen en kan doen en iedereen die ik om me heen heb.
Ik kan het nu zelfs niet helemaal relativeren. Ik ben gewoon trots en blij en dankbaar en gelukkig en moe. Ik mag blijven. Ze krijgen me nooit meer weg. Ik ben goed genoeg om mijn HBO diploma te halen en straks af te studeren als Zanger Plus en dus het musicalvak in te gaan. En langzaam, stapje voor stapje, komt mijn droom toch weer dichterbij. En hoewel dat nu ook maar gewoon mijn dagelijks leven en heel normaal is, sta ik op dagen als deze toch weer even stil bij hoe bijzonder het is dat ik dit kan gaan bereiken. Het duurt even en ik moet er hard voor werken, maar ik kom er. Ik zal ooit komen waar ik altijd wil zijn. Hoe bijzonder dat ik al mijn dromen na kan jagen? Dat ik echt iedere dag doe wat ik het allerliefste wil doen in de hele wereld. Dat ik alles wat ik het allerliefste wil doen zo vaak moet doen, dat het zelfs een routine en niet meer zo heel leuk wordt.
En spontaan, daar in mijn warme bedje in Rotterdam Zuid, heb ik zin om in een jankbui uit de barsten, omdat ik gewoon zo gelukkig ben.


dinsdag 10 maart 2015

Sunny Sunday in the Park.

Wat? Alweer een outfitpost? Jup! Ik heb vorige keer maar liefst twee outfits geshoot. En hoewel ik deze outfit eigenlijk wilde bewaren voor over een paar weken, kan ik natuurlijk weer niet wachten om dit te delen. Dus hij is hier nu al! JIPPIE!!


Jurk: Monki , Blazer: H&M mannenafdeling, Laarsjes: Forever 21, Ketting: Urban Outfitters (similair HERE & HERE).


Britt, waarom draag je een jasje van de mannenafdeling? Nou, omdat. Blazers van de vrouwenafdeling zijn altijd te kort of te breed bij mijn schouders en passen nooit zoals ik het wil. En, ja het is een beetje gênant, maar deze zit perfect. Dus ik draag hem.

Dit is de eerste outfit die ik bij mijn shoptripje in Utrecht gescoord heb. Dit jurkje zit heerlijk en ik was hier al super lang naar op zoek. En ook een basic blazer had ik nog niet in de kast liggen, dus dit is echt een aanwinst.


Deze outfit shootte ik op dezelfde dag als de vorige, en zijn dus ook weer in de paleistuin. Er zijn hier zulke mooie plekjes! En het was echt super lekker weer! Het begint echt een beetje lente te worden. Nu hoop ik nog heel erg dat het ook dit weer blijft en we niet straks alsnog in de sneeuw zitten, want daar zit ik dus echt niet op te wachten. 


En de zon leverde ook prachtige foto's op. Deze vind ik echt super mooi gelukt. Het is gelijk mijn screensaver op mijn laptop. Haha oeps.

Het is nog steeds heerlijk weer en ik kan er niet van genieten, dus jullie mogen dat extra doen voor mij. En morgen is dan hopelijk de dag dat ik mijn Propedeuse haal!! Daarover volgt natuurlijk later meer.

zaterdag 7 maart 2015

Zussendagje.

Vorige week had ik vakantie. En hoewel het eigenlijk vooral bedoeling was zo min mogelijk te doen, propte ik mijn hele week weer veel te vol met leuke dingen. Ik moest eigenlijk een heleboel bijslapen, want ik was aardig oververmoeid geraakt door de drukke weken, maar ik heb eigenlijk niet heel veel meer geslapen dan normaal. Wat wel heerlijk was, was om een week even mijn hoofd volledig uit te zetten. Ik ben een week niet met school bezig geweest. Ik was zo verkouden dat mijn stem weg was, ik niet kon zingen en dus ook niet echt kon oefenen. En toen besloot ik me de hele week maar niet met school bezig te houden. Ik zweer het je, die mentale rust helpt ook al heel erg tegen alle vermoeidheid. Misschien kwam de vermoeidheid dan toch ook wel door stress.
Nu is de vakantie voorbij en ben ik weer volop met school bezig. Maar omdat mijn laptop vorige week niet beschikbaar was, hadden jullie nog wel wat leuke dingen te goed.
Één heel leuk ding aan vorige week was de dag die ik doorbracht met mijn zusjes. Mijn zus en ik zijn allebei uit huis en zien elkaar, en mijn jongere zusje, steeds minder. We komen ieder weekend nog naar huis, maar toch lopen we elkaar vaak mis.
En hoewel ik het prima en normaal vind dat zij en ik ouder worden, groeit mijn jongere zusje ineens op tot een jonge vrouw. Daar moet ik heel erg aan wennen. Ik vind het soms wel even moeilijk dat ze niet meer zo'n klein hummeltje is en langzaam veranderd in een opstandige puber. Maar stiekem vind ik het ook wel heel leuk dat ze nu zo volwassen en groot wordt. Ze krijgt echt haar eigen stijl en kan dus nu ook prima mee shoppen. Zij kiest zelf uit wat ze wil dragen en betaald dat dan ook zelf. Dat vind ik heel stoer om te zien.
En het allerleukste is, ze heeft een hondje voor haar 13e verjaardag gekregen. Ik dacht altijd dat ik honden haatte. Ik had ook echt niet zoveel met honden en vond ze vooral stinkende, verharende monsters. Ik vond het dan ook niet zo'n heel fijn idee dat er zo'n mormel in mijn huis zou gaan wonen. Mijn zusje was door het dolle heen en ik wilde het natuurlijk niet voor haar verpesten. Maar toch zag ik er best wel tegen op.
En ik zat er zo naast. Lola is geen verharend, stinkend mormel. Ze is super lief en gehoorzaam en schattig. En stiekem ben ik in die ene week al heel erg veel van haar gaan houden. Ik word een hondenmens, red me!
Dus, vorige bracht ik een dagje door met mijn meiden en dat dagje heb ik gefilmd. Het is geen lange vlog en ik doe niet iets heel bijzonders, maar ik hoop toch dat jullie het leuk vinden om te zien. Jullie hadden hem in elk geval nog te goed.
Oh, en zijn jullie benieuwd naar de outfits die ik die dag geshopt heb? Die komen binnenkort apart online! Zo maak ik het allemaal toch lekker een beetje commercieel.


woensdag 4 maart 2015

Hangry.



JAAAAA!! Mijn liefste Macbook is weer terug in mijn bezit! Hij is nog niet helemaal gemaakt, dus ik moet nog een keer terug. Maar god god god wat ben ik al blij dat ik hem weer heb. Pas toen ik weer onderweg was naar school, bedacht ik me hoeveel belangrijke bestanden ik alleen op mijn Macbook had staan.
En hoe moeilijk het is om vanaf een iPad te werken. Ik vind ze prachtig, maar je kan er niks mee. Nu kan ik eindelijk al mijn blog foto's opslaan en mijn vlogs bewerken en krijgen jullie alles wat jullie nog van me tegoed hadden!! Ja blogfeest!

En het eerste wat jullie natuurlijk te goed hadden is deze blog. Want ja, ik heb nogal veel gepraat en geschreven over die ene trui. Die trui die mijn hele leven weergaf in een klein tekstje. Want hoewel in de vakantie even alles mis ging, kwam uiteindelijk de hemelse trui toch binnen! IK HEB HEM JONGENS!

Hangry - a state of anger caused by lack of food; causing irrational emotion.
En wat zou ik anders kunnen met mijn nieuwe aanwinst, dan een outfitshoot in de paleistuinen met Romy. Ja, weer in de paleistuinen. We moeten wat originelere plekken gaan vinden in Den Haag. Maar hoe dan ook blijft de Paleistuin echt een prachtige achtergrond op een zonnige zondagmiddag.


Ik combineer deze trui lekker makkelijk met een Jeans van de H&M en laarsjes van de Forever 21. Dit is denk ik een makkelijke trui om te combineren, ook over een jurkje of op een baggy jeans zal hij goed staan. Maar soms is het zo lekker om het zo simpel mogelijk te houden. Soms is minder echt meer. Zelfs voor mij.


Trui: Asos / Jeans: H&M  / Laarsjes: Forever 21 / Zonnebril: H&M.

En het was zo lekker lenteweer!

En dat was weer een superleuke zondag met Romy. We hebben weer koffie gedronken en geshopt (as usual) en ik heb echt op het punt gestaan een piercing te nemen, maar toen was de piercer helaas niet aanwezig.
En ik heb gevlogd!! Althans, Romy heeft voor mij gevlogd. Die vlog komt er nog aan, samen met nog meer foto's en vlogs die ik de afgelopen week gemaakt heb. Ik ben er weer!

zondag 1 maart 2015

Wat ik leuk vond aan februari 2015.

Het is alweer maart. En hoewel ik normaal vind dat de maand zo snel is gegaan, vond ik februari veel langer duren dan 28 dagen. Dat kwam waarschijnlijk door mijn heftige, veel te vol gepropte weken. Ik heb zoveel gedaan dat ik me de helft al niet meer kan herinneren. Tijd om alles even op een rijtje te zetten.

Wat ik leuk vond aan februari 2015.

1. Glass in het nieuwe Luxor. Fantastische show. Geen idee waar ik naar gekeken heb, maar wat een fantastische dansers. 
2. Het inzingen van Flight. Naast dat het een super gezellige dag was, ben ik ook zo trots op het resultaat. Komt op de blog als de clip ook af is!
3. Een dagje in de huid kruipen van Elsa en 11 keer 'Let it Go' kunnen zingen op een dag. 
4. Schnabbelen in Amsterdam.
5. RENT van het M-Lab. Zo'n goede voorstelling!!!
6. Mini Sound of Music reünie.
7. Dagje shoppen met mijn zusjes.
8. Noa's lieve hondje Lola.
9. De cacao challenge filmen + een veel te klein gerecht in een restaurant en uiteindelijk maar Domino's. 
10. Open avond van de New York Film Academy. JA IK WIL ZOOOOO GRAAG MUSICAL STUDEREN IN NEW YORK!!!!!
11. Bitterballen, ijs, chocola, chips, Monster University en Pyjama Party met Marc en Merle.
12. Figureren bij GTST. Klinkt lame, maar was zo leuk en leerzaam.
13. Babeth's Birthday Dinner. Een zes gangen diner die begon om 18.30 en dus pas klaar was om 2 uur. Zoveel gezelligheid.
14. The Dress, ik ben in shock. Zie soms wit/goud, soms blauw/zwart. Hij is net naast me weer van kleur veranderd, zo fascinerend.
15. Mijn trui!! Hij is er eindelijk!!
16. De premiere van Heerlijk Duurt het Langst. Zo trots op mijn zus die de vormgevings-stagaire was!!
17. Gezellige avondjes eten en Yathzee'en. 
18. Een dag op school rondlopen in mijn rendierenpyjamabroek. I don't care.
19. Weer een boek lezen en eerst even aan het papier kunnen ruiken.
20. Verjaardagscadeautjes geven.
21. Fly Girl: Backstage met Lindsay Mendez bij Wicked op Broadway. 

Bij Glass met leuke Zwerries!
Met liefste pappa.
Flight opnemen met Gijs en Solveig!
Met Olaf, mijn Valentijn.
Let it Goho, Let it Go!
High Tea.
Babeth's Birthday Dinner.

Stiekem ben ik blij dat deze blog af is. Blogs schrijven op een ipad zijn honderd keer minder handog dan op een laptop. Ik hoop dat ik mijn liefste Macbook snel weer terug hebt en dattie het dan doet. Verder ben ik nog lichtelijk mijn stem kwijt en morgen is de vakantie voorbij en moeten we alweer naar school.
Hopelijk ik maart de maand dat ik mijn propedeuse haal. Dat is wel doel nummer 1 voor deze maand. En nu ga ik nog even genieten van mijn laatste vakantie dag!