maandag 18 januari 2016

Niet zoals bij Idols.

Net iets te onderuitgezakt zit ik, in een gebouw in Amsterdam, onder een portret van Chantal Janzen, te wachten tot de allerlaatste auditant. Die allerlaatste auditant is namelijk mijn lift naar huis. Ik zelf was als vijfde aan de beurt. Ik heb nu al overal spierpijn door de dansauditie en ik kan mezelf er niet meer toe zetten om rechter op te gaan zitten.
Ik heb het redelijk goed gedaan. Ik merk dat ik mijn zenuwen nu iets minder in bedwang had dan de vorige keer en dat de verkoudheid me iets meer tegenwerkte dan ik gewend ben, maar ik heb niet slecht gezongen en daar ben ik blij mee. Ik was allang weer blij dat de 'jury' achter de tafel niet, zoals bij Idols, gierend van de lach commentaar zaten te geven, maar dat er wederom respect was voor iedere auditant van de dag. Fijn om te weten dat auditeren dus echt niet altijd zo'n ramp is. Het is alleen gewoon lang wachten.
Alle spanning die ik, vlak voor en tijdens, mijn auditie voelde ik alweer helemaal weg. Ik kan er nu toch niks meer aan doen. Nu is het aan de mensen achter de tafel om de moeilijke beslissingen te maken. Ik heb gereflecteerd op mijn performance en heb mijn tops en tips genoteerd en nu laat ik het geheel over aan het creatief team van de voorstellingen waar ik voor auditeer. 
En na de allerlaatste auditant, die ook eindelijk van de spanning af is, ga ik met opgeheven hoofd en zonder kriebels in mijn buik naar huis.

Ik ben zo blij dat stages niet verplicht zijn bij mij op school. Dat maakt de audities zoveel minder stressvol. Het is leuk als het lukt, maar niet erg als het niet lukt. Het is dus niet erg als deze auditie niet succesvol blijkt en daardoor kom ik de dagen na de auditie nog steeds rustig door. We horen vanzelf iets en als ik het dan niet geworden ben, is dat oké. En toch bedenk ik me soms hoe de telefoon gaat en ik te horen krijg dat ik door ben. Hoe leuk zou het zijn als ik nog een keer terug mag komen? Ik wil niet te veel hopen, maar toch, hoe tof zou het zijn?

'Hebben jullie al wat gehoord?' Facebook messenger, een auditant van een andere opleiding. 'Wij zijn net gebeld en bij ons zijn er 5 door.' Daar zijn de kriebels weer. Zal ik ook snel gebeld worden? Stel dat ze ons pas morgen bellen? Zouden ze het bij ons ook al weten? Als er bij hen 5 door zijn, wie van ons zouden dan kans maken? En zou ik daarbij zitten?
Ik was even vergeten dat het ergste aan auditie doen, de uitslag is. De auditie heb ik helemaal zelf in de hand, de uitslag ervan niet. En hoewel ik weet dat ik vanzelf gebeld word, ik kan mezelf de rest van de avond niet meer rustig krijgen.

De dag erna issie er dan, de uitslag. Niet door. Het is niet erg. De zenuwen vallen van me af en ik voel gelijk de acceptatie. Ja, het was heel leuk geweest om door te gaan, maar ik kan er ook mee leven dat ik het niet ben. Het is nog steeds niet het einde van de wereld. Volgende keer beter. En om de volgende keer echt beter te doen, is feedback gelukkig ook nog een deel van auditie doen als stagiaire. Want waarom ben ik het dan niet geworden en anderen wel?

Mijn feedback is hetzelfde als de vorige keer: niet het type. Dat is natuurlijk opzich ontzettend positief. Dat betekent niet dat ik het slecht gedaan heb of niet goed genoeg ben om auditie te doen op dit moment. Het betekent dat ik niet in de voorstelling pas. En toch ben ik teleurgesteld. Ik kan namelijk weinig veranderen aan dat ik niet het type ben. Dat ligt denk ik, voornamelijk, aan mijn lengte en daar kan ik nou eenmaal niks aan doen. En als ik dan na ga denken waar ik wel echt het type voor zou zijn, kom ik op 1 rol uit van een musical die net geweest is en dus voorlopig niet terug komt. Ik heb altijd geweten dat mijn lengte moeilijk zou zijn en ik heb me daar altijd op voorbereid en toch besef ik me pas nu hoe moeilijk het echt gaat zijn. En wat een belemmering het nu is. Natuurlijk gaan er ook audities komen waar mijn lengte een enorm voordeel is, maar nu os het een belemmering. 
En stel nou dat mij 'niet helemaal in shape zijn' ook een belemmering is? Het is heel fijn dat ik echt oprecht een keer tevreden kan zijn met hoe ik eruit zie, maar kunnen anderen dat ook? Of willen mensen niet iemand op het toneel zien die misschien een paar mee trillende vetjes heeft? 

Er zijn zoveel vragen waar ik nog geen antwoord op heb en waar ik misschien ook wel nooit antwoord op zal krijgen. Confronterende dingen waar ik eigenlijk misschien wel helemaal geen antwoord op zou willen, maar waarvan ik weet dat het moet.

En hoewel het niet erg is dat ik niet door ben, was het leuk voor mijn ego geweest om wel door te zijn. Achja, volgende keer beter.


Lieve Romy: It's better in New York.

Lieve Romy,

Ik wist deze week oprecht niet wat ik aan je moest schrijven. Mijn week was namelijk bijna precies hetzelfde als vorige week. Ik had nog steeds weinig les (ik was vorige week maandag zelfs vrij), ik kijk nog steeds constant Orange is the New Black. Er is echt niks gebeurd om nu nog over te schrijven.
Dus toen wilde ik weer reageren aan jouw veel te lieve brief aan mij van deze week. Ik had zoveel dingen te zeggen, maar eigenlijk heb ik die vorige keer ook al gezegd. Ik wilde niet honderd keer herhalen hoe veel ik van je houd en hoe blij ik ben dat ik je heb en blablabla, want ik denk dat iedereen het wel begrijpt ;)
Dus ik wil toch iets anders kwijt: Het is zo intens koud. Echt niet te doen. Onze kachel is stuk en valt elke tien minuten uit en ik moet echt moeite doen om ooit nog warme tenen te krijgen. Ik zit hier, op de bank, in mijn rendieren-pyjamabroek en een heel dik vest, omdat het leven gewoon echt te koud is. En zeker nu het dit weekend gesneeuwd had, was mijn hoop op een vredig jaar vergleden. Ik kan namelijk niet omgaan met sneeuw. Sneeuw en ik zijn geen vrienden. Weet je nog, toen we een paar jaar geleden samen naar school moesten en maar besloten een stuk te gaan fietsen, omdat veel van het openbaar vervoer niet reed? En dat ik toen, midden in de stad, midden op de autoweg, een prachtige buikschuif-act deed? Met als gevolg hele blauwe knieën? Dat is hoe goed ik om kan gaan met sneeuw. Al loop ik rustig over straat, ik ben degene die zal vallen. Sneeuw is dus zeker niet mijn favoriete ding. En vooral niet in januari. Want wat heb je nog aan winter als de kerst voorbij is? Dan is het toch alleen maar deprimerend?
En toen kwam ik gisteren deze foto tegen op Tumblr:


Ik heb een canvas tas waar op staat: 'It's better in New York'. Daar was ik het natuurlijk al helemaal mee eens, maar toen ik deze foto zag.... Wauw! Ik bedoel, kijk er even naar, wauw! Kan jij je zo'n foto voorstellen Nederland? (Oké, misschien kan je best mooie foto's maken in Amsterdam, maar laten we dat even weglaten). Mijn dagdromen slaan op hol als ik dit soort foto's zie. Ik heb Plan A, B en C al klaarliggen. En al zijn ze nog steeds niet realistisch, ik wil over een paar jaar kunnen schaatsen in Central Park en de Ball zien Droppen op Times Square. Hoe dan ook.
En ik weet dat de sneeuw hetzelfde is in New York en dat ik daar vast ook zal vallen, maar kom op, dit uitzicht maakt toch alles goed?

Verder wissel ik mijn afleveringen Orange is the New Black sinds gisteren weer in voor een boek. Oké, niet alle afleveringen, wel veel. Want lezen, dat heb ik ook echt al veel te lang niet meer gedaan!

Ik hoop dat jij een beetje overleeft in dit weer, met warme Surinaamse bloed. Ik zie je snel!

Likjes van Britt.

maandag 11 januari 2016

1 jaar vol outfits.

Vandaag is het precies een jaar geleden dat ik mijn eerste outfitpost met jullie deelde en op die manier ook mijn passie voor mode. Ondertussen zijn er een heleboel outfitposts online geweest en er komen er nog een heleboel bij.
Ik vind het superleuk om af en toe een mooi plekje op te zoeken, een mooie outfit aan te trekken, foto's te maken en tijd door te brengen met mijn lieve vriendinnetje Romy.
En hiermee wil ik totaal niet suggereren dat ik er altijd zo uit zie, want ook ik ga wel eens zonder make-up en in joggingsbroek naar school. Ik dof me echt op voor de fotoshoots. Heerlijk vind ik dat ook, er even goed uit zien, gewoon om op de foto te gaan. Ik ben nog lang niet zoals mijn favoriete fashion-bloggers Queen of Jetlags, Vanilla & Velvet, Britta Maxime en Nathalie Kemna en dat hoeft ook niet. Maar ik ben in elk geval blij dat ik kan delen wat ik wil delen op mijn blog.

En omdat ik het zelf zo leuk vind, zet ik alle outfits van het afgelopen jaar even op een rijtje:













Op naar nog een mooi jaar met nog meer mooie kleding. Ik heb nu alweer zin om nog meer mooie plekjes op te zoeken, leuke combinaties te maken en leuke dagjes te beleven met Romy. Ik kan niet wachten.

vrijdag 8 januari 2016

Lieve Romy: Zo verslaafd aan Orange is the New Black.

Lieve Romy,

Dat was hem alweer, de eerste schoolweek. Hij is eigenlijk best wel snel voorbij gegaan. En hoewel ik dacht dat ik echt nog lang niet klaar was om alweer überhaupt aan school te denken, was het eigenlijk ook best wel leuk. En door lesuitval, mijn minder grote rol in de productie waar we nu aan werken en de keuze om maar 1 minor te doen deze periode in plaats van 2, had ik zowaar bijna elke avond vrij deze week. En kon ik series en films kijken zonder het gevoel te hebben dat ik echt nog achterliep met werk. Wat een heerlijk gevoel is dat.
En natuurlijk was mijn week gevuld met lieve klasgenoten, muzikale doorbraken (altijd fijn, zo'n goede zangles) en koffie. Elke dag koffie. Zoals ik dat het allerliefste doe.

En ik ben ook alweer goed voorbereid voor zondag, want dan is mijn volgende auditie. Ik wil weer eens niet te veel hopen, maar ik denk dat deze productie echt iets voor mij zou kunnen zijn. Ik heb er in elk geval zin in om mezelf weer te kunnen laten horen, en te laten horen hoe hard ik gewerkt ben en hoe erg ik gegroeid ben in de afgelopen maanden. En het ergste is: na twee weken niet zingen, gaat zingen ineens zo makkelijk. Alles waar ik voor de vakantie naar zocht, gaat nu automatisch. Ik wil hiermee niet het harde werken tegenspreken, maar het lijkt alsof even rust nemen precies was wat ik nodig had.

En na alle rust in mijn lijf en rust in mijn kop heb ik ook mijn liefde en enthousiasme voor bloggen weer terug gevonden. En ik doe het weer lekker voor mezelf en niet voor al die anderen, zoals het hoort. Ik maak weer tijd om af en toe iets te schrijven en dat maakt me heel gelukkig!

En nu, na weer een hoop aflevering 'Orange is the New Black' (I'm so addicted) is het weer lekker bedtijd. Op naar een druk weekend.

Ik hoop dat jij ook weer een goede eerste week terug hebt gehad! Ik zie vond je laatste blog heel leuk om te lezen en ik zie je snel weer!

Likjes van Britt.

Bron: http://kkulkutauti.deviantart.com/

donderdag 7 januari 2016

Karma in mijn tonijnsalade.

Ik had echt geen goede voornemens dit jaar. Ik was oprecht een keer tevreden met hoe ik eruit zag. Ik genoot, zoals altijd, van het leven en vooral van eten. Mijn eerste maaltijd van 2016 was McDonalds. Dus ik was echt niet van plan om daar iets aan te veranderen.
Maar toen werd ik ten eerste verslaafd aan zo'n water drink app. Ik wilde gewoon eens checken hoeveel water ik op een dag dronk en ik had bij Zoella gezien dat zij daar een app voor had. Ik besloot dat eens te proberen en nu ben ik obsessief aan het invoeren hoeveel flesjes ik leegdrink per dag. Vandaag heb ik mijn doel van 2 liter alweer met 0,2 liter overschreden. Zo trots op mezelf. (Al tel ik mijn koppen thee ook mee. Ik weet eigenlijk niet of dat mag, maar thee is toch grotendeels/helemaal bestaande uit water? Ik vind dat het mag.)
Ten tweede moest ik afgelopen dinsdag na weken weer eens voor mezelf koken en besloot ik toch ineens een eigen pastasaus te ontwerpen. Niemand weet waarom, want mijn eigen gemaakte eten is nooit lekker. Ook niet met behulp van Knorr of Iglo of zoiets. Dus waarom zou iets wat ik zelf bedacht heb dan wel lekker zijn? Nog erger: ik koos voor tonijn. Ik eet nooit tonijn. Ik heb vorige week een keer een stukje tonijnpizza gegeten en nu ben ik ineens verslaafd aan tonijn. Dus ik koos voor tonijn met pasta en allerlei andere dingen.
En lekker dat het was! Echt niet te doen. Ik had nooit gedacht dat ik voor mezelf iets lekkers zou kunnen koken. Maar ik heb gewoon echt genoten van mijn eigen eten. Het was zelfs zo lekker dat ik besloot vandaag voor mezelf, met het overgebleven 'sausje', een lekkere tonijnsalade te maken als lunch. Gewoon, omdat ik daar zin in had, nam ik een salade mee als lunch. Normaal gebruik ik het slappe excuus: 'Ik ben toch geen konijn.' en vandaag nam ik voor mijn lol een salade mee als lunch. En ik verheugde me er zelfs op om hem te eten.
En toen was daar karma. En karma besloot om mijn niet zo hermetisch afgesloten bakje die ik niet zo zorgvuldig recht hield als zou moeten te laten lekken. Lekken in mijn, gelukkig, extra tas en dus niet over mijn boeken en bladmuziek, maar wel over mijn normale broek (het gebeurde tijdens de dansles), waardoor ik de hele dag in mijn joggingsbroek moest doorbrengen. Het zat trouwens ook over de rest van het tasje, in mijn sjaal en een grote plas op de grond van het danslokaal (Oeps, niemand ziet het, ren).
Ineens was ik er na de helft van mijn salade wel klaar mee en bleef vervolgens alles de hele dag naar zure tonijn stinken. Ik was de hele dag misselijk en ik kan geen tonijn meer door mijn keel krijgen voorlopig. En zelfs nadat ik thuis alles gewassen had, rook ik nog steeds tonijn. Er hangt een soort tonijn walm om me heen waar ik maar niet vanaf kom en waar ik zo misselijk van word.
En tot overmaat van ramp kroop er, toen ik net mijn beddengoed verschoonde, een spin uit mijn bed. Ik zeg altijd dat ik echt niet bang ben voor spinnen, maar deze was wel echt groot en ik ben hem kwijt geraakt en nu heb ik dus overal jeuk, al bid ik dat ie weer in mijn vloer gekropen is of zoiets.
Dus om alles weer een beetje goed te maken, heb ik mezelf vandaag getrakteerd op pannenkoeken met spek, meer koekjes dan goed voor me zijn en een 'Orange is the New Black' marathon.
Karma liet me weer eens subtiel weten dat gezond eten niks voor mij is. Dankje Karma, wat zou ik toch zonder je moeten.

Ik weet niet waarom, maar ik zocht: 'Tumblr Tuna' op google (ja ik werd weer misselijk bij de foto's van tonijn) en toen kwam dit plaatje ook naar boven. Love it.

dinsdag 5 januari 2016

Ja, dit komt op mijn blog.

De afgelopen maanden heb ik veel getwijfeld over mijn blog. Ik heb dat ook vaker aangegeven. Want ik word steeds ouder en professioneler en past een blog dan nog wel bij mij? Is het wel normaal om zoveel van je leven te delen? En wat vinden anderen daar nou eigenlijk echt van?
Steeds vaker kreeg ik opmerken als; 'Ben je nu aan het vloggen?' en 'Komt dit dan nu op je blog?' op een snerende manier. Natuurlijk zijn er mensen die bloggen raar vinden. Dat vond ik nooit een probleem. Maar ineens ging ik me er steeds meer van aantrekken. Wilde ik nog wel dat alles te lezen was op internet? Wilde ik nog wel delen als mensen er raar over gingen doen?
Vroeger boeide het me echt niet wat mensen van me vonden. Het boeide me niet dat mensen het raar vonden dat ik blogde. Ik volg al veel langer blogs dan dat het populair is. Ik had vroeger al andere blogs, op Hyves deelde ik verhalen. Ik heb altijd geschreven en ik wil altijd blijven schrijven. Maar waarom moet ik dat dan zo per se op het internet delen?

De ergste opmerking die er is, vind ik dat mensen zeggen dat ik alles deel. Daar ben ik het namelijk niet mee eens. Ja, ik deel heel veel. Ik zet heel veel persoonlijks op mijn blog. Op mijn Facebook post ik veel minder, alleen links naar mijn blog. En daarbij, ik heb het al zo vaak gezegd, ik denk erover na wat ik opschrijf. Ik denk er echt wel over na of ik iets wil delen of niet. En ja, ik heb vlogs geplaatst waar ik geen make-up op had en net onder de douche vandaan kwam. Maar op de een of andere manier schaam ik me daar niet voor.
Ik vind niet dat ik veel meer op internet zet dan mensen die heel hun Instagram volzetten met selfies of uitgaansfoto's. En als mensen mijn naam googlen, komt mijn blog naar boven. Een blog, vol met persoonlijke verhalen en mooie herinneringen die ik heel erg koester. Alle doorbraken van de afgelopen jaren zijn beschreven op dit stukje internet dat ik vul. En vaak kan ik dat weer even teruglezen en genieten. Ik zet dingen op internet die echt van mij zijn en die eerlijk zijn. En ik ben er trots op dat ik het nog steeds zo leuk vind om te schrijven en te delen.

Dus, ook al heb ik getwijfeld, ook in 2016 blijf ik schrijven. En er zijn vast mensen die dat niet zullen snappen en daar lacherig over zullen doen, en dat is prima. Ik doe het toch voornamelijk voor mezelf. Om mijn ei kwijt te kunnen, om af en toe gewoon even achter mijn laptop te duiken en een veel te lang verhaal te kunnen typen zonder erover na te denken, om er vervolgens heel goed over na te denken, en vooral om later terug te kunnen kijken en weer even te genieten. En om te kunnen zeggen: Ja, dit komt op mijn blog, want dit is iets om voor altijd te bewaren!

maandag 4 januari 2016

Lieve Romy: Had jij ons eruit gepikt?

Ik houd van onze spontane ugly-laughing instagram foto's!

Lieve Romy,

Jaja, mijn eerste blog van 2016 is te laat en dat is dan ook nog eens mijn brief aan jou. Gelukkig heb je me gisteren al vergeven toen ik je zag in real life. En niet veel later, toen we in de stromende regen op de fiets zaten, ik, achterop, met doorweekte All-Stars (mijn voeten zijn niet meer warm geworden) en jij, fietsend, met ingekruld kroeshaar, toen we oude herinneringen aan het ophalen waren, besefte ik me hoe bijzonder ons leven is.
Wie had dat gedacht toen we nog als twee giechelende brugpiepers door de school liepen. Terwijl ik jaloers werd, omdat jij de hoofdrol kreeg in onze voorstelling. Hoe hadden we toen kunnen weten dat we nu hier zouden zijn? Ik, in het derde jaar Muziektheater. Ik begin deze week aan mijn bovenbouw-middenproductie en ik had vlak voor de vakantie echt even zo'n 'hoe kan ik nu al bovenbouwer zijn ik ben net begonnen waar is alle tijd heen?'-momentje. Jij zit freaking in je eerste jaar ATKA, op een van de beste theaterscholen van dit land en daarnaast ben je afgestudeerd Musical Artist en Pedagogisch Medewerker, how did that happen?
Terwijl we gisteren, in de stromende regen, weer bedachten bij wie we allemaal in de klas zaten toen en wat ze nu allemaal deden, kon ik bijna niet meer geloven dat we zit echt bereikt hadden. Wie had gedacht dat wij zo succesvol zouden zijn? Zouden jij ons eruit hebben gepikt, toen we nog brugklassers waren? Zou jij ons hebben gekozen om het meest succesvol binnen het theater te zijn? (Oké, ik doe net alsof die jongen die de acteursopleiding doet in Parijs niet bestaat). Hiermee wil ik mezelf echt niet boven anderen zetten, want mensen waarbij we in de klas zaten zijn nu vast ook heel succesvol en gelukkig. Maar had jij ons eruit gepikt om later nog iets professioneels met theater te doen? Ik had ons er niet uitgepikt, mij in elk geval niet. Ik had nooit gedacht dat ik hier zou eindigen. En zeker niet dat ik met jou zou eindigen en dat we nu nog steeds zo goed bevriend zouden zijn.
En zo begon ik 2016 weer even intens gelukkig en dankbaar. Wat een leven hebben wij toch! En wat ben ik trots.

En, ik heb het goede voornemen om kortere blogs te gaan schrijven, for the sake of everyone. Dus bij deze een kortere blog!

Ik zie je hopelijk snel weel, succes met je eerste week in het tweede half jaar!

Likjes van Britt.