maandag 30 november 2015

Weekvlog: Die laatste.

Jongens, het loopt weer helemaal uit de hand. Ik ben weer intens verslaafd aan Japanse puzzels. De tram had gisteren vertraging, dus ik ging heel even naar de Bruna en toen eindigde ik met een puzzelboek op de bank, om de rest van de dag niks nuttigs meer te doen.
Even ter verduidelijking: Ik heb de hele zomer alleen maar Japanse puzzels gedaan. Op mijn vakantie in Griekenland en wekenlang erna. Hele dagen lang alleen maar Japanse puzzels maken.
En nu is mijn verslaving terug. En dus heb ik niks nuttigs gedaan. Geen schoolwerk, geen blog geschreven. Ik heb zoveel Japanse puzzels gemaakt dat mijn nek er pijn van doet.

Nu moet ik dus op maandagochtend mijn blog nog schrijven. En ik loop gelijk achter met al mijn schoolwerk. Moet ik me nu schuldig voelen dat ik een middag 'vrij' heb genomen? (Dat doe ik niet ;))

Anyways, ik was dus ook even mijn blog vergeten. Net zoals ik deze hele week een beetje mijn vlog vergeten was. Ik had zoveel moeite deze week mijn camera erbij te pakken en veel te filmen. Na mijn mega, drukke, interessante week was afgelopen week zo saai en zo niet interessant om te laten zien. Al een tijdje denk ik na over mijn blog. Ik wist niet zeker of ik echt wel iedere week wilde vloggen. Jullie weten dat ik verslaafd ben aan vlogs van anderen. Maar zelf echt alles filmen is toch wel persoonlijk. Ik ging me steeds verplichter voelen om meer te delen en ik vond het ook moeilijk om anderen daar niet in te betrekken. Ik wilde niet alleen mezelf, maar ook al mijn vrienden en klasgenoten zo goed mogelijk neerzetten. Daarnaast geen negatieve dingen over anderen te zeggen en geen namen van bedrijven te noemen. Ik wilde steeds overal rekening mee houden en naast dat ik het heel leuk vond, was ik er wel weer een beetje klaar mee.
Dus ik stop, alweer. Voorlopig. Er zijn vast wel weer leuke momenten en bijzondere gebeurtenissen die ik wil vloggen. Maar ik ga niet meer iedere week een vlog online zetten.
Naast dat ik het vloggen steeds minder leuk vinden, merkte ik ook dat ik de visie op mijn blog een beetje kwijt was. Ik ben deze blog begonnen om verhalen te delen en lekker te schrijven. Het afgelopen jaar vond ik het steeds moeilijker om verhalen te schrijven. Ik had het gevoel dat ik alles al verteld had en dat ik mezelf alleen maar ging herhalen. Ik heb echt lang een gebrek gehad aan inspiratie. En deze week is de inspiratie weer terug. En het excuus dat ik geen tijd heb om te schrijven, telt niet meer, want ik had ook tijd om te vloggen (en dat koste echt mijn vrije weekendavonden).
Ik hoop en wil vanaf deze week weer meer verhalen gaan plaatsen en ik hoop dat jullie daar ook zin in hebben. Ik ga weer een beetje terug naar de originele bron van mijn blog.

Dus bij deze voorlopig de laatste vlog. Er komen er vast in de toekomst meer die weer wat interessanter zijn. Maar deze wilde ik toch ook nog even delen ;)


zaterdag 28 november 2015

Lieve Romy: Nadenken over mijn blog.

Lieve Romy,

Ten eerste wil ik even kwijt wat ik altijd vergeet: ik geniet zo van jouw brieven. Doordat ik altijd pas weer een week later reageer, vergeet ik altijd nog iets te schrijven over jouw laatste blog. Maar ik waardeer het heel erg.
Ik kan me zo voorstellen hoe druk je het hebt. Keep going! Niet nadenken en gewoon doorgaan helpt het beste. Je kan instorten in de vakantie. Nog een paar weekjes! YOU CAN DO IT!

Dit was mijn inspiratie van deze week.
Ik had deze week een beetje een baal-week. Ik dacht dat ik blij zou zijn dat ik het weer rustig had, maar ik wist gewoon niet wat ik met mezelf aan moest. Het voordeel aan het heel druk hebben is dat je toch wel door gaat en al je vrije uren stoppen in extra studeren is dan niet moeilijk. Maar zodra je ineens wel vrije tijd hebt, is het zo moeilijk om je ertoe te zetten die paar kleine dingen te doen. Dus ik heb veel te veel geld uitgegeven aan eten, ben waarschijnlijk weer kilo's aangekomen en heb deze week veel minder gedaan dan ik wilde doen.

Daarnaast was er veel tijd voor andere dingen. Veel tijd om weer echt over mijn blog na te denken. Steeds vaker ging ik nadenken over wat ik nou eigenlijk om mijn blog wilde plaatsen. Ik had te weinig tijd, te weinig inspiratie. Voor mijn gevoel had ik alles al verteld. Ik wist niet hoe ik nog vernieuwend kon zijn op mijn blog.
Deze week heb ik weer even goed nagedacht. Wat wil ik nou echt plaatsen? Waar wil ik mijn tijd in stoppen? Waarom was ik deze blog ook alweer begonnen en waar sta ik het meest achter? Fijn om die vragen weer eens aan mezelf te stellen. Ik zal vanaf nu weer meer gaan schrijven zoals ik dat altijd deed en zullen er geen wekelijkse vlogs meer komen. Ik ga weer meer schrijven! En daar heb ik nu al zin in.

Dus eigenlijk had ik een blog-avond gepland waarin ik vast vooruit wilde schrijven en dingen wilde plannen. Maar na een drukke, chaotische werkdag stortte ik in zodra ik op de bank ging zitten. Nu wil ik niets liever dan slapen. Ik heb morgen weer een belangrijke auditie (spannond), dus ik duik nu gewoon ook echt alvast mijn bedje in.

Ik zie je heel snel!

Likjes van Britt.

maandag 23 november 2015

Weekvlog: Die met alle concerten.


Oké jongens, ik zal echt stoppen met jullie lastig vallen over dat verdomde concert. Deze week stond in het teken van niet alleen mijn concert, maar van 9 concerten, 2 keer een voorprogramma en 3 keer een mash up van al die concerten. Ik lig ondertussen helemaal gebroken in mijn bed, maar ik heb ontzettend genoten van het bewerken van deze vlog. Ik kon even goed nagenieten van alle mooie momenten deze week. Want wat was het een week. En wat ben ik een gelukkig mens.
Genieten jullie met me mee?

zaterdag 21 november 2015

Lieve Romy: Ik deed het voor mezelf.

Door Peggy de Haan.
Lieve Romy,

Ik wist niet wanneer ik deze brief aan je moest schrijven. Ik had het deze week zo druk. Nu bijvoorbeeld is het eigenlijk vrijdagavond tien voor negen, maar ik heb nu een gaatje, dus ik schrijf hem nu alvast. Ik zit hier, in een kleedkamer in een theater, totaal opgedoft met hoge hakken die voor geen meter lopen.
Ik doe, met mijn school, mee met een grootschalig musical concert in het koor. Ik heb nu heel even rust, maar het zijn bizarre dagen geweest.
Een auditie, 4 concerten waaronder mijn eigen solo-concert, dit grote concert en morgen ook nog de open dag. Ik ren van hot naar her, repetitie naar repetitie op verschillende locaties om alles maar in te studeren.
En daarbij komt ook nog dat ik deze week drie nachten nauwelijks kon slapen. Dus de energie die ik zeker nodig had, heb ik echt niet. Maar zolang je door blijft lopen en niet gaat zitten, merk je daar niks van, heb ik uitgevonden.

Jij was er dinsdag, bij mijn solo-concert. Ik moet eerlijk zeggen, na mijn try-out had ik er niet zo veel vertrouwen in. Ik wist niet wat alle onrust veroorzaakte, maar er was een heleboel onrust en dat was te zien. Ergens heb ik altijd heel erg de droom gehad om de beste te zijn. Ik wilde dit doen omdat ik houd van aandacht. Dat klinkt heel plat en natuurlijk is het ook prachtig om mensen te ontroeren, maar dat wil IK wel doen. Ik wil diegene zijn die in de spotlight staat.
Een zaal entertainen vol medestudenten is moeilijk. Iedereen heeft een mening, iedereen wil iets beter kunnen en mensen vinden niet snel iets echt goed. Medestudenten hebben zoveel gezien, het is moeilijk om op te vallen.
Er is toch altijd wel iemand die het voor elkaar krijgt te verassen en extra complimenten te krijgen. En ik wachtte op het moment dat ik dat was. En ik werkte harder en harder. Dat is een goede eigenschap, hard werken. Maar het werkt je soms ook wel eens tegen. Want harder werken betekend ook dat je het steeds beter wilt doen en heel prestatiegericht gaat werken. En hard werken op het toneel is nooit fijn om naar te kijken.
Na mijn try-out wist ik dat ik weer niet die ene persoon zou zijn. Ik zou niet beter zijn dan anderen uit mijn klas. Ik gun ze ook hun succes, echt. Maar ik wilde het zelf ook zo graag.
Dus toen besloot ik vlak voor mijn concert dat ik het niet ging doen voor de complimenten, ik ging het niet doen voor het beste cijfer, ik ging het niet doen voor mijn ouders of vrienden die in de zaal zaten. Ik ging het doen voor mezelf. Ik ging het doen omdat ik deze nummers gekozen had, er keihard voor gewerkt had en de nummers zo was gaan haten doordat ik ze honderd keer gedaan had. Deze nummers wilde ik ooit doen. Ik wist wat ik hiermee wilde, ik wist hoe ik mezelf neer wilde zetten. En ik ging genieten van wat ik ooit wilde doen. Dit was mijn moment. Dit was mijn concert. Het podium was voor mij en ik ging daar doen wat ik wilde doen.

Dat ik daarna de reacties kreeg die ik altijd wilde hebben, had ik niet verwacht. Maar het ging gewoon echt heel erg goed. En hoewel de reacties heel lief zijn, daar deed ik het niet voor. Een cijfer heb ik ook nog niet, maar dat maakt me ook niet meer zo erg uit. Ik heb mezelf bewezen dat ik eerlijk en puur en open kan zijn op het toneel. Ik heb de stap gezet die ik wilde zetten en dat is voor mij genoeg. De rest doet me minder (het doet me natuurlijk nog steeds iets, maar minder).

Ondertussen is het zaterdagavond, weer precies tien voor negen (creepy). Ik heb deze brief in stukjes en beetjes geschreven in de paar pauzes die ik had. Vandaag sta ik op het toneel met de 'grote sterren uit het vak', begeleid door een heel groot orkest. Mijn stem is op, ik heb geen energie meer. Iedereen stort in. Zodra we gaan zitten, kunnen we niet meer en vallen we in slaap.
Maar ik ben gelukkig, want ik doe toch maar mooi wat ik altijd wilde doen. En ik doe het voor mezelf.

Ik ben zo blij dat je erbij was om dit met me te ervaren. Al heb ik het niet VOOR jou gedaan, ik ben heel blij dat je er wel getuige van was.

Likjes van Britt.

Door Peggy de Haan.

maandag 16 november 2015

Weekvlog: Die met al het vocale geweld.


Zoals jullie in mijn vorige blog hebben kunnen lezen, heb ik een hysterische week gehad. Super leuk en ontzettend inspirerend, maar hysterisch. En volgende week wordt dubbel zo erg. Maar wat voel ik me weer levendig deze weken.
Ik heb mijn camera deze week wat minder opgepakt, dus het is een iets kortere vlog. Maar ik denk dat ik nu wel de iets interessantere momenten op video heb gezet in plaatst van elke dag maar tegen de camera vertellen wat ik allemaal gedaan heb. En ik denk dit dus leuker is om naar te kijken. Ik heb er in elk geval nog veel plezier in.


zaterdag 14 november 2015

Lieve Romy: The show must go on.


Lieve Romy,

Een half jaar geleden was ik druk op zoek naar nummers voor mijn solo concert. Heerlijk vond ik dat, dagenlang luisteren, kijken en iets zoeken waar ik enthousiast van werd. Nummers waarvan ik echt dacht: dit wil ik zingen en performen.
Na een half jaar aan diezelfde keuzes gewerkt te hebben, er ontzettend mee geworsteld te hebben, had ik er deze week geen zin meer in. Mijn concert is nog lang niet af en ik had geen zin meer om zoveel te oefenen. Afgelopen week waren de eerste twee concerten van klasgenoten. Ik was zo jaloers dat zij al aan de beurt was en ik nog een hele week aan dat materiaal werkte waar ik niet meer van kon genieten.

Regel nummer 1 in showbizz-land (did I really just use that word?) is: The show must go on. Zelfs als Romy Monteiro (The Bodyguard) haar arm breekt en haar understudy eigenlijk nog niet gerepeteerd heeft, moet ze op. Voorstellingen worden nauwelijks echt afgelast. Dus toen een schoolgenoot uit de tweede woensdag haar voet brak (arme meid), twijfelde ik geen moment en bood ik aan haar rol over te nemen in het concert van een klasgenoot. Ik deed het echt niet om de reddende engel uit te hangen, ik voel me gewoon geroepen om zoiets te doen. Ik ben nou eenmaal heel goed in snel oppikken. Dus ik heb in twee dagen een hele dans geleerd + meegezongen met het concert van die klasgenoot. Onverwacht stond ik vijf dagen eerder op dat kleine podiumpje wat wij op school hebben. En de adrenaline gaf me zo'n kick. Dat had ik echt weer even nodig. Iets onverwachts doen. Hard moeten werken om te overleven. Even helemaal niet op automatische piloot. Helemaal niet: 'Ja, dit heb ik al honderd keer gedaan en ik moet het nog meer repeteren'. Maar juist nog overal over na moeten denken en echt bezig zijn. Heerlijk.
Daarnaast waren de concerten van mijn klasgenoten gewoon ook echt f-ing goed. Het helpt natuurlijk heel erg als er ineens een lichtje op staat en je door een zender mag zingen, dat doet zoveel goeds voor je performance. Maar hun concerten waren ook gewoon echt heel goed en ik was mega trots. Daardoor kreeg ik ook weer zin om hard te werken. Want ik had nog maar 5 dagen en ik mocht hier nu natuurlijk niet meer onder gaan zitten. Ik wilde minstens net zo goed zijn als zij. Maar natuurlijk liever nog beter.
En toen was daar gisterenavond Musicals in Concert in het Ziggo Dome. Het walhalla van de Nederlandse Musicalfans. Het is een beetje gek om daar als 'bijna professional' naartoe te gaan, omdat je tussen al die fans staat (en regel twee in showbizz-land is: je bent geen fan). Maar ik kon het niet laten (en ik had gratis kaartjes). En hoewel er genoeg was waar ik niet bij had hoeven zijn, ben ik ook zo blij dat ik het niet gemist heb. Ik heb niet gemist hoe Simone Kleinsma het hele Ziggo Dome vult met één glimlach, hoe bijzonder en secuur ze met haar tekst om gaat en hoe grootst zij kan spelen zonder dat het onnatuurlijk wordt. Ik heb niet gemist hoe Pia Douwes en Stanley Burleson eigenlijk Elisabeth niet meer konden zingen en mij toch kippenvel all over konden bezorgen. Ik heb niet gemist hoe Freek Bartels en René van Kooten niet alleen samen Gaston, maar ook Gethsemane zongen en iedereen omver bliezen. Ik heb niet gemist hoe makkelijk Willemijn Verkaik Defying Gravity er weer eens uit wist te gooien in 3 talen. En ergens weet ik dat dit gewoon maar mensen zijn. Mensen die hard gewerkt hebben om hoger op te komen in dit vak. Mensen die zelf waarschijnlijk ook bijna niet kunnen geloven dat ze daar mogen staan.
En naast musical grootheden stond ook een oud school/klasgenoot daar op het intense toneel in het Ziggo Dome. Hij was een van de dansers en hij straalde zo erg dat ik kon janken van trots. Dat is een van ons. En hij staat daar. Als hij dat kan, dan moet ik dat toch ook ooit kunnen?

Ik heb volgende week 1 auditie (en in de week erna nog 1) en 6 verschillende optredens waar ik 17 nummers voor moet instuderen, 2 monologen en een dialoog. Elke keer als ik denk dat ik het druk heb, wordt het de week daarna nog drukker. Het is hysterisch druk maar oh oh oh oh oh oh oh wat is het vet om te doen. I'm so blessed!

Jij hebt het deze week vast ook heel druk gehad. Maar houd alsjeblieft ook je plezier.

Likjes van Britt.


maandag 9 november 2015

Weekvlog: Die met de koltrui.


Deze week stond ik echt een beetje op standje overleven. Ik had geen enkele avond vrij en mijn verkoudheid maakte het niet beter om elke dag tot zo laat nog bezig te zijn. Gelukkig waren er ook een heleboel leuke dingen in die avonden. Ik heb ze weer allemaal voor jullie op een rijtje gezet en ik hoop dat jullie er weer net zo van genieten als ik.


zaterdag 7 november 2015

Lieve Romy: Herfst struggles.




Lieve Romy,

Ten eerste: I loved your Autumn Survivalguide blog. Ik begin langzaam te denken dat herfst mijn favoriete seizoen is. Ik houd van de kleuren van de bladeren in de herfst, ik houd van meerdere lagen kleding en ik houd van cosy koffie of thee drinken, meerdere keren per dag. Dat het dan af en toe regent, daar kan ik wel genoegen mee nemen. Maar er zijn een paar andere dingen aan herfst die me niet zo gelukkig maken.
Ten eerste had ik deze week mijn eerste verkoudheid te pakken. En een goede ook. Het is vervelend om de hele tijd zo vol te zitten met snot dat je er hoofdpijn van krijgt en dat belemmert je natuurlijk in je doen en laten, want je wordt sneller moe. Maar wat het aller vervelendste was, was dat ik niet kon zingen. En er werd maar weer bewezen dat ik zelden een les heb waar ik niet hoef te zingen. Niet kunnen zingen is heel irritant. En het heeft de stress voor het concert niet minder gemaakt, nu ik de hele week niet heb kunnen oefenen.
Ten tweede is daar dan het openbaar vervoer (ik weet dat ik eigenlijk ook gewoon moet gaan fietsen, maar vergeet dat even). Waarom zetten ze in de metro's/treinen/trams/bussen de verwarming zo hoog?! People are dying out here. Ik kleed me warm aan, omdat ik over straat moet en al verkouden ben dus mezelf zo veel mogelijk wil beschermen tegen meer verkoudheid. Dan moet ik een al overvolle metro in, omdat het nou eenmaal spitsuur is. Iedereen moet staan, ik heb drie tassen bij me en sta tussen twee net iets te dikke mensen in en dan staat de verwarming ook nog eens op zijn hoogst. Ik kom steeds compleet bezweet op school aan en heb dan echt geen opwarming meer nodig voor mijn dansles.... Mag ik de OV-bestuurders er even aan herinneren dat helemaal bezweet en warm naar buiten de kou in moeten echt nog slechter is voor je dan normaal? En dat, als ik niet kan zitten, ik op de helft van de rit een beetje onpasselijk wordt van de hitte. Ik zou bijna alleen dat zomerjurkje aandoen om het in de metro niet zo ontzettend heet te hebben.
Hetzelfde geldt trouwens eigenlijk voor winkels. Heel lief dat jullie ons een beetje op willen warmen, maar houd het acceptabel alsjeblieft.

Nou, verder kan ik dus best wel genieten van de herfst. Ik ga vandaag beginnen bij mijn nieuwe baan, spannend.

Ik zie je snel!

Likjes van Britt.

donderdag 5 november 2015

#zeghet

Massaal was afgelopen maandag #zeghet trending topic op Twitter. Onder deze hashtag delen vrouwen die seksueel misbruikt zijn hun verhaal.
Ik ben heel open. Zowel persoonlijk als op internet. Ik zet dingen op mijn blog die andere mensen misschien niet zo snel zouden delen. Ik weet dat het heftig om sommige verhalen te delen. Het is immers door iedereen te lezen en zal voor altijd ergens te vinden zijn. Soms denk ik wel eens: 'Britt, moet je dat nou echt wel doen?'. Niet omdat ik het niet wil delen of vertellen, maar omdat ik bang ben dat anderen me te open vinden. Er zullen vast mensen zijn die zeggen: Britt deelt alles. Dat is niet waar. Er zijn genoeg dingen die ik niet op internet zet. Ik denk erover na wat ik wil delen en wat niet. En dit wil ik delen. Gewoon om het taboe weer een beetje meer de wereld uit te helpen. Zoals al die andere stoere vrouwen op dit moment ook doen.

Ik was 13 en ik was in de sauna voor de verjaardag van mijn nichtje. We waren met z'n drieën en het was naakt-dag. Achteraf vind ik het vreemd dat drie meisjes van rond de dertien op naakt-dag naar de sauna mochten zonder begeleiding, maar toen voelde het heel normaal. We zwommen een beetje, we gingen sauna's in en uit en uiteindelijk eindigden we in de jacuzzi buiten. 
Een man kwam ons achterna omdat we onze babylotion vergeten waren in de sauna. Wij hadden niet eens door dat we hem kwijt waren en bedankte de man vriendelijk. Hij kwam bij ons in de jacuzzi zitten en stelde zich voor als Laurence. Hij zei dat hij masseur en na een gesprekje bood hij ons een massage aan. Het voelde toen al niet goed, maar wij als dertienjarige, naïeve meisjes durfden niks te zeggen. 
Na een korte massage waarbij duidelijk te zien was dat hij een stijve had (terwijl ik niet durfde te kijken, ik had nog nooit een penis in het echt gezien), besloten wij verder te gaan. 
Maar waar we ook heen gingen, hij bleef ons volgen. Steeds kwam hij een paar minuten na ons binnen tot hij ons weer alleen had.
In de zoutsteen sauna zei mijn nichtje, die op dat moment nog een massage van hem ontving: 'Britt dit moet je echt voelen, dit is zo lekker.' Met tegenzin ging ik zo ver mogelijk van de zeker al veertigjarige man vandaan zitten. Hij trok me tegen zich aan en ik voelde zijn stijve in mijn rug. Hij masseerde me en na een paar minuten gleden zijn handen steeds verder naar beneden. Hij wreef over mijn borsten en langs mij kruis. Het kan nooit lang geduurd hebben. Een minuut, misschien niet eens. Toch durfde ik niks te zeggen. Toen hij zei dat ik klaar was, wist ik dat mijn andere nichtje nog aan de beurt was, maar ik kon hem niet stoppen. Ik ben naar buiten gelopen om even 'af te koelen'. Was dit nou echt gebeurd? Was dit mij overkomen? Was het eigenlijk wel echt zo? Het was zo kort dat ik me bijna niet kon voorstellen dat ik echt aangerand was. Ik moest terug naar binnen. Tegen hem schreeuwen dat hij een viezerik was en dat hij moest stoppen. Maar ik durfde niet. Ik durfde niets te doen.

De volgende dag heb ik alle moed bij elkaar moeten verzamelen om het aan mijn moeder te vertellen. Ik had met mijn nichtjes afgesproken dat we het maar aan een paar mensen zouden vertellen. Onze ouders waren niet inbegrepen in ons lijstje. Die zouden vast zeggen dat we logen of dat het onze eigen schuld was. 
Mijn moeder begreep het natuurlijk wel en we gingen gelijk aangifte doen bij de politie. Politie die zei: 'Je moet het maar niet tegen te veel mensen zeggen. Mensen gaan anders naar je kijken als je seksueel misbruikt bent.'
Nog steeds vind ik dat een gek advies. Ik ben jaren bang geweest om te vertellen wat er gebeurd was, want ik wilde niet dat mensen anders naar me zouden gaan kijken. Advies van de politie nam ik heel serieus. Pas op latere leeftijd heb ik heel open over mijn verhaal durven vertellen. Ik besefte me ineens dat ik er niet voor schaamde. Ik had niks verkeerd gedaan. Ik moest meiden vertellen dat het zoveel vaker gebeurd dan je denkt. Ik weet zeker dat er meerdere mensen om me heen zijn die seksueel misbruikt zijn en niemand praat erover. Waarom niet? Ik ben niet vies, ik ben niet dom, ik ben niet voor altijd beschadigd. Ik ben aangerand en ik ben er niet een ander mensen door geworden. Ik denk niet dat de ervaring me echt veranderd heeft, behalve dat ik veel opener geworden ben.
Hoe dan ook is het iets wat je altijd met je mee draagt. Ik zal nooit begrijpen hoe een oudere man het in zijn hoofd haalt om aan meisjes van 13 te zitten. Ik ben nog heel lang bang geweest om hem tegen te komen (voor zover ik weet is hij nooit opgepakt). Maar uiteindelijk heeft het me niet zo veel veranderd.

In de tweets met #zeghet stond ook heel vaak: Wat dapper dat je dit deelt. Gek eigenlijk, dat het dapper is dat je zoiets verteld. Ik begrijp natuurlijk heus wel dat mijn ervaring lang niet zo erg was als die van sommige andere meiden EN jongens. Ik snap echt dat je veel meer beschadigd en getraumatiseerd kan worden dan ik was. Toch vind ik het zo gek dat het dapper is als je het deelt. Het zou normaal moeten zijn. Iedereen zou daarover moeten kunnen praten. Niet alleen omdat we elkaar moeten waarschuwen dat het zoveel sneller gebeurd dan je denkt (ik dacht ook, dat zal mij nooit overkomen). Maar ook omdat erover praten mij zo erg geholpen heeft. Juist het geheim houden en er niet over mogen/kunnen praten vond ik heel zwaar. Het helpt om erover te praten. Dan weet je dat je niet gek bent en dat je je niet aan stelt en dat het niet jouw schuld is en dat je er nog steeds mag zijn. Praten maakt het zo veel beter en makkelijker.

Dus ik deel mijn verhaal. Openbaar. Op internet. Dat is niet dapper. Ik schaam me er niet voor. Ik zeg het. Want ik ben lang niet de enige. En dit MOET bespreekbaar gemaakt worden. Dit mag niet langer een taboe zijn.

maandag 2 november 2015

Weekvlog: Die met de Frozen Medley.


Het is bijna kerst dus ik ben helemaal into Frozen. En ik dacht, ik ga gewoon mijn blog ermee vol spammen. Mijn nieuwe jas draagt zeker bij aan mijn Frozen-stemming.
Ik had een heerlijke rustige week en kon weer dingen doen die echt nodig waren (en een heleboel dingen die niet echt nodig waren).
Het is niet zo'n hele lange deze keer. Ik probeer echt nog een beetje de balans te vinden in wat leuk is om te filmen en wat niet en hoe ik jullie zo veel mogelijk kan laten zien. Ik doe mijn best!