donderdag 31 december 2015

Wat ik leuk vond aan 2015.

Vorig jaar deed ik iedere maand een monthly favorites. Die blog heb ik dit jaar, eigenlijk niet meer geplaatst. Maar mijn 'Wat ik leuk vond aan dit jaar' van vorig jaar was een van mijn favoriete posts. En ook dit jaar is het weer 31 december geworden. Vanavond luiden we knallend 2016 in en nu neem ik weer even te tijd om terug te kijken op een fantastisch jaar. Want wat was het super!
Net als vorig jaar, maar nu een jaartje later: Wat ik leuk vond aan 2015.

1. De Vakantiebeurs - 17 en 18 januari:
Dit jaar mocht ik als een prinses rondhuppelen op de Vakantiebeurs om MusicalCamp te promoten. Een stuk of 8 keer zong ik Let it Go met allemaal schattige kinderen die me adoreerden, omdat ik toch echt Elsa was. De kinderen huilden niet, de kinderen schreeuwden niet, ze deden gewoon allemaal te schattig mee en ze knuffelden me en ik was intens gelukkig. En daarnaast was ik met een hele lieve, leuke groep vrienden een weekend in Utrecht. Wat heb ik genoten van dat weekend.





2. Flight - 8 februari, 22 maart en 4 april:
Dit is toch wel hetgene waar ik het meest trots op ben van dit jaar. Flight. Het is echt een uit de hand gelopen project geworden, maar voor we het wisten stonden we 'ontdekt' op de site van Avro Musical, hadden meer bijna 5.000 mensen onze video bekeken, waaronder mensen uit het werkveld die hem op repeat luisterden. Bi-zar hoeveel reacties we erop gekregen hebben en nog steeds krijgen. We zijn alweer aan het nadenken over een nieuwe cover, want dit smaakt naar zoveel meer. Maar zelf ben ik ook wel heel trots op het eindresultaat. Dit is letterlijk het enige filmpje van mezelf waar ik me op geen enkel punt irriteer. We klinken goed en ik luister met veel plezier naar mezelf. Dat vind ik best een grote doorbraak!





3. Propedeuse halen - 11 maart:
Ja, ik deed er redelijk lang over. Maar met meer dan anderhalf jaar vertraging haalde ik dit jaar dan eindelijk mijn propedeuse. Wat viel er een druk van mijn schouders! Ik voel me zoveel zekerder op school nu ik dat papiertje heb, hoe stom dat ook klinkt. Ondertussen ben ik al over de helft van mijn opleiding!


4. Pitch Perfect 2 premiere - 11 mei:
Ik mocht op deze premiere niet alleen het entertainment van de avond verzorgen (met 4 mensen op de rode loper, super tof), maar ook 2 filmpjes voor de Facebook opnemen die echt binnen een dag iets van 4000 keer bekeken waren. Niet de beste kwaliteit ooit, maar het was tof om zo'n kans te krijgen!





5. Showcase - 25 en 26 juni:
Met de hele opleiding het Oude Luxor vullen is ieder jaar toch weer bijzonder. Ik ben zo trots op wat mensen waarbij ik op school heb gezeten bereiken en hoe goed hogere jaars zijn. Dit jaar raakte vooral het Parade-blok me, maar überhaupt daar weer mogen staan was weer de kroon op het schooljaar.


6. Mijn borstverkleining - 3 juli:
Ik heb er niet veel meer over verteld in mijn blog, maar dit is echt hetgene waar ik het meest trots op ben in mijn leven. Dat ik deze keuze gemaakt heb. Het was een paar weken even afzien, maar wat voel ik me nu goed in mijn lijf. Ik sta rechter op, ik draag andere kleding en ik zeg regelmatig even: 'Jongens, kijk hoe mooi mijn tieten zijn in dit shirt.' Ik ben gewoon super blij met hoe ik er nu uit zie. Ik verstop me niet meer en pas nu valt het mensen ook op dat ik eigenlijk toch wel mooie, nog steeds grote, borsten heb. Dat komt omdat ik ze zelf ook laat zien. Ik heb nergens spijt van en ik ben zo blij dat ik dit gedaan heb!

7. Mijn 21ste verjaardag - 18 juli:
Dit jaar werd ik 21! En omdat ik zelf natuurlijk nog een beetje in de kreukels lag van het vorige punt, heb ik heerlijk met vrienden op de bank gezeten en films gekeken. Het was niet een super party, maar het was heel gezellig en goed voor mijn nog niet helemaal fitte lijf.




8. Rhodos - 22 t/m 29 juli:
Mijn heerlijke vakantie in Rhodos. Wat een mooie plek met mijn lieve familie. Al ben ik niet zo heel erg van de zonvakanties en heb ik bijna de gehele vakantie Japanse Puzzels gemaakt, toch verdiende hij zeker een plekje in mijn top 10!





9. MusicalCamp - 30 augustus t/m 7 juli:
Vanwege mijn borstverkleining kon ik dit jaar niet meer als leerling op MusicalCamp. Maar precies om diezelfde reden werd er voor mij wel een uitzondering gemaakt en mocht ik langskomen. Het was niet helemaal de bedoeling dat ik de hele week bleef en zou helpen met alles, maar dat kwam omdat ik me er zo vermaakte. Die mensen zijn echt mijn tweede familie en ik vind het zo fijn dat ik er toch weer bij was dit jaar. En mijn vlog won de tweede prijs bij de vlogwedstrijd! Dus volgend jaar ben ik er gewoon weer bij als leerling. Maar dat is dan toch wel echt mijn laatste jaar (dat zeg je elk jaar Britt, we shall see.)



10. Mijn solo concert - 17 november:
Het was een heftig halfjaar. Een eigen concert samenstellen is eng en zenuwslopend en stressvol en ook super tof. Om uiteindelijk een hele avond te vullen met alleen jijzelf. Of, nou ja, een half uur. Natuurlijk zijn er dingen waarvan ik dacht: dit had ik echt anders moeten doen. Maar over het algemeen ben ik heel blij met wat ik uiteindelijk bereikt heb!


Het was weer een jaar met heel veel hoogtepunten. En hoewel natuurlijk niet alles altijd helemaal goed gaat, is er zoveel en meer dan genoeg om van te genieten. Dit zijn maar een paar hoogtepunten uit een heleboel leuke dingen dit jaar. En op naar nog zo'n topjaar!

Ik wens iedereen via deze wijze een heel gelukkig nieuwjaar. Geniet van het uiteinde en nog meer van weer een nieuw jaar, want wat gaat te tijd toch ontzettend snel!

dinsdag 29 december 2015

The Casual Christmas Gear.


Merry Christmas allemaal!
Oké, kerst is echt al voorbij en er was een beetje radiostilte op de blog. Maar ik heb een heerlijke kerst gehad met veel te veel eten zoals altijd en gezellig familie met spelletjes en kerstfilms en een heleboel voorstellingen.
Ik heb vier kerstdagen gevierd en er was natuurlijk een beetje crisis, want ik heb geen feestelijke kleding voor vier dagen! Vroeger kocht ik altijd speciaal een kerstjurk of kerstoutfit die ik dan de hele kerst droeg. Tegenwoordig moet ik die outfits zelf bij elkaar sprokkelen en heb ik meestal, zeker in december, geen geld om een hele outfit aan te schaffen. Daarnaast ligt mijn hele kast vol met zoveel kleding waar vast wel iets gepasts tussen zit. Dus de afgelopen jaren heb ik altijd iets gedragen wat ik al had.
Dit jaar kocht ik, naast een nieuwe, foute kersttrui, toch ook een fancy-glittertrui voor kerst. Gewoon omdat hij zo goed stond bij mijn zwarte rok. Nu is kerst voorbij en heb ik een fancy-glittertrui die zo goed staat bij mijn zwarte rok. Wat doe je met je kerstkleding als het geen kerst meer is? Niet weggooien hè. Ik presenteer u: The Casual Christmas Gear.





Jas: Marks & Spencer, Trui: Primark, Broek: Monki, Schoenen: Zara.
Foto's door: Romy.


Zien jullie dat ding in mijn hand? Jup, dat is mijn gloednieuwe gouden iPhone 6. Ik had heel veel ruzie met PostNL en mijn pakket heeft er anderhalve week over gedaan, maar hij is dat toch eindelijk echt bezorgd. Ik ben zo blij. Ik kon mijn abonnement verlengen, dus hij was helemaal niet zo duur!


Deze tas heb ik cadeau gekregen van mijn beste vriend voor mijn verjaardag. De tas past perfect bij mij (ik kreeg de opmerking dat wat op mijn tas stond, de waarheid is) en een meisje kan nooit genoeg canvas tassen hebben (just saying).


Dit is dan echt mijn fancy-glittertrui. Hij is van de Primark, dus iedereen heeft hem, maar dat maakt me niet uit. Ik vind dat mijn borsten hier echt mooi in zijn en nee, ik schaam me niet dat ik dat zeg. En ik vind hem niet eens zo heftig dat ik hem niet op een normale dag zou kunnen dragen!




donderdag 24 december 2015

Vlog: Die met al het gePIEP.


Wow, long time, no see. Ik had deze vlog afgelopen zaterdag al ge-edit, maar ik was te lui om hem up te loaden. Vandaar vandaag nog een sfeerimpressie van mijn optreden van afgelopen vrijdag op het kerstdiner in het stadhuis, om lekker nog een beetje in de kerststemming te komen.
Ik vond het leuk om weer te vloggen, ik heb het toch wel gemist! Er waren zoveel momenten die ik stiekem toch vast wilde leggen. Ik was deze vakantie weer druk bezig met filmen, tot ik dinsdag echt keihard mijn camera liet vallen. De lens is nu lichtelijk kapot en stelt nog minder goed scherp dan hij al deed, dus ik hoop dat ie het nog goed genoeg doet te kunnen blijven filmen.
Want ik vind het vloggen toch wel heel leuk!
Ik heb het deze vakantie druk gehad met uitslapen, in bad gaan, eten en kerstfilms kijken. Ik heb net Elf gekeken. En het is kerstavond! Dus vrolijk kerstfeest allemaal! Geniet van jullie kerst!
En ook een beetje nog van deze vlog.

zaterdag 19 december 2015

Lieve Romy: All I want for christmas is you.

De laatste loodjes: de generale repetitie van mijn laatste optreden voor de vakantie. Ik had duidelijk mijn make-up of haar nog niet gedaan ;)
Lieve Romy,

IIIII don't want a lot for christmas, THERE is just one thing I need. I don't care about the presents, underneath the christmas tree. I just want you for my own. More than you could ever known. Make my wish come trueeeehoehoehoe. All III want, for chrisamas, iiiiiiis, youhoehoe!

Het is eindelijk vakantie! De laatste loodjes waren echt het zwaarst en wat ben ik blij dat ik vandaag een dag vrij had. Ik heb vannacht 11 uur geslapen en heb toen ook nog 2 keer in de tram en tijdens de film vanmiddag bijgeslapen. Heerlijk! Nu lig ik weer in bed met kerstmuziek in mijn kersttrui met een heleboel vlogmas' om terug te kijken en een heerlijke geurkaars op. Genieten!

De laatste loodjes waren zwaar. Ik had deze week niet alleen last van extreme vermoeidheid, maar ook van het geen-zin-het-boeit-me-allemaal-niet-meer syndroom. Alles heb ik uitgesteld tot later. En alle repetities voor het kerstdiner van de burgemeester, waar we onze week mee afsloten, hielpen niet echt mee. Tot het moment zelf had ik er echt geen zin meer in. Maar om dan op te treden voor mensen die zo dankbaar zijn dat we er waren en ons zo getalenteerd vinden, nog even handjes te schudden met de burgemeester zelf en daarna mee te mogen genieten met het uitgebreide toetjesbuffet hielp me toch wel in de feeststemming. En zeker de mega grote kerstboom hielp daaraan mee.

Nu staat er een relaxt weekje gepland met een heleboel tijd om bij te slapen en kerstfilms te kijken, maar ook om veel vrienden en familie te zien. Ik ben nu meer in de kerststemming dan ooit. Een paar weken geleden riep ik nog keihard op een feestje dat ik mijn familie vandaag zou achterlaten en nooit meer om zou kijken voor een carriere in New York en deze kerst vind ik familie het aller belangrijkste. Zeker nu mijn zus deze week een auto-ongeluk gehad heeft, kan ik me niet indenken dat ze er deze kerst niet bij zou zijn geweest. En ook al zal het niet de makkelijkste kerst ooit zijn, het is nu extra belangrijk om bij elkaar te zijn en te vieren dat we er allemaal nog zijn. En ineens weet ik wat ik wil voor kerst:
All I want for christmas is you, mijn familie, mijn vrienden. Ik heb niet veel meer nodig dan een beetje liefde en geluk.

Dus have yourself a merry little christmas. Ik zie jou dinsdag voor ons fantastische kerstdiner waar ik nu al zin in heb, want ook vier ik deze week dat ik jullie (daarmee bedoel ik alle zwerries) tot mijn vriendengroep mag rekenen. En ik ga snel nog even een recept voor pompoensoep opzoeken!

Tot dinsdag en likjes van Britt.


woensdag 16 december 2015

We hebben allemaal een engeltje op onze schouder.


Ik doe het niet vaak. Normaal ben ik blij met de keuzes die ik maak of dankbaar dat alles zo goed verloopt. Maar vanochtend had ik toch echt en 'stel dat' momentje.
Want hoewel mijn leven als een goederentrein doordendert zonder plaspauzes, hebben leden in mijn gezin even een stapje terug moeten doen. En toen ging ik dus toch stel datten.
Stel dat we later waren geweest en het wel kanker was geworden? Of stel dat het er helemaal niet gezeten had en we gewoon vrolijk door hadden gekund met ons leven, nou ja vooral jij?
Stel dat jij niet had besloten vannacht de auto om een lantaarnpaal heen te vouwen. Of stel dat je iets harder gereden had en je dus niet alleen de auto, maar ook jezelf om die paal heen gevouwen had en er anders vanaf was gekomen dan met een paar gekneusde ribben.
'We hebben allemaal een engeltje op onze schouder.'
Typisch dat precies jij, die de auto total loss reed (waarna ik nooit meer in een auto zou durven stappen, ook al heb je vrijwel niks) in mijn Sinterklaas gedicht schreef dat ik, naast alle drukte, niet moest vergeten even stil te staan. Zo'n Sinterklaas gedicht waar ik echt geen tijd meer voor had, waardoor ik maar gewoon een brief schreef. En ik riep nog, ironisch, ik sta niet stil, daar heb ik echt geen tijd voor.
Nou, ik sta stil hoor. Ik heb mijn ochtendroutine op pauze gezet om heel even na te denken. Want ineens zijn die Sondheim nootjes waar ik alleen maar mee bezig was niet meer belangrijk. Wat maakt het mij nou uit of ik de goede noten zing? Hoe kan het dat dit het belangrijkste in mijn leven geworden is? Hoe kan het dat een jaarlijks optreden voor de burgemeester in het prachtige stadhuis gewoon maar weer een optreden is geworden, waarvoor we nog lang moeten repeteren 's avonds waardoor we allemaal chagrijnig worden omdat we met een te grote groep zijn? Hoe kan het dat ik hier niet meer van geniet?
'We hebben allemaal een engeltje op onze schouder.'
Ik sta weer even stil. Ik kijk naar mijn leven. Want eigenlijk is het gewoon super vet dat ik dit allemaal mag doen. Dat ik dit leven leef. Dat ik op geweldige feestjes aan het netwerken ben met de top van musicalland, terwijl een jongen die bij mij in de brugklas zat mijn glazen op mag halen en met de schaal bitterballen rond gaat. Dat het maar kalkschilfertjes en dat het maar een paar gekneusde ribben zijn en dat het allemaal wel weer goed komt. Dat we er met de schrik vanaf komen en weer door mogen met ons veel te drukke, chaotische, succesvolle leven waar we allemaal zo gelukkig zijn.
Ik doe het weer, ik schrijf weer een blog over hoe dankbaar ik ben. Maar echt, we staan er niet genoeg bij stil. Ik in elk geval niet. En zeker nu de kerst eraan komt, had het allemaal ook heel anders kunnen zijn. Maar wat als we gewoon een normale kerst kunnen vieren dit jaar? Dat het ons weer gelukt is? Hoe fantastisch zou dat zijn?
'We hebben allemaal een engeltje op onze schouder.'
En jullie zijn die van mij. En dwingen me om stil te staan. En dankbaar te zijn.
Bedankt. Ik houd van jullie.

zondag 13 december 2015

Lieve Romy: IK. BEN. KAPOT.



Lieve Romy,

Mijn brief is een dag te laat. Ik weet het. Maar ik kon het echt niet helpen. Ik ben echt kapot en ben gisteren veel te vroeg in slaap gevallen.

Het is echt duidelijk de laatste week voor de vakantie. Ik ben constant moe, mijn weerstand is slecht, ik zit onder de puisten omdat ik zo slecht eet, ik heb geen zin meer om aan mijn schoolwerk te beginnen en ben contant aan het soggen. Maar gelukkig, volgende week rond deze tijd, heb ik mijn heerlijke en zwaar verdiende vakantie.

Wist je dat ik al 4 weken geen vrije dag meer heb gehad? Natuurlijk zijn vrije dagen niet altijd nodig, maar ik heb ook 4 weken lang bijna elke dag 13 uur lang gewerkt. En ik heb dus ongeveer per week 65 tot 70 uur gewerkt. Natuurlijk heb ik dan mijn pauzes meegeteld. Dat is 20 uur meer dan een gemiddelde fulltime baan. IK. BEN. KAPOT.

Nog een weekje. De laatste lessen, de laatste verslagen, audities en optredens voordat ik een week lang mag slapen. Ik kan niet wachten.

Ik ben ook zo in de kerststemming. Ik zou bijna een kerstboom aanschaffen voor die ene week dat ik nog thuis ben. Ik ben op dit moment al gezellig kerstmuziek aan het luisteren en dat gaat voorlopig ook niet uit.

Volgende week hebben we eindelijk weer tijd voor elkaar! Ik heb echt heel erg zin om samen te shoppen, outfits te shooten, koffie te drinken en tijd te besteden. I can't wait.

Ik zou nog over van alles willen praten, maar ik ben echt te moe om na te denken. Ik ga nu snel weer een van mijn favoriete hobby's uitvoeren. SLAPEN!! THANK THE LORD! Morgen gaat de wekker om 6.45u. #hetgoedeleven.

Slaap lekker!

Likjes van Britt.

zondag 6 december 2015

Alweer op zoek naar mijn andere zelf.


Ik kwam verkeerd om. Zeg maar andersom. Een stuitligging, noemen ze dat ook wel. Maar 3% van de kinderen wordt geboren met een stuitligging. De meeste kinderen die in een stuitligging liggen, komen eerst met hun billen, maar ik besloot eerst mijn mijn benen te komen. Ik kwam dus dubbel verkeerd en daarna dacht de verloskundige dat ik een jongetje was.
Ik denk dat ik dus altijd anders ben geweest. Ik heb in ieder geval altijd anders willen zijn.
Gek eigenlijk hoe dat werkt. Op de basisschool ben je gewoon. En als je dan raar of anders bent, weet je niet zo goed hoe je dat moet veranderen. Op de middelbare school ben je vastbesloten om dit keer niet de rare te zijn en je doet zo hard mogelijk je best om niet anders te zijn. Erbij horen, hetzelfde zijn, dat is belangrijk. En nu op een kunstopleiding is het weer heel belangrijk om anders te zijn. Je wil opvallen. Je wil dat mensen hoge verwachtingen van je hebben en die dan waar maken. Natuurlijk is het makkelijker om te verrassen als mensen geen of weinig verwachtingen hebben. Maar je wil niet dat mensen denken: 'Oh ja, Britt, wat deed die bij het vorige optreden ook alweer?' Je wil memorabel zijn. Je wil mensen ontroeren en het denken van mensen veranderen. Je wil anders zijn, want hetzelfde heeft iedereen allang gezien.

Ik begon mijn blog met die ene post over het vinden van mezelf. Op het moment dat ik mijn blog begon, zat ik nogal met mezelf in de knoop. Ik was heel erg op zoek naar mijn eigen identiteit. Ik weet nog dat ik zo graag aardig gevonden wilde worden en er zo graag bij wilde horen, dat ik me aan iedereen ging aanpassen. Ik kon het met iedereen goed vinden, iedereen vond me aardig, maar niemand zag echt wat voor iemand ik nou was. Vooral omdat ik bij iedereen iemand anders was.
Dus zocht ik naar wie ik nou echt was.  Ik wist niet waar of wat ik moest zoeken en was ik tijdens die zoektocht dan niemand? Ik besefte me dat ik niet hoefde te zoeken. Ik was op dat moment al iemand, dus waarom zou ik gaan zoeken? Dus was ik gewoon wie ik was en daar was ik gelukkig mee.

Ondertussen is het 2,5 jaar later en ben ik mezelf. Mijn leuke, betrouwbare zelf. Ik weet wie ik ben en ik ben trots op wie ik ben. Ik ben anders en ik ben bijzonder. Ik weet wat mijn sterke punten zijn en ik kan ze ook benutten. Ik ben een werkpaard, ambitieus en een doorzetter. Ik heb zowaar 5 competenties op mijn CV kunnen zetten waar ik compleet achter sta.

Maar toen kwam die ene vraag: Ben ik anders genoeg? Ben ik memorabel?
Met mijn solo-concert heb ik een hoop mensen oprecht weten te raken. Ik kreeg een heleboel goede reacties en daar was ik heel blij mee. Maar uit mijn feedback kwam toch een werkpunt (gelukkig maar, stel dat de docenten zouden zeggen: jij hebt niks meer om aan te werken. Lijkt me doodsaai):
Wie is Britt op het toneel? Wie ben ik als ik op het toneel sta?
Weer een hele moeilijke vraag vind ik dat. Want ik ben toch al iemand? Ook moeilijk om over heen te kijken. Ik zong 4 solo nummers, ik ben 1.83 en ook niet de dunste, je kijkt moeilijk om me heen. Dus ik ben er toch. En ik ben Britt. Ik sta op het toneel en IK zing de nummers. En toch hebben ze niet MIJ gezien. Hoe kan dat?
Dus eigenlijk is volgens mij de vraag: Ben ik anders genoeg? Ben ik memorabel genoeg? Ik ben degene die op het toneel staat en ik ben mezelf, dus je ziet mij. Maar ben ik bijzonder genoeg om naar te kijken? Zie je nu niet gewoon een meisje die heel hard kan werken en uit kan voeren wat er van haar gevraagd wordt? En is daarnaar kijken niet gewoon heel saai?
Dus toen ging ik weer twijfelen aan die denderende reacties die ik wel gehad had. Vonden zijn mijn optreden echt memorabel? Of hadden zij om te beginnen al lagere verwachtingen van mij?

En toen kwam daar de performance van een schoolgenoot en dierbare vriend. Misschien wel de meest memorabele performance die ik ooit gezien heb. Hij heeft iedereen geraakt en het denken van mensen veranderd. En hij was gewoon zichzelf op het toneel en hij deed wat hij het allerliefste wilde doen.

Dus ik ben opnieuw bezig met een zoektocht, deze gelukkig een stuk minder wanhopig: Hoe zorg ik ervoor dat ik memorabel ben? Hoe ben ik anders genoeg? Hoe zorg ik er voor dat ik diegene ben die zo anders was, dat ik dubbel verkeerd om kwam? En ben ik dat niet al?

zaterdag 5 december 2015

Lieve Romy: Kerstmis!



Lieve Romy,

Het is 5 december! En dat merkte ik niet alleen door mijn weg terug naar huis (vaders die de zakken vol cadeau's voor de deur klaar aan het zetten waren), maar ook op mijn werk. Het was zo rustig. Waarschijnlijk had iedereen zoveel Sintstress dat ze geen tijd hadden voor een lekkere lunch.
Morgen vier ik pas Sinterklaas met mijn familie en ik moet nog een gedicht schrijven en mijn cadeau's inpakken....
En eigenlijk ben ik al vol in de kerst-stemming. Met heel veel plezier kijk ik de Vlogmas van zoveel mogelijk vloggers te gelijk (het is echt niet te doen, want het zijn er echt een stuk of 10). Dus ik heb vandaag al mijn screensavers in kerstbomen veranderd en vol verwachting klopt mijn hart (ohnee, dat is dat andere feest weer). Eigenlijk heb ik niet eens zoveel zin in kerst (toch wel), maar nog meer in de vakantie. Op school is het een stuk minder druk, maar nog steeds ben ik iedere avond tot laat nog in de weer en gaat mijn wekker de dag erna weer veel te vroeg. En dus is er weer weinig gebeurd op mijn blog. Ik heb 1 blog geschreven, maar was niet tevreden genoeg om hem te publiceren. Mijn telefoon staat vol met andere ideeën waarvoor ik nog niet de tijd en energie heb gehad het uit te typen. En ergens mis ik het vloggen nu al. Ik zou bijna weer willen beginnen. Niet alleen omdat ongeveer elke vlogger ter wereld nu Vlogmas doet en ik dus doodgegooid word met vlogs, maar ook omdat ineens heel veel mensen lieten weten dat ze het zo leuk vonden. Ik liet me weer lijden door de negatievere reacties en had niet door dat genoeg mensen genoten van mijn vlogs. Dus nu ben ik weer aan het twijfelen. Al moet ik zeggen dat de vrije tijd in het weekend die ik niet aan editen besteed me erg bevalt.

Romy, ik heb echt het gevoel dat we elkaar al een maand niet meer hebben gezien. Ik heb zin in warme chocomelk met slagroom en macarons en gezelligheid. Ik vind het super tof dat jij weer Blogmas doet! Ik was dat eerlijk gezegd alweer vergeten. En ik heb geen energie om iedere dag te bloggen. Maar ik vind het heel leuk om jouw posts te lezen en ik geniet enorm.

We moeten elkaar snel weer zien!

Likjes van Britt.