zondag 31 mei 2015

Wat ik leuk vond aan mei 2015.

De maand begon met een weekje opladen. Wat heerlijk om de maand uitgerust te beginnen. Zeker omdat ik tijd over had, doordat ik mijn bijvakken de week voor de vakantie had afgesloten.
Daardoor is officieel de laatste periode van school aangebroken. We hebben deze maand hard gewerkt om onze voorstelling: 'Zorg dat je nooit in een situatie terecht komt waarvan je later zegt was ik er maar nooit in terecht gekomen' en beginnen morgen met spelen! Spannend maar leuk.
Gelukkig had ik daarnaast nog genoeg tijd om leuke dingen te doen en leuke mensen te zien. Ik zet ze weer even op een rijtje.

1. Vakantie. Ik was er zo aan toe en heb er echt intens van genoten.
2. Grey's Anatomy. Verslaafd? Ik? Totaal niet?
3. Quiz Up. En dan vooraal de Grey's Anatomy quiz. Again. Verslaafd?
4. De premiere van Pitch Perfect. Leuke film, leuk optreden, leuke mensen, leuke tijden!
5. Dat mijn liefste vriendinnetje is aangenomen bij de Kleinkunst Academie in Amsterdam!!!! WOOHOOO!!
6. Een heerlijke celebration van het vorige punt. Met lieve vrienden, blueberry-muffins, leedvermaak en een avondje uit eten op mijn liefste moeders kosten!
7. 100 keer lekker eten in de kubus.
8. Een heerlijke eye-opener zangles.
9. Een middagje 'Moeder, ik wil bij de Revue.'
10. Spotify. Ik was nogal laat met het ontdekken ervan, maar ik ben nu extra enthousiast!
11. The Last 5 Years.
12. Een optreden met mensen uit Palestina die hun eigen levensverhaal spelen. Zo inspirerend!
13. The birthday of my best friend met echt intens veel heerlijk eten.
14. Dat inspirerende gesprek met Ara Halici.
15. Lange, slopende maar leuke montagedagen.
16. Een uurtje Swan Market.

My mega talented friend!
Pitch Perfect 2 premiere!

Dineren in de kubus!
Inspirerende kaartjes op de Swan Market. 
Morgen is het alweer juni, waarin ik 2 voorstellingen ga spelen. De komende 4 dagen speel ik met mijn klas een voorstelling waar ik super trots op ben. En aan het eind van de maand speel ik met mijn hele opleiding de Showcase in het Oude Luxor. Leuke projecten dus.
En volgende maand is het alweer zomervakantie en is mijn tweede schooljaar voorbij. Hoe dan? Dit ging weer veel te snel.
Maar eerst dus nog een maandje hard werken en bidden voor beter weer. Want als het morgen juni is, mag het niet meer zo regenen als vandaag. Dat is echt geen juni-weer meer.

Op een terras in zonnig Amsterdam.

Dit is geen terras, maar jullie snappen het idee ;)
Op een prachtige, zonnige zaterdag middag ren ik door een marktje in hartje Amsterdam. Het is druk en ik kom er maar moeilijk doorheen. Ik heb nog 8 minuten om in het theater te komen en mijn mobiel zegt dat het 12 minuten lopen is. Great. Amsterdam, je bent prachtig, maar parkeren is geen optie. Volgende keer ga ik gewoon weer met het ov.
Uiteindelijk kom ik, net op tijd en compleet bezweet aan in een leeg theater. Op de achtergrond hoor ik mensen die inzingen. Dit kan niet goed zijn.
'Ik heb geloof ik kaarten besteld.' Zeg ik tegen de vrouw achter de balie. 'Hoe laat begint het eigenlijk?'
'De voorstelling begint om drie uur.'
Sta je dan. Met je goede gedrag. Een uur te vroeg. Ik kan me de conversatie gisteren nog goed herinneren: 'Het begint om 2 uur, toch?' - 'Ja.'
Nee dus. En bedankt YvdB.
Gelukkig is het mooi weer en ben ik. in mijn zoektocht voor een parkeerplek van een half uur, twee Coffee Company's tegen gekomen, dus ik moet me wel kunnen vermaken. Nog steeds niet chagrijnig loop ik door het zonnetje richting Coffee Company.
'Britt!'
Verward zoek ik naar degene die mijn naam noemde.
'Britt van Schie.'
Daar zit hij. Op het terras waar ik langs liep, een paar tafels verderop. Ara Halici. De man waar ik zo lovend over schreef in mijn blog over Lelies. Die man kwam ik tegen op een terrasje in zonnig Amsterdam. En hij herkende mij. Hij noemde mijn naam en vroeg hoe het met me ging.
Na de blog die ik schreef, heb ik even contact met hem gehad via Facebook. Hij had het gelezen en bedankte me voor de mooie woorden. En hij vertelde dat hij zo genoot van Flight en dat hij het op repeat had staan. Dolgelukkig was ik toen al en ik stuurde terug dat ik hem ooit hoopte te ontmoeten.
En een paar weken later zaten we op een terras in zonnig Amsterdam, trakteerde hij op koffie en deelden we een tosti. Praktisch vreemden van elkaar. Want kan je iemand na 1 Facebookbericht al een kennis noemen?
Het is niet dat ik echt een fan ben. Althans, dat hoop ik niet. Mensen die in het vak zitten zijn collega's. Maar dan nog vind ik dat ik tegen mensen op mag kijken, mensen als voorbeeld mag zien. Ik was erg onder de indruk van zijn performance en hoop ooit ook zo'n soort rol te mogen spelen in zo'n soort voorstelling. En ik zie dingen in hem die ik zelf graag zou willen leren.
En hij zag, schijnbaar, een meisje met talent. Dat meisje wat dat mooie nummer heeft opgenomen, met die prachtige stem. Jong bloed, een ruwe diamant, iemand die aan de bron staat van hopelijk een prachtige carrière. Iemand die wil leren en grootse dingen ambieert.
En daar zaten we dan. En we praatte over alles. Mijn opleiding, het vak, onze dromen, Flight en dat hij het naar Amerika gestuurd had omdat hij vond dat mensen daar het moesten horen (Say whut now?). Hij inspireerde me en ik leerde van hem alleen door met hem te praten. Een half uurtje, een terras in zonnig Amsterdam, twee Latte Macchiato, een tosti en een hele hoop inspiratie en vechtlust om overal weer vol voor te gaan.
Dat ik vervolgens nooit meer bij de Coffee Company ben aangekomen lijkt me duidelijk. En we laten ook even achterwege laten dat ik 18,50 euro parkeerkosten moest betalen. Dat het betaalautomaat mijn pinpas niet accepteerde, waardoor ik te laat, met een compleet lege tank en een compleet lege maag op mijn werk aan kwam, waar ik gedineerd heb met (nog) een tosti, een banaan en een mini-cupcake en waar ik, na mijn sluitdienst, weg moest racen om 2 minuten voor sluitingstijd nog te kunnen tanken, waardoor al mijn salaris van die dag al weg was aan een dagje auto rijden (ik ga de volgende keer echt met het ov). Maar het maakt allemaal niet uit. Want ik zat op een terras in zonnig Amsterdam. En wat ben ik dankbaar dat ik daar op dat moment was.
Ik heb het YvdB daarom ook allang vergeven dat ik een uur te vroeg was. Het was schijnbaar meant to be.
Mensen vragen me altijd hoe het komt dat mijn netwerk zo groot is/dat is altijd iedereen ken. Misschien is het veel projecten doen, veel mensen ontmoeten en veel praten. Maar misschien is het ook wel gewoon heel erg veel geluk. Geluk en een terras in zonnig Amsterdam. En een blog ;).

maandag 25 mei 2015

Ik klim weer.


In mijn vorige blog vertelde ik jullie dat ik mezelf de afgelopen tijd een beetje tegen gehouden heb. Ik heb daar zelf het afgelopen weekend nog eens goed over nagedacht, en wilde er toch nog dieper op in gaan.

Ik heb talent. Dat is een feit. Ik kan het ontkennen en er heel moeilijk over doen, maar het is gewoon de waarheid. Ik heb talent. En dit talent zorgde ervoor dat ik vroeger vaak bij één van de besten hoorde. Overal waar ik mijn stem kom laten horen, viel ik op. Mijn talent maakt mij bijzonder, anders dan de anderen. En daardoor hoorde ik vaak bij het selecte groepje talenten. En hoe ondankbaar het ook klinkt, je raakt eraan gewend om talentvol te zijn. Je verwacht altijd één van de besten te zijn, want dat ben je altijd gewend.
Omdat ik talent heb, raadde veel mensen me aan om daar iets mee te gaan doen. Het is toch zonde om al dat talent te verspillen?
En toen bereikte ik datgene waar ik altijd van droomde. Muziektheater. Ik had het gered. Ik heb talent en hoorde bij de besten. Ik had hard gewerkt en ik heb talent en dat werd beloond. En daardoor zette ik mezelf weer een stapje boven andere getalenteerden. Want ik deed nu Muziektheater. En dat bevestigde mijn talent.
Maar met mij, werden dat jaar ook vijftien andere getalenteerden aangenomen bij Muziektheater. Met minstens evenveel of zelfs meer talent dan ik. En ineens was mijn talent niet meer wat mij onderscheidde. Want iedereen hier had datzelfde talent. Nu moest ik iets anders vinden waardoor ik bijzonder was.
Dus ik zocht naar alle andere dingen die bijzonder zijn aan mij. En ik werkte hard. En ik schreeuwde om aandacht. 'Zie mij! Ik ben bijzonder! Ik heb talent! Zie mij!'. Maar het werkte niet. Er waren anderen met meer talent, die bijzonderder waren, die steeds mijn spotlight stalen.
En dat succesverhaal waarvan ik altijd droomde (de beste zijn van de klas, Cum Laude en vervroegd afstuderen door een grote rol in een musical, opvallen) was niet mijn verhaal. Ik heb het om me heen zien gebeuren, het gebeurde alleen niet bij mij. Ik ben niet degene die de meeste complimenten krijgt na een voorstelling. Ze praten niet nog dagen na over mij. Ik ben niet meer het meest bijzonder.
En het is niet dat ik het die anderen niet gun. Want het is ook heel inspirerend om met talentvolle mensen te zijn. Om een voorstelling te maken met hele talentvolle mensen, waar ik trotser op ben dan ik ooit geweest ben en dat je moeder achteraf voor het eerst niet kan zeggen: 'jij was echt de beste', omdat het dit keer heel duidelijk was dat dat niet waar is. Ik gun anderen ook wel het succes. Ik gun het mezelf alleen meer.
En hoewel ik altijd harder wil werken om toch beter te worden. Hoewel ik geloof dat hard werk uiteindelijk talent verslaat en hoewel ik erop vertrouw dat iedereens tijd vanzelf komt en mijn succes ook nog op me wacht, is het soms even heel zwaar
En de afgelopen weken is mijn vechtersmentaliteit even veranderd in onzekerheid. Want het lag ineens allemaal aan mij. Het lag aan mij dat mijn scene geschrapt was en ik als enige vrouw niets te zingen had in onze voorstelling. Ik was niet goed genoeg, niet talentvol genoeg en waarschijnlijk zou ik dat ook nooit worden...
Ja, het is fijn om talentvol te zijn. Het maakt je bijzonder. Maar soms maakt het je ook even helemaal kapot. Want mensen verwachten dat je altijd talentvol blijft en je talent blijft ontwikkelen. Maar wat als het talent uiteindelijk uitontwikkeld is en je niet goed genoeg bent?
En daarnaast bestaat het talent nu niet meer alleen uit soms een leuk liedje zingen en mensen daarmee ontroeren. Ineens moest mijn talent voldoen aan een curriculum en wordt mijn talent beoordeeld met keiharde cijfers. Dan ben je ineens niet meer bijzonder, maar gewoon maar een Ruim Voldoende. Niemand wil een Ruim Voldoende zijn. Iedereen wil een Excellent of een Uitzonderlijk zijn.
Dat is wat ik de afgelopen weken, onbewust, steeds dacht. Ik was ergens tijdens het klimmen gevallen en niet meer opgestaan. Dus zeurde ik en kraakte ik in mijn hoofd mensen af zoals ik ooit gedaan had en ik was jaloers op de mensen die wel meer talent hadden dan ik. Ik kwam niet meer voor mezelf op. Ik maakte geen plezier meer. Ik ontwikkelde niet meer. En ik wachtte tot iemand me op zou rapen en me naar de top zou dragen. Maar dat gebeurde natuurlijk niet.
En vorige week kon ik, gelukkig, ineens mijn demotivatie weer omzetten in inspiratie. Na een prachtige scene te zien van een klasgenoot dacht ik: 'Waarom kan zij zo prachtig spelen en kan ik dat niet? Wat doet zij, dat ik niet doe?'
Het antwoord daarop besefte ik me kort daarna. Zij was aan het klimmen. Ze speelde, ze onderzocht, ze geloofde in haar eigen talent en breidde het uit. Ze ging gewoon. Ze hield zichzelf niet tegen. Ze was aan het klimmen.
Ik ben nog niet zo lang geleden weer opgestaan. Ik moest mezelf weer even motiveren en zelfvertrouwen geven, maar ik klim weer. Ik klim weer. En ik hoop net iets sneller te klimmen dan de rest en ooit iedereen in te halen. Die top zal ik nooit halen, want er is denk ik geen top aan je talent. Je bent nooit uitgeleerd. Maar zolang ik net iets sneller en harder klim dan de rest, ben ik oké. En zal mijn Ruim Voldoende langzaam een Meer Dan Ruim Voldoende worden en daarna een Goed en zo zal ik steeds weer ietsje meer bijzonder worden.
En hoewel ik de top nooit zal halen, kan ik soms wel even naar beneden kijken. Naar de weg die ik al afgelegd heb. En naar de mooie dingen die er nog boven me liggen. 

vrijdag 22 mei 2015

Hard werken is goed.


Er waren nogal wat opmerkingen over mijn vorige blog. Super leuk natuurlijk, dat zoveel mensen het gelezen hebben en de moeite namen om hun mening erover uit te laten. Ik heb veel tips gehad over hoe goede doelen te stellen om mijn kilo's te verliezen. Maar er waren ook nogal wat mensen die bezorgd waren over mijn plotselinge idee om dunner te worden. Ook heel lief en, na het teruglezen van mijn blog, ook wel terecht. Maar daarom wilde ik nog wel even een update geven over hoe het me de afgelopen week (eigenlijk 5 dagen) is vergaan.
Nou, goed. Kan ik je vertellen. Ik vind het makkelijker dan ik dacht. Ik krijg er meer energie van en ik voel me fitter en vrolijker. Hoewel ik natuurlijk enthousiast mei-middagdutjesmaand in het leven geroepen had, voelt het nu alsof ik die middagdutjes niet meer nodig heb. Ik ben nog niet zichtbaar afgevallen helaas. Ook nog niet voelbaar trouwens. Dat zal vast ook nog wel even duren. Maar hoe dan ook houd ik goede moed.
Hoe heb ik me gedragen deze week? Nou, best wel goed. Ik heb meer gesport en beter gegeten. Dat is al heel fijn. Ik heb, deze periode, iedere ochtend een bootcamp/danstraining. Waarin we spieren trainen, stretchen, techniek oefenen en conditie opbouwen. Die lessen zijn iedere dag een uurtje en die zijn heel fijn. Die lessen heb ik 4 keer gedaan deze week. Je mag er gelukkig 1 missen en lekker iets langer blijven liggen en dat heb ik 1 ochtend ook met heel veel liefde gedaan. Verder heb ik deze week 3 keer nog 20 minuten op de crosstrainer gestaan. Dat was maandag wel even wennen en naar de witte muren om me heen staren werd al snel saai. Maar toen ik besloot om, tijdens het "rennen", Youtube-video's te gaan kijken, werd het sporten een stuk leuker. Ik verheug me er nu zelfs op en het is ook wel prima vol te houden. Volgende week verhoog ik het naar 25 minuten sporten en zo hoop ik steeds iets langer door te gaan.
Verder heb ik beter geprobeerd te eten. En terwijl sommigen gingen stressen dat ik nooit meer iets zou eten en anderen gingen gillen zodra ik 1 minder gezond ding naar binnen werkte, vind ik het prima gaan. Sporten vind ik makkelijker dan eten. Gezond eten is moeilijk voor mij en ik wil het ook geen marteling maken. Ik wil niet een hele gezellige avond met vrienden missen, alleen omdat we hamburgers gaan eten. Ik wil mezelf niet moeten verbieden om lekker te eten en af en toe te snoepen. Ik weet dat dat vast veel beter zal helpen, maar dat houd ik nooit vol. Dus ik mag 1 keer snoepen per dag. Ik eet eigenlijk grotendeels hetzelfde, maar dan met minder suiker en alles met mate. En dat voelt eerlijk gezegd ook wel goed. Het is wel de bedoeling dat ik dit voor langer dan een paar weken vol houdt, dan moet je het wel een beetje leuk houden.
Tot nu toe ben ik dus heel positief en ik heb ik nog steeds de goede moed om dit zo lang mogelijk vol te houden. Nu ik er een beetje van geproefd heb, wil ik wel meer. Ik snap niet waarom ik steeds vergeet hoe goed het voelt om gezond te doen.
En daarnaast voel ik me over het algemeen blijer en heb ik meer zin om dingen te doen. De afgelopen tijd heb ik mezelf een beetje tegen gehouden. En afgelopen week is bij mij steeds meer de knop omgegaan om gewoon meer te gaan doen. Meer plezier te maken en mezelf niet tegen te houden. En dat helpt ook bij mijn andere lessen. Ook daar moet ik hard voor werken, maar ik loop er nu niet meer voor weg. Hard werken is goed, daar wordt je alleen maar beter van.

maandag 18 mei 2015

Vanaf nu ben ik sterk.


Na een dag naar school (ja echt, op zondag, harde werkers) trokken we onszelf terug in de kubus met een hele grote berg voedsel. We praten, aten, dronken, keken Friends en hadden het gezellig. We genoten van het leven, zoals wij het kunnen leven. Veel te laat voor het energielevel van mijn iPhone en van mezelf vertrok ik naar huis, met de smaak van guacamole en Black Angus gehakt nog op mijn tong.
Thuis kleed ik mezelf om en stap ik uitgeput in bed. Ik voel me net bejaard, zo moe ben ik. Bejaard en saai. Ik ben een saai mens. Al veel minder saai dan ik jaren geleden was, maar nog steeds saai. Ik voel me dik en oud. Ik word dik en oud.
Ik droom altijd wel over fit zijn. Als ik in bed lig, maak ik zin om gezonde recepten te proberen en rondjes hard te lopen in goede sport-outfits. Toch stel ik het echt alweer een jaar uit om echt iets aan mijn gewicht te doen. Na de laatste faal, is een serieuze poging er niet weer geweest. Ergens denk ik dat ik van de zomer ineens miraculeus heel erg af ga vallen en heel erg gezond ga doen. Iedereen weet dat dat niet gaat gebeuren en dat ik me er echt toe moet zetten.
Dat is eigenlijk het grootste probleem, ik moet me er echt toe zetten. Ik wil al weken weer afvallen, maar ik laat me steeds weer verleiden door chocola. Ik kan het gewoon niet laten liggen, althans, dat houd ik mezelf voor. En hoe komt dat? Omdat ik zwak ben. Ik ben een zwak mens die geen verleidingen kan weerstaan en daardoor word ik dik en oud.
En hoewel ik veel beweeg, ben ik fysiek niet fit genoeg. Ik heb altijd veel bewogen, zelfs meer dan ik nu doe (zeker 7 uur per week). Daardoor heeft het niet zoveel effect meer als ik zo slecht blijf eten. En toch stel ik al weken uit om echt op die crosstrainer te gaan zitten die in de school aanwezig en gratis is. En heb ik al weken een sasweek en eet ik alles waar ik zin in heb.
En ineens, nog misselijk van de brownie die ik vanavond naar binnen gedouwd heb, vind ik het genoeg geweest. Ik ben er klaar mee. Ik wil geen zwak mens meer zijn. Vanaf nu ben ik sterk. Vanaf nu weersta ik verleiding en houd ik me aan mijn afspraken. Al die fitte vrouwen zien er zo gelukkig en sterk uit. Ik wil dat ook zijn. Ik kan dat ook zijn. Het is klaar met het excuus 'maar ik leef en ben gelukkig', vanaf nu ben ik sterk. Ik wil en zal afvallen en eruit komen te zien als al die mega prachtige, sterke vrouwen.
De meeste mensen zullen me uitlachen na het lezen van deze blog. Zij weten hoeveel ik van eten houd en hoe ik nooit stop. Ik weet zelf ook wel dat de kans op falen groot is. Maar ik wil in ieder geval niet meer verschuilen achter  'ik kan het gewoon niet', want ik kan het wel. Ik kan ook een gezond iemand zijn. Waarom zou ik niet kunnen wat een ander wel kan? En ik zal vast honderd keer falen en me toch stiekem chocola eten, als ik maar daarna weer sterk kan zijn.
En omdat ik zelf ook nog wat overtuiging nodig heb, plaats ik hier wat foto's ter inspiratie. Wie weet wordt het doorzettingsvermogen wat getriggerd.





vrijdag 15 mei 2015

Mei middagdutjesmaand.


Het is weer mei. En ik heb van mei een officiële feestmaand gemaakt. Mei is middagdutjes maand. Ik houd namelijk nogal van middagdutjes. Misschien vind ik het zelfs lekkerder dan chocola.
Het is niet dat ik er heel erg voor kies wanneer ik een middagdutje doe. Het overkomt me gewoon. Soms heb ik ineens, midden op de dag, instortingsgevaar. Dan heb ik ineens zo'n instortmoment dat ik niet meer wakker kan blijven. Zo slaap ik op de gekste plekken.
- Op de verwarming op school in de kantine die vol zit met mensen. Het is alleen zo moeilijk dat je, als je wakker wordt, weer moet participeren in het dagelijkse leven en weer gewoon naar de les moet. - Op de vensterbank bij een vriendin. Ze woont in een kubuswoning, dus de vensterbanken zijn gelukkig best wel breed. We gingen, met z'n drieën, even gezellig bij haar lunchen. En voor we het wisten, lagen we te slapen, op het hout, in de zon. Niet zo gezellig maar wel heerlijk!
- Tijdens de les, maar dat probeer ik zoveel mogelijk tegen te houden. Ik ben echt geïnteresseerd, maar ik kan gewoon mijn ogen niet open houden. Het spijt me intens en het is heel gênant. Ik kan er gewoon echt niks tegen doen.
- In elk vervoersmiddel waar ik zelf niks hoef te doen. Dat begint best een probleem te worden. Ik kan namelijk niet meer in de trein zitten zonder in slaap te vallen. Al is het midden op de dag, ik zal slapen. Dat is eigenlijk niet eens zo comfortabel (auw stijve nek). En ook niet zo handig, omdat ik bij iedere halte wakker schrik.
Hoe dan ook zijn middagdutjes zelfs dan heerlijk en word ik uitgeruster wakker dan als ik de hele nacht in bed heb gelegen. Mijn bed is het lekkerste ding dat ik in mijn huis heb, toch horen middagdutjes niet in bed. Die horen op gekke plekken zoals op de bank voor te tv, of terwijl je aan het leren bent (ik ben een keer, tijdens het leren, met al mijn boeken op schoot, zittend en dus scheef, in slaap gevallen. Good job).
Maar hoewel ik lekker uitgerust ben na mijn middagdutje, heb ik wel altijd weer even nodig om op te starten. Als ik dus wakker wordt na mijn middagdutje in de trein, omdat ik bij mijn station ben, slof ik over het station, totaal de weg kwijt.
Het is ook niet zo dat ik te weinig slaap, dat ik het middagdutje nodig heb. De vakantie zit er net op en we hebben alweer een vrije dag gehad gisteren. Ik zou juist frisser moeten zijn dan ik in weken geweest ben. Maar precies deze week heb ik meer middagdutjes gedaan dan normaal.
En daarom doop ik mei tot middagdutjesmaand. Dat iedereen maar extra veel heerlijke middagdutjes mag doen en er extra van mag genieten! Dat ga ik zelf zeker doen.

dinsdag 12 mei 2015

Vlog: Dikke wang, nieuw haar & Pitch Perfect 2.

Iedere ochtend kijk ik honderden vlogs van alle Britse Youtubers en soms heb ik dan zin om hetzelfde te doen. En echt, ik krijg steeds meer respect voor die mensen. Het is zo moeilijk om altijd je camera maar weer erbij te pakken en niet te vergeten dat je door de dag heen ook moet filmen.
Hoe dan ook heb ik het geprobeerd. Ik heb mijn iPhone (die als camera fungeerde) de hele week sfeerbeelden laten opnemen, ik heb er uren tegen gepraat en heb alle filmpjes verzameld in deze veel te lange vlog.
Ik zal er dan ook niet een te lange blog bij typen, de vlog is al zo lang. Ik hoop wel dat jullie dit leuk vinden om te kijken, want ik blijf het heel leuk vinden om te maken!

vrijdag 8 mei 2015

Freaking Goose Attack.

Deze keer geen zondag, maar een normale donderdag waarop Romy en ik de stad in trokken om outfit-foto's te maken. Ik, weer, zonder echt leuke outfit. Elke keer als ik in het weekend (of nu dus in de vakantie) bij mijn ouders ben, neem ik al mijn echte basics mee en vergeet ik leuke outfits mee te nemen uit Rotterdam. Om toch nog een leuke outfit te shooten, dook ik 's ochtends om 10 uur nog even snel de Primark in om een leuk vest te kopen. En ik ben geslaagd!
Ja, 10 uur dus. We hadden een vroege shoot. Ik vind het altijd wel lekker om wat eerder te shooten. Dan is het en nog rustig op straat, en de omgeving lijkt gewoon mooier 's ochtends.


 Vest: Primark (similair HERE & HERE), Top: H&M (similair HERE, HERE & HERE), Jeans: Monki, Shoes: Vintage (similair HERE & HERE), Bag: V&D (similair HERE & HERE).


Ik heb de outfit weer lekker simpel gehouden. Gewoon omdat ik dat zelf ook het lekkerste vind om te dragen. Ik heb niet altijd zin om, op lange dagen school, de hele dag op hoge hakken te lopen of in oncomfortabele broeken. Dit zit gewoon altijd het allerlekkerste. 


Dit vest scoorde ik dus 's ochtends bij de Primark. Ik had hem de dag ervoor al gezien, maar had hem laten hangen en ik had spijt. Ik had geluk, want hij was nog maar 5 euro! En hij is echt zooooo mega comfortabel!
Natuurlijk heb ik al 100 van dit soort vesten. Maar ik heb met vesten wat anderen met schoenen en tassen hebben (al heb ik het ook nog met schoenen....)

Deze pose heb ik gejat van Sincerely Jules. Want het zag er zo tof uit ;)
 Deze schoenen scoorde ik een aantal jaar geleden op marktplaats voor 30 euro! Super goedkoop en echt stoere laarzen die ook nog eens heel lekker zitten.


Dit tasje kocht in vorig jaar in de uitverkoop. Ik vind hem prachtig, maar draag hem eigenlijk bijna nooit, omdat mijn portemonnee er niet in past en ik hem eigenlijk net te klein vind om echt dingen mee te nemen. Maar bij deze outfit stond ie heel mooi en ik beloof mezelf bij deze dat ik hem vaker mee ga nemen!


Wat vinden jullie van deze prachtige lokatie? We hebben eindelijk een nieuwe plek gevonden om te shooten. Den Haag kent zoveel meer mooie plekjes dan alleen de Paleistuin. Vandaag kozen we dus voor de Hofvijver. 
Dat leek een heel leuk idee, en de foto's zijn super. Het enige nadeel was dat ik werd aangevallen door een freaking gemuteerde mega-gans die naar ons begon te schreeuwen. We renden weg als gillende tienermeisjes, maar hij was echt eng. (Of zij, ik ben ervan overtuigd dat het een vrouwtje was. Mannetjes gaan nooit zo tekeer.)

FREAKING GOOSE ATTACK!
Ik ben deze heerlijke vakantieweek ook voor jullie aan het vloggen. De vlog komt ergens volgende week online!



De rest van de vakantie heb ik alweer volgepland met werken en verjaardagen en repetities. Dus ik kan niet meer echt genieten van dit heerlijke weer. Maar ik heb twee dagen in bed gelegen en Grey's Anatomy gekeken, dus ik ben weer volledig opgeladen om volgende week met school te beginnen. Nog een paar weken en dan is het alweer zomervakantie! Who's excited? Ik denk iedereen! Kom maar op met dat heerlijke weer. 
En tot die tijd blijf ik wonen in dit vest! Zolang het weer het toestaat! 

maandag 4 mei 2015

Situaties waar ik ooit in terecht kan komen.

Ik weet niet zo goed waarom ik dit nu in Blogger typ. Dat ik het op schrijf is niet zo raar, dat doe ik vaker. Maar delen met de buitenwereld heb ik met dit soort dingen nog nooit gedaan. Misschien komt het omdat mijn andere verstandskies vandaag getrokken is en ik me ontzettend zielig voel (terwijl het natuurlijk eigenlijk allemaal wel mee valt), dat ik aandacht wil of zo.
Anyway, het delen van mijn persoonlijke leven is een stuk minder eng dan het delen van de dingen die er soms in mijn hoofd om gaan. Soms voel ik me namelijk net een kind, die nog hardop kan spelen in publiekelijke plaatsen zonder raar aangekeken te worden. Mijn hoofd draait overuren en mijn fantasie slaat op hol in publiekelijke plaatsen, maar het is niet meer echt gepast om het hardop uit te spelen, dus houd ik het binnen. Maar vanbinnen speelt zich een hele fantasiewereld af. Meerderen eigenlijk. Levens die ik had kunnen leiden, leuk of minder leuk. Mensen die ik had kunnen ontmoeten. En dan vooral situaties waar ik ooit in terecht kan komen.
Vanavond had ik weer zo'n moment. En op de een of andere manier vind ik het de moeite waard om te delen.
En, laat even weten wat je ervan vindt. Als je het geweldig vindt, maar ook als je denkt: 'Britt, doe maar gewoon niet.' Dat kan ik best begrijpen namelijk.
Oké, dit was de slechtste inleiding van een verhaal ooit. Ik ga nu gewoon typen en kijken waar ik uit kom. Veel leesplezier, ofzo. Oké. Doei.

                                                                              -                                                                        



Ik wil net '10 things I hate about you' aanzetten als de bel gaat. Ik negeer het. Vandaag geen bezoek, heb ik besloten. Ik trek mijn dekens nog iets hoger en blijf stug liggen. De bel gaat nog eens. Maar ik voel nog steeds niet de drang om open te doen. Ik blijf vandaag in bed, klaar.
Mijn telefoon gaat. Degene voor de deur begint nu dus ook te bellen. Ik dacht dat de boodschap duidelijk was. Ik grijp hem van mijn nachtkastje en neem al op voordat ik de Caller ID gezien heb: Miel.
'Ik sta voor de deur.' Hoor ik hem zeggen.
'Ja...' Ongemakkelijke stilte. 'Waarom precies?'
Hij grinnikt. 'Ik hoorde dat je ziek was, dus ik wilde een fruitmand komen brengen. Ik had alleen geen geld voor fruit, of een mand...'
Ik antwoord niet. Ik dacht dat ik tegen iedereen gezegd had dat ik even een dagje geen bezoek wilde. Hem was ik natuurlijk vergeten. En terwijl ik het echt niet wilde, kon ik hem niet afwijzen.
'Mag ik binnen komen?' Vraagt hij vanuit de andere kant van mijn voordeur.
Zal ik hem binnenlaten? Kan ik het aan dat hij hier vandaag is? Waarom moest hij nou precies vandaag komen? Ik ken hem net en ik wil het niet verpesten, maar dit was echt mijn 'Ik ben zielig, laat me alleen'-dag.
'Beter van niet. Mijn verstandskiezen zijn vanochtend getrokken en ik zie eruit als een halve Oempa Loempa. En ik kan er echt niet tegen om verzorgd te worden door anderen. Ik wil vandaag gewoon alleen in bed liggen, vla en soep eten en me heel zielig voelen. Dus het komt even niet zo uit. Sorry.'
Weer hoor ik hem grinniken.
'Mooi. Want ik ben ontzettend slecht in mensen verzorgen.'
Stilte.
'Mag ik in ieder geval bij je in bed komen liggen en de film mee kijken? Ik beloof dat ik je niet zal verzorgen en dat ik je alles zelf laat doen.'
'Dat en dat je me niet uit lacht of belachelijk maakt om hoe ik eruit zie.'
'Beloofd.'
Nog even twijfel ik.
'Oké dan....' Besluit ik uiteindelijk. Ik weet ook niet waarom. Dit was zo niet het plan, maar ik wil ook geen nee zeggen.
Ongemakkelijk sleep ik mezelf uit bed en waggel naar de deur. Met mijn hand op de knop blijf ik nog even staan. Ga ik dit echt doen? Ach ja, wat heb ik ook te verliezen? Hij is er nou toch.
Ik trek de deur open en glimlach harder dan mijn wang aan kan. Hij staat al klaar met zijn mobiel en maakt een foto zodra hij me kan zien.
'Sorry, die laatste belofte was een leugen. Je ziet er belachelijk uit. Ik kon het niet laten.'
Hij laat me de foto zien die hij net gemaakt heeft. Ik zie eruit als een halve Oempa Loempa met een scheve, totaal niet oprechte glimlach. Door zijn triomfantelijke grijns schiet ik in de lach en voor ik het weet staan we allebei te huilen van het lachen.
'Au, au, lachen doet zo'n pijn.' Weet ik tussendoor uit te brengen.
Hij gooit zijn schoenen uit, nestelt zich in mijn bed en zet mijn film aan.
'Ga je nog iets te drinken voor me inschenken, of wat?'

vrijdag 1 mei 2015

Wat ik leuk vond aan april 2015

Door mijn geliefde bloggervriendin Romy, kwam ik erachter dat het alweer mei is en ik was bijna vergeten dat de favorieten van april daar dan natuurlijk bij horen. En dat is een blog die ik zeker niet wil vergeten! En, het is alweer een jaar geleden dat ik mijn eerste maandelijkse favorieten voor jullie noteerde. I love it.

1. Flight en alle geweldige reacties en lieve mensen en alles, gewoon alles. Liefde.
2. Lelies. Ik heb de cd nog steeds op repeat.
3. 5 km kunnen hardlopen. Met achteraf een beetje een kleine blessure, haha. Maar ik was al heel verrast dat mijn conditie goed genoeg was om hem uit te rennen met een goede tijd.
4. Paintballen met de klas. Ik heb nog steeds blauwe plekken en het deed F*ing pijn, maar oh oh oh oh wat was het leuk.
5. Heerlijk weer, leuke kleding en biertjes in het park.
6. Na 11 jaar weer even terug bij de Sound of Music met mijn liefste MusicalCamp-zoon Tom als Friedrich.
7. Spring Awakening.
8. De solo van mijn liefste Zwerrie, SO PROUD.
9. Een filmpje opnemen voor de Facebook van Pitch Perfect, die door 6400 mensen bekeken is... BIZAR.
10. Een hele hele hele hele gezellige koningsdag met veel te veel tompoucen en pizza en soesjes.
11. Grey's Anatomy.
12. Alex Vargas!!!
13. Avondjes op de bank met een filmpje en liefste zusjes.

Koningsdag!
Liefste zusjes!
Cup Song opnemen, gezellig!!!
Bier en lekker weer!
Tijd voor mei en voor vakantie!! Ik hoop op meer super lekker weer en gezelligheid. Mijn bijvakken zijn afgesloten en nu heb ik dus meer tijd over! Super fijn!