dinsdag 21 juli 2015

Dutchie with dreams.


Dutchie with dreams, schreef ik ongeveer een uur geleden. Nou, geen dreams die me in slaap brengen in elk geval. Ik doe geen oog dicht vandaag. En niet om vervelende redenen. Ik ben bang dat als ik slaap, de dromen die ik in het echte leven heb, weggaan voor de nacht. En ik wil ze nog even niet kwijt.
Dutchie with dreams, werd het onderwerp van mijn mail. Ik weet dat dat niet zo officieel is, maar ik kon het gewoon niet laten. Ik ben een Dutchie with dreams en dat was het eerste wat in me op kwam. Ik hoop dat meneer Newman mijn karakter uit dit onderwerp kan halen en een heel klein beetje van me kan gaan houden.
Ik heb de mail verstuurd. De 'Dutchie with dreams'-mail. Na het kijken van de vlog van Noor van Queen of Jetlags (kijken, aanrader, I love her!) miste ik New York zo erg dat ik eindelijk actie ondernam. Na het een half jaar uitgesteld te hebben tot het volgende schooljaar, stuurde ik een mail.
En ik weet, het is maar een mail. 1 mailtje. Ik heb me nog nergens ingeschreven, nog geen sponsoren gezocht. Ik heb nog geen appartement geregeld en nog geen ticket geboekt, maar dit was wel de eerste stap. De eerste stap naar mijn droom-toekomst. En dat voelt toch ineens wel heel speciaal.
Mijn dagdromen komen meestal niet uit. Ik droom ook vaak over bizarre dingen. Dat ik uit het publiek wordt gehaald bij een show, omdat de hoofdrolspeler geblesseerd is en ik de enige ben die haar kan vervangen bijvoorbeeld. En dat ik dan binnen twee uur die hele show moet leren. That's never gonna happen en dat weet ik ook. Ik droom bizarre dingen en over de meeste dingen heb ik geen invloed en die gebeuren dan ook niet. Maar deze droom wil ik veranderen in een toekomstplan. En aan dit toekomstplan kan ik werken, dus ga ik dat verdomme doen ook.
Ik stuurde een uur geleden een mail naar de New York Film Academy, omdat ik daar over twee jaar wil studeren. Ja, in New York, ja. Ze hebben een Musical Theatre Program van een jaar en die wil ik volgen. Dat kost zo ongeveer 3000 dollar per maand + geld om te wonen en leven, dus ik moet binnen twee jaar ongeveer 50000 dollar bij elkaar sprokkelen en ik heb geen idee hoe, maar ik ga het hoe dan ook bij elkaar vinden. En nadat ik die studie gedaan heb, wil ik audities gaan doen bij Broadway musicals. Ik wil daar aan het werk proberen te komen en mezelf onderhouden in New York. Ik wil een toekomst beginnen in New York en niemand gaat me tegen houden.
En in het afgelopen uur zijn mijn wildste dromen steeds concreter geworden. Want wie zegt me dat dit niet mogelijk is? Wie houdt me tegen om dit te proberen? Oké, misschien kom ik nooit aan genoeg geld of ben ik niet goed genoeg voor de musical-industrie daar. Dan kan ik altijd weer terug komen en het hier opnieuw proberen. Maar waarom zou ik daar minder kans hebben op werk dan hier?
Ik weet dat het en bizar idee is en ik weet dat er weinig mensen zijn die het lukt, maar ik ga er alles aan doen. Ik heb de eerste stap gezet en de volgende gaan er komen. Dutchie with dreams wordt: Dutchie with diehard plans and ambition.
En hopelijk met nog een beetje slaap de komende 6,5 uur, want dat is toch ook wel fijn.

zondag 19 juli 2015

Vlog: Mijn 21ste pyjamaparty.


Ik was gisteren jarig! WIEHOE!
Ik ben 21 geworden. En hoewel dat voor veel mensen waarschijnlijk niet oud is, vind ik het best wel oud. Ik weet nog zo goed dat ik er vroeger zo van droomde om 10 te worden. En toen om 12, 14, 16, 18 en 21 te worden. Nu ben ik 21 en droom ik er niet van om nu nog ouder te worden. Maar ik voel me nog steeds 16, dus dat is wel weer een goed teken ;)
Ik was helaas de hele dag alleen, maar dat was ook wel chill. Ik wil er ook niet een super bijzondere dag van maken. Het is gewoon een dag.
's Avonds heb ik, met lieve vrienden, films gekeken en in pyjama op de bank gezeten en dat was super gezellig. Ik vind het heerlijk om gewoon te zitten en te praten en te genieten van elkaar.
En omdat ik een prachtige nieuwe camera gehad heb voor mijn verjaardag: de Samsung NX mini, heb ik heerlijk gevlogd gisteren. Ik ben nog niet zo goed in het stilhouden van de camera, daar werk ik aan. Maar ik heb wel geprobeerd de gezelligheid in een filmpje te stoppen. Ook omdat het gewoon zo'n leuk aandenken is.
En ook mijn vakantie volgende week zal ik vastleggen, dus verwacht meer vlogs. Ik vind dat heel leuk en word daar heel erg enthousiast van. Jullie ook?

vrijdag 17 juli 2015

Zou jij je leven veranderen als je de kans had?


Het is 17 juli 2015. Vorig jaar was heel Nederland in rouw, omdat de MH17 was neergestort.
Weet jij nog waar je was toen de Twin Towers instortten? Schijnbaar weet iedereen nog heel goed waar ie was. Ik heb daar de laatste tijd heel veel gesprekken over gehad.
Ik weet het niet meer. Ik was te jong en te klein en ik had niet door hoe groot deze ramp was voor de wereld.
Ik weet nog wel waar ik vorig jaar was. Ik lag in bed en ik struinde heel Facebook af. Stalkte de mensen die getagd waren door anderen, die schijnbaar in het vliegtuig zaten. Ik stalk altijd als er iemand dood is gegaan. Schijnbaar wil ik weten wat voor mens dat was. En dit keer stalkte ik de slachtoffers van MH17. En terwijl vervolgens de rest van het land het nieuws nauwlettend in de gaten hield, wendde ik het af. Ik wilde er geen aandacht meer aan besteden. Het is gebeurd, het is heel erg, nu gaan we weer door met leven. Wij zijn er immers nog, geniet.
Ik schaam me nu een beetje voor mij reactie toen. Ik heb me er echt niet in verdiept en deed net alsof het me niks deed. Alsof het mij niet uit maakte dat de wereld voor andere mensen ingestort was. Om later natuurlijk zelf compleet in te storten, toen ik 'verplicht' naar de herdenking moest kijken en een paar minuten stil moest zijn. Dat is denk ik de reden waarom ik het zo afgehouden heb. Het doet me zoveel. Ik ben altijd aan het huilen, omdat ik het zo erg vind voor anderen. Ik kan niet gewoon kijken naar andermans verdriet, ik huil om andermans verdriet. Ik stort in om andermans verdriet. En dat wil ik gewoon niet altijd.
De afgelopen week heeft mijn moeder veel documentaires over de nabestaanden van MH17 gekeken. Soms pikte ik een stukje op. Over hoe een jongeman alles verloren is. Zijn hele familie zat in het vliegtuig. Of hoe een heel gezin weggerukt is uit een klein dorp, een gemeenschap. Ik vind die documentaires heel interessant, maar ik kan er niet 'gewoon' naar kijken. Zodra ik een stem hoor breken, schiet ik vol. Ik huil mee met hun verdriet. En hoe vaak ik ook in mijn hoofd herhaal: 'Dit gaat niet om jou, dit gaat niet om jou, jij hebt hier niets mee te maken, dit is niet jouw verdriet,' toch kan ik het niet aan. Ik huil mee met andermans verdriet.


Ik heb nogal veel tijd gehad om heel erg veel aflevering Grey's Anatomy te kijken (bijna 5 seizoenen in 1,5 week. I'm proud of it). Een aflevering die ik heel leuk vind is een van de eerste afleveringen van seizoen 7. Dan komt er een ander 'tv-programma' filmen in het ziekenhuis. Vlak daarvoor is er een grote schietpartij geweest in het ziekenhuis, er zijn mensen overleden en bijna overleden en het programma interviewt de artsen hoe het ze nu vergaat. Hoe heeft de schietpartij je veranderd? De meesten zeggen dat ze dankbaarder zijn en meer doen voor hun patiënten. Er is altijd een weg, je kan altijd meer doen dan je denkt. En ja, ik weet dat het allemaal bedacht is. Het is een tv-serie. Het is niet echt, maar het zet mij aan het denken.
Want ook in de documentaire hoorde ik dat nabestaanden van de MH17 slachtoffers hun leven helemaal omgooien. Ze zijn iemand verloren en realiseren zich dan pas hoe kort het leven is. En dat ze dankbaar moeten zijn en met hun leven moeten doen wat ze altijd willen doen.
Ik vind mezelf een dankbaar mens. Ik oog vaak niet zo, want ik zeur veel (te veel) en ik doe alsof ik elk levend wezen op deze planeet haat, maar eigenlijk ben ik best dankbaar. Ik geniet van wat ik doe en ik geef niet zo snel op. Ik zie het leven positief in. Als er iets ergs gebeurd, probeer ik er het beste van te maken en zo snel mogelijk weer door te gaan. Ik blijf niet hangen in mijn eigen problemen, maar los ze liever op.
En als er iets zou gebeuren dat mijn leven zou veranderen, als ik een dierbaar iemand te vroeg zou verliezen, als ik betrokken zou zijn bij een schietpartij, als ik ongeneeslijk ziek zou worden verklaard, zou ik denk ik niets veranderen aan mijn leven. Ik zou geen wereldreis gaan maken, ik zou mijn bucketlist niet af strepen. Ik ben nu gelukkig, gelukkiger kon ik bijna niet zijn. En ik zou niks veranderen.
Ik ben wel eens voor gek verklaard: 'misschien moet je een echt vak leren...' 'Ga je echt studeren voor iets waar geen werk in te vinden is?' 'En wat ga je dan nou doen als je afgestudeerd bent?' Ik weet dat ik een risico loop door dit vak te kiezen. Ik weet dat het moeilijk is om werk te vinden en om werk te houden voor de rest van je leven. Er is een kans dat ik later geen werk zal vinden in het vakgebied waar ik in gestudeerd heb. Maar ik zou niks anders willen doen nu. Ik ben nu gelukkig en over later denk ik later wel na. Wie weet is er wel geen later.
Zou jij je leven veranderen als je de kans had? Denk je nu al: 'ik zou eigenlijk veel liever...'? Ga het doen. Waarom zou je niet met je leven doen, wat je het allerliefste doet? Waarom settle je voor iets dat minder is dan dat? Ik interpreteer YOLO niet als ik 'je mag alle gekke en gevaarlijke dingen doen, want je leeft toch maar 1 keer'. YOLO is voor mij 'je leeft maar 1 keer dus leef het leven wat jij het allerliefste wil leven'. Neem die kans, waag de stap, doe wat je wilt, droom, geloof in jezelf, geloof dat jij alles kan wat je wilt. Hoe groot is de kans dat ik later in New York in een penthouse woon met een lieve vriend en een carrière op Broadway? Niet zo groot. Ga ik er alles aan doen om het toch voor elkaar te krijgen? Oh ja zeker. Waarom? Omdat ik niet wil settelen voor iets anders dan wat ik het allerliefste wil. Ik wil dankbaar zijn en ik wil alles uit het leven halen. Ik wil gelukkig zijn. En ik wil mijn leven niet moeten veranderen als ik iets heftigs mee maak. Ik wil het al doen.
Ik word morgen 21 en ik heb echt nog niet alles gedaan wat ik ooit wil doen. Maar ik ben gelukkig en ik ben dankbaar. En ik geniet!

woensdag 15 juli 2015

Beautiful things don't ask for attention.

Uitzinnig sta ik voor de spiegel. Ik bekijk mezelf van alle kanten, en nog eens, en nog eens.
'Beautiful things don't ask for attention'
Het staat er echt, net boven mijn borst. Een simpel zwart shirt met een simpele tekst. Als ik shirtjes met tekst koop, moet hetgene wat erop staat me iets doen. Ik kan niet een shirt met tekst hebben als de tekst niet bij me past. En op de een of de andere manier past deze tekst bij mij.
Eigenlijk natuurlijk helemaal niet. Ik maak er mijn werk van dat mensen naar me kijken. Ik kan niet genoeg aandacht hebben. Vroeger al eiste ik alle aandacht op. En ook nu, zeker met mijn blog, ik wil dat er mensen naar me kijken. Ik wil dat mensen me kennen en over me praten. I kinda do ask for attention.
Maar terwijl ik naar de tekst staar, en naar mijn nieuwe borsten, had deze tekst niet meer kunnen passen. Want wat is mijn lijf veranderd. Wat ben ik trots dat dit t-shirt los valt, in plaats van dat het te strak zit. Wat ben ik gelukkig met hoe ik er nu uit zie. En hoewel grotere borsten vaak om aandacht vragen, bij mij past dit meer. Ik voel me prachtiger dan ooit, zonder dat mannen naar mijn grote tetten moeten staren. Ik voel me normaal. Mijn lijf schreeuwt niet meer om aandacht. Dat deed het vast al niet, maar zo voelde het voor mij soms wel.
En ja, het is pas anderhalve week na de operatie. Mijn lijf gaat vast nog meer veranderen. En ik wilde eigenlijk helemaal niet meer delen hoe het na de operatie gegaan was. Maar ik wil nu eigenlijk naakt over straat rennen omdat ik zo trots en blij ben.
Maar dat doe ik toch maar niet, want: 'beautiful things don't ask for attention.' Daarom schrijf ik er een blog over ;).

zaterdag 11 juli 2015

Regenbogen en glitters en eenhoorns en confetti.

Dat ik nogal verslaafd ben aan Youtube, is geen nieuws meer. Ik kijk het liefst iedere dag een vlog van Zoella en ik ben ook altijd op zoek naar nieuwe mensen om te volgen. Zo vond ik laatst het Youtube-kanaal van Carrie Hope Fletcher: musicalactrice, engelse, Eponine en goede vriendin van mijn intense girl-crush Celinde Schoenmaker. Carrie maakt vlogs, covers of praat tegen een camera met een kop thee in haar hand. And I love her, can't get enough.
Dus ben ik weer veel te fanatiek aan het volgen. En een paar dagen geleden zag ik deze video van haar:


Ik begrijp niet waarom dit soort video's opgenomen moeten worden. Ik begrijp haat-reacties niet. Ik snap überhaupt de emotie haat niet. Ik vind het een te moeilijke, zware en donkere emotie om daar aandacht aan te besteden. Tuurlijk, ik vind mensen soms iets minder leuk, ik kan het niet met iedereen vinden en dat hoeft ook helemaal niet. Maar haat is een hele heftige emotie. Haat brengt dingen naar boven waar ik niet eens over na wil denken. Mensen die haten, zullen onmenselijke dingen doen. Haat is echt iets heel groots.
Natuurlijk moet je soms met mensen dealen die je misschien iets minder aardig vindt. Dat gebeurt. Maar ik denk dat mensen het woord 'haat' veel te snel gebruiken. Want als je, samen met diegene die je niet zo mag, opgesloten zit in een lift, ben je echt niet in staat diegene op te eten om zelf te overleven. Je zal echt met diegene samenwerken om eruit te komen en je zal echt normaal met diegene kunnen praten en elkaar vast beter begrijpen. Het hoeft niet met iemand te klikken om normaal tegen mensen te doen. En als je je ergens aan irriteert of als je iets vervelend vindt van iemand, kun je dat gewoon normaal zeggen. Dan spreekt iedereen z'n problemen uit en maak je het leven een beetje makkelijker.
Ik snap, naast de emotie haat, ook de emotie woede eigenlijke niet. Ik heb wel eens gehoord dat het goed voor me zou zijn om gewoon eens even een keer heel erg boos te worden. Ik snap echt niet waarom dat goed voor me is. Ik maak gewoon niet graag ruzie. Ik schreeuw niet graag, want dat is slecht voor mijn stem ;). Ik kwetst niet graag andere mensen. Als ik iets vervelend vind, zeg ik dat liever op een normale manier tegen iemand. Ik kan ook zeggen wat er van mijn hart moet zonder dat met 100 decibel extra te doen. Dan kun je het op een rustige manier uitpraten en maak je het leven een stuk makkelijker. Het ruzie maken om het ruzie maken, dat is voor mij echt veel te ingewikkeld.
En 'haten' via het internet heb ik echt nooit nooit nooit begrepen. Ik snap niet hoe iemand zichzelf beter voelt door een ander naar beneden te halen. Nog beter: een ander die je niet kent. Als je een filmpje ziet die je niet leuk vindt, dan zet je het toch gewoon uit? Hoe haal je het in je hoofd dat je het recht hebt om daar dan iets heel erg naars onder te zetten. Ten eerste, hoe kan je niet bedenken dat je iemand daar heel erg pijn mee doet? Dat iemand misschien wel nachten wakker ligt en onzeker wordt en zich rot voelt door jou stomme opmerking? Ten tweede, hoe kan je je er zelf beter door voelen? Heb je echt het gevoel dat je meer macht hebt, omdat je iemand anders naar beneden haalt? Voel je je echt beter over jezelf, als je iets kuts zegt over iemand anders? Ik kan dat echt niet geloven en denk oprecht dat dat niet zo werkt.
Dus ik vraag me altijd af, waarom maak je het leven zo intens moeilijk? Waarom vul je je leven met zware en donkere emoties, terwijl je het ook kan vullen met regenbogen en glitters en eenhoorns en confetti? Word je niet veel gelukkiger, als je het leven makkelijk maakt? En je omringt met dingen en mensen die je leuk vindt?
Ik weiger om mij te mengen met emoties als woede en haat. Ik weiger om mijn leven moeilijk te maken. Ik ben gelukkig en mijn leven bestaat uit regenbogen en glitters en eenhoorns en confetti. Ik maak mijn leven makkelijker.


dinsdag 7 juli 2015

5 series die ik opnieuw en opnieuw en opnieuw kan kijken.

Zoals ik in de vorige blog al vermelde, heb ik nogal wat vrije tijd. Ik besteed mijn dagen nu eigenlijk vooral op de bank met een heleboel dingen om me te vermaken. En ik vermaak me altijd het beste met series.
Ik ben zo iemand die series echt honderd keer opnieuw kan kijken. En dat doe ik dan ook graag. Ik kijk series echt opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw.
En ik wil graag met jullie delen welke series ik het liefste opnieuw kijk.

1. Grey's Anatomy.
Ik ben op dit moment een aflevering Grey's Anatomy aan het kijken. Terwijl ik dit typ, zeg maar. Ik denk dat ik de hele serie al een stuk of 3 keer gezien heb. I can't help it. Ik vind het gewoon echt veel te leuk. Al kan ik sommige stukken meepraten ('Pick me, choose me, love me.') en ken ik zelf de naam van sommige patiënten die maar 1 aflevering in de serie zitten, ik blijf het leuk vinden.





2. Glee.
Ja, I'm that person. Ik was echt een super grote Glee fan, ooit. En hoewel ik de laatste seizoenen echt verschrikkelijk vond, de eerste 4 waren fantastisch. En ja, ik heb gehuild toen Cory Monteith dood ging. En toen Chris Colfer een Emmy won. Ik hoopte zelfs dat ik ooit Rachel zou spelen in Glee de musical. Pathetic, maar waar.





3. Friends.
Is er iemand die dit niet honderd keer kan kijken? Ik heb: 'The one where Ross is fine' gewoon meerdere keren achter elkaar gekeken, omdat ik hem zo grappig vindt. Soms kijk ik in een tussenuur een aflevering, of wachtend tot we op mogen bij een optreden, of in de metro naar huis. Friends kan altijd. Ik ben altijd in the mood voor Friends.





4. Gossip Girl.
Ik was in shock toen ik erachter kwam wie Gossip Girl was. Zo in shock dat ik de hele serie opnieuw begonnen ben om te kijken of je het kon zien. Gossip Girl is zo'n heerlijke vrouwenserie. Even lekker hoofd uit en kijken naar de niksige problemen van de Upper East Side. En dromen van mijn leven in New York.





5. SMASH.
Ik ben verslaafd aan de muziek van Bombshell de Musical en het is echt mijn droom dat die musical naar Nederland komt en dat ik dan Marilyn mag spelen. Ik heb de hele voorstelling in mijn hoofd al uitgedacht, ik ken het hele verhaal, terwijl het nooit echt geschreven is. Maar die muziek is gewoon echt fantastisch. En ik vond het verschrikkelijk dat het na 2 seizoenen stopte en hoe het stopte. Had het echt eeuwig kunnen kijken.




En hoewel ik, na het schrijven van deze post, het liefste al deze series weer opnieuw ga kijken, wordt het ook wel weer eens tijd voor nieuwe series. Mochten mensen nog suggesties hebben, ik hoor het graag!
Zo, nu weer verder met Grey's. Ik ben bijna toe aan een van mijn lievelingsafleveringen. JOEHOE!!

maandag 6 juli 2015

Festival outfit.


Vorige week vierde ik de eerste dag van de zomer met een heerlijk festival. Samen met de lieve Romy en Anouk genoot ik van Parkpop. Zon, gezelligheid, goede muziek van Frans Bouwer (jaja) en Chef'Special (WHOOP WHOOP) en een heleboel eten en drinken.
En ik nam de gelegenheid (tijdens het optreden van Frans Bouwer) om weer eens een outfit voor jullie te schieten.
Normaal kies ik voor iets rustigere, makkelijke outfits. Maar ook ik ga natuurlijk wel eens voor over de top. En zo ook vorige week. Het was heerlijk weer, dus ik koos voor kant, satijn, slobbervest en diva-hat. Ach ja, soms moet je eens even lekker uitpakken.

Jurk: onderjurkje van een jurk / Topje: H&M (similair HERE & HERE) / Vest: Primark (similair HERE & HERE) / Laarzen: Sancho / Tasje: V&D (similair HERE & HERE) / Hoed: H&M.






Afgelopen zondag was een heerlijke dag om de zomer in te luiden en nog even te genieten van het heerlijke weer. Ik was iets meer festival-gekleed dan anderen, dus ik viel nogal op. Wat in ieder geval leidde tot leuke opmerkingen zoals: 'Leuke hoed, maar die benen zijn nog leuker.' - van man met kind. Ik heb genoten van het concert van Chef'Special en ben nu fangirl º1. En ik heb een 'Sneeuwwitje' ontdekt: een mix van bier en 7up. Het smaakt net als Radler. I loved it.
Ik weet nog niet of ik goed om kan gaan met de nieuwe iPhoto. Daar bewerkte ik altijd mee, en nu moet ik vage filters toe gaan voegen. Wat vinden jullie ervan. Te bewerkt, of toch wel leuk?

Verder ga ik de komende weken waarschijnlijk veel lijstjes posten, omdat ik toch lekker in bed/op de bank lig en tijd heb om 100 verschillende series, films, boeken en youtubers te checken. En ik zal mijn favorieten met jullie delen!

I just can't stop loving her!