woensdag 22 april 2015

Die andere tandarts, dus niet Rob.

Zwetend zit ik in een compleet lege spoedeisende hulp te wachten. Ik ben net iets te laat omdat ik 100 keer verdwaalde en ik was heel bang dat het een probleem zou zijn. Maar aangezien ik de enige ben die hier zit, zal het allemaal best wel meevallen.
Dat aftje wat maandag ontstond in mijn mond, is uitgegroeid naar een fijne ontsteking in mijn wang. Mijn verstandskiezen gaan er over twee weken uit, maar mijn mond heeft nu nog even besloten te gaan ontsteken. En aangezien dat kauwen en dus eten grotendeels onmogelijk en intens pijnlijk maakt, heb ik me vandaag maar bij de Spoedtandarts gemeld. Als ik op tijd ben dan.
Brita (HAHAHAHA), de tandartsassistente, roept me naar binnen. Gelukkig, ik mag nog. Aan de mate 'aardigheid' te zien, had ze niet eens door dat ik eigenlijk twee minuten te laat was. Ik mag plaatsnemen in een kamer op zo'n oude, bruine stoel. Ik heb altijd beweert dat ik niet bang ben voor de tandarts, maar ik moet toegeven dat ik het toch minder chill vind om hier te moeten wachten op een vreemde man. 
Rob komt de behandel kamer binnen. Hij is een oude man, ik schat al in de 60, maar aardig. Nadat Rob mijn verhaal heeft aangehoord, roept hij zijn collega erbij. Zijn naam weet ik niet, maar hij is van ongeveer dezelfde leeftijd en net zo spontaan. 
'Ja, het is toch een bijtwond en geen aft. De enige mogelijk is om je verstandskies nu gelijk maar even te trekken.'
SHOCK. Wat? Nu? Hier? Maar.... Ik heb me daar helemaal niet op voorbereid. Ik ben daar toch nog niet klaar voor. Ik kan nu toch niet zomaar hier, in mijn eentje, besluiten mijn verstandskies te laten verwijderen.
'Is een ontstekingsremmertje niet gewoon genoeg?'
De aardige tandarts, die dus niet Rob is, glimlacht.
'Het zal de pijn niet minder maken.'
Dus ik heb geen keuze. Het is of nu weg met die verstandskies, of nog twee weken pijn lijden. Nou, waarom ook niet dan. Zo pijnlijk kan het toch niet zijn? 

'Je moet even helemaal stil blijven staan, de foto is binnen een minuut klaar.'
Er moet dus een foto van mijn hele gebit gemaakt worden, zodat ze kunnen zien hoe de wortels liggen. Ik sta in een soort apparaat en mag me niet bewegen. Voor me is een spiegel.
En terwijl Brita het kamertje uit loopt, zie ik hoe alles trilt. Ik mag me niet bewegen, maar de lip die nog niet verdoofd is, kan ik niet stil houden. Ook mijn hoofd gaat als een malle tekeer. Waarom doe ik dit? Ik ben doodsbang, al houd ik me groot.
Oké Britt, niet bewegen. Span alles aan. Niet bewegen. 
Ik zet mijn knieën op slot en probeer alle spieren aan te spannen die ik ken. Ik heb niet echt het gevoel dat het helpt, maar Brita komt terug om me te vertellen dat de foto gelukt is. Ik mag weer plaatsnemen in de tandarts stoel.
De technologie wil maar niet met me meewerken. In een andere kamer staan Brita, Rob en andere tandarts (de twee mannen hebben totaal geen verstand van het computersysteem) verwoede pogingen te doen om mijn foto op het scherm te krijgen, maar het wil maar niet lukken. Misschien hoeft het toch niet vandaag.
De andere tandarts, dus niet Rob, komt bij me terug. 
'Nou, de foto doet het niet, dus ik ga wel gewoon trekken. Zo deden we het vroeger ook. Tegenwoordig is het protocol dat we een foto maken, maar die heb ik toch niet nodig.'
Dus terwijl ik mijn mond open doe, gaat hij met de tang naar binnen.
'Alleen even wrikken, hoor.' Hoor ik hem zeggen terwijl ik weinig voel. Thank god voor verdovingen. Na drie keer wrikken drukt ie iets in mijn mond. 
'Dit watje mag er na een kwartier wel uit. Goed je kiezen er nu op houden.'
Oh ja, een kwartier wachten en dan gaat ie vast verder.
'Je bent klaar. Je mag gaan.' Zegt de andere tandarts, dus niet Rob, tegen me. Ik kijk op het tafeltje voor me en zie, tot mijn verbazing, mijn kies liggen. 
Wacht, was dit het? Dit duurde misschien nog niet eens een minuut. Is dit echt alles? Opgelucht schud ik hem de hand en pak mijn spullen.
'Ja, normaal moet je hier eigenlijk een half uur over doen. Beetje wrikken, laten rusten, weer een beetje wrikken. Maar ja, in drukte moeten we er wat sneller over doen.' 
Drukte? Ik ben jullie enige patient. De wachtkamer is leeg en jullie konden met z'n tweeën aan mijn verstandskies werken. 
Die andere tandarts, dus niet Rob, knipoogt naar me.

Nu zit ik op de bank, nog steeds met een verdoofde hamsterwang. Ik mag van het blaadje dat ik mee kreeg, eten en drinken maar ik denk dat ik daar toch nog even mee wacht. Ik heb al per ongeluk op mijn lip gebeten, want die bloed, en mijn tong en wang zullen ook niet ongedeerd gebleven zijn. Maar nu moet het wondje in mijn wang wel vanzelf weer herstellen. En ik wacht af, tot de verdoving uitwerkt en deze grote grap tot nog veranderd in een hel met pijn. Want die komt nog wel, toch? Het kan niet zo zijn dat dit alles was...


zondag 19 april 2015

Waarom blog ik eigenlijk?


Een reden waarom ik afgelopen week minder inspiratie had is niet alleen gebrek aan tijd, maar dus ook gebrek aan zin. De laatste tijd vraag ik mezelf steeds meer af waarom ik eigenlijk blog. Het is natuurlijk best een beetje gek dat ik alles over mijn leven maar op internet zet. En daar komt ook best vaak wat commentaar op. Mensen vinden het raar en dat is het ook. En ik heb van meerdere mensen gehoord dat ze twijfel hebben bij mijn blog. Is het wel zo handig om alles maar online te zetten? En krijg je daar dan later geen spijt van?
Daar denk ik de laatste tijd steeds meer over na. Ik heb nog geen spijt en ik vind bloggen nog steeds heel leuk. Maar toch bekruipt me soms ineens een heel vreemd gevoel. Ik kan niet beschrijven hoe het voelt en wat het betekend, maar het is er.
En omdat dat gevoel mijn zin in bloggen beïnvloed, wilde ik jullie graag uitleggen waarom ik ooit ben begonnen met bloggen.

1. Om mijn gedachten op papier te zetten.
Ik ben nog steeds volgens mij de enige op school die nog pro-reflectieverslagen is. Ik houd ervan om mijn gevoel te noteren. Voor mij wordt alle chaos in mijn hoofd 100 keer duidelijker als ik het op schrijf. Ik los mijn eigen problemen al schrijvend op en zo word ik weer rustig in mijn hoofd. Dat is een reden om alles op te schrijven.

2. Om te delen.
Daarnaast houd ik van aandacht. Ik zou nooit voor het vak podiumkunsten gekozen hebben als dat niet zo was. Al als klein kind werd ik gekozen bij straattheatershows om mee te spelen, als er iemand uit het publiek nodig was. Schijnbaar had ik een soort spark, iets extra's, waardoor ik gekozen werd. En ik wilde ook gekozen worden, al die ogen die op me gericht waren, niks liever.
Nog steeds wil ik graag dat er naar me gekeken wordt, over me gepraat wordt. Ik wil gewoon een beetje aandacht. Of een beetje veel.
Mijn eerste blog wilde ik graag delen met de wereld. Ik had een mening en ik vond dat mensen dat moesten weten. Ik wilde dat erover gepraat werd. Dat is hoe het ontstaan is en nog steeds hoop ik op zoveel mogelijk views en zoveel mogelijk volgers en reacties. Ik wil gewoon een beetje extra aandacht.

3. Om beroemd te worden.
Als je me jaren geleden gevraagd had wat ik later wilde worden, had ik beroemd geantwoord. Het maakte me niet uit hoe. Actrice, zangeres, schrijfster, whatever, als ik maar beroemd werd. Die dromen zijn nu bijgesteld. Ik weet nu zeker dat ik Muziektheater wil doen, maar de droom om beroemd te worden is het nog steeds. Ik zou tevreden zijn met een ensemble plek of een rol in een kleine musical, maar ik wil het liefst die grote hoofdrol en alles wat daarbij hoort.
Youtube en bloggen is een heel nieuwe medium wat erg snel groeit. De jeugd van tegenwoordig besteed er veel tijd aan en kent bijna alle Youtubers en bloggers (zo ook ikzelf). Er zijn Youtubers die met filmpjes maken wereldberoemd zijn geworden, bakken met geld verdienen, de wereld rondreizen en nu ook boeken en beauty-lines uitbrengen, alleen door Youtube. Ook 'musicalsterren' schrijven steeds meer blogs/columns en maken filmpjes. Zo leer je niet alleen die mensen beter kennen, maar ook het leven in het theater en alles wat daarbij hoort. Het is het nieuwe medium van deze tijd en een nieuwe manier om beroemd te worden. En ja, dat wil ik stiekem nog steeds.

4. Voor de weg ernaartoe. 
Ik ben een dromer. Dus ik stel me vaak voor hoe mijn leven eruit zou kunnen zien. Hoe mijn toekomst eruit gaat zien. En stel, ik krijg ooit die hoofdrol op Broadway en ik trouw met de man van mijn dromen, hoe leuk is het dan om weer even terug te lezen hoe ik daar gekomen ben? Waar ik allemaal doorheen moest en wat goede momenten uit het verleden waren. Ik wil niet vergeten waar ik allemaal dankbaar voor was en hoe hard ik heb moeten werken om te komen waar ik hopelijk ooit ben.

De afgelopen week heb ik mezelf hier weer even aan moeten herinneren. En hoewel mijn blogs misschien soms een beetje awkward zijn, dat ben ik zelf ook.
Ik denk dat mijn blog een perfecte weerspiegeling is van wie ik ben en ik hoop er ooit veel mee te bereiken. En mocht dat niet gebeuren, ben ik toch blij dat ik een plekje heb waar ik mezelf met de wereld kan delen. Niks mis mee, toch?

donderdag 16 april 2015

Ik doe gewoon maar wat vandaag.

Lichtelijk wanhopig scroll ik langs mijn oude blogs. Mijn laatste plaatste ik meer dan een week geleden. Ik weet niet voor wie ik de verantwoordelijkheid voel om te schrijven, maar die verantwoordelijkheid voel ik. Mijn blog is leeg, eenzaam, toe aan een klein beetje vernieuwing. En ik zit hier, op de bank, ik heb al een dipje sinds 3 uur vanmiddag en ik heb gewoon even geen zin. Geen zin en geen tijd en geen inspiratie en geen Wifi en geen geld.
Tot niet zo lang geleden was ik aan het proberen Into the Woods te kijken. De WiFi was te slecht om dat meer dan 20 minuten film in anderhalf uur te laden, dus je snapt dat ik daar helemaal klaar mee ben. Ondertussen wacht ik op antwoord van mijn huisgenoot, die vandaag auditie had in Hamburg en waarnaar ik natuurlijk super benieuwd ben. Tot ik door heb dat ik op zijn oplader ben gaan zitten, die hij dus vergeten is. Great.
En nu zit ik hier maar, een beetje te typen wat er in me op komt. Ik heb geen vast onderwerp om over te schrijven, wat ik normaal wel heb. Ik doe gewoon maar wat vandaag.
Maar het aller stomste is dat ik ook echt even niet weet waar ik over moet schrijven. Dat is voor het eerst in een lange tijd dat ik echt voor langer dan een week niet weet waar ik over moet schrijven. En ook gewoon even geen zin heb om erover na te denken of om me er zorgen over te maken.
Nu al weet ik niet meer hoe het verder moet met deze onzin. Wat een lulverhaal ben ik aan het typen. Zouden mensen dit interessant vinden?
Alweer douw ik een dropje in mijn mond. Ik heb vanavond en drop en chips en koekjes op. Ik moet echt eens gaan beginnen met afvallen....

Ik zou kunnen schrijven over het paintballen van afgelopen dinsdag. Hoe de hele klas onder de blauwe/paarse vlekken zit. De ene nog erger en pijnlijker dan de ander. En hoe we elkaar dus eigenlijk amper aan kunnen raken omdat we zo'n pijn hebben.
En over dan ik bijna heb staan huilen van de angst en de pijn door die balletjes. Ik dacht echt dat ik meer badass was en beter tegen de pijn zou kunnen. De eerste anderhalf uur vond ik het verschrikkelijk. Niet alleen de drie balletjes die met 300km per uur vlak achter elkaar op dezelfde plek neerkwamen, maar ook om het feit dat het echt klinkt als oorlog. En terwijl ik nog niet eens zo onder de indruk was als een aantal klasgenoten, vond ik het toch wel bizar dat we een spelletje maken van iets wat eigenlijk zo serieus genomen moet worden. Ik straalde doodsangsten uit, om verfballetjes. Anderen gaan vrijwillig die hel in met echte kogels die ze binnen 1 schot kunnen vermoorden. En dan zonder een fluitje die aangeeft dat de ronde voorbij is en er even niet meer geschoten mag worden en je dus even veilig bent.

Ik zou ook kunnen schrijven over het feit dat ik intens blut ben. Ik heb nog 0,50 cent op mijn rekening, mensen die ik terug moet betalen en pas weer geld op maandag. Hui-lon. Ik weet nog niet hoe ik dat ga doen en ik begrijp ook niet hoe ik zo weinig geld over kan hebben deze maand. Zo wild heb ik toch niet geleefd? Waar is al mijn geld naartoe gegaan?
Met pijn in mijn hart heb ik mijn lening met 50 euro verhoogd. Daarna heb ik de pagina snel weg geklikt en doe ik net alsof het niet gebeurt is.... Dus hopelijk overleef ik volgende maand beter.

Ik zou ook nog kunnen schrijven over het mooie weer van gisteren. Hoe ik de hele dag in mijn leuke jurkje liep met mijn veel te hoge, maar prachtige hakken. En hoe we ijsjes aten en biertjes dronken in het park in de pauze, om vervolgens door te gaan met de lessen. En hoe de zon mijn humeur verbeterde met 100%.

Of over die oude schoolvriendin die ik gisteren sprak. Over hoe we allebei niks veranderd waren en hoe fijn het was om weer even herinneringen op te halen. Of over hoe ik basgitaar speel bij de voorstelling die we aan het maken zijn en hoe super vet ik dat vind. Of over hoe intens fantastisch Singer-Songwriter Alex Vargas is en waarom zijn cd in godsnaam te koop was bij de Flying Tiger voor maar 4 euro? Of over mijn heerlijke bedje. Of over Youtube. Of over dat ik moet plassen.

Ja, ik zou over van alles kunnen schrijven. Maar hoe ik normaal overdag al een halve blog bedenk voordat ik hem kan typen, heb ik deze week even niet meer dan een paar zinnen bedacht. Inspiratie, waar ben je?

En nu, bijna elf uur. Tijd om heerlijk te gaan slapen. En toch nog een aardig fatsoenlijke blog af. Heerlijk gevoel!

Ik heb ook totaal geen idee welk plaatje bij deze blog past. Dus voeg ik gewoon de foto toe van mijn Tumblr die ik het mooiste vind. Lekker random.

dinsdag 7 april 2015

Ik heb onvoorwaardelijk meegeleefd en onbeschaamd gehuild.

Ik heb een heleboel voorstellingen gezien in mijn leven. Sommigen fantastisch, sommigen iets minder fantastisch. Vroeger vond ik vrijwel alles fantastisch, maar tegenwoordig ben ik kritischer. Soms vind ik dat moeilijk. Dat ik niet meer echt kan genieten, maar altijd probeer te benoemen wat ik goed vind en wat niet. Waarom moet ik altijd kritiek hebben en dat ook nog SMART formuleren?
4 jaar geleden kwam ik in aanraking met het M-Lab. Ik was fan van Spring Awakening door Glee en Lea Michele en M-Lab speelde die voorstelling! Voor mijn zus haar verjaardag kocht ik twee kaartjes en zei ik een optreden af. Ruim op tijd stapten we in de auto (volgens mij zouden we een uur te vroeg aankomen). Door een lange, lange, lange file en door gebrek aan een TomTom en Google Maps (4 jaar geleden was dat er nog niet?!) kwamen we alsnog te laat. Jankend kwamen we in het theater aan. We mochten er niet meer in...
Toen al was het M-Lab ontzettend gastvrij. We kregen thee en nieuwe kaarten voor de voorstelling. Die zondag zaten we dus toch nog, op tijd, in het theater te genieten. Op dat moment werd ik betoverd door muziektheater. Het was zo puur, zo eerlijk. Er werd een verhaal verteld, zonder teveel poespas. En sindsdien is dat de beste productie die ik ooit gezien heb.
Ondertussen heb ik zelf in het M-Lab gestaan en ben ik meestal de eerste die kaarten bestelt voor hun nieuwe voorstellingen. Zelfs mijn school speelt de producties daar.
En ook al zag ik voorstellingen op Broadway, Spring Awakening bleef mijn favoriet.
Afgelopen zondag reed ik weer naar Amsterdam. Dit keer wist ik het adres uit mijn hoofd en was er geen sprake van verkeerd rijden. Kaartjes koop ik tegenwoordig met korting, en dus is zo'n uitstapje ook nog betaalbaar.
In dat fantastische, intieme, gastvrije theater speelde afgelopen weekend de voorstelling Lelies, een voorstelling van Judas Theaterproducties, een Belgische producent. Dit was een Vlaamse voorstelling die alleen afgelopen weekend in Nederland te bewonderen was.
En weer had ik dat gevoel dat ik had bij Spring Awakening. Ik ben altijd kritisch en ik hoorde de valse noten, maar het maakte me niet uit. Ook deze voorstelling was puur en eerlijk. Ze vertelden een verhaal, zonder teveel eromheen. Er werd keigoed geacteerd, gezongen, de vormgeving was perfect, het verhaal was heftig en ik was nog minuten stil nadat ik de zaal uit gelopen was. Wauw. Ik kan niks anders zeggen dan: Wauw.


En naast dat de hele cast fantastisch was en ik van iedereen genoten heb, wil ik 1 acteur er even uit pakken. Want toen Ara Halici opkwam in een jurk (als vrouw), zonder pruik maar met een kale kop, had ik verwacht dat ik me daar ontzettend aan zou irriteren. Maar in diezelfde scene was ik die gedachte al vergeten. Hij is geen man die een vrouw speelde. Hij is Ara Halici die Gravin Marie Laure de Tilly speelt. En daar heeft hij niks bij nodig, alleen verbeelding. En ook al is hij overduidelijk een man, ik leefde mee met de vrouw die hij neer zette. Zijn kleine, vrouwelijke maniertjes die me amper opvielen zorgden ervoor dat ik dacht: 'Ah, dit zou echt de perfecte rol voor mij zijn'. Even vergetend dat het een mannenrol is.
Dat maakte me ook wel weer een beetje gefrustreerd. Ik vind mannenrollen meestal interessanter. Vrouwen zijn altijd zo 'het slachtoffer' in voorstellingen, mannen blijven vechten. Nu vond ik eindelijk een interessante vrouwenrol die blijft vechten en precies die rol is geschreven voor een man. Dus er zijn meerdere redenen waarom ik liever een man zou willen zijn:
1. Zodat ik iedere dag naakt rond kan rennen met een fliebel tussen mijn benen (hier zou ik eindeloos mee kunnen spelen denk ik).
2. Zodat ik nooit meer ongesteld word.
3. Misschien kan ik dan wel normaal auto rijden en koken (want dat is toch meer een mannending).
4. Omdat er nou eenmaal echt minder mannen voor Muziektheater kiezen dan vrouwen en er dus toch meer kans is voor de mannen.
5. Zodat ik ooit DIE ROL kan spelen.
Goed, ik dwaal af. Waar het op neer komt is dat Ara Halici een betere vrouw was dan ik ooit kan zijn. En dat vond ik aardig indrukwekkend.
En over het algemeen heeft deze voorstelling mij diep geraakt. En het allerfijnste is dat ik niet eens precies weet waarom. Ik kan niet concreet en SMART benoemen wat ik goed vond en wat niet. En hoewel dat op mijn opleiding waarschijnlijk een probleem zou zijn, heb ik weer echt genoten tijdens een voorstelling. Ik heb onvoorwaardelijk meegeleefd en onbeschaamd gehuild. En ik had even een keer helemaal geen kritiek. Alles kwam samen en ik vond het fantastisch.
En terwijl ik de laatste regel typ van deze blog, zet ik voor de derde keer de CD van Lelies aan. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Al zal ik het zelf nooit kunnen zingen.


zondag 5 april 2015

Flight.

Al weken lang wacht ik, redelijk ongeduldig, tot ik jullie dit eindelijk kan laten zien. En het zelf kan zien natuurlijk. Dat hebben jullie vast wel gemerkt, want ik heb jullie er nogal mee lastig gevallen. Ik kon er niks aan doen. Iedere dag was die clip wel in mijn gedachten. Ik was zooooo benieuwd.
En na een heleboel vrije avonden waarin ik rustig had kunnen kijken, was de videoclip gisterenavond klaar, terwijl ik aan het werk was. Natuurlijk. Dus heb ik, in mijn veel te korte pauze mijn MB's en mijn batterij opgeofferd om hem voor het eerst te kijken.
En ja, ik ben nog trotser dan ik dacht dat ik kon zijn. Ik snap gewoon niet zo goed hoe ik hierin terecht ben gekomen en ik ben zoooo dankbaar dat ik hier een deel van ben.
Na een halve nacht op Facebook en een andere halve, ijskoude nacht in bed waar ik te enthousiast was om echt goed te slapen, blijft mijn telefoon maar gaan. Ik krijg zoveel waanzinnige reacties, honderden likes, whatsappjes. En dat maakt dat de glimlach nooit meer van mijn gezicht te slaan is.

En nu ga ik hem natuurlijk ook eindelijk met jullie delen. En ik hoop dat jullie hem ook prachtig vinden, ons willen helpen wereldberoemd te worden en hem willen delen op jullie blog/Facebook. Dat zou ik echt super lief en amazing vinden.

Hier is ie dan:

Flight.


zaterdag 4 april 2015

Wat ik leuk vond aan maart 2015.

Ik weet dat hij een beetje te laat is. Ik heb deze post expres uitgesteld, omdat ik mijn 200ste post graag voor het 2-jarig bestaan van mijn blog bewaren. En toen was ik vergeten dat ik deze ook nog moest uploaden en had ik geen tijd. Dus vandaar dat ie nu wat meer te laat is dan normaal.
Maar daarom niet minder leuk om te schrijven en hopelijk ook om te lezen!

1. Dat mijn huisgenoot een telefoonkabel in de router had gedouwd. De grap van de eeuw was dat. Nadat we weer Wifi hadden dan.
2. Voor de derde keer naar Soldaat van Oranje met mijn lieve gezin.
3. EINDELIJK mijn Propedeuse halen! Ik ben zoooo opgelucht en gelukkig en trots!
4. Een eigen videoclip opnemen, ZOOO COOL! Hopelijk kan ik jullie heeeel snel laten zien waarom ik zo trots ben.
5. Repeteren via Skype omdat de treinen niet reden. Hysterisch, maar ook leuk om een keer mee te maken....
6. In een week leren Commedia dell'arte spelen en daar een succesvolle voorstelling mee neerzetten.
7. Ontbijt op bed door mijn allerliefste huisgenoot.
8. De laatste aflevering Glee. Eigenlijk was dat niet zo leuk, maar toch ook wel. Wel traantjes.
9. De Escape Challenge in Delft. Ik vond het doodeng, maar ben ook wel trots dat we, met nog 17 minuten over, uit de kamer zijn gekomen.
10. Een vrije dag.
11. Insurgent en pannenkoeken met de liefste Merel.

Backstage bij de videoclip.

Het fantastische en ontzettend gezellige filmteam!

'Spontane' Commedia dell'arte klassenfoto!


Vieren dat ik eindelijk mijn propedeuse gehaald heb!
Liefsten bij Soldaat van Oranje.
Mijn heerlijke bedje op een zondag na een zware week.
Nou, de nieuwe maand is natuurlijk eigenlijk al lang en breed bezig. Ik heb nu al wat foto's verzamelt en heb al wat leuke uitstapjes staan deze maand. Dus ik heb er zin in! Jullie ook?

vrijdag 3 april 2015

200 blogs in 2 jaar.

Op 2 april schrijf ik mijn 200ste blog, precies op de dag dat mijn blog 2 jaar bestaat. Wat een memorabel moment.
Ik heb lang nagedacht wat ik met deze blog wilde doen. Ik vind het echt een bijzonder moment, maar ik weet gewoon niet wat ik erover moet schrijven. Ik wilde wegblijven bij mijn eeuwige ge-'dankjewel voor het lezen', maar ik kan het gewoon niet laten om weer een sentimenteel bericht te schrijven. Dit hier komt er weer een.
Ik vind het gewoon heel bijzonder dat ik schaamteloos alles op mijn blog durf te zetten en dat ik daar dan ook nog hele leuke reacties op krijg. Soms denk ik echt: 'Oh Britt, moet je dit nou wel doen?' Maar dan hoor ik dat veel mensen het herkenbaar vinden. Dat is ook eigenlijk waarom ik deze blog begonnen ben. Ik ben maar gewoon Britt, dus ik wil ervaringen delen met jullie en hopelijk die verhalen herkenbaar maken en het daar weer over hebben.
Hoe ouder ik word, hoe meer ik nadenk over wat ik wel en niet plaats. En toch probeer ik het altijd herkenbaar en persoonlijk te houden. En ik heb dat echt de afgelopen twee jaar met super veel plezier gedaan. En ik hoop dat ik dat in de toekomst ook met nog heel veel plezier blijf doen. Ik vind steeds weer nieuwe dingen om over te schrijven en nieuwe manieren om mijn blog persoonlijker en vernieuwender te maken en ik hoop dat jullie dat leuk vinden.



En om jullie een beetje mee te nemen in mijn sentiment, wil ik jullie graag meenemen in de laatste twee jaar. 200 blogs zijn er erg veel en ik kan me voorstellen dat jullie ze niet allemaal gelezen hebben. En toen ik voor mezelf op een rijtje zette wat ik nou zo leuk vond aan bloggen, stuitte ik op mijn eigen blogs die ik het allerleukst vind.
Want eerlijk, ik zou deze blog niet hebben als ik mezelf niet ook heel interessant en hilarisch zou vinden. En ik lach vaak hardop om mijn eigen blogs. En soms is het leuk om te lezen waar het allemaal begonnen is. Daarom wilde ik mijn top 5 even op een rijtje zetten.

Mijn top 5 blogs:
1. Op zoek naar jezelf - 3 april 2013
Het lijkt 100 jaar geleden dat ik deze blog schreef en toch snap ik nog zo goed waar ik het toen over had. Dit is waar het allemaal mee begon. Ik had dit geschreven en toen dacht ik: dit moet ik delen met de wereld. En dat is hoe ik begonnen ben met bloggen. Nog steeds doet dit verhaal me veel en ik kan me er nog steeds compleet aan verbinden. En ik snap nog steeds waarom ik het waard vond dit te delen. Ik hoop jullie ook.
2. De Cacao Challenge - 27 februari 2015.
Ik heb niet vaak zo'n lol gehad als tijdens het opnemen van dit filmpje. Oké, tijdens het filmpje was het niet altijd even leuk, maar uiteindelijk was dit een van de grappigste dingen ooit. En het filmpje zelf vind ik hilarisch. Ja, ik heb hem zelf gemaakt, maar toch heb ik hem zelf ook al 100 keer bekeken en iedere keer lopen de tranen over mijn wangen. Ach ja, ik vind mezelf soms best grappig. En ik vind het ook heerlijk om om mijn eigen gênante momenten te lachen.
3. New York City Day #6: Dit is zonder twijfel het meest impulsieve en bizarre dat ik ooit heb gedaan. - 23 oktober 2014.
Mijn hele New York City reeks was fantastisch om te schrijven. Deze blogs lees ik vaak terug om weer even terug in die geweldige stad te komen. En als ik dan een moment uit New York moet kiezen, dan is dit wel echt een memorabel moment geweest.
Maar de reacties die ik kreeg om deze hele reeks waren hartverwarmend en ik heb ontzettend genoten van het schrijven van deze blogs en het steeds weer zoeken naar nieuwe interessante thema's. Zeker een hoogtepunt van de afgelopen twee jaar dus.
4. Beste Britt. Je bent niet zwanger en verder ook nog volledig gezond. Hoera. Fijne week en tot volgende maand! - 10 juli 2013
Ik geef toe dat deze titel misschien een tikkeltje aan de lange kant was. Toch kan ik zelf ook nog steeds keihard lachen om deze blog. Hier heb ik ook veel positieve reacties op gehad en dit was een van de eerste blogs waar ik aan dacht om nu te plaatsten.
5. Mocht je me ooit kunnen vergeven, contact me. - 26 september 2014
Toen ik deze blog achteraf terug las, was ik verbaast over mijn eigen schrijfstijl. Ik had hier echt een andere stijl gebruikt die ik niet vaak gebruik en daarom vind ik deze blog extra goed werken. Ik weet helaas nog steeds niet wie de vreemdeling was die mij toen aansprak en het is me bijna gelukt me daarbij neer te leggen. Ik hoop toch stiekem dat ik hem ooit nog eens tegen kom.

Ik hoop dat jullie dit, net als ik, ervaren als leuke en interessante blogs. Ik vind het in ieder geval heel fijn om nog steeds reacties en lezers te trekken. Ik houd stiekem natuurlijk ontzettend van aandacht, daarom plaatst is deze onzin allemaal online. Dus reacties krijgen is voor mij het leukste wat er is. Ik ben zo trots dan mijn blog blijft groeien. Het gaat niet hard, maar het gebeurt en dat houdt me ontzettend enthousiast.
Dus bedankt aan iedereen die ooit een reactie achter heeft gelaten, maar ook aan de mensen die altijd een reactie achterlaten. Aan de bekenden en de onbekenden. Aan de vaste lezers en aan de 'ik lees het wel als het voorbij komt'-lezers. Aan de enthousiaste lezers en aan de stille lezers. Maar ook bedankt voor de feedback en aan alle taalverbeteringen. Het is mijn blog, ik doe ermee wat ik wil, maar het is fijn om soms te horen dat ik door draaf of dat ik toch weer eens een d en een t om gedraaid (met d of t?) heb. Dank dat jullie het bloggen zo ontzettend leuk maken.


Ik blijf natuurlijk doorgaan en probeer ook echt een soort van consequent te blijven bloggen, maar soms is het door de drukte even chaos. Inspiratie is er altijd, maar de rust om er even voor te gaan zitten mist.
Toch wil ik echt ontzettend mijn best doen voor mijn blog en voor jullie, om het voor iedereen zo leuk mogelijk te houden. Dus heb ik iets nieuws bedacht (eigenlijk gejat). Speciaal voor jullie. Want ik schrijf wel altijd leuk waar ik over wil schrijven, maar waar willen jullie over lezen?
Dus bij deze: Bedenk je blog! Waar willen jullie een blog over lezen? Laat een reactie achter op mijn blog, Facebook, Twitter, Instagram, LinkedIn, Happening, Whatsapp, Postduif, Rooksignaal, whatever met een onderwerp wat jij interessant vindt! Het mag heel persoonlijk zijn, of iets waar ik niks van weet. Het mag een filmpje zijn die ik op moet nemen, je mag me een opdracht geven! Ik sta overal voor open. En ik beloof dat ik dan elke maand zeker 2 van deze: Bedenk je blog's uit zal voeren op mijn blog.

Zo, ondertussen was deze avond te gezellig en is het 3 april voordat ik dit echt plaatst. Maar zeker niet minder gemeend. En op naar nog meer moois en gewoons.