zaterdag 31 oktober 2015

Lieve Romy: 730 dagen gaan veel te snel.

Lieve Romy,

Alweer een week voorbij. De eerste week na de vakantie was wel weer even inkomen. Ik vond het deze week zo moeilijk om mezelf te motiveren om dingen te gaan doen. Iets langer in bed bijven liggen en tv kijken en koffie drinken is dan toch verleidelijker dan mezelf in een lokaal opsluiten en zangoefeningen doen.
Tot ik aan het einde van de week ineens bijna hyperventilerend toch in een lokaaltje sta. Over precies 18 dagen moet ik een solo concert doen. Dan moet ik vier nummers zingen en spelen en dansen en dan moet het af zijn en dan moet ik het kunnen zingen zonder mijn stem te overschreeuwen en buiten adem te raken. Dan moet ik alle spelschakels snappen en duidelijk kunnen maken. Dan moet ik muzikaal samen met de pianist kunnen zingen zonder hem ergens onderweg te verliezen. Dan moet mijn dansnummer af zijn, alle liften zo vaak geoefend zijn dat ik niet zo af en toe toch op de grond val en moet ik de conditie hebben dat allemaal vol te houden en aan het einde nog een Dis te belten. Nog 18 dagen. 18....
Deze week was een rustige week voor ons. We hadden niet zo heel veel workshops en hebben dus nogal wat tijd verspilt aan in bed liggen, bijslapen en alle dingen die we voor ons concert moesten doen uitstellen.
De eerste- en tweedejaars hebben wel een productieve week gehad. In het tweede jaar krijg je altijd een hele week spel/maak-workshops van dezelfde docent. Pas toen ik gisteren de dingen mocht bewonderen die zij deze week gemaakt hadden, besefte ik me hoe stom het was dat ik een week zo weinig gedaan heb. Ik had ook weer hard willen werken. Ik had ook weer super gemotiveerd en geïnspireerd willen worden. Ik had ook weer even afgebeuld willen worden en ik had ook weer even een week bezig willen zijn met iets anders dan dat solo-concert.
Voor de eerstejaars was er deze week HET moment van hun schoolcarrière. Op de 'Sing Your Heart Out' mogen ze voor het laatst zingen zoals ze gewend zijn zonder ervoor beoordeeld te worden. En op die manier stellen ze zich voor aan de rest van de opleiding. De hele zaal zit vol met trotste ouders en trotsere studiegenootjes die eindelijk eens echt zien wie nou die nieuwe eerstejaars zijn. Het lijkt gisteren dat ik daar op een stoeltje mijn nummer zat te zingen die in de workshop week ervoor veel beter ging. Als ik dat optreden nu terug kijk, lach ik er om. Dat zou ik nu 100x beter kunnen. En dat moet ook, want ik heb twee jaar vol kennis erbij om er nog iets veel mooiers van te maken. En toch lijkt het zo kort geleden dat ik eerstejaars was. Hoe ik daar toen mijn hart eruit zat te zingen. Hoe erg ik op keek tegen de bovenbouw die in de weken daarna hun concert hadden en al zoveel beter waren. 'Zo goed word ik ook ooit', dacht ik toen nog.
Nu ben ik die bovenbouw. En hoewel ik zoveel geleerd heb en echt het verschil wel hoor tussen hoe ik toen zong en hoe ik nu zing, het voelt nog steeds hetzelfde. Ik ben nog steeds gewoon dat meisje dat haar nummer op een stoel zong. Ik weet wat ik kan, maar ik weet ook heel goed wat ik nog niet kan. En ergens kan ik me niet voorstellen dat de onderbouw nu naar mij op kijkt zoals ik dat deed in de eerste. Ik ben toch ook gewoon maar mezelf? Zo bijzonder ben ik echt niet. Zo goed ben ik echt nog niet. Er valt nog zoveel te leren.
En over 18 dagen zal mijn soloconcert echt niet af zijn. Ik zal niet briljant of perfect zijn. Ik ga dingen vergeten waar ik wel aan gewerkt heb, gewoon omdat ik simpelweg niet 20 aanwijzingen tegelijk kan onthouden. Ik ga niet alle noten loepzuiver zingen en dat is ook niet erg. Het gaat een work-in-progress zijn. Maar ik zal niet vergeten dat er aan die 'over 18 dagen' 730 dagen vooraf zijn gegaan (dit kun je gewoon echt uitrekenen op een website, love it). 730 dagen vol kennis en tegenslagen en vallen en opstaan en inspiratie en motivatie.
En ook al zal ik niet briljant of perfect of misschien überhaupt heel goed zijn. Er zullen een heleboel jonge talenten in de zaal zitten die denken: 'Over twee jaar mag ik daar staan', zoals ik dat ook ooit dacht. En ik wil lieve mensen nu alvast meegeven: 730 dagen gaan veel te snel.
Maar goed, naast dat ik dus het liefst nog 730 dagen zou hebben voordat ik die vloer weer op mag, heb ik er ook weer heel veel zin in. Nog maar 18 dagen en dan sta ik er weer. En dan kan ik eindelijk aan mijn familie en vrienden laten zien wat ik in 730 dagen geleerd heb. En ook al is het dan niet briljant of perfect of misschien überhaupt heel goed, zij zullen toch wel trots zijn. Dat is toch altijd een fijn gevoel.

Maar goed, ik moet dus vanaf nu weer echt hard aan de bak. Jij zal het ook wel druk hebben.

Ik zie je snel.

Likjes, van Britt.

Ik googelde: 'Tumblr 2 years' en toen kwam deze perfecte quote voorbij. Meant to be?

woensdag 28 oktober 2015

LET IT GOOHOO, LET IT GOOO!



Ik had deze maand wat extra geld over en die heb ik goed besteed. 2 nieuwe broeken, 2 paar schoenen, een nieuwe winterjas. Allemaal dingen die ik nodig had (en ook een heleboel dingen die ik niet nodig had). En ik zou mezelf niet zijn als ik al die dingen niet zou shooten. 
Dus ben ik afgelopen weekend weer lekker old-school de Paleistuinen ingedoken met Romy om foto's te maken. Deze lokatie liet me terugdenken aan de eerste paar keer dat we gingen shooten. De outfits waren wel oké, maar we deden echt een uur over goede foto's maken. Uiteindelijk kon ik dan met geluk 5 foto's vinden die ik leuk vond. 
Dit keer waren we binnen een kwartier klaar met shooten (van allebei) en ik kon bijna niet kiezen welke foto ik leuker vond. Ik heb dan ook besloten om ze allemaal maar te gebruiken ;).




Jas: Marks & Spencer, Jurk: Forever 21, Laarzen: Forever 21, Sleutelhanger: Pull & Bear, Haarbandje: Ibiza.






Ik houd van deze outfit. Ik voel me net Elsa en Olaf tegelijk in deze jas. Naar de lange laarzen was ik alweer twee jaar op zoek en dit t-shirt jurkje is het meest comfortabele ding dat ik ooit aangehad heb (oké, dat is niet helemaal waar).
Mijn nieuwe sleutelhanger vind ik zo leuk! Eigenlijk helemaal niet handig, omdat ik mijn sleutels altijd in mijn jaszak heb. Maar nog steeds wel heel leuk. Ik moest hem gewoon hebben.
Dat haarbandje heb ik van mijn moeder gekregen die vorige week in Ibiza was. Ik vind hem heel erg leuk! Een simpel detail wat bij veel outfits goed gaat staan.
Ik heb mijn nagellak bij mijn lippenstift gematcht. Dat is iets dat ik niet zo vaak doe. Maar ik had echt zin om moeite te doen. De lippenstift is Diva van Mac en de nagellak True Tyrian van H&M. Hij lijkt zwart, maar is eigenlijk heel bordeaux-rood. Ik vind de nieuwe beauty-range van de H&M super mooi en fijn. Ben over alle producten die ik geprobeerd heb heel tevreden.



Het was weer heerlijk herfstweer (iets te koud naar mijn mening). De paleistuin was een heerlijke plek. En omdat ik natuurlijk ook altijd mezelf blijf, kon ik het niet laten om ergens op de helft uit te barsten in een vrolijk: LET IT GOOHOO, LET IT GOOO!



maandag 26 oktober 2015

Weekvlog: I'd rather be eating.


Ik heb een heerlijke vakantieweek achter de rug. Ik heb heel veel in bed gelegen en niet zoveel gefilmd van die dagen. Andere dagen heb ik hele leuke dingen gedaan en heel veel gefilmd.
Nu zit ik alweer lekker op school en heb ik projectweek.
Hoe bevallen de vlogs, vinden jullie het net zo leuk als ik? Laat me weten wat jullie vinden, ik ben benieuwd.

zaterdag 24 oktober 2015

Lieve Romy: Mijn heerlijke vakantieweek.

Lieve Romy,

De vakantie is al bijna voorbij. En ik weet niet zo goed wat ik je moet vertellen, want ik heb je deze week 2 keer gezien en straks weer! Eigenlijk weet je alles al over me, dus ik zal gewoon nog een kleine samenvatting geven voor als je dingen vergeten bent ;)
Ik heb een heerlijke week gehad. Ik heb ontzettend veel bijgeslapen en dat was nodig en wat vrije tijd ingehaald. Zowel in vrienden zien (jou!) als in op de bank zitten en 'The Great British Bake Off' kijken. Ik heb daar doordeweeks bijna nooit tijd voor en om dat in de vakantie zonder schaamte dagenlang te doen is heerlijk.
Ik had van tevoren bedacht dat ik veel blogs zou schrijven en boeken zou lezen. Aan de leegte op mijn blog heb je vast gemerkt dat ik dat niet gedaan heb. Ik vind het de laatste tijd zo moeilijk om inspiratie te vinden. Het gaat altijd maar over hetzelfde. En ergens heb ik het gevoel dat ik alles al een keer geblogd heb en dat ik mezelf alleen maar herhaal. En ook al zijn sommige van die blogs al zeker 2 jaar oud, toch heb ik het al eens verteld. Ik begin zo bang te worden dat ik mensen verveel met mijn herhaling. I don't know why, maar ik vind het gewoon lastig om inventief te blijven. Misschien ligt dat meer aan mezelf. Maar ik vind het toch moeilijk.
Anyway, ik heb heerlijk genoten van mijn vakantie. Ik heb een nieuwe baan! En ik ben weer uitgerust om volgende week met school te beginnen.

En om nog even het laatste hoogtepunt van mijn vakantie te delen. Adele is terug. Ik had eerlijk gezegd niet per se gemerkt dat ze weg was, maar ik heb gemerkt dat ze terug is. Hoe fantastisch is dit nummer?
En hoe fantastisch ziet ze eruit?



Ik wil dit nummer coveren! Misschien binnenkort op de blog?

Hoe dan ook. Ik heb net weer een nieuwe aflevering Grey's Anatomy aangezet en ik zie je vanmiddag. (Ik moest vandaag eigenlijk aan school werken, maar ik denk dat het er niet echt van gaat komen.)

Tot straks!

Likjes van Britt.

maandag 19 oktober 2015

Weekvlog: Studeren, The Tea Lab & Forever 21.


Oké, ik heb het maar liefst 6 maandagen volgehouden totdat ik het zat was. Was een uitstekende blogger ben ik toch ook.
Nee, waarschijnlijk hebben jullie wel gemerkt dat er deze week geen 'Het is weer Maandag' verscheen op mijn blog. Ik had hem bedacht en gemaakt, echt waar. Ik heb hem alleen niet geupload. Dat was eigenlijk vooral omdat ik een beter idee had.
Mijn 'Het is weer maandag' zou een filmpje zijn over hoe ik een week op school uit hield. Ik heb de hele week mijn camera met me mee gezeuld en zo veel mogelijk gefilmd. En ik vond het vloggen doordeweeks zo leuk, dat ik heb besloten het vaker te gaan doen. Dus, ik weet natuurlijk weer niet hoe lang ik dit vol ga houden. Maar voor zo lang het duurt, komt er iedere maandag een Weekvlog online! Om 19.00u precies (pro-blogger heeft alles helemaal uitgezocht).

Pro-vlogger ben ik nog niet. Deze week was een hoop gepraat tegen de camera en ik kwam erachter dat ik heel langzaam praat. Ik heb hem zo leuk mogelijk bewerkt en zal volgende week wat meer filmen en wat minder lullen.
Enjoy de eerste en laat me weten wat je ervan vindt, ik kan jullie feedback goed gebruiken.

zaterdag 17 oktober 2015

Lieve Romy: New York is mijn drugs.



Lieve Romy,

Vandaag precies een jaar geleden was ik onderweg naar New York. Ik hoef jou niet meer te vertellen hoe groot mijn liefde voor New York is en hoe heftig ik het vind dat ik daar nu niet ben. Ik zou echt nu in janken kunnen uitbarsten, omdat ik er nu niet ben en niet weet wanneer ik weer terug ga. Ik mis het zo erg. Maar echt heftig. Ik ben gewoon echt verliefd op een stad, Romy. En niet zomaar een stad, ook nog eens een van de meest uitgekauwde steden om verliefd op te worden.
Maar serieus, als je me morgen het vraagstuk zal geven:
1. Je mag nu naar New York, maar je mag nooit meer terug komen en je vrienden en familie nooit meer zien.
2. Je mag nooit meer naar New York.
Dan kies ik dus echt duidelijk voor 1. Dat is een drastische stap. Maar het is oké, mijn moeder weet ervan. Ik moet daar gewoon heen, ik moet daar gewoon zijn. Ik kan niet zonder. New York is mijn drugs. En ik heb alle afkickverschijnselen die erbij horen....
En alle vloggers die vorige week op New York Fashion Week te vinden waren, hielpen niet erg mee. Alle filmpjes over mijn lievelingsstad, maakte het gemis alleen maar erger.
Om mezelf een beetje te troosten, ben ik gisteren naar de Forever 21 geweest! Wist je dat er nu een nieuwe zit in Rotterdam? Hij is zo groot en ik was weer even intens gelukkig. Ik dacht terug aan de Forever 21 op Times Square waar je gewoon een hele dag voor moet nemen om de hele winkel te zien. Ik wil dat weer.
En omdat ik ergens de vlogs wel leuk vind, wil ik ze graag met je delen. Dit zijn de favoriete vlogs van New York.

Queen of Jetlags, love her!



Younique is een maand op vakantie geweest naar New York (wil ik ook) en heeft een vlog serie gemaakt:



Ik hoop dat ik snel weer in New York ben en droom deze week weer even terug naar die fantastische reis van vorig jaar (inside ugly crying). En om alles een beetje goed te maken, ga ik vandaag naar de Efteling. Geen Big Apple, maar nog steeds een leuk uitje.

Ik zie je snel, lieve Romy.

Likjes van Britt.

maandag 12 oktober 2015

Het is weer maandag #6: Mijn moeders garderobe.


Dit weekend ben ik er weer op uit gegaan met Romy om outfitfoto's te maken. En zoals ieder weekend moest ik dus weer goed bedenken wat ik aan zou trekken.
Vorig weekend heb ik geshopt en een heleboel leuke nieuwe dingen gekocht en die heb ik deze week zo veel gedragen dat ze allemaal in de was moesten. En toen deed ik iets wat ik vaker doe in het weekend. Ik plunderde mijn moeders kast.


Mijn moeder heeft een super leuke stijl! Sommige dingen van haar vind ik helemaal niks (dat is toch bij iedere moeder?) en andere dingen vind ik zo fantastisch dat ik wou dat ik ze zelf gekocht had. Zo vis ik toch steeds weer dezelfde pareltjes uit mijn mamma's kast. Gelukkig mag ik (bijna) alles altijd lenen. En zo heb ik toch ieder weekend een leuke nieuwe outfit, zonder dat ik al mijn eigen kleding mee moet sjouwen naar Den Haag.



Vest: Primark (van mezelf), Shirt: Van mamma, Broek: H&M (en mamma), Schoenen: Zara (van mezelf), Zonnebril: Pull & Bear (van mezelf).


Deze broek is het item wat ik het vaakst uit mijn moeders kast trek. Ik vind hem prachtig staan bij zowel mij al bij mijn moeder. In de zomer kon ik hem heerlijk hippie-achtig dragen met slippers en kant, maar ook met sneakers en een shirt en nu issie heel herfstig met mooie laarsjes en een lekker vest. En toen ik hem van de zomer droeg zat ie echt strak, nu zakt ie bijna af (voelen jullie mijn vreugde? Voelen jullie hem?)
Dit vest is nieuw van de Primark. Op de een of andere manier koop ik daar toch altijd de fijnste vesten. Ik kan hem echt weer met alles combineren en draag hem dag en nacht (oké, niet echt 's nachts, dat is vies).



Wat vinden jullie van mijn nieuwe laarsjes? Ik had echt nieuwe schoenen nodig en deze scoorde ik bij de Zara. Ik moest ze in het pashokje passen en had toen dus niet echt door dat ze eigenlijk een beetje te klein waren. De blaar op mijn hiel weet dat inmiddels wel en eigenlijk zou ik ze niet meer aan moeten doen, want mijn voeten gaan echt dood. Maar ik vind ze gewoon echt te leuk. Dus ik blijf ze maar aantrekken en hoop dat ik ze uit loop. En dan maar aan het eind van de dag mank naar huis waggelen omdat ze zo'n pijn doen. Wie mooi wil zijn.....


En ik heb een nieuw iPhone hoesje! Ik ben, net zoals vele andere bloggers, helemaal into marmer. Ik vind het echt super mooi. En dit hoesje kocht ik echt op Ebay voor 1 of 2 euro. Love it!


En hoe heerlijk herfstig zijn deze foto's? Ik zou bijna blij zijn dat er bladeren op de grond lagen! Ik begin te neigen naar herfst als mijn favoriete seizoen. Maar dan wel met een iets hogere temperatuur als hier in Nederland. Want het is hier echt te koud.

Ik hoop dat jullie een beetje herfst-outfit inspiratie hebben door deze post. Ik daag jullie uit: maak in elk geval 1 dag een bold-outfit-choiche! Af een toe een beetje een overdreven outfit kan echt geen kwaad. Fijne laatste week voor de herfstvakantie!!!

zaterdag 10 oktober 2015

Lieve Romy: Glimmen van trots.

Lieve Romy,

Het is alweer zaterdag. En over een week is het herfstvakantie. Kan jij dat geloven? Hoe snel gaat dit jaar?
Straks zie ik je alweer, want we hebben weer eens een dagje samen ingepland. Maar toch wilde ik even een brief aan je schrijven. Er is namelijk iets aan het gebeuren wat ik ergens niet verwacht had en waar ik heel trots op ben.
Toen ik jonger was, was ik heel competitief. Ik moest en zou de beste zijn. En dat was ik nooit, maar toch wilde ik het worden. En als ik dan door had dat ik niet de beste was, zette ik dat om naar een verkeerde energie. Ik kraakte die mensen af. Niet hardop, gelukkig. Alles gebeurde in mijn hoofd. Maar mijn gedachten verdraaide de situatie en die mensen soms zo erg, dat ik voor mijn gevoel nog steeds de beste was. Ik gunde mensen niet het succes dat ik ook wilde hebben.
Een paar weken geleden ging ik naar Grease waar twee oud-schoolgenoten van mij in spelen. Ik glom van trots, ook al ken ik ze helemaal niet zoooooo goed. Ik weet nog dat ik dacht: Als ik straks een van mijn klasgenoten in hun eerste musical zie, dan ga ik echt huilen van trots. Zelfs al had ik daar zelf willen staan, ik zou toch ontzettend trots zijn.
Deze week zijn de eerste klasgenoten gebeld om terug te komen voor een auditie. Ik dacht dat ik super jaloers zou worden als de eerste gebeld zou worden, maar ik ben vooral heel trots. Misschien komt het omdat ik weet dat ik niet het type ben voor die productie, maar toch ben ik trots. Ik vind het gewoon zo vet dat we nu echt audities aan het doen zijn en dat mensen daar succes mee hebben. Zeker de mensen waar je het misschien in eerste instantie niet van zou verwachten. En ook al zijn we soms niet door (en was de auditie die ik van de week had veeeeel te moeilijk), toch lopen we overal met opgeheven hoofd weg.
Vroeger zei ik altijd: 'Ik gun het anderen, maar ik gun het mezelf het meest'. En natuurlijk is dat ergens nog steeds wel zo. Ik wil heel graag mijn stoutste dromen waarmaken. Maar mijn succes heb ik in mijn eigen hand en het succes van mijn klasgenoten niet. Ik kan hard werken voor wat ik wil bereiken, maar waar zij beter in worden heeft niks met mij te maken. We zijn geen concurrenten, want zij kunnen dingen die ik niet kan en andersom. Iedereen heeft z'n eigen kwaliteiten. En ik merk dat ik steeds vaker ook dagdroom over 'in de zaal zitten bij de premiere van een klasgenoot en glimmen van trots'. Ook al heb ik dan zelf misschien niet bereikt wat ik wilde bereiken. Ik gun mijn klasgenoten hetzelfde geluk dat ik mezelf gun. En ik had dat nooit. Ik was altijd zo gefocust op mezelf. Nu voelt het alsof we een soort familie zijn en ben ik trotser dan trots op audities van anderen en doorbraken in lessen van anderen, omdat ik ook weet waar ze vandaan kwamen.
Ik heb zelf in de afgelopen weken ook wat doorbraken gehad, if I may say so myself. Mijn lessen gaan goed, ik zing zoals ik nog nooit gezongen heb. En ik voel me echt goed en ik heb super veel zin in mijn solo-concert. Volgende week hebben we onze eerste doorloop en dan ga ik ook voor het eerst heel mijn klas zien. Very exciting.
En dan is het dus alweer herfstvakantie. Dit jaar gaat alweer zo snel. Het is BI-ZAR.

Nu ga ik snel douchen, anders kom ik te laat voor onze date vanmiddag.

Likjes van Britt.

After-audition selfie.

zaterdag 3 oktober 2015

Het is weer maandag #5: Dear monday.







Mijn eerste les gaat niet door, dus ik kon na zevenen opstaan in plaats van voor zevenen. Het begin van een nieuwe week. Make it a good one!

Lieve Romy: Lekker even zo onbereikbaar.


Lieve Romy,

Mag ik even beginnen met wat een prachtige dag vandaag was? Ik had gewoon een t-shirt, vest, jasje en sjaal aan en heb de 3 laatste ongeveer de hele dag in mijn hand gehad, omdat het te warm was om het aan te hebben. Het was zo lekker warm. Zeker nog geen herfstweer. Genieten dus!
Daarnaast zat ik sowieso heel goed in mijn vel. Vandaag was de eerste dag sinds de zomervakantie dat ik geen wekker hoefde te zetten en ik heb de afgelopen week 3 financiële meevallers gehad. Dus ik voelde me uitgeslapen en rijk! Best feeling ever.
Ik had eindelijk weer afgesproken met mijn allerbeste, aller-langste/oudste (hoe zeg je dat?) vriendinnetje Anouk. We hadden elkaar al iets van een jaar niet in real life gesproken en dat is echt veel te lang. We gingen gezellig lunchen bij Brownies & Downies (soort Tosti van Josti).
Ik ben nu echt oprecht aan het afvallen. Ik weet, ik zeg het altijd, maar nu is het serieus (denk: dietiste, eetdagboek, serieuze shit). En ik heb dus de afspraak dat ik twee keer per week iets groots, zoets, lekkers mag eten. Eentje had ik voor vandaag bewaard en ik mocht dus een stuk taart eten zonder me schuldig te voelen! HEERLIJK!
Nu ga ik even mijn heerlijke lunch in je gezicht wrijven ;). Dit is een leuk idee voor ons de volgende keer.

Broodje Carpaccio!
Red Velvet Cake ;)
Nou goed, toen Anouk weg moest naar de verjaardag van haar oma, besloot ik nog even de stad in te gaan. Het zal voor jou geen geheim zijn dat ik het liefst alleen shop. Het was zulk lekker weer en ik had nog dingen nodig en ik was toch de hele dag vrij. Heerlijk waande ik me tussen de mensen en nam ik de tijd om alles te bekijken en dingen te passen. Ergens op het midden op de dag, dacht ik nog: 'Lekker zo even alleen. Even een beetje onbereikbaar.' Ik denk dat ik voor het eerst geen behoefte had om op mijn mobiel te kijken. Ik keek kleding, ik keek mensen, ik genoot.
Pas in de rij voor de kassa bij de Zara, besefte ik me dat ik wel al heel lang mijn mobiel niet gezien had. En dat ik ook echt geen idee had waar ie was. Redelijk in paniek zocht ik mijn tas door, en mijn jas, en mijn vest, en nog een keer mijn tas, en toch ook maar mijn broekzakken..... Shit.....
Half in paniek ren ik alle winkels af waar ik geweest ben. Nergens is mijn telefoon gevonden. Iedereen is wel heel behulpzaam en nemen de tijd over even te kijken en alle collega's langs te gaan, maar hij is echt niet gevonden. Ik kan me natuurlijk ook niet meer herinneren wanneer ik hem voor het laatst had. De laatste keer die ik zeker weet, was in de Primark en dat is zeker een uur geleden. Ik loop de route terug die ik eerst heen gelopen was. Ik zie mijn kansen voor mijn ogen verglijden.
'Nu moet ik een blog schrijven over mijn gejatte iPhone' denk ik nog (my weird, stupid brain dat ik me daar als eerste zorgen over maak), maar ergens blijf ik zo rustig. Waarom ben ik zo rustig? Waarom huil ik niet? Ik zou moeten janken. Maar ik ben helemaal niet zo in paniek als ik zou denken.
Was er nou maar iemand bij me geweest. Ik wil mijn eigen mobiel bellen. Ik wil mijn moeder laten weten dat mijn mobiel gejat is. Ik wil nu even niet alleen zijn.
Oké, de Sting. Hier zal ie wel niet zijn. En dit is mijn laatste kans... De aardige caissière neemt de moeite om mijn mobiel even te bellen. 'Hij zal wel uit staan' denk ik nog. Maar hij gaat over.... Iemand neemt op....
Niet veel later ben ik weer herenigd met mijn allerliefste iPhone. Ik had hem dus schijnbaar in het pashokje van de Primark laten liggen. Super dom en echt niks voor mij, want ik ben nooit belangrijke dingen kwijt. Wat ben ik blij met alle lieve hulp in alle winkels. Even een staande ovatie voor die lieve mensen die me hebben geholpen, winkelmedewerkers zijn toch niet zo erg als je denkt.
Nu zit ik heerlijk op de bank, gezichtsmaskertje, Dance Dance Dance en mijn prachtige nieuwe kleding (dus snel shooten).
Dit gezichtsmasker (van H&M) ruikt naar honing, ziet eruit als honing en zit in zo'n honingkuipje. Het lijkt dus alsof ik honing op mijn gezicht gesmeerd heb. Hopelijk doet het iets voor mijn huid.
Nou, goed. Dat was weer mijn brief van deze week. Volgende week weer een zware week met weer een auditie (en de zwaarste tot nu toe), maar we gaan knallen.

Ik ben trots op je en ik zie je snel.

Likjes van Britt.

donderdag 1 oktober 2015

Sokken in sandalen.


Ik vind het zo moeilijk om tijd vrij te maken om doordeweeks blogs te schrijven. School is zo druk en als ik niet met school bezig ben, lig ik voor pampus op de bank omdat ik kapot ben.
Behalve die ene keer vorige week dat ik de stad in moest om even nieuwe schoenen te kopen. Ik kwam terug met heel veel, behalve nieuwe schoenen (of course). Hoewel mijn portemonnee het niet zo heel leuk vond, werd ik er heel gelukkig van om weer even met mijn uiterlijk bezig te zijn. Het komt regelmatig voor dat ik gewoon lekker in mijn joggingsbroek naar school kom, zonder make-up en dat het me de hele dag/week niet uit maakt hoe ik erbij loop.



Shirt: H&M, Broek: Levi's, Schoenen: H&M (similair HERE & HERE), Sokken: Weekday (similair HERE), Nagellak: 




 Ik weet dat sokken in sandalen een beetje een bold choice is. Er zijn vast een heleboel mensen die het niks vinden, maar ik vind het best wel leuk. Een goede manier om nog sandalen te dragen met minder mooi weer, zoals het grootste deel van het jaar hier in Nederland.
Terwijl ik dit typ, blèrt Peter (die eigenlijk Jochem heet maar een schuilnaam wil) in mijn oren.
Verder voel ik me zo dun in deze outfit. Ik draag niet zo vaak strakkere, korte shirtjes. Ik begin me steeds meer comfortabel te voelen met mezelf. En look at that butt! Ik wil niet opscheppen ofzo, maar ik vind in deze broek mijn kont echt mooi! Ik draag deze broek echt veel te weinig voor hoe goed ie e staat.
Ja, het is best een simpele outfit, maar ik voel me er gewoon goed in. En dat mag ook wel eens op de foto.