maandag 28 september 2015

Lieve Romy: Ons dagje samen!



Oké dan, ik heb een klein beetje gefaald. Die vaste columns, het is toch moeilijk voor me. Dit weekend was weer intens druk en op die vrije ochtend verkoos ik slapen boven werken, omdat dat nodig was. Dus deze maandag is er een 'Lieve Romy' in plaats van een 'Het is weer maandag'.
Goed, niet helemaal zoals bedoeld dus, maar hopelijk niet minder leuk. Want deze 'Lieve Romy' is met lieve Romy. We hadden een date-dag zaterdag en ik filmde het. En daarbij heb ik ook nog wat oude, nooit gebruikte vlogs hierin gestopt.

Nou goed, een vlog heeft vaak niet zoveel aandacht nodig. Heb een fijne dag allemaal! En enjoy.


zondag 20 september 2015

Het is weer maandag #4: Noem mijn naam, noem mijn naam, noem mijn naam.

'Zo, hiervoor ging het wel, maar nu ik hier sta...' Zeg ik tegen Babeth terwijl ik op de gang sta te wachten tot degene voor me klaar is met zingen. Ik heb een mega stressvolle ochtend gehad. Doordat er een mongool in de Thalys gesprongen was en de politie veel te overdreven gereageerd heeft, stond ik op Rotterdam Centraal naar een bord te kijken met daarop: Rijdt niet, Rijdt niet, Rijdt niet. Mijn 50 minuten speling heb ik ruim overtreden en ik was dus uiteindelijk nog een kwartier te laat voor mijn auditie. Gelukkig liep het hier in Amsterdam ook uit en kan ik nog op het moment naar binnen dat ik op de planning stond.
Opwarmen in 1 grote ruimte vind ik verschrikkelijk. Ik ga niet even mijn belt-stem opwarmen, als er nog 20 anderen zenuwachtig heen en weer lopen. Maar op de een of andere manier maakt de drukte me vandaag rustig. Het heeft geen zin om te stressen, ik ga gewoon laten zien en horen wat ik kan. Dus eigenlijk was ik heel chill, tot ik op de gang moest gaan wachten. Nu ontploft mijn buik zowat. Waarom wil ik dit? Deze spanning is aan de ene kant echt niet normaal en zorgt ervoor dat ik liever dood wil, aan de andere kant word ik er zo enthousiast van.
De deur naar de auditie-ruimte gaat open en 'onbekend meisje van andere opleiding' komt eruit. Mijn beurt. Ik haal nog 1 keer diep adem en stap de ruimte in.
Het is veel kleiner dan verwacht. Er is een tafel waar vijf mensen aan zitten en een prachtige vleugel waar een pianist achter zit. De meeste mensen achter de tafel hebben een bekend gezicht.
'Britt,' zegt een van de mannen als ik binnen kom.
'Ja, Britt van Schie.' Antwoord ik terwijl ik in het midden van de zaal ga staan. Waarom zei ik dat? Ze kunnen op mijn CV heus wel zien hoe ik heet. Ik had ook gewoon netjes goedemiddag kunnen zeggen. Ik had überhaupt helemaal voorbereid wat ik zou gaan zeggen. Nu sta ik hier, tegenover een tafel vol vaag bekende gezichten en ik zeg helemaal niks. Gelukkig leiden zij het gesprek.
'Wat heb je meegenomen?'
Ik noem mijn nummers en zij kiezen voor 'Somebody to Love' van Queen. Ik had mijn nummers al ingekort, maar ik ben bang dat ze me eerder afkappen en dat ik het einde niet mag laten horen, dus ik besluit last-minute om toch nog op de helft te beginnen. Ik leg aan de pianist uit hoe ik mijn bladmuziek geknipt heb en ga staan.
De eerste noten beginnen en ik concentreer me. Ik weet dat ik dit kan. Ik heb dit nummer duizend keer gezongen. Ik weet dat ik kan knallen. Dit is mijn kans. Ik hoef alleen maar in mezelf te geloven. En vergeet niet te interpreteren. Moet je nou naar de jury kijken of juist niet? Oké, toch wel. Ze lachen lief naar me, af en toe schrijven ze wat op. Ik voel hoe de zenuwen langzaam mijn lijf verlaten. Nu komt die ene noot, die ik eigenlijk van tevoren nog even had moeten oefenen zodat ik zeker wist dat ie goed zat. Ik open mijn mond... Oké, ik heb hem wel eens beter gezongen. Maar er komen nog meer moeilijke noten, nog genoeg om te laten horen dat ik beter kan. En, hij was niet slecht, hij kan beter. Maar hij was nog steeds helemaal niet slecht. Ik maak mijn laatste noten af en ontspan. De vaag bekenden tegenover me lachen naar me. Dat lijkt me ook geen slecht teken.
'Nog een klein stukje van die andere doen, dan?' Hoor ik er één zeggen.
Wat? Nog een lied? Bijna iedereen mocht er maar 1. Mag ik nu echt mijn andere nummer ook nog zingen? Weer leg ik aan de pianist uit hoe het nummer in elkaar zit en ik ga weer klaarstaan. Oké, Britt, omschakelen. Niet vocaal knallen bij dit nummer, maar vertellen. Beleef het verhaal.
Ik verwacht na het eerste refrein afgekapt te worden, maar het gebeurt niet. De vaag bekenden kijken me aan en luisteren naar mijn verhaal. Ik laat los en ik zing en ik vertel. Als ik de laatste noten nog na hoor galmen, kan ik niet geloven dat dit echt gebeurd is.
'Mooi.' Zegt een van de mannen. Ik verlaat de ruimte en waan me weer tussen de groep nerveuze studenten.


'Noem mijn naam, noem mijn naam, noem mijn naam....' De dansauditie is bijna op z'n eind. Een paar mensen worden teruggeroepen om nog een keer te dansen. Ik vond het best moeilijk om als mover tussen al die goede dansers te staan. De jury weet dat wij geen dansers zijn, maar het is toch moeilijk dat iedereen mee kijkt hoe wij slechter zijn. Ergens wou ik dat iedereen onze zangaudities had kunnen horen.
En hoewel ik dus nooit aan het niveau van alle dunne, kleine meiden om me heen kan voldoen, hoop ik toch mezelf nog een keer te mogen laten zien. Het ging echt niet slecht. Ik heb de hele dans mee kunnen doen. En dat stukje wat ik nu steeds even niet had, kon ik aan de kant steeds wel. Ik wil nog even laten zien dat ik dat stukje ook kan. Daarnaast is nog een keer teruggevraagd worden nooit een slecht teken. Dus bid ik voor mijn naam. Ik bid dat hij me er nog een keer uit pikt en ik nog een keer mag dansen. Het gebeurd niet. Uiteindelijk mogen alle mensen die niet genoemd zijn in drie groepen toch nog dansen. Maar ik weet dat ze dat meer doen om iedereen het gevoel te geven dat ze evenveel gedaan hebben. De laatste keer gaat slecht, omdat de laatste keer bij mij altijd slecht gaat.
Ik wil niet teleurgesteld zijn, want ik heb echt laten zien dat ik kan oppikken en dat ik kan bewegen. Maar ik voel me zo geïntimideerd door alle mensen om me heen die naar me kijken en een oordeel over me hebben. Ik had groter moeten gaan, ik had meer lef moeten hebben. Ik had me er helemaal in moeten gooien.
Nee, ik heb genoeg laten zien. Dit is wat ik kan. Ik ben geen danser, maar ik kan goed bewegen. En ik kan zingen. Dit is wat ik wilde laten zien.

Het is zo bizar dat dit mijn eerste indruk was. Het was meer een inventarisatie-auditie, en als we al uitslag krijgen, komt ie pas over een paar weken. Maar hoe dan ook zal ik nooit meer een nieuwe eerste indruk kunnen geven. Deze mensen kennen me nu met wat ik vandaag laten zien heb. En ik ben echt niet ontevreden hoor. Ik vind het gewoon bizar dat ze me nu altijd zullen herkennen.

zaterdag 19 september 2015

Lieve Romy: chaos, auditie-uitslagen en trots op Pip Pellens.

Lieve Romy,

Ik heb het overleefd! Deze intens heftige, veel te drukke en stressvolle week is voorbij en ik ben nog springlevend. En dat is best wel bijzonder, als je je bedenkt dat zeker de helft van mijn klas ergens midden in de week uit elkaar is gevallen. Daar kunnen ze natuurlijk niks aan doen en dat is heel vervelend. Maar ik sta dus nog steeds. Nou ja, op dit moment zit ik, maar je snapt wat ik bedoel. Ik leef dus nog. Dat is fijn.

Ik vind het zoooo jammer dat ik jouw optreden gemist heb! Het verbaast me niks dat jullie het fantastisch gedaan hebben en ik kom zo snel mogelijk kijken! En je gevoel van een nieuw thuis snap ik zo erg en ik ben zo blij dat je dat nu al voelt. Je mag dat gevoel nog 4 hele jaren beleven, koester het.

Pfff, ik schaam me een beetje dat mijn enige post deze weken mijn vaste columns zijn. Ik plaats alleen nog maar mijn vaste dingen en ik weet eigenlijk helemaal niet of dat wel leuk is. Maar eigenlijk dwingen deze columns me wel om ook echt te schrijven. Anders zou ik er misschien niet eens tijd voor maken. Dus ik ben toch wel blij dat ik ze heb en dat ik zo toch zeker 2 keer in de week iets online gooi.

En wat verder? Dit is echt de chaos blog, zoals mijn hoofd nu een beetje is. Mijn audities zijn goed gegaan. Ik heb voor mijn gevoel overal een goede auditie gedaan. Ééntje met een goede uitslag, één helaas met een negatieve. Gelukkig weet ik dat er zoveel andere factoren zijn bij het casten die niks met kwaliteit te maken hebben, dat ik niet meteen aan mezelf ga twijfelen. Van die ene intens belangrijke auditie heb ik helaas nog geen uitslag. Dat zal ook zeker even duren voor ik daar iets van te horen krijg, als ik er al iets van te horen krijg. Daarover later meer (die verdient natuurlijk een blog voor zichzelf).

Goed, wat nu? Ik ben verslaafd aan Dance Dance Dance en ben ergens een beetje trots op Pip Pellens. Ik zat ooit met haar in de dansklas. Zij heeft daarna jaren niet gedanst en kan nu beter dansen dan ik, die al die jaren door is gegaan. Ergens ben ik zo trots dat ik haar ooit gekend heb en dat ze nu zo rockt en deze fantastische kant van zichzelf kan laten zien. En ik heb dus nu weer de hele avond aan de buis gekluisterd gezeten. Stom dat ik nu weer een hele week moest wachten.

Ah, ik ben zo moe, ik heb geen idee wat ik allemaal opgeschreven heb. Zoals ik zei, chaos in mijn hoofd. Maar ik leef nog, ik geniet nog steeds en ik kan me nu weer een beetje gaan focussen op minder dingen, dat is ook wel fijn.

Heb jij al die HBO-stress ook al? Ik zie je snel! Heb een fijne week.

Likjes van Britt.

maandag 14 september 2015

Het is weer maandag #3: Hoe kan je niet onzeker zijn?


De titel van deze 'Het is weer maandag' klopt natuurlijk niet. Iedereen is onzeker. Dus je kan niet niet onzeker zijn. Toch geloof ik dat je kan leren tevreden te zijn met jezelf.
Ik heb deze week voor mezelf intens hectisch gemaakt, waardoor ik alles snel en gestrest moet doen, waardoor ik nu eigenlijk het liefst de hele dag in bed wil gaan liggen en mezelf in slaap wil huilen. Maar omdat ik ervoor gekozen heb om deze dag altijd positief door te brengen, heb ik voor mezelf even een lijstje gemaakt die voor jullie misschien ook goed van pas komt.
Deze week is misschien wel de drukste en belangrijkste week van mijn hele leven. Ik moet deze week dingen doen die ik dood eng vind en door alles snel en half te doen, gaat mijn zelfverzekerdheid niet echt omhoog. Dat komt natuurlijk niet alleen door deze week. Ook door mijn opleiding word ik confronterend vaak met de realiteit oog in oog gezet. Ik zeg altijd, bij Muziektheater breken ze je in een keer helemaal af, zodat ze je weer opnieuw op kunnen bouwen. En dat kost een heleboel doorzettingsvermogen. En voor doorzettingsvermogen heb je toch redelijk veel zelfverzekerdheid nodig.
Hoe zorg je er nou voor dat je tevreden kunt zijn met jezelf en trots kunt zijn op jezelf? Hoe zorg je ervoor dat je jezelf niet kapot maakt? (Klinkt heel dramatisch, maar jullie snappen vast wel wat ik bedoel. Ik heb de dingen die mij helpen even op een rijtje gezet.

1. Stel je doelen niet te hoog.
Natuurlijk spreek ik mezelf weer ontzettend tegen. Want ik steek niet onder stoelen of banken dat ik mijn toekomst in New York al helemaal heb uitgedacht en dat is toch een redelijk ambitieus doel. Toch houd ik mijn echte, dagelijkse doelen redelijk klein. Ik ben niet boos op mezelf dat ik iets niet afgekregen heb als ik er echt geen tijd voor gehad heb. Ik ben tevreden als ik in een les iets bereik wat ik de les ervoor niet kon, zelfs als mijn einddoel nog niet eens in zicht is. Je mag ambitieus denken, als je ook maar tevreden bent met de kleine vorderingen die je maakt. En je kan hoe dan ook nooit meer doen dan je best, dus als je iets gewoon echt niet kan, maar je het wel probeert, is dat al een grote, bont-gekleurde pluim waard! (Ik zie nu een soort grote neon-felle veer voor me, jullie ook?)

2. Wees trots op jezelf.
Dit klinkt echt heel stom en cliche. Maar soms moet je even stil staan en terugkijken en zien wat je allemaal wel niet gedaan hebt en waar je nu bent. Zelfs als je nog niet bereikt heb wat je ooit wil bereiken. Iedereen heeft wel dingen gedaan in het leven waar je trots op mag zijn. En alles wat je tot nu toe meegemaakt hebt, maakt je tot wie je nu bent. Iedereen heeft iets om trots op te zijn. Wees daar dan ook trots op.

3. Praat erover.
Het is niet erg om af en toe eens je onzekerheden uit te spreken. Mensen met wie je praat, kunnen tips hebben of jouw onzekerheden delen. Je zal zien dat gewoon even uitspreken wat je dwars zit al heel veel opluchting kan geven. En ook als je je in een les of situatie ongemakkelijk voelt, spreek het uit. Mensen kunnen zich niet aanpassen en je op je gemak laten voelen als ze het niet weten.

4. Maak het leven niet te moeilijk.
Ik las ooit een plaatje die ik echt briljant vond en die heeft me altijd geholpen. Het ging ongeveer zo.
Heb je een probleem?: - Nee: Relax.
                                     - Ja:    Kan je het nu oplossen?: - Ja:    Los het op.
                                                                                        - Nee: Relax.
Dat heeft mijn leven zoveel makkelijker gemaakt. Waarom stressen om dingen die niet op te lossen zijn? Als je er op dit moment even niks aan kan doen, moet het geen probleem zijn. Dingen oplossen is soms natuurlijk niet zo makkelijk gefixt en niet in alle situaties werkt dit zo. Maar het helpt mij om niet van elk klein dingetje een groot probleem te maken en geeft een stuk meer rust.

5. Maak tijd voor dingen die je gelukkig maken.
Nee, natuurlijk heb ik eigenlijk geen tijd om een avond op de bank te zitten en tv te kijken. Of om iets gezelligs te gaan doen met vrienden. Of om deze blog te schrijven. Maar als ik altijd maar bezig ben met werken, werken, werken, werken en nooit meer iets voor mezelf doe, word ik dood ongelukkig. Al lees je 1 hoofdstuk van je favoriete boek voor het slapen gaan, of maak je voor een keer je lievelingsontbijt, of koop je een lekker gezichtsmasker voor jezelf. Kleine dingetjes voor jezelf doen helpt echt om niet alleen maar in die negatieve, 'ik moet presteren'-spiraal te komen.

6. Leer.
Deze is echt heel vervelend, want natuurlijk voel je je soms persoonlijk aangesproken als je iets verkeerd doet. Maar ik probeer altijd te denken: mensen zouden nooit tijd in me steken als ze me niets zouden willen leren. Het is echt niet erg om soms kritisch te zijn op jezelf of als je door anderen erop wordt aangesproken, als je het maar om kan zetten naar feedback en er iets mee kunt. Mocht je niks kunnen met de kritiek van anderen: vraag door. Zorg dat je ervan kan leren. Anders is kritiek altijd een aanval en is er niks om weer te verbeteren en om later trots op te zijn. Leer van fouten, leer van vallen, leer van anderen, leer van jezelf.

Ik hoop dat dit jullie een beetje helpt de week door te komen. Ik hoop voor mezelf dat ik deze week doorkom. We beginnen hem in ieder geval allemaal met een glimlach en deze tips om soms weer eens even op terug te kijken. En we gaan weer rocken deze week! Pak ze, tijgers!

zaterdag 12 september 2015

Lieve Romy: Met volle angst vooruit.

http://lieflevenamsterdam.nl/


Lieve Romy,

Wat vind ik dit nu al een leuke column. Op de een of andere manier lijkt een brief naar elkaar schrijven die iedereen kan lezen zoveel specialer dan onze dagelijkse voice-memo's (die ik ook echt niet kan missen). Ik heb er echt de hele week naar uitgekeken om deze blog te schrijven!

Ik ben zo blij dat je het zo goed kan vinden met de mensen in je klas. Ik wist natuurlijk allang dat dat zou gebeuren, maar ik ben toch blij dat dat vermoeden ook echt uit komt.
Ik heb deze week weer een intens hectische week gehad. Ik heb het gevoel dat ik alweer een half jaar bezig ben, terwijl we pas 2 weken bezig zijn. En om de stress allemaal nog even een beetje erger te maken, heb ik aankomende week 3 audities. En niet gewoon audities. Nee, dan ook gewoon DE auditie der audities bij DE producent der producenten.
Er is die ene auditie waar je altijd van droomt. Hoe je daar staat en wat je dan zegt en wat je dan zingt en wat je dan aan hebt. Al honderd keer heb ik dat voor me gezien. Nu is die auditie daar en ineens twijfel ik over alles. Ik weet niet meer welk nummer ik echt goed kan zingen en ineens staat al mijn kleding stom. Ik besef mezelf ineens dat ik nog niet zo goed ben als ik in al die dromen leek. En dat er een grote kans is dat ik het waarschijnlijk niet word. En nee, dat is niet mezelf omlaag praten, dat is gewoon de harde realiteit. De laatste keer dat iemand van mijn school stage heeft gelopen bij die producent is, volgens mij, lang geleden. Het is gewoon heel moeilijk om daar aan de bak te komen. Alleen de allerbeste hebben recht op zo'n stage plek. En ik ben bang dat ik dat nog niet ben.
Natuurlijk droom ik nog steeds over hoe mijn auditie ook zou kunnen gaan. Maar ik wil ook niet te veel hoop hebben, als de kans groot is dat ik afgewezen word. Dan word ik alleen maar extra teleurgesteld.
Dus waarom ga ik dan nog? Nou, het is nog steeds die auditie der audities bij die producent der producenten en wat een kans is het dat ik me daar mag laten zien! Hoe stoer is het om gewoon al te kunnen zeggen dat ik daar auditie heb mogen doen. En wat een ervaring zal het zijn en hoeveel zal ik leren over hoe het vak in elkaar zit en hoe je auditie doet. Mijn leergierige ik wordt gewoon bijna super enthousiast als ik daaraan denk. En who cares wat dan de uitslag is? Ik krijg de kans en ik grijp hem ook. Maar ik moet dus eerst nog even 5 nummers kiezen em instuderen voor mijn verschillende audities (zondag, dinsdag en vrijdag).
En als dat + gewoon mijn lessen op school die ik ook moet voorbereiden nog niet genoeg is, wilde ik ook nog even een benefiet concert organiseren. Op mijn blog schreef ik vorige week dat ik zo graag iets wilde doen voor de vluchtelingen. Ik wilde helpen. Want wat is mijn beetje tijd wat ik daarin stop nou tegenover hun leven? Het begon met: 'Een benefietconcert organiseren moet toch niet zo moeilijk zijn?' En nu zijn we een week verder en hebben we een half benefietconcert up and running. Het is niet 'zomaar even' georganiseerd en kost veel meer tijd en werk dan ik in het begin dacht. En die tijd heb ik eigenlijk niet. Maar het is ook wel heel spannend en leuk om te doen! En voor een van de eerste keren geef ik niet alleen mijn mening over politieke zaken (als ik dat al doe), maar onderneem ik ook echt actie. Cool!
Hoe dan ook, zoals je begrijpt ben ik alleen maar bezig, bezig, bezig, bezig. Ik mail mensen terwijl ik teksten leer en mijn zangoefeningen doe. Ik slaap, eet en adem niet meer, maar ik werk hard. Het is eigenlijk allemaal veel te veel om in 1 week voor elkaar te krijgen, maar we doen het toch.

En nu ben ik eerder opgestaan om deze blog nog te schrijven, zodat ik hierna weer door kan met mijn intense 'TO DO'-lijst. Ik weet niet waar ik het lef vandaan haal om al deze dingen te doen in één week, Romy. Maar ik doe ze toch. Hoe cool is dat!

Ik hoop dat jij een fijne week hebt gehad en ik zie je hopelijk heel snel.

Likjes van Britt.

PS: Blijf alsjeblieft allemaal op de hoogte van onze ontwikkelingen rond het benefiet door deze Facebookpagina te liken en deel het met al je vrienden en familie zodat we zo veel mogelijk mensen kunnen trekken! Mijn dank is groot!

maandag 7 september 2015

Het is weer maandag #2: Halina Reijn.

Ik werd dus met deze foto vergeleken. Op zich geen straf vind ik.
Ooit werd mij verteld dat ik op Halina Reijn lijk. Ik was nog best wel jong en had haar gezicht wel eens voorbij zien komen, maar ik wist niet wie zij was. En terwijl ik het op dat moment hard ontkende, is dat me altijd bijgebleven. Het heeft me toch ergens geraakt dat iemand me met haar vergeleek. Ik vind Halina op het eerste gezicht namelijk helemaal niet zo mooi. Ze is absoluut niet lelijk, maar ik moet altijd een beetje wennen aan haar gezicht. Op de een of andere manier is er iets dat zo bijzonder aan haar is, dat ik altijd even moet wennen aan naar haar kijken, voor ik haar schoonheid zie. En dat bedoel ik helemaal niet gemeen, juist niet. Ze heeft iets heel aparts, door deze eigenschap is ze interessant om naar te kijken. En ik hoop dat dat dus ook in mij gezien wordt.
Carice van Houten heb ik altijd beschreven als 'de beste Nederlandse actrice'. Ik blijf janken bij 'De Gelukkige Huisvrouw' en 'Komt een Vrouw bij de Dokter' en ik vind haar daarin briljant. Zeker ik, met mijn acteer struggles, haal daar veel inspiratie uit. Dus vooral voor Carice kocht ik het boek: 'Anti-Glamour'. En door dat boek maakte ik eigenlijk pas echt kennis met Halina Reijn. Gelijk vond ik haar geweldig. Haar openheid, haar eerlijkheid, haar echtheid en haar succes zijn dingen waar ik alleen maar over kan dromen.
Tegenwoordig heb ik het gevoel dat ik ongeveer de enige ben die haar echt geweldig vind. Iedereen om me heen heeft een diepgewortelde hekel aan Halina Reijn. En dat gevoel snap en deel ik absoluut niet. Ik zie haar 'lomp'-heid echt als eerlijkheid. Ze is een fantastische actrice en ze is totaal niet nep in mijn ogen, ook al zien mensen haar vaak zo.
Ik raak gemotiveerd van haar en mag alleen maar hopen dat ik nog steeds mag lijken op haar. Zo'n interessante, prachtige vrouw waar ik lang naar kan kijken, eerlijk, open, naakt, bloot, onzeker en niet bang om het uit te spreken, vechter, ook een beetje een loner. Ik herken mezelf in haar luiheid van het op de bank zitten en geen zin hebben in kleine klusjes. Ik herken mezelf in haar angst om controle te verliezen. Ik herken mezelf in haar angst voor seks. En ik herken mezelf in haar angst voor eenzaamheid. Ik herken mezelf toch echt een klein beetje in haar.
Afgelopen zaterdag was ze te zien in College Tour en ik vind het een hele motiverende aflevering. Halina vertelt en de leerlingen van de Amsterdamse toneelschool stellen hele interessante vragen. Dat ik de presentator niet zo kan hebben, nemen we dan maar voor lief. Maar ik heb ontzettend genoten van deze aflevering, en daarom wilde ik hem, voor deze tweede: 'Het is weer maandag' graag met jullie delen. Ik hoop dat jullie haar niet meer gaan haten, maar ook een beetje gemotiveerd raken door deze prachtige vrouw.
Oh, en een leuk detail, mijn liefste Chummy Romy zit in het publiek in der prachtige blauwe playsuit!

Om de aflevering te bekijken, klik je hier.
(Ik kan films van NPO gemist helaas niet in z'n geheel op mijn blog zetten, dus we doen het met en lelijke link. Laten we dat gewoon negeren en blijven lachen ;))

En ik wilde toch ook nog even laten zien hoe veel ik vind dat ik op haar lijk. Dus gingen mijn zus Anouk en in gisteren aan de slag om precies dezelfde foto te maken. Oké, bijna precies. Ik vind hem goed gelukt. We zouden zusjes kunnen zijn!
(Foto's en bewerktcredits naar mijn echte zuster, check her out!)


zaterdag 5 september 2015

Lieve Romy: schrijf GEEN last minute blogs.

Jullie weten allemaal dat ik Youtube-verslaafd ben. Ik volg intussen 63 mensen (ja, ik heb ze echt allemaal geteld) en ik besteed veel tijd aan het kijken van al hun filmpjes. Oké, bijna al hun filmpjes.
Sinds kort kijk ik ook naar Carrie Hope Fletcher, een meisje uit Londen die Eponine in Les Miserables speelt (all the reasons to love her). Op haar channel stuurt zij elke woensdag een brief aan haar broer en zijn vrouw en verteld ze alle dingen die haar op dat moment bezig houden. En haar broer en schoonzus, die allebei dus ook een youtube-channel hebben, die maken dus weer een filmpje aan haar en zo vertellen ze elkaar (en de rest van de wereld) over wat hun bezig houdt.
De laatste tijd ben ik erg bezig moet hoe ik mijn blog wil runnen. Ik vind het nog steeds heel leuk om te schrijven, maar ik ben bang dat ik steeds weer dezelfde dingen opschrijf en dat ik daarmee iedereen + mezelf helemaal dood verveel. Het is echt veel moeilijker dan ik dacht om origineel te blijven en elke keer weer met een nieuw verhaal te komen. Er is genoeg wat me bezig houdt door de weeks, maar niet om een hele blog aan te wijdden. Dus hoe zorg ik dat ik toch steeds weer iets op mijn blogje zet?
Dat probeer ik nu natuurlijk al heel erg te doen door Het is weer Maandag, maar ik werd zo vrolijk van Carrie haar filmpjes, dat ik dacht: ik doe het gewoon na.
Mijn allerbeste vriendinnetje Romy is deze week begonnen op de ATKA (Amsterdamse toneelschool & kleinkunst academie) in Amsterdam en we zijn allebei mega druk en zij gaat in Amsterdam wonen en werken en ik woon in Rotterdam en het gaan moeilijker zijn om elkaar vaker te zien en te spreken. Natuurlijk maken we tijd voor elkaar, maar dat zal weer veel minder tijd zijn van vorig jaar bijvoorbeeld. En omdat Romy mijn blogger-friend is, hebben wij besloten om deze column samen te doen. Gejat van Carrie Hope Fletcher en samen met Romy schrijf ik vanaf nu, iedere zaterdag: Lieve Romy.
(Britt, wat doe je nu? TWEE VASTE COLUMNS??? Heftig!)

Ik heb haar pas net ingelicht over dit idee, dus zij heeft nog niks online staan. Maar ik ga wel alvast beginnen met de eerste.

Dus, lieve Romy.

Ik ben de eerste week van het derde jaar soort van overleefd. Mijn billen leven niet meer en er was een dag dat elk lichaamsdeel dat ik had verging van de spierpijn, maar ik ben weer redelijk oké. Maar god, wat was het alweer een zware week. Ik dacht dat het tweede jaar het drukste jaar was. Dat was het qua lessen ook wel op zich, maar nu moet ik zoveel doen dat al mijn tussenuren toch weer helemaal vol komen te zitten. Toch heb ik mijn 'Te Doen'-lijstje aardig af kunnen werken, al ben ik nu wel alweer bezig met degene voor volgende week. Anyway, ik was voorbereid in mijn lessen en dat is het belangrijkste. Die vrije tijd haal ik in de vakantie wel weer in.
Dus deze week werd volgepropt met: lessen, studeren, sporten (ik heb Yoga with Adriene geprobeerd en ben fan) bladmuziek printen, bladmuziek plakken (dat kan ik nog steeds niet), af en toe een goede kop koffie, gezelligheid, nog meer studeren en eten en slapen. En gelukkig had ik deze week ook al een leer-doorbraak, om het maar even zo te noemen. En dacht ik weer even: 'Wauw, zo heb ik nog nooit gezongen.' En ik heb onwijs genoten van dat ene 'wij zingen afgezaagde-musical-duetten' momentje aan het einde van de dag.
Dit is mijn eerste vrije zaterdag (vanaf nu werk ik op zondag) en ik ga naar een voorstelling in Middelburg (roadtrip met McDrive!). Natuurlijk was ik alweer vergeten dat ik NIET last minute blogs moet schrijven en ging ik weer te laat en te gehaast weg waardoor ik de TomTom en mijn oplader vergat en de metro miste... Om karma me gelijk te laten straffen, reed de trein daarna te laat omdat de machinist nog op het parkeerterrein was en daardoor miste ik mijn overstap en nu ben ik een kwartier te laat voor de auto waar we met 5 mensen in zitten.... Ik schaam me dood en ik voel me altijd zo verschrikkelijk als ik zoveel mensen laat wachten. En als klap op de vuurpijl heb ik nog 28% batterij en we moeten nog de hele avond... Dat ga ik dus nooit redden. 
Anyways, ik ben onderweg en ik heb er zin in. 

Ik hoop dat het goed met je gaat,

Likjes van Britt.

donderdag 3 september 2015

Het raakt me.

Ik heb het lang 'ontweken' op mijn blog, het vluchteling-probleem (als ik het zo mag noemen). Mensen gingen volgens mij denken dat het mij niks doet, omdat ik er niks over plaats. Dus bij deze, het doet me wat. Het doet me heel veel. Ik ben een hyper-emotioneel persoon en ik zou kunnen janken als ik zo'n foto zie (ik hoop dat iedereen snapt welke foto). Het raakt me en het zet me aan het denken. Ik negeer dit nieuws niet, ik sluit me er niet voor af, het doet me iets.
Iedereen heeft het erover, daarom wilde ik het niet per se ook op mijn blog alweer bespreken. Ik heb altijd een mening, nu ook, maar ik hoef dat niet altijd te delen. Maar nu typ ik dit toch.
Geïntrigeerd zitten mijn huisgenoot en ik naar RTL Late Night te kijken. Na DE foto van vanmorgen, wordt er nu een heftige discussie gevoerd bij Humberto Tan aan tafel.
En dan komt toch de vraag: wat kunnen we doen? WAT kunnen we doen? We kunnen geld inzamelen. Een benefiet-concert organiseren moet niet zo moeilijk zijn. Een klein theater kan ik makkelijk regelen, misschien gaat er zelfs wel een groot theater om. Muzikanten is ook niet zo moeilijk om aan te komen. Op die manier geld inzamelen moet niet heel moeilijk zijn. We moeten er wat tijd voor inleveren en we hebben het al zo druk, maar ik wil nu even niet aan mezelf denken. Maar dan? Dan is er geld.... Wat moeten we daar mee? Die mensen hebben geld, het zijn hoogopgeleide mensen. Ze zouden zoveel over hebben voor een vliegticket, ze zouden duizenden euro's betalen, maar ze mogen niet. Dus geld is niet het probleem.
Het probleem is dat niemand iets doet. De regering doet niets, de EU doet niets. Die mensen worden niet opgevangen. Er wordt alleen gezorgd dat die mensen uit het water gevist worden en niet Europa binnen komen. Er worden geen soldaten gestuurd, of sanitair. Niemand zorgt voor vrede, niemand doet iets aan de oorlog, niemand zorgt dat mensen niet hoeven te vluchten.
Ik wil zoveel doen. Iedereen wil zoveel doen, want mensen zijn geraakt. Maar wat kunnen we doen? Kunnen WIJ iets doen, of moeten we dat aan anderen overlaten?
Om echt daar heen te gaan en te helpen zou natuurlijk het beste zijn, maar om nou helemaal mijn eigen leven op te geven vind ik wel weer heel heftig. Maar ik besef me wel weer hoe gelukkig ik wel niet mag zijn. Ik mag naar school, kan kiezen hoe ik daar kom, mag lessen volgen van dure docenten, in ieder lokaal staat één vleugel of piano of meerdere, ik kan honderden pagina's printen voor 5 cent per printje, ik kan meerdere keren per dag naar het toilet, de school kan tot 10 uur open zijn waardoor ik van 9 (am) tot half 10 (pm) les kan volgen. Ik heb niks om over te klagen. Ik heb eten, ik heb een bed en een dak boven mijn hoofd, ik ben veilig en ik ben gelukkig. Mijn leven is zo goed.
Ik weet nog niet wat ik kan doen aan al het verdriet van anderen, maar ik kan in elk geval extra genieten van mij geluk en mezelf iedere dag gelukkig prijzen dat ik daar niet zit. Ik kan me bewust zijn van in wat voor wereld ik leef en hoe bijzonder het is dat ik het leven kan leven wat ik nu leef. We hebben zo'n geluk en we beseffen het ons zo weinig.
Ik weet nog niet wat ik kan doen, maar ik zal me bij elk project aanschuiven. Maar het raakt me en het houdt me bezig. Dus laten we het alsjeblieft niet negeren.