maandag 29 juni 2015

Hallo zomer!



Zoals jullie waarschijnlijk wel gemerkt hebben, heeft mijn blog de afgelopen maand een beetje op de tweede plek gestaan. Dat staat ie natuurlijk altijd wel. Maar deze maand heb ik hem een beetje extra verwaarloosd, en dat spijt me. Ik vind het altijd vervelend als ik niks plaats.
Ik heb altijd wel inspiratie. Je moet naar inspiratie zoeken, vind ik. Het komt niet zomaar op je af. Maar als je ervoor open staat, is er genoeg inspiratie om je heen. De afgelopen maand stond ik niet zo open voor inspiratie. Mijn hoofd was vol met optreden en repeteren en teksten leren en mijn schooljaar afmaken en mijn borstverkleining. Ik wist niet waar ik over wilde schrijven, of ik alles wel kwijt wilde en ik wilde vooral ook gewoon heel graag slapen en over zo min mogelijk nadenken.
En nu heb ik ineens weer tijd om te ademen. En sinds ik alles afgesloten heb, heb ik ook ineens weer heel veel zin om mijn blog weer helemaal up and running te krijgen. Ik ben al leuke columns voor in de zomer aan het bedenken. Ik heb alles op school afgesloten en heb praktisch vakantie. Afgelopen week speelden we, met de hele opleiding, onze Showcase in het Oude Luxor. We dansten, zongen en speelden ons hart eruit en ik was weer even het gelukkigste mens op aarde. Mijn vierdejaars huisgenoot heeft ontzettend staan stralen op dat toneel en hij studeert woensdag af en ik kan niet trotser zijn. Ondertussen sta ik zelf al met 1 been in de bovenbouw. Na de vakantie ben ik derdejaars student. Ik kan niet geloven dat de tijd zo intens snel gaat. What happend? Ik heb wel heel veel zin in volgend jaar. Ik heb mijn hele solo-concert al samen gesteld en ik kijk uit naar de middenproductie en de Showcase volgend jaar.
En ondertussen is het zomer geworden en kan ik de hele avond met blote benen over straat. Gisteren heb ik de zomer goed ingeluid met een heerlijk festival, veel te veel eten en goede muziek. Heerlijk om zo de zomervakantie alvast te vieren. Al vind ik het te onwerkelijk dat het nu alweer zomervakantie is. Ik heb nog niet echt intens veel behoefte aan zoveel vrije tijd. Ik zal er niet om gaan zeuren, maar ik ben nog niet ingestort. Normaal ben je zo toe aan vakantie, dat heb ik dit jaar nog helemaal niet gehad. Ik zou best nog even door kunnen gaan met lessen. Maar, aan de andere kant, ik zeur niet. Zomervakantie is natuurlijk altijd heerlijk.
En hoewel ik, zoals jullie gisteren konden lezen, vooral ga liggen en weinig ga doen deze vakantie, heb ik er toch heel veel zin in. En ik beloof, bij deze, dat ik jullie wat meer op de hoogte zal houden met mijn blog. Na alle druk en stress, is er nu geen excuus meer om dit te verwaarlozen.
It's blogging time again. Hallo zomer!

zondag 28 juni 2015

Maatje Walrus



Ik heb lang getwijfeld of ik deze blog wel moest delen. Ik heb al een blog klaarstaan die over dit onderwerp gaat, maar ik heb nog niet het lef gehad om op de knop 'Publiceren' te drukken. Ik ben een persoonlijke dingen-deler. Mijn blog gaat over dingen die ik meemaak en waar ik aan denk en wat ik kwijt wil. En op de een of de andere manier wil ik dit toch heel graag kwijt. En de drang tot delen leidt ertoe dat ik nu weer een blog schrijf.
Ik wil dit graag delen, omdat ik een beslissing genomen heb waar ik super blij mee ben. Ik wil er open over zijn. Ik wil mensen kunnen helpen met hun beslissing om beter in hun vel te zitten. Ik wil open zijn over waar ik onzeker over ben en wat er in mij om gaat. Ik snap zelf ook niet zo goed waarom ik dit soort dingen wil delen, maar ik wil het graag. Wie weet help ik met deze blog iemand die met hetzelfde zit als ik. Of beantwoord ik vragen van mensen. Ik wil het gewoon toch graag delen.

Een BH kopen was voor mij altijd een hel. Ik heb uren in de pashokjes van de Hönkemuller doorgebracht en heb meerdere keren de hele winkel aangehad. Om er vervolgens achter te komen dat er eigenlijk niks echt goed paste, behalve die felblauwe bh met veel te veel kant die nooit mooi onder mijn zwarte shirtjes zou staan.
Daarbij koos ik sowieso liever voor basic ondergoed. Een sexy setje past niet zo bij mij. Ik wil mijn borsten niet per se als sexy bestempelen. Eerder walrus. Maatje walrus.
Al sinds mijn zestiende twijfelde ik of ik iets aan mijn F cup wilde laten doen. Niet alleen door mijn rugklachten die een staat van zijn geworden zijn, maar ook doordat ik me gewoon zo ongelukkig voel met mijn borsten. Ze passen niet bij mij. Ik heb ze nog nooit mooi gevonden en ik verstop ze liever. Daar ben ik ook aardig goed in geworden, vandaar dat mensen vaak niet zien dat mijn borsten zodanig groot zijn, dat ze me beperken in wat ik wil doen. Want dat is wat er gebeurd, mijn borsten beperken me in wat ik wil doen. Ik dans, ik ben een redelijk sportief mens (niet gelijk lachen mensen die me kennen) en ik wil niet altijd mijn borsten in moeten tapen voordat ik kan springen. Ik wil niet meer moeite hebben met rechtop staan, omdat mijn borsten te zwaar zijn. Ik wil niet meer mijn veel te dure sportbh moeten dragen op het toneel, waardoor al mijn kostuums aangevuld worden door een dikke lelijke rand bh en totaal geen figuur meer. Ik wil er gewoon uit zien zoals ik me voel.
4 jaar lang heb ik getwijfeld voordat ik mijn definitieve besluit nam. Ik was altijd heel bang dat ik het eng zou vinden of er heel erg tegenop zou zien. Maar aanstaande vrijdag staat mijn borstverkleining gepland en ik heb nog geen moment spijt gehad. Ik ben nog niet bang, ik zie er nog niet tegenop. Ik heb er eigenlijk alleen maar heel veel zin in. Want straks gaat al mijn kleding anders vallen, kan ik weer een heleboel shirts kopen die beter aansluiten bij mijn vormen. En hopelijk neemt het een deel van mijn rug, schouder en nek-problemen weg. Het zal echt niet alles oplossen, maar hopelijk wel iets.
Natuurlijk is het eng dat er altijd complicaties aan deze best wel zware operatie zitten. En ik vind het wel vervelend dat ik de hele zomervakantie niks tot weinig kan doen, omdat ik mijn armen niet op mag tillen. Maar ik vermaak me wel. Ik heb bergen series die ik nog wil kijken en boeken die ik nog wil lezen. En na de vakantie kan ik dan weer vol aan de slag. Dit keer zonder me te voelen als een walrus.
Ik ben zo tevreden over mijn beslissing om actie te ondernemen, dat ik er heel open over ben. Iedereen die ik erover vertel is ontzettend lief en ik heb alleen maar steun om me heen. Gelukkig wordt mijn operatie ook helemaal vergoed en is er dus eigenlijk weinig waar ik me zorgen om moet maken.

Ik weet dat dit een hele persoonlijke blog is om te plaatsen. Waarschijnlijk verklaren mensen me voor gek dat ik dit met de hele wereld deel en dat mag. Maar ik wilde het gewoon kwijt. Dit is wat er in me om gaat. Dit is waar ik mee bezig ben. En ik heb me er nog geen moment voor geschaamd. Want ik ga eruit zien zoals ik me voel en ik kan daar alleen maar heel trots op zijn. En het van de daken schreeuwen. Dus bij deze.

woensdag 17 juni 2015

I'm obviously not a model.


Na een aantal outfitshoots, wilde ik iets nieuws proberen. Ik zie vaak prachtige foto's op blogs voorbij komen en ik wilde dat ook.
Ik ben nogal verslaafd aan Tumblr en ik zoek Tumblr ook vaak door voor de dagelijkse dosis inspiratie. Een paar weken geleden stuitte ik op deze prachtige foto's.


Toen dacht ik, dat kan en wil ik ook! Gewoon een mooie meid zijn in een chille trui. Gewoon mooie, spontane foto's die mijn natuurlijke schoonheid laten zien. Oké, I'm obviously not a model. Maar ik bedacht me dat het toch niet zoooo moeilijk kon zijn om een beetje fotogeniek te zijn.
Dus ik zocht een vintage
trui uit, ging op zoek naar een mooie witte muur en veel licht en ging zitten. Het leek niet zo moeilijk. Gewoon zitten, niks doen en foto's van je laten maken. Het resultaat bleek alleen niet helemaal wat ik gehoopt had. Mijn natuurlijke schoonheid bleek een bitchy resting face en lachen als een paard te zijn.
Dus ik werd een beetje ongelukkig van het resultaat, het was gewoon niet helemaal zoals ik me voorstelde. 
Toch heb ik er nog een aantal foto's uit kunnen pikken die ik toch wel mooi vind. Nee, ik ben geen model en nee, de foto's zijn lang niet zo mooi als mijn voorbeelden. Maar ze zijn ook niet lelijk. Oké, sommigen wel, maar die houd ik lekker voor mezelf. Sommigen zijn best wel oké. 
Ik heb alleen nog niet het perfect Photoshop programma gevonden om dat te bewijzen. Want dat is ook nog een verschil tussen mijn foto's en die van de meiden hierboven.
Maar dus toch, deel ik bij deze met jullie het resultaat van mijn minimalistische fotoshoot. De foto's die wel, soort van, gelukt zijn. 




En nadat ik mezelf weer bij elkaar had geraapt en 100x mijn excuses aan had geboden aan Romy, omdat het echt niet aan haar lag dat ik niet tevreden was, kon ik gelukkig ook weer lachen.
Nog steeds als een paard, maar in deze foto accepteer ik het maar.

maandag 8 juni 2015

10 dingen die musicalmensen doen.

En ieder musicalmens kent dit nummer en heeft het zo vaak gezongen dat ie er klaar mee is. 
Ik ben nu bijna klaar met mijn tweede jaar Muziektheater. Bizar hoe ontzettend snel dit gaat. Maargoed, daar gaat deze blog natuurlijk niet over.
Maar na twee jaar Muziektheater en vooropleidingen daar naartoe en MusicalCamp heb ik mezelf aardig omringd met musical/theatermensen. Ik heb bijna geen vrienden meer die niks met theater doen. De mensen die wel iets met theater doen, passen gewoon goed bij mij en begrijpen mij. Waarom alleen zij? Omdat musicalmensen toch een beetje anders zijn.
Ik zet het even voor jullie op een rijtje;

10 dingen die musicalmensen doen:

1. We zijn altijd luidruchtig.
Het maakt niet uit waar we ons bevinden, op de een of andere manier maken we altijd te veel lawaai. Je kunt de Muziektheater-studenten aanwijzen op de mate geluid die ze produceren. Vraag me niet waarom, we doen het gewoon, altijd.

2. We doen alles voor bladmuziek of teksten.
Moeten we bekende mensen of componisten/tekstschrijvers mailen/bellen/opzoeken voor een tekst of bladmuziek? Geen probleem. We doen het. Al moeten we het zelf, op gehoor uitschrijven, zelf dat doen we. Bladmuziek is nou eenmaal heilig. En als je nou echt die ene scene wil spelen die je in dat ene stuk zag, gooi je alles in de strijd.

3. We bubbelen nogal veel.
Weet je nog dat je vroeger zo groot mogelijke bellen probeerde te blazen in je Fristi en dat je moeder dan heel boos werd? Wij doen dat nu dagelijks, maar dan gewoon in water, en noemen het bubbelen. Het heet de Lax Vox methode en is een nieuwe manier van inzingen/je stem trainen. Ik zal jullie niet lastig vallen met de techniek erachter, maar ik zal jullie alleen vertellen: Het is goed voor je stem. En we doen het nogal veel. Iedere dag, het liefst iedere vrije seconde zitten wij in een slangetje in een flesje te blazen. Want onze stem is een heel klein beetje overschreeuwd en moe, we zijn een heel klein beetje hees en verkouden en voelen een keelontsteking aankomen. Elk klein kraakje gaat gepaard met een kwartier bubbelen. Al zijn we in het openbaar.

Ja dit dus.
4. We zijn sowieso geobsedeerd met alles dat goed is voor je stem.
Bij ons gaat het verder dan alleen superfoods door je havermout. Wij testen alles uit wat goed is voor je stem. We gorgelen zout water, drinken een glas rode wijn, drinken plantaardige appelsap met pure Aloë Vera en houden dagen onze mond als we verkouden zijn. En, can you blame us? Onze stem is ons leven, als dat het niet meer doet, dan is ons leven dus voorbij. Dus dan onderhouden we dat liever maar heel goed.

5. We kunnen bij iedere gelegenheid een liedje bedenken.
En die zingen we dan ook. Dus terwijl jij een serieus verhaal aan het vertellen bent, zou het zomaar kunnen dat wij in de Bohemian Rapshody uitbarsten. Meerstemmig en met dans. Deal with it.

6. We zijn overemotioneel.
Er was een moment dat een jongen die ik net kende iets heftigs meemaakte. Toen hij dat aan ons vertelde, hebben wij een uur huilen in het gras gezeten en gepraat over alles wat moeilijk is in het leven. Daarnaast huil ik iedere keer bij PS I love You of bij een mooie voorstelling. Tja, we leven best snel mee.

7. We kennen ieder musicalnummer in meerdere talen.
 Al zullen we dat nooit toegeven.

8. We hebben altijd overal blauwe plekken.
Tja, het is hard werken. En je doet alles. Ook over de grond kruipen en honderd keer vallen op je blote knieën. Als het er maar mooi uit ziet voor het publiek.

9. Zoenen met klasgenoten is de normaalste zaak van de wereld.
Vorige week had ik nog de tand van een klasgenoot door mijn lip tijdens een heftige zoen-scene. Zuigzoenen heb ik ook al gegeven. Ik heb er niet eens meer moeite mee. Het hoort er nou eenmaal bij en er zitten, van beide kanten, geen gevoelens bij, dus is het niet zo erg. Gelukkig zijn de seks-scenes meestal niet echt ;).

10. We need applause to live.
Ja, we zijn ook allemaal een beetje aandachtsgeil. Op een manier. Niet iedereen staat altijd te schreeuwen om aandacht, maar toch voelen we ons prettig bij het presteren terwijl er een heleboel ogen op ons gericht zijn.
En daar werken we ook keihard voor. Want echt, applaus is het magische geneesmiddel voor alles. Ook al heb je de hele dag ruzie gehad met je medespeler, houd je je plas al de hele dag op, heb je niet gegeten omdat je alweer in bikini moet. Al heb je heftig slaaptekort omdat je van 9 tot 10 gerepeteerd hebt in de afgelopen week. Al heb je het gevoel dat het je slechtste performance ooit was, applaus heelt. Het is echt een magisch gevoel dat mensen voor je klappen en juichen en gaan staan. Er voelt niks zo goed als dat. En dat neemt al het keiharde werken weg.

Daarnaast zijn musicalmensen natuurlijk gewoon de leukste mensen op de aardbol. Maar dat zeg ik misschien alleen om dat ik er zelf zeker ook 1 ben!

vrijdag 5 juni 2015

Just Britt Vlog: Een weekje op school.

Al een half jaar ben ik op school bezig met een project dat 'Van Kul tot Cult' heet. We hebben allemaal losse scenes en nummers gekozen, onderzocht en uiteindelijk aan elkaar gemonteerd tot 1 voorstelling. En afgelopen week speelden we deze voorstelling: 'Zorg dat je niet in een situatie terecht komt waarvan je later zegt was ik er maar nooit in terecht gekomen.'
Het was een heftige week met nog erg veel repetities en last minute aanpassingen, maar ik denk dat we uiteindelijk een super goede voorstelling neergezet hebben. Ik ben in ieder geval heel trots op het resultaat. 

En omdat ik jullie een beetje wilde betrekken in het proces van deze week, heb ik een vlog gemaakt!
Hij is een stuk korter dan de vorige vlog. Ik doe erg mijn best om mijn vlogs te verbeteren, dus ik hoop dat dit wat makkelijker vol te houden is!
Laat even weten wat jullie hiervan vinden en of het voor herhaling vatbaar is, dat vind ik altijd erg leuk om te horen. En geniet van jullie weekend!

Met dank aan Frits van der Zalm voor de beelden van de show!